Adhyaya 3
Nābhi’s Sacrifice and Lord Viṣṇu’s Promise to Appear as a Son (Ṛṣabhadeva’s Advent Prelude)
ສືບຕໍ່ຈາກລາຊະວົງຂອງ ປຣິຍະວຣະຕະ ແລະ ອາກນີດຣະ ເນື້ອເລື່ອງຫັນມາຫາ ມະຫາຣາຊາ ນາບຫິ ຜູ້ປາຖະນາມີທາຍາດ ແລະເຮັດຍັດຍະ (yajña) ເພື່ອບູຊາໃຫ້ພຣະວິສນຸ ພໍພຣະໄທ. ແມ່ນວ່າພິທີວີດະມີອົງປະກອບຖືກຕ້ອງຫຼາຍຢ່າງ (ສະຖານທີ່ ເວລາ ມັນຕຣາ ພຣະປຸໂຣຫິດ ດັກຊິນາ ກົດລະບຽບ ແລະເຄື່ອງບູຊາ) ແຕ່ບົດນີ້ເນັ້ນວ່າ ການເຂົ້າເຖິງພຣະອົງແທ້ໆ ເກີດຈາກພັກຕິ (bhakti) ບໍ່ແມ່ນຈາກພິທີການພາຍນອກ. ພຣະວິສນຸພໍໃຈໃນສັດທາຂອງນາບຫິ ຈຶ່ງປາກົດໃນຮູບສີ່ແຂນ ງາມສະຫງ່າ ປະດັບປະດາຫຼູຫຼາ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຊຸມນຸມຕື່ນຕະລຶງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ້ານກົວ. ພຣະປຸໂຣຫິດອະທິຖານຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ຍອມຮັບວ່າຕົນຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ເຫນືອໂລກໄດ້ຈຳກັດ ສັນລະເສີນ nāma-kīrtana ວ່າທຳລາຍບາບ ແລະຂໍໃຫ້ລະລຶກພຣະນາມໃນຍາມຕາຍ. ພວກເຂົາຍັງຍອມຮັບແຮງຈູງໃຈທາງໂລກ—ຂໍລູກຊາຍ “ເຫມືອນພຣະອົງ”—ແລະຂໍອະໄພທີ່ເຂົ້າຫາ Bhagavān ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດໂລກ. ພຣະວິສນຸຕອບວ່າ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າພຣະອົງໄດ້; ເພື່ອຮັກສາຄວາມຈິງຂອງຄຳບຣາຫມະນະ ພຣະອົງຈະຂະຫຍາຍເປັນສ່ວນສົມບູນ ແລະເຂົ້າໄປໃນຄັນຂອງ ເມຣຸເທວີ. ຫຼັງຈາກນັ້ນພຣະອົງຫາຍໄປ ເປີດທາງໄປສູ່ການປະສູດຂອງ Ṛṣabhadeva ແລະຄຳສອນທາງທຳມະນຳໄປສູ່ອະປະວັກຄະ (apavarga).
