Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 57
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
अहं सनत्कुमारश्च नारदो भगवानज: । कपिलोऽपान्तरतमो देवलो धर्म आसुरि: ॥ ५७ ॥ मरीचिप्रमुखाश्चान्ये सिद्धेशा: पारदर्शना: । विदाम न वयं सर्वे यन्मायां माययावृता: ॥ ५८ ॥ तस्य विश्वेश्वरस्येदं शस्त्रं दुर्विषहं हि न: । तमेवं शरणं याहि हरिस्ते शं विधास्यति ॥ ५९ ॥
ahaṁ sanat-kumāraś ca nārado bhagavān ajaḥ kapilo ’pāntaratamo devalo dharma āsuriḥ
ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: ຂ້າ, ສນັດກຸມາຣ, ນາຣະດະ, ພຣະພຣົມຜູ້ຄວນບູຊາ, ກະປິລະ, ອະປານຕະຣະຕະມະ (ວະຍາສະ), ເທວະລະ, ທັມມະຣາຊ (ຍະມະ), ອາສຸຣິ, ມະຣີຈິ ແລະສິດທະທັງຫຼາຍ ຮູ້ອະດີດ-ປັດຈຸບັນ-ອະນາຄົດ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກຖືກມາຍາຂອງພຣະເຈົ້າປົກຄຸມ ພວກເຮົາບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ຂອງມາຍານັ້ນ. ອາວຸດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາກົນນີ້ (ສຸດັຣຊະນະ) ຍັງທົນບໍ່ໄດ້ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາ; ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງໄປພຶ່ງພາພຣະວິສນຸ—ພຣະຫຣິຈະຈັດສັນມົງຄຸນໃຫ້ເຈົ້າ.
FAQs
They are renowned divine sages and teachers; this verse lists them as exalted authorities being referenced together in the narrative.
To emphasize the stature and collective authority of those being cited—figures known for spiritual realization and guidance.
It encourages humility and reliance on bona fide spiritual wisdom rather than pride in one’s own limited understanding.