Adhyaya 40: Kali-yuga Lakshana, Yuga-sandhyamsha, and the Re-emergence of Dharma
जराव्याधिक्षुधाविष्टा दुःखान्निर्वेदमानसाः विचारणा तु निर्वेदात् साम्यावस्था विचारणा
jarāvyādhikṣudhāviṣṭā duḥkhānnirvedamānasāḥ vicāraṇā tu nirvedāt sāmyāvasthā vicāraṇā
ຖືກຄວາມແກ່ ໂລກໄພ ແລະ ຄວາມຫິວໂຫຍຄອບງໍາ ໃຈຂອງເຂົາເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍຈາກທຸກຂ໌. ຈາກຄວາມເບື່ອໜ່າຍນັ້ນ ເກີດວິຈາຣະນາ (vicāraṇā) ອັນແທ້; ແລະ ວິຈາຣະນານັ້ນສຸກງອມເປັນສະພາວະສົມດຸນ (sāmyāvasthā)—ທັດສະນະອັນສົມດຸນທີ່ຄ່ອຍໆຄາຍພາສະ (pāśa) ຂອງພະຊຸ ແລະ ຫັນໃຈໄປຫາພະປະຕິ ພະສິວະ।
Suta Goswami (narrating Shaiva teaching within the Linga Purana discourse)
It frames inner Linga-worship as a shift from suffering-born dispassion to vicāra and finally equanimity—purifying the pashu so devotion to Pati (Śiva) becomes steady rather than desire-driven.
Śiva-tattva is implied as the stable Pati realized when the mind becomes sāmyāvasthā—unshaken by dualities—so the soul’s bondage (pāśa) weakens and awareness aligns with Śiva.
A Pāśupata-style inner discipline: vairāgya leading to vicāra (discriminative inquiry) and culminating in equanimity—supporting meditation and steady Shiva-bhakti rather than external rite alone.