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच नाभिरपत्यकामोऽप्रजया मेरुदेव्या भगवन्तं यज्ञपुरुषमवहितात्मायजत ॥ १ ॥
ສຣີຊຸກເທວ ກ່າວວ່າ—ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ບຸດ ມະຫາຣາຊ ນາພິ ພ້ອມດ້ວຍມະເຫສີ ເມຣຸເທວີ ຜູ້ຍັງບໍ່ມີບຸດໃນເວລານັ້ນ ໄດ້ຕັ້ງຈິດແນ່ວແນ່ ບູຊາພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນຍັຊຍະປຸຣຸສະ।
Verse 2
तस्य ह वाव श्रद्धया विशुद्धभावेन यजत: प्रवर्ग्येषु प्रचरत्सु द्रव्यदेशकालमन्त्रर्त्विग्दक्षिणाविधानयोगोपपत्त्या दुरधिगमोऽपि भगवान् भागवतवात्सल्यतया सुप्रतीक आत्मानमपराजितं निजजनाभिप्रेतार्थविधित्सया गृहीतहृदयो हृदयङ्गमं मनोनयनानन्दनावयवाभिराममाविश्चकार ॥ २ ॥
ເມື່ອພຣະອົງປະກອບຍັຊຍະດ້ວຍສັດທາແລະຈິດບໍລິສຸດ ຕາມພິທີປຣະວັກຍະ ໂດຍຄົບຖ້ວນດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ສະຖານທີ່ ເວລາ ມົນຕຣາ ພຣາຫມະນ໌ຜູ້ປະກອບພິທີ ທັກຊິນາ ແລະວິໄນ ແມ່ນແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຍາກຈະເຂົ້າເຖິງດ້ວຍບໍລິວານພິທີເຫຼົ່ານີ້ ກໍດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ ພຣະອົງໄດ້ປາກົດຮູບອັນບໍ່ອາດພິຊິດໄດ້ ງາມຈັບໃຈ ມີສີ່ພະຫັດ ເພື່ອສົມປາດຖະໜາຂອງຜູ້ບູຊາ ແລະເປັນຄວາມຊື່ນບານແກ່ໃຈແລະດວງຕາຂອງພວກພັກດີ.
Verse 3
अथ ह तमाविष्कृतभुजयुगलद्वयं हिरण्मयं पुरुषविशेषं कपिशकौशेयाम्बरधरमुरसि विलसच्छ्रीवत्सललामं दरवरवनरुहवनमालाच्छूर्यमृतमणिगदादिभिरुपलक्षितं स्फुटकिरणप्रवरमुकुटकुण्डलकटककटिसूत्रहारकेयूरनूपुराद्यङ्गभूषणविभूषितमृत्विक् सदस्यगृहपतयोऽधना इवोत्तमधनमुपलभ्य सबहुमानमर्हणेनावनतशीर्षाण उपतस्थु: ॥ ३ ॥
ແລ້ວພຣະວິສນຸໄດ້ປາກົດຕໍ່ໜ້າພຣະຣາຊານາພິ ໃນຮູບສີ່ພະຫັດ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຄຳ ເປັນບຸຣຸສະຜູ້ປະເສີດຍິ່ງ ທຣົງນຸ່ງຜ້າໄໝສີເຫຼືອງ ທີ່ພຣະອຸຣະມີເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະ ທຣົງຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ຄະທາ ແລະດອກບົວ ທຣົງສວມພວງມາລາດອກໄມ້ປ່າ ແລະແກ້ວເກົາສຕຸພະ ປະດັບດ້ວຍມົງກຸດສ່ອງປະກາຍ ຕ່າງຫູ ກຳໄລ ສາຍຄາດເອວ ສາຍຄໍ ເຄຍູຣ ນູພູຣ ແລະອາພອນຮັດຕະນະອື່ນໆ ເມື່ອເຫັນພຣະອົງ ນາພິພ້ອມພຣາຫມະນ໌ແລະຜູ້ຮ່ວມພິທີ ປິຕິຍິນດີດັ່ງຄົນຈົນໄດ້ຊັບມະຫາສານກະທັນຫັນ ແລະໄດ້ກົ້ມສະຫວັດດີພ້ອມບູຊາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສູງສຸດ
Verse 4
