Adhyaya 8
Avadhūta’s Teachers: Python, Ocean, Moth, Bee, Elephant, Deer, Fish—and Piṅgalā’s Song of Detachment
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ຄໍາສອນຂອງອະວະທູຕະ-ພຣາຫມັນແກ່ພຣະຣາຊາຢະດຸ ແລະເຮັດໃຫ້ແນວທາງຮຽນຮູ້ໄວຣາກຍະຜ່ານ “ຄູ” ຈາກທໍາມະຊາດແລະສັງຄົມມະນຸດລຶກຊຶ້ງຂຶ້ນ. ອະວະທູຕະສອນໃຫ້ລະການພະຍາຍາມຢ່າງຫຼວງເພື່ອສຸກທາງວັດຖຸ ເພາະສຸກແລະທຸກມາຕາມພຣະປະສົງ; ເຫມືອນງູໄພທອນ ຜູ້ຮູ້ຮັບການຫຼ້ຽງຊີບໂດຍບໍ່ກັງວົນ ແລະອົດທົນໄດ້ແມ່ນແຕ່ເວລາອົດອາຫານ. ຕໍ່ມາລາວອະທິບາຍຄວາມໝັ້ນຄົງດັ່ງມະຫາສະໝຸດ: ຜູ້ອຸທິດຕົນບໍ່ພອງຂຶ້ນເມື່ອມີຊັບ ແລະບໍ່ແຫ້ງເມື່ອຂາດແຄນ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເຕືອນເຖິງຄວາມພິນາດຈາກອາຍະຕະນະ: ແມງມອດພິນາດເພາະໄຟ (ກາມ), ເຜິ້ງສອນໃຫ້ເອົາແກ່ນສານຢ່າກັກຕຸນ, ຊ້າງຕິດກັບດັກເພາະການສຳຜັດ (ພັນທະທາງເພດ), ກວາງຖືກຂ້າເພາະສຽງຫວານ (ຄວາມບັນເທີງ), ປາຖືກທໍາລາຍເພາະລົດຊາດ (ລີ້ນເປັນສິ່ງຊະນະຍາກທີ່ສຸດ). ສຸດທ້າຍເລື່ອງຫັນໄປຫາປິງກະລາ ໂສເພນີ ຜູ້ຜິດຫວັງກາງຄືນແລ້ວເກີດຄວາມຫຼຸດພົ້ນຢ່າງແນ່ນອນ; “ເພງ” ພາຍໃນຂອງນາງຫັນຄວາມຫວັງຈາກຄົນຮັກຊົ່ວຄາວໄປຫາພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດໃນໃຈ. ນີ້ເປັນການປູທາງໃຫ້ຄໍາສອນຕໍ່ໄປ: ການສະຫຼະທີ່ໝັ້ນຄົງອີງໃສ່ພັກຕິ ແລະການແຍກແຍະອັນຊັດເຈນ.
Shlokas
Verse 1
श्रीब्राह्मण उवाच सुखमैन्द्रियकं राजन् स्वर्गे नरक एव च । देहिनां यद् यथा दु:खं तस्मान्नेच्छेत तद् बुध: ॥ १ ॥
ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ສົມບູນກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ, ສັດຜູ້ມີກາຍຍ່ອມປະສົບທຸກຂ໌ໂດຍອັດຕະໂນມັດ ທັງໃນສະຫວັນແລະນະລົກ ຕາມສ່ວນຂອງຕົນ; ແລະສຸກກໍມາເຖິງແມ່ນບໍ່ໄດ້ສະແຫວງ. ດັ່ງນັ້ນຜູ້ມີປັນຍາຈຶ່ງບໍ່ພະຍາຍາມເພື່ອສຸກວັດຖຸແບບນັ້ນ.
Verse 2
ग्रासं सुमृष्टं विरसं महान्तं स्तोकमेव वा । यदृच्छयैवापतितं ग्रसेदाजगरोऽक्रिय: ॥ २ ॥
ຕາມແບບຢ່າງງູໄພທອນ ຄວນລະຄວາມພະຍາຍາມທາງວັດຖຸ ແລະຮັບອາຫານທີ່ຕົກມາໂດຍບັງເອີນເພື່ອດຳລົງຊີວິດ ຈະອົບອຸ່ນອົບອົມຫຼືຈືດ ຫຼາຍຫຼືນ້ອຍ ກໍກິນຕາມນັ້ນໂດຍບໍ່ດິ້ນຮົນ.
