Adhyaya 37

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे क्षुपदधीचिसंवादो नाम षट्त्रिंशो ऽध्यायः सनत्कुमार उवाच भवान्कथमनुप्राप्तो महादेवमुमापतिम् श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं वक्तुमर्हसि मे प्रभो

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີລິງຄະມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ ເລີ່ມບົດທີ 36 ຊື່ «ການສົນທະນາຂອງ ກະຊຸປະ ແລະ ດະທີຈິ»। ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ, ທ່ານໄດ້ເຂົ້າເຖິງການພົບເຫັນແລະຮູ້ແຈ້ງ ພຣະມະຫາເທວ ຜູ້ເປັນອົງຄູ່ຂອງ ອຸມາ ແນວໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາຟັງທັງໝົດ—ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ຟັງ ໂອ ພຣະອາຈານ»។

Verse 2

शैलादिरुवाच प्रजाकामः शिलादो ऽभूत् पिता मम महामुने सो ऽप्यन्धः सुचिरं कलं तपस्तेपे सुदुश्चरम्

ໄຊລາດິ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາມຸນີ, ພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຊື່ ສິລາດະ ປາຖະນາລູກຫຼານ; ແມ່ນແຕ່ທ່ານຕາບອດ ກໍຍັງບຳເນັດຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດ ແລະຍາກຢ່າງຍິ່ງ ຢູ່ເປັນເວລາດົນ»។

Verse 3

तपतस्तस्य तपसा संतुष्टो वज्रधृक् प्रभुः शिलादमाह तुष्टो ऽस्मि वरयस्व वरानिति

ເມື່ອພຣະອິນທຣະ ຜູ້ຖືວັດຊະຣະ ພໍໃຈດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນເຜົາໄໝ້ຂອງທ່ານ ກໍເຂົ້າມາຫາ ສິລາດະ ແລະກ່າວວ່າ: «ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ; ຈົ່ງເລືອກພອນທີ່ປາຖະນາ»।

Verse 4

ततः प्रणम्य देवेशं सहस्राक्षं सहामरैः प्रोवाच मुनिशार्दूल कृताञ्जलिपुटो हरिम्

ຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ ຈອມເທວະ—ຜູ້ມີພັນຕາ—ພ້ອມດ້ວຍເທວະອະມະຕະທັງຫຼາຍ. ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ດັ່ງເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກ່າວຕໍ່ ຮະຣິ. ໃນການຍອມຈຳນົນນີ້ ສັດຜູ້ຖືກຜູກມັດ (paśu) ຫັນໄປຫາທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ ເພື່ອຂໍການພົ້ນຈາກບ່ວງພັນ (pāśa) ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງອົງຈອມ (pati)។

Verse 5

शिलाद उवाच भगवन्देवतारिघ्न सहस्राक्ष वरप्रद अयोनिजं मृत्युहीनं पुत्रमिच्छामि सुव्रत

ສິລາດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຄະວານ, ຜູ້ປະຫານສັດຕູແຫ່ງເທວະ, ໂອ ຜູ້ມີພັນຕາ, ຜູ້ປະທານພອນ, ໂອ ຜູ້ຮັກສາພຣະວິນັຍອັນດີ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາລູກຊາຍຜູ້ບໍ່ເກີດຈາກຄັນ, ແລະພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ»។

Verse 6

शक्र उवाच पुत्रं दास्यामि विप्रर्षे योनिजं मृत्युसंयुतम् अन्यथा ते न दास्यामि मृत्युहीना न सन्ति वै

ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣິສີພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າຈະປະທານບຸດໃຫ້ເຈົ້າ—ເກີດຈາກຄັນ ແລະຜູກພັນກັບຄວາມຕາຍ. ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າບໍ່ປະທານ, ເພາະແທ້ຈິງ ບໍ່ມີໃຜທີ່ພົ້ນຈາກມະຣະນະ».

