Adhyaya 90

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे सदाचारकथनं नामैकोननवतितमो ऽध्यायः सूत उवाच अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि यतीनामिह निश्चितम् प्रायश्चित्तं शिवप्रोक्तं यतीनां पापशोधनम्

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີລິງຄະມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ ບົດທີ 89 ຊື່ວ່າ “ການກ່າວເຖິງສະດາຈາຣະ” ໄດ້ສິ້ນສຸດ. ສູຕະກ່າວວ່າ: “ນັບແຕ່ນີ້ໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍວິໄນທີ່ແນ່ນອນສຳລັບຍະຕີໃນໂລກນີ້—ປຣາຍະຊິຕຕະ (ການໄຖ່ບາບ) ທີ່ພຣະສິວະໄດ້ກ່າວໄວ້ ເພື່ອຊຳລະບາບຂອງນັກບວດຜູ້ສະຫຼະ.”

Verse 2

पापं हि त्रिविधं ज्ञेयं वाङ्मनःकायसंभवम् सततं हि दिवा रात्रौ येनेदं वेष्ट्यते जगत्

ບາບພຶງຮູ້ວ່າມີສາມປະການ—ເກີດຈາກຄໍາເວົ້າ, ຈິດໃຈ, ແລະກາຍ. ທັງກາງວັນກາງຄືນ ບໍ່ຂາດສາຍ ມັນຫໍ້ຫຸ້ມໂລກນີ້ ໃຫ້ paśu ຖືກຜູກດ້ວຍ pāśa ຈົນກວ່າຈະໄດ້ພຶງພາ Pati—ພຣະສິວະ (Śiva)។

Verse 3

तत्कर्मणा विनाप्येष तिष्ठतीति परा श्रुतिः क्षणमेवं प्रयोज्यं तु आयुष्यं तु विधारणम्

ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີກຳນັ້ນໂດຍຈົງໃຈ ສິ່ງນີ້ (ພະລັງຊີວິດ) ກໍຍັງດຳລົງຢູ່—ດັ່ງທີ່ Śruti ອັນສູງສຸດກ່າວ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນໃຊ້ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວໃນທາງນີ້ ເພື່ອຄ້ຳຈຸນ ແລະຮັກສາອາຍຸໃຫ້ໝັ້ນຄົງ।

Verse 4

भवेद्योगो ऽप्रमत्तस्य योगो हि परमं बलम् न हि योगात्परं किंचिन् नराणां दृश्यते शुभम्

ສໍາລັບຜູ້ຕື່ນຮູ້ ບໍ່ປະມາດ ໂຍຄະຍ່ອມເກີດຂຶ້ນແທ້; ໂຍຄະແມ່ນພະລັງອັນສູງສຸດ. ສໍາລັບມະນຸດ ບໍ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີອັນມົງຄຸນໃດສູງກວ່າໂຍຄະ—ທີ່ຕັດ pāśa ແລະນໍາ paśu ເຂົ້າສູ່ Pati.

Verse 5

तस्माद् योगं प्रशंसन्ति धर्मयुक्ता मनीषिणः अविद्यां विद्यया जित्वा प्राप्यैश्वर्यमनुत्तमम्

ດັ່ງນັ້ນ ນັກປັນຍາຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ຈຶ່ງສັນລະເສີນໂຍຄະ. ເມື່ອຊະນະ avidyā ດ້ວຍ vidyā ອັນແທ້ paśu ຍ່ອມໄດ້ຮັບ aiśvarya ອັນບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າ—ອໍານາດແຫ່ງຄວາມເປັນເຈົ້າທີ່ Pati ປະທານ ແລະສິ້ນສຸດໃນການຫຼຸດພົ້ນ.

Verse 6

दृष्ट्वा परावरं धीराः परं गच्छन्ति तत्पदम् व्रतानि यानि भिक्षूणां तथैवोपव्रतानि च

ເມື່ອໄດ້ເຫັນຮູ້ພຣະສູງສຸດ ຜູ້ຢູ່ເຫນືອທັງສູງແລະຕ່ໍາ (parā–avara) ຜູ້ໝັ້ນຄົງຍ່ອມໄປເຖິງພະບົດນັ້ນ. ດັ່ງດຽວກັນ ກໍມີການກ່າວເຖິງວຣະຕະຂອງພະບິນທະບາດ (ພິກຂຸ) ແລະອຸປະວຣະຕະ ຫຼືວິໄນຍ່ອຍຂອງພວກເຂົາ.

