Adhyaya 18

Verse 1

हरिश्चन्द्रद्वारा वृद्धब्राह्मणाय धनदानप्रतिज्ञावर्णनम् व्यास उवाच - कदाचित्तु हरिश्चन्द्रो मृगयार्थं वनं ययौ । अपश्यद्‌रुदतीं बालां सुन्दरीं चारुलोचनाम्

ການບັນຍາຍເລື່ອງຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງຫະລิສຈັນທີ່ຈະມອບຊັບແກ່ພຣາມເຖົ້າ. ວະຍາສ ກ່າວວ່າ: ຄັ້ງໜຶ່ງ, ຫະລິສຈັນ ໄດ້ເຂົ້າປ່າเพื่อລ່າສັດ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ເຫັນຍິງສາວຜູ້ງົດງາມທີ່ມີດວງຕາອັນວິຈິດນາງໜຶ່ງກຳລັງຮ້ອງໄຫ້.

Verse 2

तामपृच्छन्महाराजझ् कामिनीं करुणापरः । पद्मपत्रविशालाक्षि किं रोदिषि वरानने

ພຣະມະຫາກະສັດຜູ້ປ່ຽມດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕັດຖາມຍິງຜູ້ງົດງາມນັ້ນວ່າ 'ໂອ້ ຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງໃຫຍ່ດຸດກີບບົວ! ໂອ້ ຜູ້ມີໃບໜ້າອັນງົດງາມ ເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້?'

Verse 3

केनासि पीडितात्यर्थं किं ते दुःखं वदाशु मे । काच त्वं विजने घोरे कस्ते भर्ता पिताथवा

'ໃຜກັນທີ່ເຮັດຮ້າຍເຈົ້າເຖິງພຽງນີ້? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍໂດຍໄວວ່າຄວາມທຸກຂອງເຈົ້າຄືຫຍັງ? ເຈົ້າເປັນໃຜໃນປ່າອັນປ່ຽວຮ້າງແລະໜ້າຢ້ານນີ້ ແລະໃຜຄືສາມີຫຼືບິດาຂອງເຈົ້າ?'

Verse 4

न बाधते च राज्ये मे राक्षसोऽपि पराङ्गनाम् । तं हन्मि तरसा कान्ते यस्त्वां सुन्दरि बाधते

'ໃນອານາຈັກຂອງຂ້ອຍ ແມ່ນແຕ່ຣາກສົດກໍບໍ່ກ້າຮັງແກເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ. ໂອ້ ຜູ້ງົດງາມ, ຂ້ອຍຈະສັງຫານຜູ້ที่ເຮັດຮ້າຍເຈົ້າໂດຍໄວພລັນ.'

Verse 5

ब्रूहि दुःखं वरारोहे स्वस्था भव कृशोदरि । विषये मम पापात्मा न तिष्ठति सुमध्यमे

'ຈົ່ງບອກຄວາມທຸກຂອງເຈົ້າແກ່ຂ້ອຍເຖີດ ໂອ້ ສະຕີຜູ້ເລີໂສມ; ຈົ່ງເຮັດໃຈໃຫ້ສະບາຍເຖີດ ໂອ້ ຜູ້ມີແອວບາງຮ່າງນ້ອຍ ໃນດິນແດນຂອງຂ້ອຍບໍ່ມີວິນຍານທີ່ເປັນບາບອາໄສຢູ່ໄດ້ເລີຍ.'

Verse 6

इति तस्य वचः श्रुत्वा नारी तमब्रवीन्नृपम् । प्रमृज्याश्रूणि वदनाद्धरिश्चन्द्रं नृपोत्तमम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ, ຍິງຜູ້ນັ້ນກໍເຊັດນ້ຳຕາຈາກໃບໜ້າແລະທູນຕໍ່ພຣະມະຫາກະສັດຫະລິສຈັນຜູ້ປະເສີດ.