ऋत्विज ऊचु: अर्हसि मुहुरर्हत्तमार्हणमस्माकमनुपथानां नमो नम इत्येतावत्सदुपशिक्षितं कोऽर्हति पुमान् प्रकृतिगुणव्यतिकरमतिरनीश ईश्वरस्य परस्य प्रकृतिपुरुषयोरर्वाक्तनाभिर्नामरूपाकृतिभी रूपनिरूपणम् ॥ ४ ॥ सकलजननिकायवृजिननिरसनशिवतमप्रवरगुणगणैकदेशकथनादृते ॥ ५ ॥
ພວກຣິດວິກກ່າວວ່າ—ໂອ້ຜູ້ຄວນບູຊາສູງສຸດ! ພວກເຮົາເປັນແຕ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຜູ້ຕາມທາງຂອງພຣະອົງ; ຂໍພຣະອົງໂດຍກະລຸນາຮັບເອົາການຮັບໃຊ້ນ້ອຍໆຂອງເຮົາຊ້ຳໆ ພຣະເວທແລະອາຈານສອນເຮົາພຽງວ່າ ‘ນະໂມ ນະມະຫ໌’ ໃຫ້ນົບນ້ອມຊ້ຳໆ ສັດມີຊີວິດຜູ້ອ່ອນແອ ຖືກຜູກມັດໃນການປະສົມຂອງຄຸນແຫ່ງປຣະກຣິຕິ ຈະພັນນາພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ເຫນືອປຣະກຣິຕິແລະປຸຣຸສະ ດ້ວຍນາມ ຮູບ ແລະອາການໄດ້ແນວໃດ? ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງພຽງຂັບຮ້ອງບາງສ່ວນແຫ່ງຄຸນອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະລົບບາບຂອງພຣະອົງ; ນັ້ນແມ່ນກິດອັນເປັນສິຣິມົງຄຸນສູງສຸດສຳລັບພວກເຮົາ.
Verse 5
ऋत्विज ऊचु: अर्हसि मुहुरर्हत्तमार्हणमस्माकमनुपथानां नमो नम इत्येतावत्सदुपशिक्षितं कोऽर्हति पुमान् प्रकृतिगुणव्यतिकरमतिरनीश ईश्वरस्य परस्य प्रकृतिपुरुषयोरर्वाक्तनाभिर्नामरूपाकृतिभी रूपनिरूपणम् ॥ ४ ॥ सकलजननिकायवृजिननिरसनशिवतमप्रवरगुणगणैकदेशकथनादृते ॥ ५ ॥
ພວກພຣະປະໂລຫິດ (ṛtvij) ກ່າວວ່າ: ໂອ້ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຄວນບູຊາສູງສຸດ! ພວກເຮົາເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ນິລັນດອນຂອງພຣະອົງ. ແມ່ນວ່າພຣະອົງສົມບູນໃນພຣະອົງເອງ ກໍຂໍໃຫ້ດ້ວຍພຣະເມດຕາອັນບໍ່ມີເຫດ ຮັບເອົາການຮັບໃຊ້ນ້ອຍໆຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ຮູບທິບຂອງພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ; ຕາມຄໍາສອນແຫ່ງເວດ ແລະອາຈານຜູ້ຖືກຕ້ອງ ພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ແຕ່ກ່າວ “ນະໂມ ນະມະຫ໌” ແລະກົ້ມກາບຊ້ໍາໆ. ສັດທີ່ຕິດໃນຄຸນຂອງປະກຣະຕິບໍ່ເຄີຍສົມບູນ, ແຕ່ພຣະອົງຢູ່ເໜືອຄວາມຄິດວັດຖຸທັງປວງ. ພຣະນາມ ພຣະຮູບ ແລະພຣະຄຸນລ້ວນເປັນອະຕີນທຣີຍ ເກີນຄວາມຮູ້ແບບທົດລອງ; ໃຜຈະກໍານົດພຣະອົງໄດ້? ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຂໍຖວາຍແຕ່ການນົບນ້ອມແລະຄໍາອະທິຖານ. ການສັນລະເສີນພຣະຄຸນອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງຈະລຶບບາບຂອງມະນຸດທັງປວງ; ນັ້ນແມ່ນກິດທີ່ມົງຄຸນສູງສຸດ ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈພຣະສະຖານະອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງໄດ້ບ້າງ.
