Shloka 20
Pāṇḍu’s Marriages, Conquests, and Triumphal Return (पाण्डोर्विवाह-विजय-प्रत्यागमनम्)
वैशम्पायन उवाच महर्षे: कीर्तने तस्य भीष्म: प्राउजलिरब्रवीत् । धर्ममर्थ च काम॑ च त्रीनेतान् यो5नुपश्यति
vaiśampāyana uvāca | maharṣeḥ kīrtane tasya bhīṣmaḥ prāñjalir abravīt | dharmam arthaṃ ca kāmaṃ ca trīn etān yo'nupaśyati, uktaṃ bhavatyā yac chreyas tan mahān rocayate bhṛśam |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ເອີ້ນນາມຂອງມະຫາລິສີ ວະຍາສະ ແລ້ວ, ພີສະມະ ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກ່າວວ່າ: «ແມ່ເຈົ້າ, ຜູ້ໃດທີ່ຄິດຄືນຢູ່ເລື້ອຍໆ ຕໍ່ ທັມມະ, ອັດຖະ, ແລະ ກາມະ ທັງສາມນີ້, ແລະຮູ້ວ່າແຕ່ລະຢ່າງໃຫ້ຜົນຂອງມັນແນວໃດ, ສິ່ງໃດນໍາໄປສູ່ຄວາມສຸກໃນທ້າຍສຸດ, ແລະການຫຼົງໄຫຼກໍອາດໃຫ້ຜົນກົງກັນຂ້າມແນວໃດ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນຜູ້ມີປັນຍາ. ສິ່ງທີ່ທ່ານເວົ້ານັ້ນ ຖືກຕ້ອງຕາມທັມມະ ແລະຍັງເປັນປະໂຫຍດ ເປັນມົງຄຸນແກ່ວົງຕະກູນຂອງພວກເຮົາ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True wisdom lies in repeatedly weighing dharma, artha, and kāma—understanding their proper outcomes as well as the harmful, contrary results that can arise from misuse—and then deciding what is truly śreyas (beneficial) for oneself and one’s community.
As the narrator Vaiśampāyana reports, the mention of the great sage (Vyāsa) prompts Bhīṣma to respond with reverence (joined palms). He then endorses the counsel given by the addressed woman (“Mother”), praising it as dharmic and beneficial for the Kuru family.