Verse 7

नार्युवाच - राजन् मां बाधतेत्यर्थं विश्वामित्रो महामुनिः । तपः करोति यद्‌घोरं मदर्थं कौशिको वने

ຍິງຜู້ນັ້ນກ່າວວ່າ: 'ຂ້າແດ່ພຣະມະຫາກະສັດ! ມະຫາລືສີວິສະວາມິດ (ເກົາສິກະ) ກຳລັງບຽດບຽນຂ້ອຍຢ່າງໜັກ. ທ່ານກຳລັງບຳເພັນຕະບະອັນໜ້າສະພຶງກົວໃນປ່າเพื่อຄອບງຳຂ້ອຍ.'

Verse 8

तेनाहं दुःखिता राजन् विषये तव सुव्रत । विद्धि मां कमनां कान्तां पीडितां मुनिना भृशम्

'ເພາະທ່ານຜູ້ນັ້ນ, ຂ້ອຍຈຶ່ງຕ້ອງທົນທຸກໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ໂອ້ ຜູ້ຊົງສີນ ໂປດຊົງຊາບເຖີດວ່າຂ້ອຍຄືສະຕີຜູ້ເປັນທີ່ປາຖະໜາແລະງົດງາມທີ່ຖືກລືສີຜູ້ນັ້ນຂົ່ມເຫັງຢ່າງໜັກ.'

Verse 9

राजोवाच - स्वस्था भव विशालाक्षि न ते दुःखं भविष्यति । तमहं वारयिष्यामि मुनिं तापपरायणम्

ພຣະລາຊາຕັດວ່າ: 'ຈົ່ງສະບາຍໃຈເຖີດ ໂອນາງຜູ້ມີດວງຕາອັນງົດງາມ ເເຈົ້າຈະບໍ່ມີຄວາມທຸກອີກຕໍ່ໄປ. ເຮົາຈະຢຸດຢັ້ງລືສີຜູ້ທີ່ກຳລັງບຳເພັນຕະບະນັ້ນເອງ.'

Verse 10

इत्याश्वास्य स्त्रियं राजा तरसा मुनिसन्निधौ । नत्वा प्रणम्य शिरसा तमुवाच महीपतिः

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ປອບໃຈສະຕີຜູ້ນັ້ນແລ້ວ ພຣະລາຊາກໍຮີບສະເດັດໄປຫາລືສີ. ໂດຍການກົ້ມຫົວສະແດງຄວາມເຄົາລົບ ພຣະມະຫາກະສັດກໍໄດ້ຕັດກັບເພິ່ນ.

Verse 11

स्वामिन्किं क्रियतेऽत्यर्थं तपसा देहपीडनम् । किमर्थं ते समारम्भो ब्रूहि सत्यं महामते

'ຂ້ານ້ອຍພຣะອາຈານ! ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງທໍລະມານຮ່າງກາຍດ້ວຍການບຳເພັນຕະບະຢ່າງໜັກໜ່ວງເຊັ່ນນີ້? ຈຸດປະສົງຂອງການກະທຳນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ໂປດບອກຄວາມຈິງແກ່ຂ້ານ້ອຍເຖີດ ທ່ານຜູ້ມີປັນຍາອັນລ້ຳເລີດ.'

Verse 12

वाञ्छितं तव गाधेय करोमि सफलं किल । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ तरसा तपसालमतः परम्

'ໂອ້ບຸດແຫ່ງຄາທີ! ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມປາດຖະໜາຂອງທ່ານສົມຫວັງຢ່າງແນ່ນອນ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຖີດ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໂດຍໄວ! ພໍແລ້ວສຳລັບການບຳເພັນຕະບະນີ້.'

Verse 13

विषये मम सर्वज्ञ न कर्तव्यं सुदारुणम् । लोकपीडाकरं घोरं तपः केनापि कर्हिचित्

'ທ່ານຜູ້ຮູ້ສັບພະສິ່ງ! ໃນອານາຈັກຂອງເຮົາ ບໍ່ຄວນມີໃຜບຳເພັນຕະບະອັນໜ້າຢ້านກົວ ແລະ ໂຫດຮ້າຍເຊັ່ນນີ້ ເຊິ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເດືອດຮ້ອນແກ່ຊາວໂລກ.'

