Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 34
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
गवां रुक्मविषाणीनां रूप्याङ्घ्रीणां सुवाससाम् । पय:शीलवयोरूपवत्सोपस्करसम्पदाम् ॥ ३३ ॥ प्राहिणोत् साधुविप्रेभ्यो गृहेषु न्यर्बुदानि षट् । भोजयित्वा द्विजानग्रे स्वाद्वन्नं गुणवत्तमम् ॥ ३४ ॥ लब्धकामैरनुज्ञात: पारणायोपचक्रमे । तस्य तर्ह्यतिथि: साक्षाद् दुर्वास भगवानभूत् ॥ ३५ ॥
gavāṁ rukma-viṣāṇīnāṁ rūpyāṅghrīṇāṁ suvāsasām payaḥśīla-vayo-rūpa- vatsopaskara-sampadām
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພະມະຫາຣາຊາ ອຳບະຣີຊະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຂກທຸກຄົນທີ່ມາຮອດເຮືອນຂອງພະອົງ ໂດຍສະເພາະພຣາຫມັນຜູ້ເປັນສາທຸ ພໍໃຈ. ພະອົງໄດ້ຖວາຍທານງົວຫົກສິບໂກດິ ທີ່ມີເຂົາຫຸ້ມຄຳ ແລະ ກີບຫຸ້ມເງິນ ທຸກຕົວປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງງາມ ນົມເຕັມອຸດົມ ນິໄສອ່ອນໂຍນ ໜຸ່ມແລະງາມ ພ້ອມລູກງົວ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພະອົງໄດ້ເລີ່ມເລີ້ຍງພຣາຫມັນດ້ວຍອາຫານດີທີ່ສຸດ; ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ ກຳລັງຈະເຮັດປາຣະນະສິ້ນສຸດອຸປະວາດເອກາດະຊີ ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທ່ານດຸຣວາສາມຸນີ ປາກົດເປັນແຂກບໍ່ໄດ້ເຊີນ.
FAQs
This verse describes ideal dāna: well-cared-for, valuable cows—adorned and complete with calves and accessories—given as a sacred gift in a dharmic sacrifice.
In the narrative he is completing a religious observance and yajña; his charity expresses devotion, gratitude, and support of qualified brāhmaṇas as part of Vedic dharma.
Give thoughtfully: offer meaningful, high-quality support to worthy causes and spiritually grounded teachers, with a devotional intention rather than show.