Verse 6
परिजनानुरागविरचितशबलसंशब्दसलिलसितकिसलयतुलसिकादूर्वाङ्कुरैरपि सम्भृतया सपर्यया किल परम परितुष्यसि ॥ ६ ॥
ໂອ້ ພຣະອົງສູງສຸດ! ພຣະອົງຍ່ອມພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອຜູ້ພັກດີຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍຄວາມຮັກ ອະທິຖານດ້ວຍສຽງສັ່ນໆ ແລະຖວາຍນ້ໍາ ໃບອ່ອນ ໃບທຸລະສີ ແລະຍອດຫຍ້າດູຣວາທີ່ພຶ່ງງອກໃໝ່
Verse 7
अथानयापि न भवत इज्ययोरुभारभरया समुचितमर्थमिहोपलभामहे ॥ ७ ॥
ພວກເຮົາໄດ້ບູຊາພຣະອົງດ້ວຍຂອງຫຼາຍຢ່າງ ແລະຖວາຍຍັນ, ແຕ່ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງພໍໃຈ ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຈັດເຕັມຫຼາຍປານນີ້
Verse 8
आत्मन एवानुसवनमञ्जसाव्यतिरेकेण बोभूयमानाशेषपुरुषार्थस्वरूपस्य किन्तु नाथाशिष आशासानानामेतदभिसंराधनमात्रं भवितुमर्हति ॥ ८ ॥
ໂອ້ ພຣະນາຖ! ໃນພຣະອົງເອງ ເປົ້າໝາຍຊີວິດທັງປວງ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທັງຫມົດ ເພີ່ມພູນຢູ່ທຸກຂະນະໂດຍຕົນເອງ ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ແລະບໍ່ມີຂອບເຂດ; ພຣະອົງແມ່ນສັດ-ຈິດ-ອານັນທະເອງ. ແຕ່ພວກເຮົາກັບຄອຍຫາຄວາມສຸກທາງວັດຖຸ. ດັ່ງນັ້ນ ພິທີຍັນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ຈໍາເປັນສໍາລັບພຣະອົງ; ມັນເປັນເພື່ອພວກເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາຜູ້ຫວັງຜົນ ໄດ້ຮັບພອນດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ
Verse 9
श्लोक ५.३.९ तद्यथा बालिशानां स्वयमात्मन: श्रेय: परमविदुषां परमपरमपुरुष प्रकर्षकरुणया स्वमहिमानं चापवर्गाख्यमुपकल्पयिष्यन् स्वयं नापचित एवेतरवदिहोपलक्षित: ॥ ९ ॥
ໂອ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງປວງ, ບຸຣຸດສູງສຸດຢ່າງຍິ່ງ! ພວກເຮົາໂງ່ເຂົາຫຼາຍ ບໍ່ຮູ້ວິທີປະຕິບັດ ທຳມະ, ອັດຖະ, ກາມ ແລະ ໂມກສະ, ເພາະພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ເປົ້າໝາຍຂອງຊີວິດ. ພຣະອົງປາກົດຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາຄືກັບຜູ້ມາຂໍການບູຊາ, ແຕ່ແທ້ຈິງພຣະອົງມາເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະອົງ. ດ້ວຍພຣະກະລຸນາອັນຫຼາຍລົ້ນແລະບໍ່ມີເຫດ, ພຣະອົງເສດຈມາເພື່ອປະໂຫຍດຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອປະທານພຣະສິຣິສ່ວນພຣະອົງທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ອະປະວັກ’ ຄືຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ ພວກເຮົາບໍ່ອາດບູຊາພຣະອົງໄດ້ຢ່າງສົມຄວນ, ພຣະອົງກໍຍັງປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ
Verse 10
अथायमेव वरो ह्यर्हत्तम यर्हि बर्हिषि राजर्षेर्वरदर्षभो भवान्निजपुरुषेक्षणविषय आसीत् ॥ १० ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ຄວນບູຊາສູງສຸດ! ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ປະທານພອນທີ່ດີທີ່ສຸດ. ການປາກົດຂອງພຣະອົງໃນລານຍັດຂອງກະສັດນາບິແມ່ນເພື່ອພອນຂອງພວກເຮົາ. ເພາະພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານພອນອັນລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດໃຫ້ເຮົາ.