Verse 3
शयीताहानि भूरीणि निराहारोऽनुपक्रम: । यदि नोपनयेद् ग्रासो महाहिरिव दिष्टभुक् ॥ ३ ॥
ຖ້າເມື່ອໃດອາຫານບໍ່ມາ ຜູ້ປະພຶດທຳຄວນອົດອາຫານຫຼາຍມື້ໂດຍບໍ່ພະຍາຍາມ. ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນການຈັດສັນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອົດ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ແລະອົດທົນເຫມືອນງູໄພທອນ.
Verse 4
ओज:सहोबलयुतं बिभ्रद् देहमकर्मकम् । शयानो वीतनिद्रश्च नेहेतेन्द्रियवानपि ॥ ४ ॥
ນັກບວດຜູ້ບໍລິສຸດຄວນຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວເພື່ອຜົນປະໂຫຍດທາງວັດຖຸ ດູແລຮ່າງກາຍດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມເພີຍນ້ອຍ; ແມ້ມີກຳລັງອິນຊີ ໃຈ ແລະກາຍຄົບຖ້ວນ ກໍບໍ່ຄວນກະທຳເພື່ອລາບໂລກ ແຕ່ຄວນຕື່ນຮູ້ຕໍ່ປະໂຫຍດແທ້ຂອງຕົນເອງເສມອ
Verse 5
मुनि: प्रसन्नगम्भीरो दुर्विगाह्यो दुरत्यय: । अनन्तपारो ह्यक्षोभ्य: स्तिमितोद इवार्णव: ॥ ५ ॥
ມຸນີພາຍນອກດູມີຄວາມປິຕິ ແລະນ່າເບິ່ງ, ແຕ່ພາຍໃນລຶກຊຶ້ງ ແລະຄິດໄຕ່ຕອງ. ເນື່ອງຈາກປັນຍາຂອງລາວບໍ່ມີຂອບເຂດ ລາວຈຶ່ງບໍ່ຖືກກະທົບ; ລາວເຫມືອນມະຫາສະໝຸດທີ່ສະຫງົບ ລຶກສຸດຫຍັ່ງ ແລະຍາກຈະຂ້າມພົ້ນ
Verse 6
समृद्धकामोहीनो वा नारायणपरो मुनि: । नोत्सर्पेत न शुष्येत सरिद्भिरिव सागर: ॥ ६ ॥
ມຸນີຜູ້ຍຶດພຣະນາຣາຍະນ໌ເປັນເປົ້າໝາຍຊີວິດ ບາງຄັ້ງໄດ້ຮັບຄວາມຮັ່ງມີ ບາງຄັ້ງກໍຂາດແຄນ; ແຕ່ລາວບໍ່ລິງໂລດເມື່ອຮຸ່ງເຮືອງ ແລະບໍ່ຫົວໃຈຫົດເມື່ອຍາກຈົນ. ເຫມືອນມະຫາສະໝຸດທີ່ບໍ່ເອີ້ນລົ້ນໃນລະດູຝົນ ແລະບໍ່ແຫ້ງໃນລະດູຮ້ອນ ແມ່ນ້ຳຈະໄຫຼເຂົ້າຫຼືຫຼຸດລົງກໍຕາມ
Verse 7
दृष्ट्वा स्त्रियं देवमायां तद्भावैरजितेन्द्रिय: । प्रलोभित: पतत्यन्धे तमस्यग्नौ पतङ्गवत् ॥ ७ ॥
ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ຊະນະອິນຊີ ເມື່ອເຫັນຮູບສະຕຣີອັນເປັນມາຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຖືກດຶງດູດທັນທີ. ເມື່ອນາງເວົ້າຄຳຢົກຍ້ອງ ຍິ້ມຢ່າງຢົກຍ້ອງ ແລະເຄື່ອນໄຫວຢ່າງຍົກຍ້ອງອາລົມ ໃຈຂອງເຂົາຖືກຈັບໄວ້ ແລ້ວຕົກລົງຢ່າງມືດບອດໃນຄວາມມືດແຫ່ງພົບພາວັດຖຸ ເຫມືອນແມງເມົ່າຄລັ່ງໄຟພຸ່ງເຂົ້າໄປໃນເປວໄຟ
Verse 8
योषिद्धिरण्याभरणाम्बरादि- द्रव्येषु मायारचितेषु मूढ: । प्रलोभितात्मा ह्युपभोगबुद्ध्या पतङ्गवन्नश्यति नष्टदृष्टि: ॥ ८ ॥
ຄົນໂງ່ທີ່ຂາດປັນຍາແຍກແຍະ ເມື່ອເຫັນຍິງຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍກາມ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງທອງ ເສື້ອຜ້າງາມ ແລະຂອງປະດັບອື່ນໆທີ່ມາຍາປຸງແຕ່ງ ກໍຖືກຢົກຍ້ອງລໍ້ລວງທັນທີ. ດ້ວຍຄວາມຄິດຈະເສບສຸກ ເຂົາສູນເສຍປັນຍາ ແລະພິນາດເຫມືອນແມງເມົ່າທີ່ພຸ່ງເຂົ້າໄປໃນໄຟທີ່ລຸກໂຊນ
Verse 9
स्तोकं स्तोकं ग्रसेद् ग्रासं देहो वर्तेत यावता । गृहानहिंसन्नातिष्ठेद् वृत्तिं माधुकरीं मुनि: ॥ ९ ॥
ນັກບວດຜູ້ບໍລິສຸດຄວນຮັບອາຫານແຕ່ພຽງພໍໃຫ້ຮ່າງກາຍດຳລົງໄດ້. ຄວນໄປຕາມເຮືອນ ຮັບເພີຍນ້ອຍໆຈາກແຕ່ລະຄອບຄົວ ດຸດຜຶ້ງປະພຶດມາທຸກະຣີ.