Verse 7

न दास्यति सुतं ते ऽत्र मृत्युहीनमयोनिजम् पितामहो ऽपि भगवान् किमुतान्ये महामुने

ໃນເລື່ອງນີ້ ແມ່ນແຕ່ພຣະປິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ກໍບໍ່ປະທານບຸດໃຫ້ເຈົ້າທີ່ອະມະຕະ ແລະບໍ່ເກີດຈາກຄັນໄດ້. ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຈະວ່າຜູ້ອື່ນໆຍິ່ງຈະເຮັດໄດ້ແນວໃດ? ມີແຕ່ພຣະປະຕິ (ອົງພຣະເຈົ້າ) ຜູ້ຢູ່ເຫນືອຂອບເຂດນີ້; ອຳນາດທີ່ຖືກສ້າງທັງປວງຍັງຖືກຜູກມັດໂດຍລຳດັບແຫ່ງກັມມະ ແລະ ມາຍາ.

Verse 8

सो ऽपि देवः स्वयं ब्रह्मा मृत्युहीनो न चेश्वरः योनिजश् च महातेजाश् चाण्डजः पद्मसंभवः

ເທວະນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນພຣະພຣະຫມາເອງ—ບໍ່ຕາຍ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນອີສະວະຣະຜູ້ສູງສຸດ. ພຣະອົງເກີດດ້ວຍຍົນິ (ເກີດຈາກຄັນ) ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເທຊະອັນໃຫຍ່; ອີກທັງຖືກເອີ້ນວ່າ ເກີດຈາກໄຂ່ ແລະ ເກີດຈາກດອກບົວ.

Verse 9

महेश्वराङ्गजश्चैव भवान्यास्तनयः प्रभुः तस्याप्यायुः समाख्यातं परार्धद्वयसंमितम्

ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ຜູ້ເກີດຈາກອົງມະເຫສະວະຣະ ແລະເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະນາງພະວານີ—ອາຍຸຂອງພຣະອົງກໍຖືກປະກາດວ່າ ມີຂະໜາດເທົ່າກັບ ສອງປະຣາອັດທະ (parārdha-dvaya).

Verse 10

कोटिकोटिसहस्राणि अहर्भूतानि यानि वै समतीतानि कल्पानां तावच्छेषापरत्रये

ຈຳນວນອັນຫາທີ່ຜ່ານໄປແລ້ວເປັນກັລປະ ມີຫຼາຍຢ່າງຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້—ເປັນໂກຕິເທິງໂກຕິ ແລະພັນໆ. ແລະໃນສາມພາກທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຂ້າງໜ້າ ກໍຍັງມີຈຳນວນເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຕ້ອງສຳເລັດ. ດັ່ງນັ້ນ ມາດຕາເວລາຈຶ່ງໝຸນໄປ; ແຕ່ພຣະປະຕິ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ຖືກແຕະຕ້ອງໂດຍກັລປະ ແລະການລະລາຍ, ພຣະອົງຜູ້ດຽວເປັນອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ຖືກຜູກມັດ ເຫນືອປາຊຸທັງປວງ.

Verse 11

तस्मादयोनिजे पुत्रे मृत्युहीने प्रयत्नतः परित्यजाशां विप्रेन्द्र गृहाणात्मसमं सुतम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອມີບຸດທີ່ບໍ່ເກີດຈາກຄອດ ແລະ ບໍ່ຕາຍ, ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຄາດຫວັງອັນກັງວົນທັງປວງ ແລະ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນອັນຄວນ ຈົ່ງຮັບບຸດຜູ້ເທົ່າກັບອາດຕະມາຂອງຕົນ—ຜູ້ສົມຄວນສືບຕໍ່ທຳມະ।

Verse 12

शैलादिरुवाच तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पिता मे लोकविश्रुतः शिलाद इति पुण्यात्मा पुनः प्राह शचीपतिम्

