Shloka 17
Droṇa–Drupada Saṃvāda and Droṇa’s Reception at the Kuru Court (द्रोण-द्रुपद-संवादः; कुरुनगरप्रवेशः)
पाण्डुरुवाच (धन्यो>स्म्यनुगृहीतो$स्मि त्वं नो धात्री कुलस्य हि । नमो महर्षये तस्मै येन दत्तो वरस्तव ।।
pāṇḍur uvāca: dhanyo ’smy anugṛhīto ’smi tvaṃ no dhātrī kulasya hi | namo maharṣaye tasmai yena datto varas tava || na cādharmena dharmajñe śakyāḥ pālayituṃ prajāḥ || adyaiva tvaṃ varārohe prayatasva yathāvidhi | dharmam āvāhaya śubhe sa hi lokeṣu puṇyabhāk ||
ປານດຸ ກ່າວວ່າ: «ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີວາສະນາ; ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຄຸນອັນໃຫຍ່ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຄ້ຳຈຸນວົງສາຂອງເຮົາ. ຂໍນົບນ້ອມແດ່ມະຫາຣິສີຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ປະທານພອນເຊັ່ນນີ້ໃຫ້ເຈົ້າ. ແລະ ໂອ ຜູ້ຮູ້ທຳ, ບໍ່ອາດປົກປ້ອງປະຊາຊົນດ້ວຍອະທຳໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ຈົ່ງພາກພຽນໃນວັນນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ. ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຈົ່ງເຊີນ “ທຳ” ກ່ອນ, ເພາະພຣະທຳແມ່ນຜູ້ຊອບທຳ ແລະເປັນຜູ້ມີບຸນໃນທົ່ວໂລກ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Pāṇḍu asserts that governance and the protection of people cannot be grounded in adharma; even urgent dynastic needs must be pursued through a dharmic, properly sanctioned method—hence the insistence on invoking Dharma first and acting yathāvidhi (according to rite).
Pāṇḍu addresses his wife (Kuntī in context), praising her and the sage who granted her a boon/mantra, then urges her to act immediately and ritually to secure offspring for the continuation of the Kuru line—beginning by invoking the deity Dharma.