Verse 10
अणुभ्यश्च महद्भ्यश्च शास्त्रेभ्य: कुशलो नर: । सर्वत: सारमादद्यात् पुष्पेभ्य इव षट्पद: ॥ १० ॥
ດຸດຜຶ້ງທີ່ເອົານ້ຳຫວານຈາກດອກໄມ້ທັງນ້ອຍແລະໃຫຍ່ ມະນຸດຜູ້ສະຫຼາດຄວນເອົາແກ່ນສານຈາກຄຳພີທັງປວງ.
Verse 11
सायन्तनं श्वस्तनं वा न सङ्गृह्णीत भिक्षितम् । पाणिपात्रोदरामत्रो मक्षिकेव न सङ्ग्रही ॥ ११ ॥
ນັກບວດບໍ່ຄວນຄິດວ່າ “ອາຫານນີ້ເກັບໄວ້ກິນຄືນນີ້” ຫຼື “ເກັບໄວ້ມື້ອື່ນ” ບໍ່ຄວນສະສົມອາຫານທີ່ໄດ້ຈາກການຂໍ; ໃຫ້ໃຊ້ມືເປັນຈານ ແລະທ້ອງເປັນຄັງ ຢ່າເປັນຜູ້ສະສົມດຸດຜຶ້ງຜູ້ໂລບ.
Verse 12
सायन्तनं श्वस्तनं वा न सङ्गृह्णीत भिक्षुक: । मक्षिका इव सङ्गृह्णन् सह तेन विनश्यति ॥ १२ ॥
ພິກຂຸບໍ່ຄວນສະສົມອາຫານແມ່ນແຕ່ເພື່ອມື້ນັ້ນ ຫຼືມື້ຖັດໄປ. ຖ້າສະສົມດຸດຜຶ້ງ ສິ່ງທີ່ສະສົມນັ້ນເອງຈະນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດ.
Verse 13
पदापि युवतीं भिक्षुर्न स्पृशेद् दारवीमपि । स्पृशन् करीव बध्येत करिण्या अङ्गसङ्गत: ॥ १३ ॥
ພິກຂຸບໍ່ຄວນແຕະຕ້ອງສາວນ້ອຍເລີຍ ແມ່ນແຕ່ຕຸກກະຕາໄມ້ຮູບສະຕຣີກໍບໍ່ຄວນໃຫ້ຕີນໄປແຕະ. ດ້ວຍການສຳຜັດກາຍສະຕຣີ ລາວຈະຖືກມາຍາຜູກມັດ ດຸດຊ້າງທີ່ຖືກຈັບເພາະຢາກແຕະກາຍຊ້າງເພດຍິງ.
Verse 14
नाधिगच्छेत् स्त्रियं प्राज्ञ: कर्हिचिन्मृत्युमात्मन: । बलाधिकै: स हन्येत गजैरन्यैर्गजो यथा ॥ १४ ॥
ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຄວນພະຍາຍາມເສບສົມຮູບງາມຂອງແມ່ຍິງເພື່ອຄວາມສຸກຂອງອິນທຣີ. ເຫມືອນຊ້າງທີ່ເຂົ້າໄປຫາຊ້າງເພດຍິງແລ້ວຖືກຊ້າງເພດຊາຍອື່ນທີ່ແຂງແຮງກວ່າຂ້າ, ຜູ້ຫາຄວາມສຳພັນກັບຍິງກໍອາດຖືກຄົນຮັກອື່ນຂອງນາງຂ້າໄດ້ທຸກເວລາ.