ໄຊລາດີ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນແລ້ວ, ບິດາຂອງຂ້ອຍ—ຜູ້ໂດງດັງໃນທົ່ວໂລກ, ຜູ້ມີບຸນນາມ ຊິລາດ—ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງສະຈີ (ອິນທຣາ) ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ।

Verse 13

शिलाद उवाच भगवन्नण्डयोनित्वं पद्मयोनित्वमेव च महेश्वराङ्गयोनित्वं श्रुतं वै ब्रह्मणो मया

ຊິລາດ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະອົງຜູ້ມີພຣະພອນ, ຂ້ອຍໄດ້ຍິນຈາກພຣະພຣະຫມາ ວ່າ (ພຣະອົງ) ປາກົດເປັນຜູ້ເກີດຈາກໄຂ່ໂລກ, ເກີດຈາກດອກບົວ, ແລະ ເກີດຈາກພຣະກາຍຂອງມະເຫສວຣ. (ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊີ້ແຈງນັຍອັນແທ້ຂອງເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້)”。

Verse 14

पुरा महेन्द्रदायादाद् गदतश्चास्य पूर्वजात् नारदाद्वै महाबाहो कथमत्राशु नो वद

ໃນກ່ອນການ, ຈາກສາຍວົງຂອງມະເຫນທຣາ ແລະ ຈາກບັນພະບຸລຸດຜູ້ເກີດກ່ອນຂອງຜູ້ນີ້, ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງ, ພວກເຮົາໄດ້ຍິນຈາກນາຣະດ. ຂໍຈົ່ງບອກພວກເຮົາໃນທີ່ນີ້ໃຫ້ໄວ—ມັນເກີດຂຶ້ນແນວໃດ?

Verse 15

दाक्षायणी सा दक्षो ऽपि देवः पद्मोद्भवात्मजः पौत्रीकनकगर्भस्य कथं तस्याः सुतो विभुः

ນາງແມ່ນ ດາກຊາຍະນີ, ແລະ ດັກຊະ ກໍເປັນເທວະ—ເປັນບຸດຂອງຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ). ຖ້າດັກຊະເປັນຫຼານຂອງຮິຣັນຍະຄັຣພະ, ແລ້ວຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ພຣະອົງຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ (ວິພຸ) ຖືກກ່າວວ່າເປັນບຸດຂອງນາງ?

Verse 16

शक्र उवाच स्थाने संशयितुं विप्र तव वक्ष्यामि कारणम् कल्पे तत्पुरुषे वृत्तं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

ສັກຣະ (Śakra) ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ, ຄວາມສົງໄສຂອງເຈົ້າເໝາະສົມແທ້. ຂ້ອຍຈະບອກເຫດ—ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນ ຕັດປຸຣຸສະ-ກັລປະ ກ່ຽວກັບ ພຣະພຣະຫມາ ປະຣະເມດຖິນ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງລຳດັບການສ້າງ»។

Verse 17

ससर्ज सकलं ध्यात्वा ब्रह्माणं परमेश्वरः जनार्दनो जगन्नाथः कल्पे वै मेघवाहने

ໃນ ເມກະວາຫະນະ-ກັລປະ, ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ (Jagannātha) ໄດ້ພິຈາລະນາພຣະພຣະຫມາໃນສະມາທິ ແລ້ວໃຫ້ສິ່ງປະກົດທັງປວງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 18

दिव्यं वर्षसहस्रं तु मेघो भूत्वावहद्धरम् नारायणो महादेवं बहुमानेन सादरम्

ເປັນເວລາພັນປີທິບ, ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ກາຍເປັນເມກຝົນ ແລ້ວຫຼັ່ງສາຍນ້ຳລົງມາ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ ແລະດ້ວຍພັກຕິອັນອ່ອນນ້ອມ ຖວາຍແດ່ ພຣະມະຫາເທວະ (Mahādeva).