Verse 11
असङ्गनिशितज्ञानानलविधूताशेषमलानां भवत्स्वभावानामात्मारामाणां मुनीनामनवरतपरिगुणितगुणगण परममङ्गलायनगुणगणकथनोऽसि ॥ ११ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ! ບັນດາມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຜູ້ບໍ່ຍຶດຕິດ ຜູ້ເຜົາມົນທິນທັງປວງດ້ວຍໄຟແຫ່ງປັນຍາອັນແຫຼມຄົມ ແລະເປັນອາດມາຣາມໃນສະພາວະຂອງພຣະອົງ ຍ່ອມສັນລະເສີນຄຸນທຳອັນທິບຂອງພຣະອົງບໍ່ຂາດສາຍ. ກຸນກະຖາຂອງພຣະອົງແມ່ນທີ່ພຶ່ງແຫ່ງມົງຄຸນສູງສຸດ.
Verse 12
अथ कथञ्चित्स्खलनक्षुत्पतनजृम्भणदुरवस्थानादिषु विवशानां न: स्मरणाय ज्वरमरणदशायामपि सकलकश्मलनिरसनानि तव गुणकृतनामधेयानि वचनगोचराणि भवन्तु ॥ १२ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ! ໃນຍາມສະດຸດ ຫິວ ລົ້ມ ຫາວ ຫຼືຢູ່ໃນສະພາບທຸກຍາກອື່ນໆ ແມ່ນກະທັ້ງໃນຍາມໃກ້ມໍລະນະດ້ວຍໄຂ້ຮ້ອນ ພວກເຮົາອາດຈະລະລຶກພຣະນາມ ຮູບ ແລະຄຸນຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້. ຂໍພຣະອົງເມດຕາໃຫ້ພຣະນາມອັນບໍລິສຸດ ແລະກຸນກະຖາຂອງພຣະອົງ—ຜູ້ລົບລ້າງຜົນບາບທັງປວງ—ຢູ່ໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຮົາເສມອ ແລະຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາລະລຶກພຣະອົງ.
Verse 13
किञ्चायं राजर्षिरपत्यकाम: प्रजां भवादृशीमाशासान ईश्वरमाशिषां स्वर्गापवर्गयोरपि भवन्तमुपधावति प्रजायामर्थप्रत्ययो धनदमिवाधन: फलीकरणम् ॥ १३ ॥
ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ! ພຣະຣາຊະລິສີນາບິນີ້ປາຖະນາບຸດ ແລະຫວັງໄດ້ລູກທີ່ຄ້າຍພຣະອົງ ຈຶ່ງເຂົ້າມາຫາພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພອນທັງປວງ. ພຣະອົງປະທານໄດ້ທັງສະຫວັນແລະໂມກສະ ແຕ່ທ່ານກັບບູຊາພຣະອົງເພື່ອບຸດ—ດຸຈຄົນຈົນໄປຂໍເຂົ້າເມັດນ້ອຍໆຈາກຄົນຮັ່ງມີ.
Verse 14
को वा इह तेऽपराजितोऽपराजितया माययानवसितपदव्यानावृतमतिर्विषयविषरयानावृतप्रकृतिरनुपासितमहच्चरण: ॥ १४ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ບໍ່ອາດພິຊິດໄດ້! ໃນໂລກນີ້ ໃຜຈະບໍ່ຖືກພິຊິດໂດຍມາຍາອັນບໍ່ອາດພິຊິດຂອງພຣະອົງ? ຜູ້ໃດບໍ່ບູຊາດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພະພັກຕະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ປັນຍາຂອງຜູ້ນັ້ນຈະຖືກມາຍາປົກຄຸມ ແລະທຳມະຊາດຂອງເຂົາຖືກຄື້ນແຫ່ງຄວາມເພີດເພີນວັດຖຸດຸຈພິດພັດພາໄປ. ເສັ້ນທາງຂອງມາຍານີ້ບໍ່ມີໃຜເຫັນໄດ້ ແລະບໍ່ມີໃຜອະທິບາຍໄດ້ວ່າມັນເຮັດວຽກແນວໃດ.