Verse 15
न देयं नोपभोग्यं च लुब्धैर्यद् दु:खसञ्चितम् । भुङ्क्ते तदपि तच्चान्यो मधुहेवार्थविन्मधु ॥ १५ ॥
ຄົນໂລບສະສົມຊັບສິນດ້ວຍຄວາມລຳບາກແລະທຸກຂ໌ ແຕ່ກໍບໍ່ອາດໃຫ້ທານ ແລະບໍ່ອາດເສບເອງໄດ້; ຊັບນັ້ນກັບຖືກຄົນອື່ນເສບ. ເຫມືອນຜຶ້ງທີ່ຕຣາກຕຣຳທຳນ້ຳເຜິ້ງຫຼາຍ ແລ້ວຄົນຜູ້ຊຳນານມາຂໂມຍໄປກິນຫຼືຂາຍ.
Verse 16
सुदु:खोपार्जितैर्वित्तैराशासानां गृहाशिष: । मधुहेवाग्रतो भुङ्क्ते यतिर्वै गृहमेधिनाम् ॥ १६ ॥
ຄົນຄອບຄົວຜູ້ຫວັງຄວາມສຸກໃນເຮືອນ ສະສົມຊັບສິນດ້ວຍຄວາມລຳບາກຢ່າງຫນັກ; ແຕ່ເຫມືອນນາຍພານທີ່ຍຶດເອົານ້ຳເຜິ້ງທີ່ຜຶ້ງຕຣາກຕຣຳເຮັດໄວ້, ບັນພະຊິດຜູ້ບໍລິສຸດເຊັ່ນ ພຣະພົມຈາຣີ ແລະ ສັນຍາສີ ມີສິດຮັບແລະໃຊ້ຊັບທີ່ຄົນຄອບຄົວສະສົມດ້ວຍຄວາມພາກເພັນ.
Verse 17
ग्राम्यगीतं न शृणुयाद् यतिर्वनचर: क्वचित् । शिक्षेत हरिणाद् बद्धान्मृगयोर्गीतमोहितात् ॥ १७ ॥
ບັນພະຊິດຜູ້ຢູ່ໃນປ່າບໍ່ຄວນຟັງເພງຊາວບ້ານທີ່ຊັກຊວນຄວາມເພີດເພີນທາງໂລກ. ຄວນຮຽນຈາກຕົວຢ່າງກວາງທີ່ຫຼົງໃນສຽງແຕຣຫວານຂອງນາຍພານ ຈົນຖືກຈັບແລະຖືກຂ້າ.
Verse 18
नृत्यवादित्रगीतानि जुषन् ग्राम्याणि योषिताम् । आसां क्रीडनको वश्य ऋष्यशृङ्गो मृगीसुत: ॥ १८ ॥
ເມື່ອຫຼົງໃນການຮ້ອງເພງ ການຟ້ອນລຳ ແລະດົນຕຣີແບບໂລກຂອງຍິງງາມ ແມ່ນແຕ່ລະສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຣິຊະຍະສຣິງຄະ ບຸດແຫ່ງກວາງ ກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງນາງທັງຫຼາຍ ດຸດສັດລ້ຽງ.