Verse 19

दृष्ट्वा भावं महादेवो हरेः स्वात्मनि शङ्करः प्रददौ तस्य सकलं स्रष्टुं वै ब्रह्मणा सह

ເມື່ອພຣະມະຫາເທວະ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ເຫັນເຈດນາໃນ ຫະຣິ (Hari) ຢູ່ໃນພຣະອາດຕະມັນຂອງພຣະອົງເອງ, ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານອຳນາດອັນຄົບຖ້ວນໃຫ້ເຂົາ ເພື່ອສ້າງສັນທັງປວງ ຮ່ວມກັບ ພຣະພຣະຫມາ.

Verse 20

तदा तं कल्पमाहुर्वै मेघवाहनसंज्ञया हिरण्यगर्भस्तं दृष्ट्वा तस्य देहोद्भवस्तदा

ໃນເວລານັ້ນ ກັລປະນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ເມກະວາຫະນະ”. ແລະ ຫິຣັນຍະຄັຣພະ (Hiraṇyagarbha) ຄື ພຣະພຣະຫມາ ເມື່ອເຫັນມັນ ກໍເກີດອອກຈາກພຣະວະກາຍຂອງພຣະອົງໃນຂະນະນັ້ນເອງ, ປະກົດເປັນຫຼັກການແຫ່ງການສ້າງ ພາຍໃຕ້ ພຣະປະຕິ (Pati).

Verse 21

जनार्दनसुतः प्राह तपसा प्राप्य शङ्करम् तव वामाङ्गजो विष्णुर् दक्षिणाङ्गभवो ह्यहम्

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸພົບພຣະສັງກະຣະດ້ວຍຕະປະສະຍາ ບຸດຂອງຊະນາຣະດະນະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຈາກຂ້າງຊ້າຍຂອງພຣະອົງ ວິສນຸເກີດ; ຈາກຂ້າງຂວາ ແທ້ໆແລ້ວ ຂ້ອຍເກີດ»។

Verse 22

मया सह जगत्सर्वं तथाप्यसृजदच्युतः जगन्मयो ऽवहद्यस्मान् मेघो भूत्वा दिवानिशम्

ພ້ອມກັບຂ້ອຍ ຈັກກະວານທັງປວງ—ແຕ່ພຣະອະຈຸຕະ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ກໍຍັງສ້າງມັນຂຶ້ນ. ເພາະພຣະອົງເປັນສານະຂອງໂລກ ຊຶມຊາບທົ່ວທຸກພົນພື້ນ ແລະອຸ້ມຊູພວກເຮົາຕະຫຼອດ ໂດຍເປັນເມກທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ.

Verse 23

भवन्तमवहद्विष्णुर् देवदेवं जगद्गुरुम् नारायणादपि विभो भक्तो ऽहं तव शङ्कर

ວິສນຸສັນລະເສີນພຣະອົງ—ເທວະເທວະ, ຄູອາຈານໃຫຍ່ຂອງຈັກກະວານ. ໂອ ຜູ້ປົກຄຸມທົ່ວທຸກທິດ, ໂອ ສັງກະຣະ, ຂ້ອຍເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະອົງ—ເຫນືອກວ່າອັດຕາຕົນເປັນນາຣາຍະນະດ້ວຍ.

Verse 24

प्रसीद देहि मे सर्वं सर्वात्मत्वं तव प्रभो तदाथ लब्ध्वा भगवान् भवात्सर्वात्मतां क्षणात्

ຂໍພຣະອົງໂປຣດເມດຕາ ແລະປະທານໃຫ້ຂ້ອຍທຸກສິ່ງ—ປະທານການຮູ້ແຈ້ງເຖິງຄວາມເປັນອາດຕະມາທົ່ວທຸກສິ່ງຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເມື່ອໄດ້ຮັບນັ້ນ ຜູ້ມີພຣະພອນຈະຕັ້ງຢູ່ໃນສະພາບ «ເປັນອາດຕະມາຂອງສັດທັງປວງ» ໃນພິບຕາດຽວ—ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ ຜູ້ເປັນປະຕິ ຜູ້ປົດປ່ອຍປາຊຸອອກຈາກປາຊະ.

