Adhyaya 33
Adhyaya 33: Pashupata Conduct, Bhasma-Vrata, and Shiva’s Boon to the Sages
ນັນດີເລົ່າວ່າ ພຣະມະເຫສວຣະພໍໃຈຫຼັງຈາກຟັງສະຕະວະຂອງລິສີ ແລະປະກາດອານຸສົງຂອງການສວດ ການຟັງ ແລະການສອນສະຕະວະນັ້ນ ມອບຜົນສຳເລັດຄ້າຍຄືຄວາມບັນລຸແບບຄະນະປະຕະໃຫ້ແກ່ຜູ້ສົມຄວນ. ພຣະຊິວະຈຶ່ງວາງກອບຄຳສອນເລື່ອງການສ້າງໂລກຜ່ານຄູ່ຫຼັກ Strīliṅga (ປຣະກຣິຕິ) ແລະ Puṁliṅga (ປຸຣຸສະ) ທີ່ເກີດຈາກພຣະອົງເອງ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອັດວິຕະແຫ່ງໄສວະພາຍໃຕ້ສັນຍາລັກເພດ. ພຣະອົງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຢາະເຍີ້ຍ ຫຼືດ່າທໍ່າຜູ້ດິກວາສະ/ດຸດສີ ທີ່ອາດເບິ່ງຄ້າຍເດັກ ຫຼືຄົນບ້າ ແຕ່ເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະຊິວະ ແລະເວົ້າພຣະພຣະຫມັນ. ພຣະອົງສັນລະເສີນພຣາຫມັນຜູ້ຖືບາສະມະ ມີວິໄນ ມີສະມາທິ ຄວບຄຸມວາຈາ ຈິດ ແລະກາຍ ບູຊາມະຫາເທວະ ໄດ້ໄປຮຸດຣະໂລກ ແລະບໍ່ກັບຄືນ. ຜູ້ຮູ້ຕ້ອງບໍ່ລ່ວງເກີນ ຫຼືຫຍັບຫຍາມຜູ້ຖືພິທີບາສະມະ ແລະມຸນດະ; ການເຄົາລົບເຂົາເທົ່າກັບເຄົາລົບສັງກະຣະ ແລະການຕຳນິເທົ່າກັບຕຳນິມະຫາເທວະ. ລິສີທັງຫຼາຍພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ ແລະຄວາມຫຼົງ ເຮັດອະພິເສກດ້ວຍນ້ຳບໍລິສຸດ ຄຸຊະ ແລະດອກໄມ້ ຮ້ອງມົນລັບ ແລະຮຸ່ມກາຣ ສັນລະເສີນຮວມທັງອັດທະນາຣີສະວະ. ພຣະຊິວະຍິນດີ ໃຫ້ຂໍພອນ; ລິສີຈຶ່ງຖາມຄວາມໝາຍຂອງການອາບ/ທາບາສະມະ ການເປືອຍກາຍ ວາມັດຕະວະ (ຄວາມເປັນຊ້າຍ) ປຣະຕິໂລມະຕາ ແລະສິ່ງທີ່ຄວນຮັບໃຊ້ຫຼືຄວນຫຼີກເວັ້ນ ເພື່ອເປີດທາງສູ່ຄຳສອນຕໍ່ໄປ.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे द्वात्रिंशो ऽध्यायः नन्द्युवाच ततस्तुतोष भगवान् अनुगृह्य महेश्वरः स्तुतिं श्रुत्वा स्तुतस्तेषाम् इदं वचनमब्रवीत्
ດັ່ງນີ້ ຈົບບົດທີ 32 ໃນ «ສີລິງຄະມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ. ນັນດີກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ພຣະພະຄະວານ ມະເຫສະວະ ຜູ້ມີພຣະກະລຸນາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິ ກໍຊົມຊື່ນພໍໃຈ. ເມື່ອຊົງຟັງບົດສັນລະເສີນ ແລະຖືກສັນລະເສີນໂດຍພວກເຂົາ ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດຖ້ອຍຄໍານີ້—ປະທານອະນຸຄຣາະແກ່ປາຊຸ (paśu) ຜູ້ຖືກຜູກມັດ ໂດຍພຣະອໍານາດແຫ່ງຄວາມເປັນປະຕິ (Pati) ຂອງພຣະອົງ.