Verse 14

इत्थं निषिध्य तं राजा विश्वामित्रं गृहं ययौ । मनसा क्रोधमाधाय गतोऽसौ कौशिको मुनिः

ເມື່ອຊົງຫ້າມວິສວາມິດເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ພຣະລາຊາກໍສະເດັດກັບຄືນພຣະລາຊະວັງ. ສ່ວນລືສີໂກສິກະ ຜູ້ມີຄວາມໂກດແຄ້ນຢູ່ໃນໃຈ ກໍໄດ້ຈາກໄປ.

Verse 15

स गत्वा चिन्तयामास नृपकृत्यमसाम्प्रतम् । वसिष्ठस्य च संवादं तपसः प्रतिषेधनम्

ເມື່ອຈາກໄປ ເພິ່ນກໍຄິດເຖິງການກະທຳທີ່ບໍ່ເໝາະສົມຂອງພຣະລາຊາ ການສົນທະນາກັບວະສິດ ແລະ ການຂັດຂວາງການບຳເພັນຕະບະຂອງເພິ່ນ.

Verse 16

कोपाविष्टेन मनसा प्रतीकारमथाकरोत् । विचिन्त्य बहुधा चित्ते दानवं घोरविग्रहम्

ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງວາງແຜນແກ້ແຄ້ນ. ຫຼັງจากຄິດຢ່າງໜັກ ເພິ່ນກໍໄດ້ສ້າງອະສູນທີ່ມີຮູບຮ່າງໜ້າຢ້ານກົວຂຶ້ນມາ.

Verse 17

प्रेषयामास तद्देशं विधाय सूकराकृतिम् । सोऽतिकायो महाकालः कुर्वन्नादं सुदारुणम्

ເພິ່ນສົ່ງອະສູນນັ້ນໄປຍັງດິນແດນນັ້ນໃນຮ່າງຂອງໝູປ່າ. ຮ່າງອັນມະຫຶມານັ້ນຄືກັບມັດຈຸລາດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ສົ່ງສຽງຮ້ອງອັນໜ້າຢ້ານກົວ...

Verse 18

राज्ञश्चोपवने प्राप्तस्त्रासयन् रक्षकांस्तदा । मालतीनां च खण्डानि कदम्बानां तथैव च

...ມາຮອດສວນຂອງພຣະລາຊາ ເຮັດໃຫ້ເຫຼົ່າທະຫານຍາມຫວາດກົວ. ມັນທຳລາຍກໍຂອງເຄືອມະລິ ແລະ ຕົ້ນກະທຸ່ມຈົນໝົດ...

Verse 19

यूथिकानां च वृन्दानि कम्पयंश्च मुहुर्मुहुः । दन्तेन विलिखन्भूमिं समुन्मूलयते द्रुमान्

ສັ່ນສະເທືອນກຸ່ມດອກມະລິ (ຍຸຖິກາ) ຢູ່ເລື້ອຍໆ, ໃຊ້ງາຂຸດດິນ ແລະ ຖອນຮາກຕົ້ນໄມ້ທັງຫຼາຍ.

Verse 20

चम्पकान्केतकीखण्डान्मल्लिकानां च पादपान् । करवीरानुशीरांश्च निचखान शुभान्मृदून्

ມັນໄດ້ຂຸດ ແລະ ທຳລາຍດົງດອກຈຳປາ, ເກດັກກີ, ພຸ່ມດອກມະລິ, ກະລະວີລະ ແລະ ຕົ້ນແຝກຫອມ ທີ່ງົດງາມ ແລະ ອ່ອນນຸ້ມ.

Verse 21

मुचुकुन्दानशोकांश्च बकुलांस्तिलकांस्तथा । उन्मूल्य कदनं तत्र चकार सूकरो वने

ຖອນຮາກຕົ້ນມຸຈຸກຸນທະ, ອະໂສກ, ພິກຸນ ແລະ ຕິລະກະ, ໝູປ່າຕົວນັ້ນໄດ້ສ້າງຄວາມວຸ່ນວາຍໃນສວນແຫ່ງນັ້ນ.