Verse 25

त्वरमाणो ऽथ संगम्य ददर्श पुरुषोत्तमम् एकार्णवालये शुभ्रे त्व् अन्धकारे सुदारुणे

ແລ້ວລາວຮີບຮ້ອນເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະໄດ້ເຫັນພຸຣຸສະອຸດຕະມະ—ບຸກຄົນສູງສຸດ. ພາຍໃນທີ່ພັກແຫ່ງມະຫາສະໝຸດອັນດຽວຂອງຈັກກະວານ, ແມ່ນແມ່ນພື້ນທີ່ບໍລິສຸດແຕ່ເດີມ ແຕ່ຄວາມມືດອັນນ່າສະພຶງກົວກໍປົກຄຸມຢູ່.

Verse 26

हेमरत्नचिते दिव्ये मनसा च विनिर्मिते दुष्प्राप्ये दुर्जनैः पुण्यैः सनकाद्यैरगोचरे

ພຣະພູມອັນທິບພະນັ້ນ—ປູດ້ວຍຄໍາແລະແກ້ວມະນີ ແລະສ້າງດ້ວຍຈິດບໍລິສຸດແຕ່ຢ່າງດຽວ—ຄົນຊົ່ວບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງ; ມີແຕ່ຜູ້ມີບຸນຈຶ່ງເຂົ້າໄດ້, ແມ່ນແຕ່ລະດັບພຣະລິສີເຊັ່ນ ສນະກະ ແລະອື່ນໆ ກໍຍັງເກີນຂອບເຂດຈະຮູ້ເຖິງ।

Verse 27

जगदावासहृदयं ददर्श पुरुषं त्वजः अनन्तभोगशय्यायां शायिनं पङ्कजेक्षणम्

ແລ້ວພຣະອະຊະ (ຜູ້ບໍ່ເກີດ) ໄດ້ເຫັນພຣະບຸລຸດສູງສຸດ—ຫົວໃຈພາຍໃນອັນເປັນທີ່ພັກພິງຂອງສັບພະໂລກ—ນອນສະຫງົບຢູ່ເທິງຕຽງທີ່ເກີດຈາກຂົງຂອງອະນັນຕະ, ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ. ໃນທັດສະນະໄສວະ ນິມິດນີ້ຊີ້ເຖິງພະປະຕິ (ອົງພຣະເຈົ້າ) ເປັນສະຕິຮູ້ພາຍໃນ (antarhṛdaya) ຜູ້ຄ້ຳຈຸນການສ້າງ, ແລະຮູບຈັກກະວານທີ່ປາກົດເປັນພຽງມ່ານບັງພຣະອົງຜູ້ເກີນພາຊະທັງປວງ।

Verse 28

शङ्खचक्रगदापद्मं धारयन्तं चतुर्भुजम् सर्वाभरणसंयुक्तं शशिमण्डलसन्निभम्

ຈົ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງພຣະອົງຜູ້ມີສີ່ພະຫັດ ຖືສັງຂະ, ຈັກຣະ, ຄະດາ ແລະດອກບົວ—ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນທຸກຢ່າງ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງວົງເດືອນ. ໃນຄວາມເຂົ້າໃຈໄສວະ ຮູບນີ້ເປັນຖານຮອງການພະວະນາ (dhyāna): ພຣະປະຕິ (ອົງພຣະເຈົ້າ) ຖືກພິຈາລະນາຜ່ານອະຄອນອັນສະຫວ່າງແລະມົງຄຸນ ເພື່ອໃຫ້ພະຊຸ (ວິນຍານຖືກຜູກ) ຄ່ອຍຄາຍພາຊະ (ພັນທະ) ແລະຕັ້ງສະຕິໃນການບູຊາ.