Verse 19
जिह्वयातिप्रमाथिन्या जनो रसविमोहित: । मृत्युमृच्छत्यसद्बुद्धिर्मीनस्तु बडिशैर्यथा ॥ १९ ॥
ເຫມືອນປາທີ່ຖືກຄວາມຢາກລົດຊາດຂອງລີ້ນຍຸໃຫ້ຫຼົງ ແລ້ວຕິດເບັດຊາວປະມົງຈົນຕາຍ ຄົນໂງ່ທີ່ຖືກແຮງກະຕຸ້ນຂອງລີ້ນລົບກວນກໍຈະພິນາດເຊັ່ນນັ້ນ
Verse 20
इन्द्रियाणि जयन्त्याशु निराहारा मनीषिण: । वर्जयित्वा तु रसनं तन्निरन्नस्य वर्धते ॥ २० ॥
ດ້ວຍການອົດອາຫານ ນັກປັນຍາຍ່ອມຊະນະອິນຊີທັງຫຼາຍໄດ້ໄວ ເວັ້ນແຕ່ລີ້ນ ເພາະເມື່ອບໍ່ກິນ ຄວາມຢາກເສບລົດຊາດກັບເພີ່ມຂຶ້ນ
Verse 21
तावज्जितेन्द्रियो न स्याद् विजितान्येन्द्रिय: पुमान् । न जयेद् रसनं यावज्जितं सर्वं जिते रसे ॥ २१ ॥
ແມ່ນແຕ່ຈະຊະນະອິນຊີອື່ນໆໄດ້ ແຕ່ຕາບໃດທີ່ຍັງບໍ່ຊະນະລີ້ນ ກໍບໍ່ອາດເອີ້ນວ່າຜູ້ຊະນະອິນຊີ; ແຕ່ເມື່ອຊະນະລົດຊາດແລ້ວ ກໍເທົ່າກັບຊະນະທັງໝົດ
Verse 22
पिङ्गला नाम वेश्यासीद् विदेहनगरे पुरा । तस्या मे शिक्षितं किञ्चिन्निबोध नृपनन्दन ॥ २२ ॥
ໂອ ລູກແຫ່ງກະສັດ! ໃນອະດີດ ທີ່ນະຄອນວິເທຫະ ມີນາງຄະນິກາຊື່ ປິງກະລາ. ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກນາງ
Verse 23
सा स्वैरिण्येकदा कान्तं सङ्केत उपनेष्यती । अभूत् काले बहिर्द्वारे बिभ्रती रूपमुत्तमम् ॥ २३ ॥
ຄັ້ງໜຶ່ງ ນາງຄະນິກາຜູ້ເຮັດຕາມໃຈນັ້ນ ປາຖະໜາຈະນຳຄົນຮັກເຂົ້າເຮືອນ ຈຶ່ງຢືນຢູ່ນອກປະຕູຍາມຄ່ຳ ສະແດງຮູບງາມອັນຍອດຢ່າງ
Verse 24
मार्ग आगच्छतो वीक्ष्य पुरुषान् पुरुषर्षभ । तान् शुल्कदान् वित्तवत: कान्तान् मेनेऽर्थकामुकी ॥ २४ ॥
ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບຸລຸດ! ນາງໂສເພນີຜູ້ຫິວເງິນ ຢືນຢູ່ຂ້າງທາງຍາມຄ່ຳ ເບິ່ງຊາຍທີ່ເດີນຜ່ານ ແລ້ວຄິດວ່າ “ຄົນນີ້ມັ່ງມີ ຈະຈ່າຍຄ່າ ແລະຈະຊື່ນຊົມການຢູ່ຮ່ວມກັບຂ້ອຍ”។
Verse 25
आगतेष्वपयातेषु सा सङ्केतोपजीविनी । अप्यन्यो वित्तवान् कोऽपि मामुपैष्यति भूरिद: ॥ २५ ॥ एवं दुराशया ध्वस्तनिद्रा द्वार्यवलम्बती । निर्गच्छन्ती प्रविशती निशीथं समपद्यत ॥ २६ ॥
ທ່າມກາງຄົນທີ່ມາແລ້ວໄປ ນາງຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຊີບໂສເພນີຄິດວ່າ “ບາງທີອາດມີຄົນອື່ນທີ່ຮັ່ງມີມາຫາຂ້ອຍ ແລະໃຫ້ຫຼາຍ” ດ້ວຍຄວາມຫວັງລົມໆ ນາງນອນບໍ່ຫຼັບ ພິງຢູ່ປະຕູ ບາງຄັ້ງອອກໄປທາງ ບາງຄັ້ງເຂົ້າບ້ານ ຈົນກະທັ່ງຍາມອະທຣາດມາຮອດ
Verse 26