Verse 7

एकैकातिक्रमे तेषां प्रायश्चित्तं विधीयते उपेत्य तु स्त्रियं कामात् प्रायश्चित्तं विनिर्दिशेत्

ສໍາລັບການລ່ວງລະເມີດແຕ່ລະຂໍ້ໃນວິນັຍນັ້ນ ມີພິທີຊໍາລະບາບ (ປຣາຍະຊິຕຕະ) ກໍານົດໄວ້. ແລະຖ້າດ້ວຍກາມະຕັນຫາ ໄປເຂົ້າຫາແມ່ຍິງ ກໍຄວນກໍານົດປຣາຍະຊິຕຕະທີ່ເໝາະສົມໂດຍຈໍາເພາະ.

Verse 8

प्राणायामसमायुक्तं चरेत्सांतपनं व्रतम् ततश्चरति निर्देशात् कृच्छ्रं चान्ते समाहितः

ຜູ້ມີປຣານາຍາມ (prāṇāyāma) ປະກອບພ້ອມ ຄວນປະຕິບັດວຣະຕະສາໍຕະປະນະ (Sāṃtapana). ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຕາມຄໍາສັ່ງທີ່ກໍານົດ ຄວນປະຕິບັດກຣິຈຊຣະ (Kṛcchra) ອີກດ້ວຍ ແລະໃນທ້າຍສຸດຈົ່ງສະຫງົບ ຮວບຮວມໃຈພາຍໃນ.

Verse 9

पुनर् आश्रमम् आगत्य चरेद्भिक्षुरतन्द्रितः न धर्मयुक्तमनृतं हिनस्तीति मनीषिणः

ເມື່ອກັບຄືນສູ່ອາສຣະມະ (āśrama) ອີກຄັ້ງ ພິກຂຸຄວນເຄື່ອນໄຫວດ້ວຍຄວາມບໍ່ປະມາດ. ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ຄໍາບໍ່ຈິງທີ່ເວົ້າເພື່ອທໍາມະ ບໍ່ເຮັດຮ້າຍທໍາມະ ເພາະມັນຖືກຜູກໄວ້ກັບຄວາມຊອບທໍາ.

Verse 10

तथापि न च कर्तव्यं प्रसंगो ह्येष दारुणः अहोरात्रोपवासश् च प्राणायामशतं तथा

ແມ່ນແຕ່ຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ ບໍ່ຄວນເຮັດ ເພາະການເຂົ້າໄປພົວພັນນີ້ຮ້າຍແຮງຫຼາຍ. ແທນນັ້ນ ຄວນອົບພະວາສາຕະຫຼອດວັນແລະຄືນ ແລະປະຕິບັດປຣານາຍາມ ໜຶ່ງຮ້ອຍຮອບດ້ວຍ.

Verse 11

असद्वादो न कर्तव्यो यतिना धर्मलिप्सुना परमापद्गतेनापि न कार्यं स्तेयमप्युत

ຍະຕິ ຜູ້ໃຝ່ຫາທໍາມະ ບໍ່ຄວນເວົ້າຄໍາບໍ່ດີ ຫຼືຄໍາບໍ່ຈິງ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຕົກຢູ່ໃນວິກິດຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ກໍບໍ່ຄວນກະທໍາການລັກຂໂມຍ ແລະບໍ່ຄວນເຫັນດີກັບມັນດ້ວຍ.

Verse 12

इम्पोर्तन्चे ओफ़् पोस्सेस्सिओन् स्तेयादभ्यधिकः कश्चिन् नास्त्यधर्म इति श्रुतिः हिंसा ह्येषा परा सृष्टा स्तैन्यं वै कथितं तथा

ສຣຸຕິກ່າວວ່າ ບໍ່ມີອະທັມໃດໃຫຍ່ກວ່າການລັກທີ່ເກີດຈາກຄວາມຍຶດຕິດໃນການຄອບຄອງ. ການລັກນັ້ນແມ່ນຮິṃສາ (ການເຮັດຮ້າຍ) ອັນສູງສຸດ ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ສໄຕນຍະມ» ແລະມີຮິṃສາເປັນຮາກ.

Verse 13

यदेतद्द्रविणं नाम प्राणा ह्येते बहिश्चराः स तस्य हरते प्राणान् यो यस्य हरते धनम्

ສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຊັບສິນ” ແທ້ຈິງແມ່ນລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ (ປຣານ) ຂອງຄົນ ທີ່ເຄື່ອນອອກໄປສູ່ໂລກພາຍນອກ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດລັກຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ ຖືກກ່າວວ່າລັກປຣານຂອງຜູ້ນັ້ນ—ປົດປົ່ງພາຊຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ) ອອກຈາກຫຼັກພຶ່ງພາແຫ່ງຊີວິດ ແລະເຮັດໃຫ້ປາຊະ (ພັນທະ) ໜາແນ່ນຂຶ້ນ ຕໍ່ຕ້ານກົດແຫ່ງປະຕິ ພຣະສິວະ.