Verse 29

श्रीवत्सलक्षणं देवं प्रसन्नास्यं जनार्दनम् रमामृदुकराम्भोजस्पर्शरक्तपदाम्बुजम्

ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງພຣະຈະນາຣະດະນະ ພຣະເທວະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ມີເຄື່ອງໝາຍ Śrīvatsa ທີ່ອົງ, ພຣະພັກສະຫງົບແລະເມດຕາ—ແລະດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງແດງລະເລື່ອມເນື່ອງຈາກການສຳຜັດອ່ອນນຸ່ມຂອງຝາມືດັ່ງດອກບົວຂອງຣາມາ.

Verse 30

परमात्मानमीशानं तमसा कालरूपिणम् रजसा सर्वलोकानां सर्गलीलाप्रवर्तकम्

ພຣະອົງແມ່ນພຣະອາຕະມັນສູງສຸດ, ແມ່ນ Īśāna (ອົງພຣະເຈົ້າ). ໂດຍຕະມັສ (tamas) ພຣະອົງຮັບຮູບເປັນກາລະ (ເວລາ), ແລະໂດຍຣະຈັສ (rajas) ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ການລີລາແຫ່ງການສ້າງເຄື່ອນໄຫວໃນທຸກໂລກ—ພຣະປະຕິ ຜູ້ປົກຄອງການເກີດຂຶ້ນຂອງຈັກກະວານ.

Verse 31

सत्त्वेन सर्वभूतानां स्थापकं परमेश्वरम् सर्वात्मानं महात्मानं परमात्मानमीश्वरम्

ດ້ວຍສັດຕະວະ—ພະລັງອັນບໍລິສຸດແລະສ່ອງສະຫວ່າງ—ພຣະປະເມສະວອນຊົງຄ້ຳຈຸນ ແລະສະຖາປະນາສັດທັງປວງ; ພຣະອົງແມ່ນພະປະຕິ, ສາຣະວາດມັນ (ອາດຕະມັນໃນທຸກສັດ), ມະຫາອາດຕະມັນ, ປະຣະມາດຕະມັນ, ອີສະວະຣະຜູ້ປົກຄອງ.

Verse 32

क्षीरार्णवे ऽमृतमये शायिनं योगनिद्रया तं दृष्ट्वा प्राह वै ब्रह्मा भगवन्तं जनार्दनम्

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາເຫັນ ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ບັນທົມຢູ່ໃນຍົກນິດຣາ ເທິງມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມອັນດຸດດັ່ງອະມຣິຕະ ຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນພຣະພອນນັ້ນ. ຕາມທັດສະນະໄສວະ ແມ່ນແຕ່ເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງຈັກກະວານກໍຢູ່ໃນປາສະ (ພັນທະ) ຫາກບໍ່ຫັນໃຈຫາພຣະປະຕິສູງສຸດ—ພຣະສິວະ—ຜູ້ດຽວທີ່ປະທານການຫຼຸດພົ້ນແກ່ປາສຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ).

Verse 33

ग्रसामि त्वां प्रसादेन यथापूर्वं भवानहम् स्मयमानस्तु भगवान् प्रतिबुध्य पितामहम्

«ດ້ວຍພຣະກະຣຸນາຂອງເຮົາ ເຮົາຈະດຶງເຈົ້າກັບເຂົ້າສູ່ເຮົາ ແລະເຈົ້າຈະເປັນເຊັ່ນເກົ່າ»। ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນພຣະພອນ ຊົງຍິ້ມ ແລະປຸກພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ໃຫ້ຕື່ນ ພ້ອມຟື້ນຄືນສູ່ສະພາບເກົ່າ.