आगतेष्वपयातेषु सा सङ्केतोपजीविनी । अप्यन्यो वित्तवान् कोऽपि मामुपैष्यति भूरिद: ॥ २५ ॥ एवं दुराशया ध्वस्तनिद्रा द्वार्यवलम्बती । निर्गच्छन्ती प्रविशती निशीथं समपद्यत ॥ २६ ॥
ທ່າມກາງຄົນທີ່ມາແລ້ວໄປ ນາງຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຊີບໂສເພນີຄິດວ່າ “ບາງທີອາດມີຄົນອື່ນທີ່ຮັ່ງມີມາຫາຂ້ອຍ ແລະໃຫ້ຫຼາຍ” ດ້ວຍຄວາມຫວັງລົມໆ ນາງນອນບໍ່ຫຼັບ ພິງຢູ່ປະຕູ ບາງຄັ້ງອອກໄປທາງ ບາງຄັ້ງເຂົ້າບ້ານ ຈົນກະທັ່ງຍາມອະທຣາດມາຮອດ
Verse 27
तस्या वित्ताशया शुष्यद्वक्त्राया दीनचेतस: । निर्वेद: परमो जज्ञे चिन्ताहेतु: सुखावह: ॥ २७ ॥
ເນື່ອງຈາກຄວາມຫວັງເງິນ ໃບໜ້ານາງແຫ້ງແລະໃຈເສົ້າ ຈາກຄວາມກັງວົນເລື່ອງຊັບນັ້ນເອງ ໄດ້ເກີດ “ນິຣເວດ” ອັນສູງສຸດ (ຄວາມເບື່ອໜ່າຍຄາຍຕິດ) ແລະຄວາມສຸກກໍເກີດຂຶ້ນໃນໃຈ
Verse 28
तस्या निर्विण्णचित्ताया गीतं शृणु यथा मम । निर्वेद आशापाशानां पुरुषस्य यथा ह्यसि: ॥ २८ ॥
ໃຈນາງເບື່ອໜ່າຍຕໍ່ສະພາບໂລກີແລ້ວ; ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງບົດເພງທີ່ນາງຮ້ອງຈາກຂ້ອຍ. ຄວາມເບື່ອໜ່າຍຄາຍຕິດ (ນິຣເວດ) ເປັນເຫມືອນດາບຂອງມະນຸດ ທີ່ຕັດຂ່າຍບ່ວງແຫ່ງຄວາມຫວັງແລະຄວາມປາຖະໜາ
Verse 29
न ह्यङ्गाजातनिर्वेदो देहबन्धं जिहासति । यथा विज्ञानरहितो मनुजो ममतां नृप ॥ २९ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ເຊັ່ນດຽວກັບມະນຸດທີ່ຂາດປັນຍາທາງວິນຍານ ບໍ່ປາດຖະນາຈະປ່ອຍວາງຄວາມຍຶດຖືວ່າເປັນຂອງຕົນໃນສິ່ງວັດຖຸຫຼາຍຢ່າງ ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມຄາຍກໍບໍ່ປາດຖະນາຈະລະທິ້ງພັນທະແຫ່ງກາຍວັດຖຸເຊັ່ນກັນ
Verse 30
पिङ्गलोवाच अहो मे मोहविततिं पश्यताविजितात्मन: । या कान्तादसत: कामं कामये येन बालिशा ॥ ३० ॥
ນາງປິງກະລາກ່າວວ່າ: ໂອ້, ຈົ່ງເບິ່ງຄວາມຫຼົງຂອງຂ້າທີ່ແຜ່ກວ້າງ! ເພາະຂ້າຄວບຄຸມໃຈບໍ່ໄດ້ ຂ້າຈຶ່ງປາດຖະນາກາມສຸກຈາກຊາຍຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍດຸດຄົນໂງ່
Verse 31
सन्तं समीपे रमणं रतिप्रदं वित्तप्रदं नित्यमिमं विहाय । अकामदं दु:खभयाधिशोक- मोहप्रदं तुच्छमहं भजेऽज्ञा ॥ ३१ ॥
ຂ້າຊ່າງໂງ່ເຂລາ ທີ່ລະທິ້ງພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ຜູ້ສະຖິດໃກ້ໃນດວງໃຈຢ່າງນິລັນດອນ ຜູ້ປະທານຄວາມຮັກແທ້ ຄວາມສຸກ ແລະຄວາມອຸດົມສົມບູນ; ແຕ່ກັບໄປຮັບໃຊ້ຊາຍຕ່ຳຕ້ອຍ ຜູ້ບໍ່ອາດໃຫ້ຄວາມພໍໃຈ ແລະນຳມາແຕ່ທຸກຂ໌ ຄວາມຢ້ານ ຄວາມກັງວົນ ຄວາມໂສກ ແລະຄວາມຫຼົງ