Verse 2
यः पठेच्छृणुयाद्वापि युष्माभिः कीर्तितं स्तवम् श्रावयेद्वा द्विजान्विप्रो गाणपत्यमवाप्नुयात्
ຜູ້ໃດອ່ານ ຫຼືຟັງແມ່ນກໍດີ ບົດສັນລະເສີນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ກ່າວສັນລະເສີນນີ້ ແລະພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ຜູ້ສຶກທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກທະວິຊະໄດ້ຟັງ ຈະໄດ້ຮັບສະຖານະ «ຄະນະປັດຍະ» ຄືພຣະກະລຸນາແລະອຳນາດຂອງພຣະຄະນະປະຕິ ເປັນຜົນແຫ່ງພັກຕິທີ່ສອດຄ່ອງກັບລຳດັບທິບຂອງພຣະສິວະ.
Verse 3
वक्ष्यामि वो हितं पुण्यं भक्तानां मुनिपुङ्गवाः अद्वन्तगेस् ओफ़् थे पाशुपत बेहविओउर् स्त्रीलिङ्गमखिलं देवी प्रकृतिर्मम देहजा
ໂອ ທ່ານມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງເຖິງສິ່ງທີ່ເປັນມົງຄຸນ ແລະເປັນປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ມີພັກຕິ. ພຣະເທວີ—ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ຜູ້ເກີດຈາກກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ—ແມ່ນຫຼັກການເພດຍິງທັງປວງ (strī-liṅga).
Verse 4
पुंल्लिङ्गं पुरुषो विप्रा मम देहसमुद्भवः उभाभ्यामेव वै सृष्टिर् मम विप्रा न संशयः
ໂອ ທ່ານພຣາຫມັນຜູ້ເປັນມຸນີ, ຫຼັກການເພດຊາຍ (puṃ-liṅga)—ປຸຣຸສະ—ເກີດຂຶ້ນຈາກກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ. ຈາກທັງສອງ (ຊາຍແລະຍິງ) ການສ້າງສັນເກີດຂຶ້ນຈາກຂ້າພະເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ, ໂອ ທ່ານວິປຣະ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.
Verse 5
न निन्देद्यतिनं तस्माद् दिग्वाससमनुत्तमम् बालोन्मत्तविचेष्टं तु मत्परं ब्रह्मवादिनम्
ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ຄວນດູຖູກຜູ້ບວດ (ຢະຕິ) ຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍທິດ (ດິກວາສະ). ແມ່ນແຕ່ຈະມີທ່າທາງເຫມືອນເດັກ ຫຼືເຫມືອນຄົນບ້າ ແຕ່ທ່ານນັ້ນອຸທິດຕົນແດ່ຂ້າພະເຈົ້າທັງໝົດ ແລະເປັນຜູ້ປະກາດພຣະພຣະຫມັນ. ທ່ານນັ້ນແມ່ນມຸນີຜູ້ມຸ່ງສູ່ພຣະປະຕິ (Pati) ຜູ້ກ້າວພົ້ນຈາກປາຊະ (pāśa) ທີ່ຜູກມັດປາຊຸ (paśu).
Verse 6
ये हि मां भस्मनिरता भस्मना दग्धकिल्बिषाः यथोक्तकारिणो दान्ता विप्रा ध्यानपरायणाः
ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ເຫັນທຳ ຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ຂ້າພະເຈົ້າຜ່ານຂີ້ເທົ່າສັກສິດ (bhasma)—ຜູ້ທີ່ບາບຖືກເຜົາຜານໂດຍຂີ້ເທົ່ານັ້ນ—ຜູ້ປະພຶດຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ຢ່າງເທັ່ງຕົງ, ມີຄວາມສຳລວມ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນສະມາທິ: ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ສອດຄ່ອງກັບຂ້າພະເຈົ້າແທ້ໆ, ພຣະປະຕິ (Pati) ຜູ້ປົດປ່ອຍປາຊຸ (paśu) ຈາກປາຊະ (pāśa).