Verse 22

वाटिकारक्षकाः सर्वे दुद्रुवुः शस्त्रपाणयः । हाहेति चुक्रुशुस्तत्र मालाकारा भृशातुराः

ເຫຼົ່າຜູ້ຮັກສາສວນທີ່ຖືອາວຸດທັງຫຼາຍຕ່າງພາກັນໜີ. ເຫຼົ່າຄົນສວນທີ່ຕົກໃຈສຸດຂີດຕ່າງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ 'ອະນິດຈາ! ອະນິດຈາ!'

Verse 23

बाणैः सन्ताड्यमानोऽपि यदा त्रस्तो न वै मृगः । रक्षकान्पीडयामास कोलः कालसमद्युतिः

ເຖິງວ່າຈະຖືກຍິງດ້ວຍລູກສອນ, ສັດຮ້າຍນັ້ນກໍບໍ່ຢ້ານກົວ. ໝູປ່າທີ່ມີລັດສະໝີອັນໜ້າຢ້ານກົວດັ່ງພະຍາມັດຈຸລາດ ໄດ້ບີບບັງຄັບເຫຼົ່າຜູ້ຮັກສາ.

Verse 24

ते तदातिभयाक्रान्ता राजानं शरणं ययुः । तमूचुस्त्राहि त्राहीति वेपमाना भयाकुलाः

ໃນເວລານັ້ນ, ພວກເຂົາທີ່ຖືກຄອບງຳດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ໄປຂໍເພິ່ງພະບາລະມີແຫ່ງພະລາຊາ. ທັງຕົວສັ່ນ ແລະ ຕື່ນຕົກໃຈ ຕ່າງທູນວ່າ 'ຂໍຊົງໂຜດຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍທ້ອນ!'

Verse 25

तानागतान्समालोक्य भयार्तान्भूपतिस्तदा । पप्रच्छ किं भयं कस्मान्मां ब्रुवन्तु समागताः

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາມາຮອດດ້ວຍຄວາມຫວາດກົວ, ພະລາຊາຈຶ່ງຖາມວ່າ 'ຄວາມຢ້ານກົວນັ້ນແມ່ນຫຍັງ ແລະ ມາຈາກໃຜ? ຈົ່ງບອກແກ່ເຮົາເຖີດ ພວກເຈົ້າທີ່ມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ທີ່ນີ້.'

Verse 26

नाहं बिभेमि देवेभ्यो राक्षसेभ्यश्च रक्षकाः । कस्माद्‌भयं समुत्पन्नं तद्‌ब्रुवन्तु ममाग्रतः

'ດູກ່ອນເຫຼົ່າຜູ້ຮັກສາ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ຢ້ານກົວແມ່ນແຕ່ເຫຼົ່າເທວະດາ ຫຼື ເຫຼົ່າອະສູນ. ຄວາມຢ້ານກົວນັ້ນເກີດມາຈາກໃສ? ຈົ່ງບອກຄວາມຈິງນັ້ນຕໍ່ໜ້າເຮົາ.'

Verse 27

हन्मि चैकेन बाणेन तं शत्रुं दुर्भगं किल । यो मेऽरातिः समुत्पन्नो लोके पापमतिः खलः

'ເຮົາຈະສັງຫານສັດຕູຜູ້ໂຊກຮ້າຍນັ້ນດ້ວຍລູກສອນພຽງດອກດຽວ. ບໍ່ວ່າສັດຕູຜູ້ມີຈິດບາບ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຮົາລະດັບໃດທີ່ບັງເກີດຂຶ້ນໃນໂລກນີ້...'

Verse 28

वञ्चयित्वाथ तद्बाणं सूकरस्तरसा बलात् । निर्जगाम महावेगात्तमुल्लंघ्य नृपं तदा

ຈາກນັ້ນ, ໂດຍການຫຼົບຫຼີກລູກສອນນັ້ນ, ໝູປ່າກໍໄດ້ແລ່ນໜີໄປຢ່າງໄວວາ ແລະ ແຮງກ້າ ໂດຍການໂດດຂ້າມພະຣາຊາ.