Verse 32
अहो मयात्मा परितापितो वृथा साङ्केत्यवृत्त्यातिविगर्ह्यवार्तया । स्त्रैणान्नराद् यार्थतृषोऽनुशोच्यात् क्रीतेन वित्तं रतिमात्मनेच्छती ॥ ३२ ॥
ໂອ້, ຂ້າໄດ້ທໍລະມານວິນຍານຂອງຕົນໂດຍໄຮ້ປະໂຫຍດ! ດ້ວຍອາຊີບໂສເພນີອັນນ່າລະອາຍ ຂ້າຂາຍກາຍໃຫ້ຊາຍຜູ້ໃຄ່ແລະໂລບ ຫວັງເງິນແລະຄວາມສຸກທາງກາມ; ບັດນີ້ຂ້າສຳນຶກຜິດ
Verse 33
यदस्थिभिर्निर्मितवंशवंश्य- स्थूणं त्वचा रोमनखै: पिनद्धम् । क्षरन्नवद्वारमगारमेतद् विण्मूत्रपूर्णं मदुपैति कान्या ॥ ३३ ॥
ກາຍວັດຖຸນີ້ເຫມືອນເຮືອນທີ່ວິນຍານອາໄສ: ກະດູກສັນຫຼັງ ຊີ່ໂຄງ ແຂນຂາເປັນຄານແລະເສົາ; ຖືກຫຸ້ມດ້ວຍຜິວ ຂົນ ແລະເລັບ; ມີປະຕູເກົ້າບານທີ່ໄຫຼຂອງສົກປົກຢູ່ເສມອ ແລະຂ້າງໃນເຕັມໄປດ້ວຍອຸຈາລະແລະປັດສະວະ. ນອກຈາກຂ້າ ຍິງໃດຈະໂງ່ຈົນອຸທິດຕົນໃຫ້ກາຍນີ້ ໂດຍຄິດວ່າຈະພົບຄວາມຮັກແລະຄວາມສຸກໃນມັນ
Verse 34
विदेहानां पुरे ह्यस्मिन्नहमेकैव मूढधी: । यान्यमिच्छन्त्यसत्यस्मादात्मदात् काममच्युतात् ॥ ३४ ॥
ແທ້ຈິງໃນເມືອງວິເດຫະນີ້ ຂ້ອຍຄົນດຽວເປັນຜູ້ໂງ່ຢ່າງຫຼາຍ. ຂ້ອຍລະເລີຍພຣະອະຈຸຕະ ຜູ້ປະທານທຸກສິ່ງ ແມ່ນກະທັ້ງຮູບວິນຍານເດີມ ແລ້ວກັບປາຖະນາຄວາມສຸກທາງອິນທຣີຍກັບຊາຍຫຼາຍຄົນ.
Verse 35
सुहृत् प्रेष्ठतमो नाथ आत्मा चायं शरीरिणाम् । तं विक्रीयात्मनैवाहं रमेऽनेन यथा रमा ॥ ३५ ॥
ພຣະພະຄະວານແມ່ນມິດຜູ້ປາດຖະນາດີທີ່ຮັກຍິ່ງ ແລະເປັນນາຖະຂອງສັດທັງປວງ; ພຣະອົງແມ່ນປະຣະມາຕະມັນຜູ້ສະຖິດໃນໃຈ. ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ຂ້ອຍຈະຈ່າຍ “ລາຄາ” ແຫ່ງການມອບຕົນທັງໝົດ ແລ້ວຈະໄດ້ພຣະອົງມາ ແລະຊື່ນຊົມກັບພຣະອົງດຸຈພຣະລັກສະມີເທວີ.
Verse 36
कियत् प्रियं ते व्यभजन् कामा ये कामदा नरा: । आद्यन्तवन्तो भार्याया देवा वा कालविद्रुता: ॥ ३६ ॥
ຜູ້ຊາຍໃຫ້ຄວາມພໍໃຈທາງອິນທຣີຍແກ່ຜູ້ຍິງ ແຕ່ຜູ້ຊາຍເຫຼົ່ານັ້ນ—ແມ່ນກະທັ້ງເທວະໃນສະຫວັນ—ລ້ວນມີຕົ້ນແລະທ້າຍ ແລະຖືກເວລາລາກໄປ. ດັ່ງນັ້ນຜູ້ບໍ່ຖາວອນເຫຼົ່ານີ້ຈະໃຫ້ຄວາມສຸກແທ້ແກ່ພັນລະຍາໄດ້ປານໃດ?
Verse 37
नूनं मे भगवान् प्रीतो विष्णु: केनापि कर्मणा । निर्वेदोऽयं दुराशाया यन्मे जात: सुखावह: ॥ ३७ ॥
ແນ່ນອນວ່າ ດ້ວຍກຳບາງຢ່າງ ພຣະວິສນຸຜູ້ເປັນພຣະພະຄະວານຍ່ອມພໍພຣະໄທໃນຂ້ອຍ. ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍດື້ດຶງຫວັງຈະເສບໂລກວັດຖຸ ແຕ່ຄວາມເບື່ອໜ່າຍແລະຄວາມຄາຍກຳໜັດໄດ້ເກີດໃນໃຈ ແລະມັນນຳຄວາມສຸກມາໃຫ້ຂ້ອຍ.