Verse 15
यदु ह वाव तव पुनरदभ्रकर्तरिह समाहूतस्तत्रार्थधियां मन्दानां नस्तद्यद्देवहेलनं देवदेवार्हसि साम्येन सर्वान् प्रतिवोढुमविदुषाम् ॥ १५ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ! ພຣະອົງຊົງກະທຳກິດອັນອັດສະຈັນຫຼາຍ. ເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຮົາໃນຍັດຍະອັນໃຫຍ່ນີ້ມີພຽງຂໍບຸດ; ດັ່ງນັ້ນປັນຍາພວກເຮົາຈຶ່ງທຶບ ແລະບໍ່ຊ່ຽວຊານໃນການຮູ້ເປົ້າໝາຍຊີວິດ. ດ້ວຍເຫດຜົນທາງວັດຖຸ ພວກເຮົາໄດ້ເຊີນພຣະອົງມາຍັດຍະນ້ອຍນີ້ ແລະໄດ້ລ່ວງເກີນຕໍ່ພຣະບາດດອກບົວ. ຂ້າແຕ່ເທວະເທວາ ຂໍໂປດອະໄພດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນບໍ່ມີເຫດ ແລະທັດສະນະອັນເທົ່າທຽມຂອງພຣະອົງ.
Verse 16
श्रीशुक उवाच इति निगदेनाभिष्टूयमानो भगवाननिमिषर्षभो वर्षधराभिवादिताभिवन्दितचरण: सदयमिदमाह ॥ १६ ॥
ພຣະສີສຸກເກດະເວ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ—ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ເປັນໃຫຍ່ເໜືອທວະທັງຫຼາຍ ແລະເປັນຜູ້ສູງສຸດໃນຫມູ່ອະນິມິຊະ ຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍຄຳຮ້ອຍແກ້ວ ພຣາຫມະນ໌ຜູ້ປະກອບພິທີ ຜູ້ທີ່ແມ່ນກະທັ້ງພຣະຣາຊານາພິແຫ່ງພາຣະຕະວັຣສະຍັງເຄົາລົບ ໄດ້ກົ້ມກາບພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງພໍພຣະໄທຍິ່ງ ແລະຕຣັດດ້ວຍຄວາມເມດຕາດັ່ງນີ້.
Verse 17
श्रीभगवानुवाच अहो बताहमृषयो भवद्भिरवितथगीर्भिर्वरमसुलभमभियाचितो यदमुष्यात्मजो मया सदृशो भूयादिति ममाहमेवाभिरूप: कैवल्यादथापि ब्रह्मवादो न मृषा भवितुमर्हति ममैव हि मुखं यद् द्विजदेवकुलम् ॥ १७ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕຣັດວ່າ—ໂອ ມະຫາຣິຊິທັງຫຼາຍ! ເຮົາພໍພຣະໄທຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຄຳສັນລະເສີນອັນສັດຈິງຂອງທ່ານ. ທ່ານໄດ້ຂໍພອນໃຫ້ພຣະຣາຊານາພິມີບຸດຜູ້ເໝືອນເຮົາ ແຕ່ພອນນີ້ຫາໄດ້ຍາກຫຼາຍ. ເຮົາແມ່ນປຸຣຸສະສູງສຸດຜູ້ບໍ່ມີຜູ້ທີ່ສອງ; ບໍ່ມີໃຜເທົ່າເຮົາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ອາດພົບຜູ້ເໝືອນເຮົາໄດ້. ແຕ່ທ່ານເປັນພຣາຫມະນ໌ຜູ້ມີຄຸນສົມບັດ; ວາຈາແຫ່ງພຣະພຣະຫມະຂອງທ່ານບໍ່ຄວນເປັນເທັດ ເພາະເຮົານັບຖືພຣາຫມະນ໌ຜູ້ມີຄຸນທຳເປັນດຸດປາກຂອງເຮົາເອງ.