Verse 29

मालाकारा ऊचुः - न देवो न च दैत्योऽस्ति न यक्षो न च किन्नरः । कश्चित्कोलो महाकायो राजंस्तिष्ठति कानने

ເຫຼົ່າຄົນສວນກ່າວວ່າ: 'ມັນບໍ່ແມ່ນເທວະດາ, ບໍ່ແມ່ນຍັກ, ບໍ່ແມ່ນຍັກຂະ ແລະ ບໍ່ແມ່ນກິນນະຣີ. ຂ້ាន້ອຍມະຫາຣາຊາ, ມີໝູປ່າຮ່າງກາຍໃຫຍ່ໂຕໂຕໜຶ່ງກຳລັງທ່ອງທ່ຽວຢູ່ໃນປ່າ.'

Verse 30

पुष्पवृक्षानतिमृदून्दन्तेनोन्मूलयत्यसौ । विदीर्णं तद्वनं सर्वं सूकरेणातिरंहसा

'ມັນກຳລັງຖອນຮາກຖອນໂຄນຕົ້ນໄມ້ດອກທີ່ອ່ອນນຸ້ມດ້ວຍງາຂອງມັນ. ປ່າທັງໝົດນັ້ນໄດ້ຖືກທຳລາຍໂດຍໝູປ່າທີ່ໄວຢ່າງຍິ່ງໂຕນັ້ນ.'

Verse 31

विशिखैस्ताडितोऽस्माभिर्दृषद्‌भिर्लकुटैस्तथा । न बिभेति महाराज हनुमस्मानुपाद्रवत्

'ເຖິງວ່າພວກເຮົາຈະຕີມັນດ້ວຍລູກສອນ, ກ້ອນຫີນ ແລະ ໄມ້ຄ້ອນ, ມັນກໍບໍ່ຢ້ານເລີย, ຂ້ານ້ອຍມະຫາຣາຊາ, ແລະ ມັນໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີພວກເຮົາເພື່ອຂ້າ.'

Verse 32

व्यास उवाच - इत्याकर्ण्य वचस्तेषां राजा कोपसमाकुलः । अश्वामारुह्य तरसा जगामोपवनं प्रति

ພະວະຍາສກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ, ພະຣາຊາກໍຊົງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ. ຊົງຂີ່ຂຶ້ນມ້າແລ້ວຟ້າວສະເດັດໄປຍັງສວນຢ່າງໄວວາ.

Verse 33

सैन्येन महता युक्तो गजाश्वरथसंयुतः । पदातिवृन्दसहितः प्रययौ वनमुत्तमम्

ໂດຍມີກອງທັບໃຫຍ່ທີ່ປະກອບດ້ວຍຊ້າງ, ມ້າ ແລະ ລົດເສິກ ພ້ອມດ້ວຍເຫຼົ່າທະຫານຮາບຈຳນວນຫຼາຍ, ພະອົງໄດ້ສະເດັດໄປຍັງປ່າອັນປະເສີດນັ້ນ.

Verse 34

तत्रापश्यन्महाकोलं घुर्घुरन्तं भयानकम् । वनं भग्नं च संवीक्ष्य राजा क्रोधयुतोऽभवत्

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພະອົງໄດ້ທອດພະເນດເຫັນໝູປ່າຮ່າງຍັກທີ່ໜ້າຢ້ານກົວກຳลັງສົ່ງສຽງຄຳຮາມ. ເມື່ອເຫັນປ່າທີ່ຖືກທຳລາຍ, ພະຣາຊາກໍຊົງພິໂຣດຍິ່ງນັກ.

Verse 35

चापे बाणं समारोप्य विकृष्य च शरासनम् । तं हन्तुं सूकरं पापं तरसा समुपाक्रमत्

ຊົງນ້າວຄັນທະນູ ແລະ ພາດລູກສອນ ແລ້ວສະເດັດໄປຢ່າງໄວວາເພື່ອສັງຫານໝູປ່າທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໂຕນັ້ນ.

Verse 36

समालोक्य च राजानं चापहस्तं रुषाकुलम् । सम्मुखोऽभ्यद्रवत्तूर्णं कुर्वञ्छब्दं सुदारुणम्

ເມື່ອເຫັນພະຣາຊາຜູ້ກຣິ້ວໂກດຊົງທະນູຢູ່ໃນຫັດ, ໝູປ່າກໍຟ້າວພຸ່ງກົງເຂົ້າຫາພະອົງທັນທີພ້ອມກັບສົ່ງສຽງຮ້ອງອັນໜ້າສະພຶງກົວ.