Verse 7
महादेवपरा नित्यं चरन्तो ह्यूर्ध्वरेतसः अर्चयन्ति महादेवं वाङ्मनःकायसंयताः
ຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນແດ່ມະຫາເທວະຢ່າງບໍ່ຂາດ ດຳລົງຢູ່ໃນວິໄນອັນສະໝໍາເສມ ເປັນຜູ້ຮັກສາແລະຍົກຍ້າຍພະລັງຊີວິດໃຫ້ສູງ ພວກເຂົາບູຊາມະຫາເທວະດ້ວຍວາຈາ ຈິດ ແລະກາຍ ທີ່ຖືກຄວບຄຸມຢ່າງສົມບູນ।
Verse 8
रुद्रलोकमनुप्राप्य न निवर्तन्ति ते पुनः तस्मादेतद्व्रतं दिव्यम् अव्यक्तं व्यक्तलिङ्गिनः
ເມື່ອໄດ້ເຂົ້າເຖິງໂລກຂອງຣຸທຣະແລ້ວ ພວກເຂົາບໍ່ຫວນກັບມາອີກ. ດັ່ງນັ້ນ ວຣະຕະອັນທິບພະນີ້—ລະອຽດລຶກໃນສານະ ແຕ່ປາກົດຜ່ານລິງຄະ—ເປັນຂອງພຣະອົງຜູ້ຖືເຄື່ອງໝາຍທີ່ເປີດເຜີຍ ແລະໃຫ້ການພົ້ນຈາກການຫວນກັບແກ່ປາສຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ).
Verse 9
भस्मव्रताश् च मुण्डाश् च व्रतिनो विश्वरूपिणः न तान्परिवदेद्विद्वान् न चैतान्नाभिलङ्घयेत्
ຜູ້ຖືວຣະຕະຂີ້ເທົ່າ (ບັສມະວຣະຕະ), ຜູ້ໂກນສີສະ, ແລະຜູ້ບຳເນັດວຣະຕະຜູ້ສະແດງເຄື່ອງໝາຍອັນເປັນສາກົນຂອງພຣະສິວະ—ຄົນຮູ້ຄວນບໍ່ກ່າວຮ້າຍພວກເຂົາ ແລະບໍ່ຄວນຫຍາບຄາຍ ຫຼືລ່ວງເກີນພວກເຂົາ.
Verse 10
न हसेन्नाप्रियं ब्रूयाद् अमुत्रेह हितार्थवान् यस्तान्निन्दति मूढात्मा महादेवं स निन्दति
ຜູ້ປາດຖະໜາປະໂຫຍດແທ້ໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ບໍ່ຄວນເຢາະເຍີ້ຍ ຫຼືເວົ້າຄຳຫຍາບຄາຍ. ຜູ້ມືດບອດທີ່ຕຳນິຜູ້ອຸທິດຕົນ ແລະວິໄນຊາຍວະ ຍ່ອມເທົ່າກັບຕຳນິມະຫາເທວະເອງ—ເພາະພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນປະຕິ ສະຖິດຢູ່ທີ່ໃດທີ່ບັກຕະແລະທຳມະຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ.
Verse 11
यस् त्वेतान् पूजयेन् नित्यं स पूजयति शङ्करम् एवमेष महादेवो लोकानां हितकाम्यया
ແຕ່ຜູ້ໃດບູຊາພວກເຂົາເປັນນິດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມບູຊາຊັງກະຣະ (Śaṅkara) ຢ່າງແທ້ຈິງ. ດັ່ງນັ້ນ ມະຫາເທວະຜູ້ປາດຖະໜາປະໂຫຍດແກ່ສັດໂລກ ໄດ້ເຜີຍແຈ້ງຫຼັກນີ້: ດ້ວຍການບູຊາທີ່ຖືກຕ້ອງ ປາສຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ) ຈຶ່ງເຂົ້າເຖິງປະຕິ (ພຣະອົງເຈົ້າ).
Verse 12
युगे युगे महायोगी क्रीडते भस्मगुण्ठितः एवं चरत भद्रं वस् ततः सिद्धिमवाप्स्यथ
ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ມະຫາໂຍຄີ (ພຣະສິວະ) ຊົມເພີນຢູ່ ດ້ວຍກາຍຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ. ຈົ່ງດຳລົງຊີວິດ ແລະ ປະພຶດປະຕິບັດດັ່ງນີ້—ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ—ແລ້ວຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບສິດທິ (ສຳເລັດທາງຈິດວິນຍານ).
Verse 13
अतुलमिह महाभयप्रणाशहेतुं शिवकथितं परमं पदं विदित्वा व्यपगतभवलोभमोहचित्ताः प्रणिपतिताः सहसा शिरोभिर् उग्रम्
ໃນທີ່ນີ້ ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈ “ສະຖານະສູງສຸດ” ອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ທີ່ພຣະສິວະຊົງສອນ—ອັນເປັນເຫດໃຫ້ຄວາມຢ້ານກົວໃຫຍ່ຖືກທຳລາຍ—ຈິດໃຈຂອງເຂົາກໍຫຼຸດພົ້ນຈາກພົບພາວະໂລກ, ຈາກຄວາມໂລບ ແລະ ຄວາມຫຼົງ. ແລ້ວເຂົາກໍກົ້ມລົງທັນທີ ນົບນ້ອມດ້ວຍສີສະ ຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ນ່າເກງຂາມ.