Verse 18
तत आग्नीध्रीयेंऽशकलयावतरिष्याम्यात्मतुल्यमनुपलभमान: ॥ १८ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ເພາະບໍ່ອາດພົບຜູ້ໃດເທົ່າເຮົາໄດ້ ເຮົາຈະຂະຫຍາຍຕົນເປັນພາກສ່ວນອັນເຕັມ ແລະອະວະຕານລົງໃນຄັນຂອງນາງເມຣຸເທວີ ພຣະມະເຫສີຂອງມະຫາຣາຊານາພິ ໂອຣສແຫ່ງອາກນີທຣະ
Verse 19
श्रीशुक उवाच इति निशामयन्त्या मेरुदेव्या: पतिमभिधायान्तर्दधे भगवान् ॥ १९ ॥
ສຸກເກດະເວ ໂກສະວາມີ ກ່າວຕໍ່ວ່າ—ເມື່ອພຣະອົງຕຣັດດັ່ງນີ້ແກ່ພຣະຣາຊານາພິ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍອັນຕະທານໄປ. ພຣະນາງເມຣຸເທວີນັ່ງຢູ່ຂ້າງພຣະສະວາມີ ຈຶ່ງໄດ້ຍິນທຸກຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະອົງຕຣັດ
Verse 20
बर्हिषि तस्मिन्नेव विष्णुदत्त भगवान् परमर्षिभि: प्रसादितो नाभे: प्रियचिकीर्षया तदवरोधायने मेरुदेव्यां धर्मान्दर्शयितुकामो वातरशनानां श्रमणानामृषीणामूर्ध्वमन्थिनां शुक्लया तनुवावततार ॥ २० ॥
ໃນພິທີຍັດນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ວິສນຸດັດຕະ ຖືກບັນດາລິສີໃຫຍ່ເຮັດໃຫ້ພໍພຣະໄທ. ເພື່ອສົມປາດຖະນາຂອງມະຫາຣາຊ ນາບິ ແລະເພື່ອສະແດງທາງແຫ່ງອາສຣົມທຳ ພຣະອົງຈຶ່ງອະວະຕານເປັນບຸດຂອງເມຣຸເທວີ ໃນຮູບວິນຍານບໍລິສຸດ ເຫນືອກຸນທັງສາມ.
Frequently Asked Questions
Although yajña includes authorized procedures, the chapter states that the Lord is not compelled by ritual paraphernalia; He is moved by bhakti. Nābhi’s worship was marked by faith and a pure, uncontaminated mind, so Viṣṇu appeared out of affection for His devotee, demonstrating that devotion is the decisive cause of divine revelation (darśana).
Their prayer follows śruti and ācārya guidance: the transcendent cannot be grasped by experimental or material cognition, but He can be approached through submissive hearing, glorification, and obeisance. By chanting His qualities (guṇa-kīrtana) and names, the heart is purified, sins are destroyed, and partial realization arises—not by mastering Him, but by being transformed in relation to Him.
Merudevī is Mahārāja Nābhi’s queen. She participates in worship while childless and later becomes the chosen womb for the Lord’s advent. The chapter highlights that she hears Viṣṇu’s promise directly, establishing the certainty of the avatāra narrative that follows.
Viṣṇu explains that He is the Supreme Person without a second (advitīya), with no equal; therefore an identical counterpart cannot exist. Yet to keep the brāhmaṇas’ truthful words from becoming false, He resolves the tension by expanding as His own plenary portion—thus the ‘son like Me’ is fulfilled by His avatāra.
The priests anticipate practical obstacles at death (illness, fever, weakness) that can disrupt memory. They therefore petition the Lord’s grace to remember and utter His names and activities, indicating that liberation (apavarga) depends not on bodily strength but on divinely supported remembrance cultivated through devotion.