Verse 37

तमायान्तं समालोक्य वराहं विकृताननम् । मुमोच विशिखं तस्मिन्हन्तुकामो महीपतिः

ເມື່ອທອດພະເນດເຫັນໝູປ່າໜ້າຕານ່າກຽດນ່າກົວພຸ່ງກົງມາຫາ, ພະຣາຊາຜູ້ຊົງປາຖະໜາຈະສັງຫານມັນກໍໄດ້ຊົງປ່ອຍລູກສອນເຂົ້າໃສ່.

Verse 39

गच्छन्तं तं समालोक्य राजा कोपसमन्वितः । मुमोच विशिखांस्तीक्ष्णांश्चापमाकृष्य यत्‍नतः

ເມື່ອເຫັນໝູປ່າໂຕນັ້ນແລ່ນໜີໄປ ພຣະຣາຊາຜູ້ຊົງພິໂຣດໄດ້ນ້າວຄັນທະນູຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະ ຊົງປ່ອຍລູກສອນອັນຄົມກຣິບອອກໄປ.

Verse 40

क्षणं दृष्टिपथं राज्ञः क्षणं चादर्शनं गतः । कुर्वन्बहुविधारावं सूकरं समुपाद्रवत्

ໝູປ່າໂຕນັ້ນແລ່ນໄປມາ ບາງຄັ້ງກໍປາກົດແກ່ສາຍຕาຂອງພຣະຣາຊາ ບາງຄັ້ງກໍຫາຍໄປ ພ້ອມກັບສົ່ງສຽງຮ້ອງນານาຊະນິດ.

Verse 41

हरिश्चन्द्रोऽतिकुपितो मृगस्यानुजगाम ह । अश्वेन वायुवेगेन विकृष्य च शरासनम्

ພຣະຫຣິສຈັນຜູ້ຊົງກຣິ້ວຈັດ ຊົງຄວບມ້າທີ່ຣວດເຣັວດຸດສາຍລົມໄລ่ຕາມສັດໂຕນັ້ນໄປພ້ອມກັບນ້າວຄັນທະນູໄວ້.

Verse 42

इतस्ततस्तः सैन्यमगमच्च वनान्तरम् । एकाकी नृपतिः कोलं व्रजन्तं समुपाद्रवत्

ກອງທະຫານຕ່າງກະຈັດກະຈາຍໄປຕາມສ່ວນຕ່າງໆ ຂອງປ່າ ພຣະຣาຊາຜູ້ຊົງໂດດດ່ຽວຊົງໄລ່ຕາມໝູປ່າທີ່ກຳລັງແລ່ນໜີໄປ.

Verse 43

मध्याह्नसमये राजा सम्प्राप्तो विजने वने । तृषितः क्षुधितोऽत्यर्थं बभूव श्रान्तवाहनः

ເມື່ອເຖິງເວລາທ່ຽງວັນ ພຣະຣາຊາຊົງມາເຖິງປ່າອັນປ່ຽວຮ້າງ ຊົງຫິວແລະກະຫາຍນ້ຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ ແລະ ພາຫະນະຂອງພຣະອົງກໍເມື່ອຍລ້າເຕັມທີ.

Verse 44

सूकरोऽदर्शनं प्राप्तो राजा चिन्तातुरोऽभवत् । मार्गभ्रष्टोऽतिविपिने दारुणे दीनवत्स्थितः

ໝູປ່າຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ແລະ ພຣະຣາຊາກໍຊົງວິຕົກກັງວົນ ເມື່ອຊົງຫຼົງທາງໃນປ່າທຶບອັນໜ້າສະພຣຶງກົວ ພຣະອົງຊົງຢືນຢູ່ບ່ອນນັ້ນດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກຣັນທົດ.