Verse 14
ततः प्रमुदिता विप्राः श्रुत्वैवं कथितं तदा गन्धोदकैः सुशुद्धैश् च कुशपुष्पविमिश्रितैः
ຕໍ່ມາ ພວກພຣາຫມັນລະດັບິສີ ມີຄວາມປິຕິຍິນດີ ເມື່ອໄດ້ຟັງການອະທິບາຍດັ່ງນັ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ ເຂົາໄດ້ຈັດຕຽມນ້ຳຫອມອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ປົນກັບຫຍ້າກຸສະ ແລະ ດອກໄມ້ ເພື່ອເປັນເຄື່ອງຊຳລະສັກສິດໃນການບູຊາພຣະສິວະ.
Verse 15
स्नापयन्ति महाकुम्भैर् अद्भिर् एव महेश्वरम् गायन्ति विविधैर्गुह्यैर् हुंकारैश्चापि सुस्वरैः
ເຂົາທັງຫຼາຍອາບນ້ຳພຣະມະເຫສວະ ດ້ວຍນ້ຳທີ່ຖອກຈາກຄຸມພະໃຫຍ່. ແລະເຂົາຮ້ອງບົດສັນລະເສີນລຶກລັບຫຼາຍປະການ ພ້ອມທັງເອີ້ນສຽງ “ຮຸ່ມ” (huṃ-kāra) ດ້ວຍສຽງກັງວານໄພເພາະ.
Verse 16
नमो देवाधिदेवाय महादेवाय वै नमः अर्धनारीशरीराय सांख्ययोगप्रवर्तिने
ນະໂມ ແດ່ພຣະເທວະຜູ້ເປັນເທວະເຫນືອເທວະທັງປວງ; ນະໂມ ແດ່ພຣະມະຫາເທວະ. ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີກາຍເປັນຄຶ່ງຍິງ (ອັດທະນາຣີອີສະວະຣະ) ແລະເປັນຜູ້ເປີດເຜີຍ ແລະສະຖາປະນາ ສາງຂະຍະ ແລະ ໂຍຄະ—ປັນຍາແຫ່ງການແຍກແຍະ ແລະວິໄນແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ ທີ່ນຳພາປະສຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ) ໄປຫາປະຕິ (ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ).
Verse 17
मेघवाहनकृष्णाय गजचर्मनिवासिने कृष्णाजिनोत्तरीयाय व्यालयज्ञोपवीतिने
ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີພຣະວັນນະຄ່ຳ ຜູ້ຂີ່ເມກ; ຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜິວຊ້າງ; ຜູ້ສະພາຍຜິວກວາງດຳເປັນເຄື່ອງຫົ່ມທ່ອນເທິງ; ແລະຜູ້ສວມສາຍຍະຊະໂນປະວີຕະທີ່ຖັກດ້ວຍງູ।
Verse 18
सुरचितसुविचित्रकुण्डलाय सुरचितमाल्यविभूषणाय तुभ्यम् मृगपतिवरचर्मवाससे च प्रथितयशसे नमो ऽस्तु शङ्कराय
ນະມັດສະການແດ່ ພຣະສັງກະຣະ—ແດ່ພຣະອົງຜູ້ປະດັບດ້ວຍຕຸ້ມຫູອັນປະນີດວິຈິດ; ຜູ້ງາມດ້ວຍມາລາແລະເຄື່ອງປະດັບທີ່ຈັດທຳຢ່າງດີ; ຜູ້ນຸ່ງຜິວອັນສູງສົ່ງຂອງຈອມແຫ່ງສັດປ່າ; ແລະຜູ້ມີກຽດຍົດໂດງດັງທົ່ວທິດ. ຂໍໃຫ້ການນົບນ້ອມຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຖິງພຣະອົງ.
Verse 19
ततस् तान् स मुनीन् प्रीतः प्रत्युवाच महेश्वरः प्रीतो ऽस्मि तपसा युष्मान् वरं वृणुत सुव्रताः
ແລ້ວພຣະມະເຫສະວະຣະ (ມະຫາເທວະ) ຜູ້ປິຕິຍິນດີ ໄດ້ຕອບກັບບັນດາມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ: “ດ້ວຍຕະປັດ (tapas) ຂອງພວກເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈແລ້ວ. ໂອ ຜູ້ມີວັດຕະດີ, ຈົ່ງເລືອກພອນໜຶ່ງ.”