Verse 14

एवं कृत्वा सुदुष्टात्मा भिन्नवृत्तो व्रताच्च्युतः भूयो निर्वेदमापन्नश् चरेच्चान्द्रायणं व्रतम्

ເມື່ອໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວຮ້າຍ—ຜູ້ທີ່ຄວາມປະພຶດແຕກຫັກ ແລະຕົກຈາກວຣະຕະ—ຄວນກັບຄືນມາດ້ວຍຄວາມສຳນຶກຜິດຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະປະຕິບັດວຣະຕະ «ຈັນດຣາຍະນະ» ເປັນການຊຳລະບາບ ເພື່ອໃຫ້ພາຊຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ) ຄ່ອຍຄາຍປາຊະ (ພັນທະ) ແລະກັບສູ່ເສັ້ນທາງທີ່ນຳໄປຫາປະຕິ ພຣະສິວະ.

Verse 15

विधिना शास्त्रदृष्टेन संवत्सरमिति श्रुतिः ततः संवत्सरस्यान्ते भूयः प्रक्षीणकल्मषः पुनर्निर्वेदमापन्नश् चरेद्भिक्षुरतन्द्रितः

ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ ຄວນປະຕິບັດຕາມວິທີທີ່ພຣະສາດສະຕຣະກຳນົດໄວ້ ໃຫ້ຄົບໜຶ່ງປີ. ແລ້ວເມື່ອຄົບປີນັ້ນ ໃນທ້າຍປີ ເມື່ອມົນທິນ (ກະລະມະສະ) ຖືກຫຼຸດລົງອີກ ພິກສຸ—ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນນິຣເວດ (ຄວາມຄາຍຄວາມຢາກ) ອີກຄັ້ງ—ຄວນດຳເນີນການອອກບິນດະບາດຢ່າງບໍ່ປະມາດ.

Verse 16

अहिंसा सर्वभूतानां कर्मणा मनसा गिरा अकामादपि हिंसेत यदि भिक्षुः पशून् कृमीन्

ອະຫິṃສາຕໍ່ສັດທັງປວງ—ດ້ວຍການກະທຳ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍວາຈາ—ແມ່ນຫຼັກວິໄນ. ແຕ່ຖ້າພິກສຸ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີໃຈຢາກເຮັດຮ້າຍ ກໍຍັງໄປເຮັດໃຫ້ສັດ ຫຼືແມ່ນແຕ່ແມງຫນອນ ເຈັບປວດ ກໍຖືວ່າລະເມີດວຣະຕະນັ້ນ. ສຳລັບພາຊຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ) ຜູ້ແສວງຫາພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ການສຳລວມນີ້ແມ່ນປະຕູໃຫ້ຄ່ອຍຄາຍປາຊະ (ພັນທະ) ແລະຫັນໜ້າໄປຫາປະຕິ (ອົງຈອມເຈົ້າ).

Verse 17

कृच्छ्रातिकृच्छ्रं कुर्वीत चान्द्रायणमथापि वा स्कन्देदिन्द्रियदौर्बल्यात् स्त्रियं दृष्ट्वा यतिर्यदि

ຖ້າຍະຕິ (ຜູ້ສະຫຼະໂລກ) ເນື່ອງຈາກຄວາມອ່ອນແອຂອງອິນທຣິຍະ ເຫັນຍິງແລ້ວເກີດການຕົກນ້ຳເຊື້ອ ພຶງປະຕິບັດປຣາຍະສິດຕະອັນເຂັ້ມງວດ “ກຣິຈຊຣາຕິກຣິຈຊຣາ” ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຮັບວຣະຕະ “ຈັນທຣາຍະນະ”। ດ້ວຍຕະປະນີ້ ປະຊຸ (ວິນຍານຖືກຜູກ) ຝຶກອິນທຣິຍະ ຄ່ອຍຄາຍປາຊະ ແລະຫັນກັບສູ່ປະຕິ—ພຣະສິວະ।

Verse 18

तेन धारयितव्या वै प्राणायामास्तु षोडश दिवा स्कन्नस्य विप्रस्य प्रायश्चित्तं विधीयते

ດັ່ງນັ້ນ ພຶງປະຕິບັດປຣານາຍາມ 16 ຄັ້ງແທ້; ສໍາລັບພຣາຫມັນຜູ້ມີການຜິດພາດໃນກາງວັນ ນີ້ແມ່ນປຣາຍະສິດຕະທີ່ກໍານົດໄວ້. ດ້ວຍວິໄນນີ້ ປະຊຸ ຄ່ອຍຄາຍປາຊະແຫ່ງມົນທິນ ແລະກັບມາເໝາະສົມສໍາລັບການບູຊາພຣະສິວະ.

