Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 12
Yayāti, Devayānī, Śarmiṣṭhā, and the Exchange of Youth: The Unsatisfied Nature of Desire
यैरिदं तपसा सृष्टं मुखं पुंस: परस्य ये । धार्यते यैरिह ज्योति: शिव: पन्था: प्रदर्शित: ॥ १२ ॥ यान् वन्दन्त्युपतिष्ठन्ते लोकनाथा: सुरेश्वरा: । भगवानपि विश्वात्मा पावन: श्रीनिकेतन: ॥ १३ ॥ वयं तत्रापि भृगव: शिष्योऽस्या न: पितासुर: । अस्मद्धार्यं धृतवती शूद्रो वेदमिवासती ॥ १४ ॥
yair idaṁ tapasā sṛṣṭaṁ mukhaṁ puṁsaḥ parasya ye dhāryate yair iha jyotiḥ śivaḥ panthāḥ pradarśitaḥ
ພວກເຮົາຢູ່ໃນບັນດາພາມຜູ້ມີຄຸນສົມບັດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າເປັນໃບຫນ້າຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ. ພວກພາມໄດ້ສ້າງຈັກກະວານທັງຫມົດດ້ວຍການບໍາເພັນຕົບະຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຮັກສາຄວາມຈິງອັນສູງສົ່ງໄວ້ໃນໃຈສະເຫມີ. ພວກເຂົາໄດ້ຊີ້ທາງແຫ່ງຄວາມໂຊກດີ, ທາງແຫ່ງອະລິຍະທໍາພຣະເວດ. ເນື່ອງຈາກວ່າພວກເຂົາເປັນພຽງຜູ້ດຽວທີ່ຄວນຄ່າແກ່ການບູຊາໃນໂລກນີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການບູຊາເຖິງແມ່ນວ່າຈາກເທວະດາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະພຣະເຈົ້າສູງສຸດ. ແລະພວກເຮົາຍິ່ງຫນ້ານັບຖືຫຼາຍກວ່າເພາະວ່າພວກເຮົາຢູ່ໃນລາຊະວົງຂອງພຣະພຣຶຄຸ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າພໍ່ຂອງຍິງຜູ້ນີ້ເຊິ່ງເປັນອະສູນຈະເປັນລູກສິດຂອງພວກເຮົາ, ແຕ່ນາງກໍໄດ້ໃສ່ຊຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຄືກັບຊູດຣະທີ່ຖືຄອງຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະເວດ.
FAQs
This verse praises brāhmaṇas as those who uphold the ‘light’ of sacred knowledge and reveal the auspicious path of dharma, functioning like the mouth of the Supreme Person by guiding society through wisdom and austerity.
In the Yayāti narrative, the king acknowledges that true guidance and the preservation of dharma come through the spiritually disciplined brāhmaṇas, so he offers reverence to their authority and purity.
By living with self-discipline, studying sacred texts, speaking truthfully, and using knowledge to guide one’s actions toward dharma and devotion rather than mere convenience.