Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
ເມື່ອ ວະສິດຖະ ຮູ້ວ່າ ເນື້ອຄົນນັ້ນເປັນຝີມືຂອງຣາກຊະສະ ບໍ່ແມ່ນຂອງພຣະຣາຊາ ທ່ານຈຶ່ງເສຍໃຈທີ່ໄດ້ສາບແຊ່ງຜູ້ບໍ່ມີຜິດ ແລະບຳເນັດຕະບະເປັນເວລາສິບສອງປີເພື່ອຊຳລະຕົນ. ຂະນະນັ້ນ ສະອຸດາສະ ກໍຖືນ້ຳໃນຝາມື ສວດມົນສາບແຊ່ງ ຈະສາບ ວະສິດຖະ ແຕ່ນາງ ມະດະຍັນຕີ ພັນລະຍາໄດ້ຫ້າມ; ດ້ວຍຄວາມໂກດ ນາງໄດ້ເທນ້ຳນັ້ນລົງໃກ້ພຣະບາດຂອງຄູ. ແລ້ວພຣະຣາຊາເຫັນວ່າ ສິບທິດ ຟ້າ ແລະຜິວແຜ່ນດິນ ລ້ວນເຕັມໄປດ້ວຍສັດມີຊີວິດທົ່ວໄປ.
This verse shows the grave impulse to curse the guru even when one feels wronged; Bhagavatam presents such a reaction as spiritually dangerous and requiring restraint and higher understanding.
Because he concluded a Rākṣasa had caused the disruption, yet in his agitation he directed blame toward his guru, and with ritual water in hand he prepared to pronounce a curse.
Before reacting against teachers, elders, or mentors, pause to verify causes, control anger, and respond with humility—rash blame can damage long-term spiritual and personal growth.