Verse 45

किं करोमि क्व गच्छामि न सहायोऽस्ति मे वने । अज्ञातस्वपथः कुत्र व्रजामीति व्यचिन्तयत्

'ຂ້າຄວນເຮັດແນວໃດ? ຂ້າຄວນໄປໃສ? ຂ້າບໍ່ມີເພື່ອນຮ່ວມທາງໃນປ່ານີ້ເລີຍ ເມື່ອບໍ່ຮູ້ເສັ້ນທາງ ຂ້າຈະໄປທາງໃດດີ?' ພຣະອົງຊົງດຳຣິເຊັ່ນນີ້.

Verse 46

एवं विन्तयतस्तत्र विपिने जनवर्जिते । राज्ञा चिन्तातुरोऽपश्यन्नदीं सुविमलोदकाम्

ຂະນະທີ່ຊົງດຳຣິເຊັ່ນນັ້ນໃນປ່າທີ່ໄຮ້ຜູ້ຄົນ ພຣະຣາຊາຜູ້ຊົງວິຕົກກັງວົນຊົງທອດພຣະເນດເຫັນແມ່ນ້ຳທີ່ມີນ້ຳໃສສະອາດຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 47

वीक्ष्य तां मुदितो राजा पाययित्वा तुरङ्गकम् । अश्वादुत्तेर्य विमलं पपौ पानीयमुत्तमम्

ເມື່ອຊົງເຫັນເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະຣາຊາກໍຊົງຍິນດີ ຫຼັງຈາກຊົງໃຫ້ມ້າດື່ມນ້ຳແລ້ວ ພຣະອົງຊົງລົງຈາກຫຼັງມ້າ ແລະ ຊົງດື່ມນ້ຳອັນບໍລິສຸດແລະດີຢ້ຽມນັ້ນດ້ວຍພຣະອົງເອງ.

Verse 48

जलं पीत्वा नृपस्तत्र सुखमाप महीपतिः । इत्येष नगरं गन्तुं दिग्भ्रमेणातिमोहितः

ຫຼັງຈາກຊົງດື່ມນ້ຳແລ້ວ ພຣະເຈົ້າແຜ່ນດິນຊົງຮູ້ສຶກສະບາຍພຣະໄທຂຶ້ນ ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະກັບໄປຍັງເມືອງຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງສັບສົນໃນທິດທາງຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 49

विश्वामित्रस्तु सम्प्राप्तो वृद्धब्राह्मणरूपधृक् । ननाम वीक्ष्य राजा तं प्रीतिपूर्वं द्विजोत्तमम्

ພຣະວິສວາມິດໄດ້ສະເດັດມາຮອດໃນຮ່າງຂອງພຣາມເຖົ້າ. ເມື່ອເຫັນພຣາມຜູ້ປະເສີດນັ້ນ, ພຣະລາຊາຈຶ່ງຊົງນ້ອມອະພິວາດດ້ວຍຄວາມຮັກ.

Verse 50

तमुवाच गाधिराजः प्रणमन्तं नृपोत्तमम् । स्वस्ति तेऽस्तु महाराज किमर्थमिह चागतः

ພຣະວິສວາມິດໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະລາຊาຜູ້ປະເສີດທີ່ກຳລັງອະພິວາດວ່າ: 'ຂໍຄວາມສຸກສະຫວັດດີຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ, ມະຫາຣາຊ! ທ່ານມາທີ່ນີ້ດ້ວຍຈຸດປະສົງອັນໃດ?'

Verse 51

एकाकी विजने राजन् किं चिकीर्षितमत्र ते । ब्रूहि सर्वं स्थिरो भूत्वा कारणं नृपसत्तम

'ຂ້າແຕ່ພຣະລາຊາ, ທ່ານປາດຖະໜາຈະເຮັດສິ່ງໃດພຽງລຳພັງໃນທີ່ສະຫງົບແຫ່ງນີ້? ໂອ ພຣະລาຊາຜູ້ປະເສີດ, ໂປດເຮັດໃຈໃຫ້ສະຫງົບແລ້ວບອກເຫດຜົນທັງໝົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ.'