Verse 34

उदैक्षत महाबाहुः स्मितमीषच्चकार सः विवेश चाण्डजं तं तु ग्रस्तस्तेन महात्मना

ພຣະຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່ ຊົງເບິ່ງ ແລະຊົງຍິ້ມເບົາໆ. ແລ້ວພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນຜູ້ເກີດຈາກໄຂ່ນັ້ນ; ແລະມະຫາອາດຕະມັນນັ້ນ ຖືກພຣະອົງກືນເຂົ້າໄປ.

Verse 35

ततस्तं चासृजद्ब्रह्मा भ्रुवोर्मध्येन चाच्युतम् सृष्टस्तेन हरिः प्रेक्ष्य स्थितस्तस्याथ संनिधौ

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສ້າງ ອະຈຸຕະ (Acyuta) ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ອອກຈາກຊ່ອງກາງຄິ້ວ. ເມື່ອຮະຣິ (Hari) ຖືກສ້າງຂຶ້ນແລ້ວ ພຣະອົງເບິ່ງຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ ແລະຢືນຢູ່ໃກ້ໆ ເພື່ອຮັບໃຊ້.

Verse 36

एतस्मिन्नन्तरे रुद्रः सर्वदेवभवोद्भवः विकृतं रूपमास्थाय पुरा दत्तवरस्तयोः

ໃນຂະນະນັ້ນ ຣຸດຣະ—ແຫຼ່ງກໍ່ເກີດອຳນາດແລະສະພາບຂອງເທວະທັງປວງ—ໄດ້ຮັບເອົາຮູບອັນພິສົດ ແປງປ່ຽນຢ່າງອັດສະຈັນ ຕາມພອນທີ່ເຄີຍປະທານແກ່ທັງສອງໃນກ່ອນນັ້ນ।

Verse 37

आगच्छद्यत्र वै विष्णुर् विश्वात्मा परमेश्वरः प्रसादमतुलं कर्तुं ब्रह्मणश् च हरेः प्रभुः

ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ ວິສນຸ—ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ແລະເປັນອາດຕະພາຍໃນຂອງສາກົນ—ໄດ້ເດີນທາງມາ ເພື່ອປະທານພຣະກະລຸນາອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ແກ່ພຣະພຣະຫມາ; ດັ່ງນັ້ນ ຮະຣິ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອັນມີອຳນາດ ຈຶ່ງປາກົດອອກມາ।

Verse 38

ततः समेत्य तौ देवौ सर्वदेवभवोद्भवम् अपश्यतां भवं देवं कालाग्निसदृशं प्रभुम्

ແລ້ວທັງສອງເທວະໄດ້ມາພົບກັນ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະພະວະ—ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ—ແຫຼ່ງກໍ່ເກີດຂອງເທວະທັງປວງ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟແຫ່ງການເວລາ (ກາລາກນິ)។

Verse 39

तौ तं तुष्टुवतुश्चैव शर्वमुग्रं कपर्दिनम् प्रणेमतुश् च वरदं बहुमानेन दूरतः

ແລ້ວທັງສອງໄດ້ສັນລະເສີນ ພຣະສະຣະວະຜູ້ດຸຮ້າຍ—ກະປັຣດິນ ຜູ້ຊົງມວຍຜົມພັນ—ແລະໄດ້ກົ້ມກາບຈາກໄລຍະໄກ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ ຕໍ່ພຣະຜູ້ປະທານພອນ।

Verse 40

भवो ऽपि भगवान् देवम् अनुगृह्य पितामहम् जनार्दनं जगन्नाथस् तत्रैवान्तरधीयत

ແມ່ນແຕ່ພຣະພະວະຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ—ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ—ໄດ້ໂປດປານພຣະປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລະ ຈະນາຣະດະນະ (ວິສນຸ) ແລ້ວກໍໄດ້ອັນຕະທານໄປທີ່ນັ້ນເອງ ຖອນຮູບປາກົດຂອງພຣະອົງຄືນ।