Verse 19

त्रिरात्रमुपवासाश् च प्राणायामशतं तथा रात्रौ स्कन्नः शुचिः स्नात्वा द्वादशैव तु धारणा

ພຶງອົບວາສ (ອົດອາຫານ) ສາມຄືນ ແລະປະຕິບັດປຣານາຍາມ 100 ຄັ້ງ. ແລ້ວໃນຍາມຄ່ຳ—ໄດ້ຮັກສາການສໍາລວມຕາມກໍານົດ ຢູ່ໃນຄວາມບໍລິສຸດ ແລະອາບນ້ຳແລ້ວ—ພຶງເຮັດທາຣະນາ 12 ຄັ້ງ (ການຈົ່ງໃຈຈົດຈໍ) ເປັນວິໄນເພື່ອບູຊາພຣະສິວະ.

Verse 20

प्राणायामेन शुद्धात्मा विरजा जायते द्विजाः एकान्नं मधुमांसं वा अशृतान्नं तथैव च

ໂອ ທະວິຊະທັງຫຼາຍ, ດ້ວຍວິໄນຂອງປຣານາຍາມ ອາດຕະພາຍໃນຖືກຊໍາລະ ແລະເກີດເປັນວິຣະຈະ ປາດຈາກຝຸ່ນແຫ່ງຣາຈັສ. ອີກທັງ ພຶງຮັກສາການຮັບປະທານຕາມກົດ—ກິນພຽງມື້ດຽວ, ຫຼື (ເມື່ອກໍານົດ) ນ້ຳເຜິ້ງແລະເນື້ອ, ແລະອາຫານບໍ່ສຸກ—ຕາມວິທີ, ເພື່ອໜຸນເສີມຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງໂຢກະ ແລະພັກຕິຕໍ່ປະຕິ (ພຣະສິວະ).

Verse 21

अभोज्यानि यतीनां तु प्रत्यक्षलवणानि च एकैकातिक्रमात्तेषां प्रायश्चित्तं विधीयते

ສໍາລັບຍະຕິທັງຫຼາຍ ມີອາຫານບາງຢ່າງທີ່ຫ້າມກິນ—ໂດຍສະເພາະອາຫານທີ່ມີເກືອຊັດເຈນ. ຖ້າລ່ວງເກີນຂໍ້ຫ້າມໃດໜຶ່ງ ກໍມີການກໍານົດປຣາຍະສິດຕະທີ່ເໝາະສົມ.

Verse 22

प्राजापत्येन कृच्छ्रेण ततः पापात्प्रमुच्यते व्यतिक्रमाश् च ये केचिद् वाङ्मनःकायसंभवाः

ໂດຍປະຕິບັດພິທີຊຳລະບາບ «ປຣາຊາປັດຍະ ກຣິດຈຣະ» ຕາມພຣະປຣາຊາປະຕິ ບຸກຄົນນັ້ນຈຶ່ງພົ້ນຈາກບາບ ແລະຈາກການລ່ວງເກີນທັງປວງທີ່ເກີດຈາກຄຳເວົ້າ ໃຈ ຫຼືກາຍ।

Verse 23

सद्भिः सह विनिश्चित्य यद्ब्रूयुस्तत्समाचरेत्

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາໃຫ້ແນ່ຊັດຮ່ວມກັບຜູ້ດີມີຄຸນ ແລ້ວສິ່ງໃດທີ່ພວກເຂົາກ່າວສັ່ງ ກໍຄວນປະຕິບັດຕາມນັ້ນ. ນີ້ແມ່ນທາງທີ່ຄ່ອຍໆຄາຍປາຊະ (ພັນທະ) ຂອງປາຊຸ (ວິນຍານປະຈຳຕົວ) ດ້ວຍປັນຍາແຫ່ງທຳ ເພື່ອໃຫ້ພຣະປະຕິ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທ।

Verse 24

चरेद्धि शुद्धः समलोष्टकाञ्चनः समस्तभूतेषु च सत्समाहितः स्थानं ध्रुवं शाश्वतमव्ययं तु परं हि गत्वा न पुनर्हि जायते

ຄວນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ເຫັນກ້ອນດິນແລະຄຳເປັນສິ່ງເທົ່າກັນ ແລະຕັ້ງຈິດໃຫ້ສົມດຸນຖືກທາງຕໍ່ສັດທັງປວງ. ເມື່ອໄດ້ເຖິງສະຖານອັນສູງສຸດ ອັນໝັ້ນຄົງ ອະມະຕະ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ຂອງພຣະປະຕິ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ກໍບໍ່ເກີດອີກ.