Verse 52

राजोवाच - सूकरोऽतिमहाकायो बलवान्पुष्पकाननम् । समुपेत्य ममर्दाशु कोमलान्पुष्पपादपान्

ພຣະລາຊາຕອບວ່າ: 'ມີໝູປ່າຕົວໃຫຍ່ ແລະ ແຂງແຮງຫຼາຍຕົວໜຶ່ງ ເຂົ້າມาໃນສວນດອກໄມ້ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ທຳລາຍຕົ້ນໄມ້ດອກທີ່ບອບບາງຢ່າງໄວວາ.'

Verse 53

तं निवारयितुं दुष्टं करे कृत्वा च कार्मुकम् । ससैन्योऽहं स्वनगरान्निर्गतो मुनिसत्तम

'ເພື່ອທຳລາຍສັດຮ້າຍນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຖືທະນູໄວ້ໃນມື ແລະ ສະເດັດອອກຈາກເມືອງພ້ອມກັບກອງທັບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ.'

Verse 54

गतोऽसौ दृक्पथात्पापो मायावी क्वापि वेगवान् । पृष्ठतोऽहमपि प्राप्तः सैन्यं क्वापि गतं मम

'ສັດທີ່ວ່ອງໄວ, ຫຼອກລວງ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນໄດ້ຫາຍໄປຈາກສາຍຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າຕິດຕາມມັນມາຈົນຮອດທີ່ນີ້, ແລະ ກອງທັບຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ພັດຫຼົງໄປບ່ອນອື່ນແລ້ວ.'

Verse 55

क्षुधितस्तृषितश्चाहं सैन्यभ्रष्टस्त्विहागतः । न जाने पुरमार्गं च तहा सैन्यगतिं मुने

'ຂ້າພະເຈົ້າຫິວ, ກະຫາຍ ແລະ ພັດຫຼົງຈາກກອງທັບຈຶ່ງມາທີ່ນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ທາງກັບເມືອງ, ແລະ ບໍ່ຮູ້ວ່າກອງທັບຢູ່ໃສ, ໂອ ມຸນີ.'

Verse 56

पन्थानं दर्शय विभो व्रजामि नगरं प्रति । ममात्र भाग्ययोगेन प्राप्तस्त्वं विजने वने

'ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໂປດຊີ້ທາງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອຈະໄດ້ກັບໄປຍັງເມືອງ. ດ້ວຍໂຊກດີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ມາຮອດທີ່ນີ້ໃນປ່າທີ່ຮກຮ້າງແຫ່ງນີ້.'

Verse 57

अयोध्यादिपतिश्चाहं हरिश्चन्द्रोऽतिविश्रुतः । राजसूयस्य कर्ता च वाञ्छितार्थप्रदः सदा

'ຂ້າພະເຈົ້າຄືຫຣິສຈັນທຣາຜູ້ມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງ, ເຈົ້າເມືອງອະຍຸດທະຍາ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ປະກອບພິທີຣາຊສູຍຍະ ແລະ ເປັນຜູ້ປະທານສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາຢູ່ສະເໝີ.'

Verse 58

धनेच्छा यदि ते ब्रह्मन् यज्ञार्थं द्विजसत्तम । आगन्तव्यमयोध्यायां दास्यामि विपुलं धनम्

'ຂ້າແຕ່ພຣາມຜູ້ປະເສີດ, ຫາກທ່ານປາດຖະໜາຊັບເພື່ອປະກອບພິທີກຳ, ທ່ານຄວນໄປຍັງອະຍຸດທະຍາ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະມອບຊັບສົມບັດອັນມາກມາຍແກ່ທ່ານ.'

Verse 999

इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादश साहस्र्यां संहितायां सप्तमस्कन्धे हरिश्चन्द्रद्वारा वृद्धब्राह्मणाय धनदानप्रतिज्ञावर्णनं नामाष्टादशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ຈົບການບັນຍາຍບົດທີສິບແປດ ໃນສະກັນທະທີເຈັດ ແຫ່ງມະຫາປຸຣານະ ສີມັດ ເທວີ ພາຄະວະຕັມ ທີ່ມີ ໑໘,໐໐໐ ໂສລົກ, ໃນຫົວຂໍ້ 'ການບັນຍາຍເຖິງຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງຫະລິສຈັນທະ ໃນການມອບຊັບໃຫ້ແກ่ພຣາມຊະລາ'