Verse 20
ततस्ते मुनयः सर्वे प्रणिपत्य महेश्वरम् भृग्वङ्गिरा वसिष्ठश् च विश्वामित्रस्तथैव च
ແລ້ວບັນດາມຸນີທັງໝົດໄດ້ກົ້ມກາບນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະມະເຫສະວະຣະ—ພຣຶກຸ (Bhr̥gu), ອັງກິຣາ (Aṅgirā), ວະສິດຖະ (Vasiṣṭha), ແລະ ວິສະວາມິຕຣະ (Viśvāmitra) ເຊັ່ນດຽວກັນ—ໂດຍຍອມຮັບພຣະປະຕິ (Pati) ຜູ້ປົດປ່ອຍປະຊຸ (paśu) ຈາກບາສະ (pāśa) ແຫ່ງພັນທະນາການ।
Verse 21
गौतमो ऽत्रिः सुकेशश् च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः मरीचिः कश्यपः कण्वः संवर्तश् च महातपाः
ເກົາຕະມະ (Gautama), ອະຕຣິ (Atri), ແລະ ສຸເກສະ (Sukeśa); ປຸລັດສະຍະ (Pulastya), ປຸລະຫະ (Pulaha), ແລະ ກຣະຕຸ (Kratu); ມະຣີຈິ (Marīci), ກັສຍະປະ (Kaśyapa), ກັນວະ (Kaṇva), ແລະ ສັມວັດຕະ (Saṃvarta)—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນມະຫາຕະປະສີ, ຜູ້ມີພະລັງໃນຕະປັດຢ່າງຍິ່ງ।
Verse 22
ते प्रणम्य महादेवम् इदं वचनमब्रुवन् भस्मस्नानं च नग्नत्वं वामत्वं प्रतिलोमता
ພວກເຂົາໄດ້ກາບນົບມະຫາເທວ ແລ້ວກ່າວຄໍານີ້ວ່າ: «ການອາບນ້ໍາດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ, ການເປືອຍກາຍ, ການປະພຶດທາງຊ້າຍ (ຕໍ່ຕ້ານປະເພນີ), ແລະການກັບຄືນລໍາດັບທົ່ວໄປ—ແມ່ນວິນັຍທີ່ຄວນປະຕິບັດບໍ?»
Verse 23
सेव्यासेव्यत्वमेवं च ह्य् एतदिच्छाम वेदितुम् ततस्तेषां वचः श्रुत्वा भगवान्परमेश्वरः
«ພວກເຮົາປາຖະໜາຮູ້ໃຫ້ແນ່ຊັດກ່ຽວກັບການແຍກນີ້—ສິ່ງໃດຄວນຮັບໃຊ້ແລະບູຊາ, ແລະສິ່ງໃດບໍ່ຄວນ» ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນຄໍາຂອງພວກເຂົາ ພຣະບະກະວານ ປະຣະເມສະວະຣະ (ພຣະສິວະສູງສຸດ) ກໍ່ຈະຕອບສອນ.
Verse 24
सस्मितं प्राह सम्प्रेक्ष्य सर्वान्मुनिवरांस्तदा
ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເບິ່ງໄປຫາບັນດາມຸນີຜູ້ປະເສີດທັງປວງ ແລະກ່າວດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນ—ເປັນສັນຍາແຫ່ງການປະທານຄໍາສອນດ້ວຍພຣະເມດຕາຈາກພຣະປະຕິ ຕໍ່ບັນດາປະຊຸ (ຜູ້ຖືກຜູກມັດ) ຜູ້ປາຖະໜາພົ້ນຈາກປາຊະ.
Frequently Asked Questions
It presents bhasma as a vow-marker of Śaiva purity and discipline: those devoted to bhasma, self-controlled, and meditative—worshiping Mahādeva with restraint—attain Rudra-loka and are described as not returning again, indicating a liberation-oriented fruition.
Because an ascetic may appear childish or mad yet be wholly devoted to Śiva and established in brahma-vāda; condemning such votaries is equated with condemning Mahādeva, while honoring them is treated as direct worship of Śaṅkara.
The sages explicitly salute Śiva as ‘ardhanārīśarīra’ and as the propounder of sāṁkhya and yoga, integrating metaphysics (prakṛti–puruṣa) with devotional stuti and ritual abhiṣeka.