Verse 38
मैवं स्युर्मन्दभाग्याया: क्लेशा निर्वेदहेतव: । येनानुबन्धं निर्हृत्य पुरुष: शममृच्छति ॥ ३८ ॥
ຢ່າເຂົ້າໃຈວ່າ ຄວາມທຸກທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຄາຍກຳໜັດມີແຕ່ຄົນດວງຮ້າຍເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມທຸກທີ່ຕັດສາຍໃຍແຫ່ງຄວາມຍຶດຕິດ ແລະນຳຄົນໄປສູ່ຄວາມສະງົບ ກໍເປັນພຣະເມດຕາ. ເນື່ອງຈາກຄວາມທຸກໃຫຍ່ ຄວາມຄາຍກຳໜັດໄດ້ຕື່ນໃນໃຈຂ້ອຍ; ແລ້ວຂ້ອຍຈະເປັນຄົນດວງຮ້າຍໄດ້ແນວໃດ? ນີ້ແມ່ນກະລຸນາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ພຣະອົງຍ່ອມພໍພຣະໄທໃນຂ້ອຍ.
Verse 39
तेनोपकृतमादाय शिरसा ग्राम्यसङ्गता: । त्यक्त्वा दुराशा: शरणं व्रजामि तमधीश्वरम् ॥ ३९ ॥
ຂ້າພະເຈົ້າຮັບເອົາພຣະກະລຸນາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ແລະນ້ອມໄວ້ເທິງສີສະ। ລະທິ້ງຄວາມປາຖະໜາຊົ່ວໃນສຸກທາງອິນຊີ ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງ ຜູ້ເປັນອະທິອິດສະວະຣະ ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ।
Verse 40
सन्तुष्टा श्रद्दधत्येतद्यथालाभेन जीवती । विहराम्यमुनैवाहमात्मना रमणेन वै ॥ ४० ॥
ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈຢ່າງສົມບູນ ແລະມີສັດທາໝັ້ນໃນພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ। ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍສິ່ງທີ່ໄດ້ມາໂດຍບໍ່ຝືນຝັນ। ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊື່ນຊົມຊີວິດກັບພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ ເພາະພຣະອົງແມ່ນແຫຼ່ງແທ້ຂອງຄວາມຮັກແລະຄວາມສຸກ।
Verse 41
संसारकूपे पतितं विषयैर्मुषितेक्षणम् । ग्रस्तं कालाहिनात्मानं कोऽन्यस्त्रातुमधीश्वर: ॥ ४१ ॥
ປັນຍາຂອງສັດມີຊີວິດຖືກລັກໄປໂດຍກິດຈະກຳແຫ່ງການສະໜອງອິນຊີ ເຮັດໃຫ້ຕົກລົງໃນບໍ່ມືດແຫ່ງສັງສານ। ໃນບໍ່ນັ້ນມັນຖືກງູມະຫາອັນຕະລາຍຄື “ເວລາ” ກັດກິນ। ນອກຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ ຍັງມີໃຜຈະຊ່ວຍຊີວິດຜູ້ນ່າສົງສານນີ້ຈາກສະພາບສິ້ນຫວັງໄດ້?
Verse 42
आत्मैव ह्यात्मनो गोप्ता निर्विद्येत यदाखिलात् । अप्रमत्त इदं पश्येद् ग्रस्तं कालाहिना जगत् ॥ ४२ ॥
ເມື່ອສັດມີຊີວິດເຫັນວ່າທັງຈັກກະວານຖືກງູຄື “ເວລາ” ກັດກິນຄອບງຳ ມັນຈະມີສະຕິແລະສຸຂຸມ ພ້ອມທັງປະຖິ້ມຄວາມຍຶດຕິດໃນຄວາມສຸກທາງອິນຊີທັງປວງ। ໃນສະພາບນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເໝາະສົມທີ່ຈະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງຕົນເອງ।
Verse 43
श्रीब्राह्मण उवाच एवं व्यवसितमतिर्दुराशां कान्ततर्षजाम् । छित्त्वोपशममास्थाय शय्यामुपविवेश सा ॥ ४३ ॥
ພຣະພຣາຫມັນກ່າວວ່າ—ເມື່ອນາງປິງກະລາຕັ້ງໃຈແນ່ນອນແບບນັ້ນ ນາງໄດ້ຕັດຂາດຄວາມປາຖະໜາອັນເປັນບາບທີ່ຈະເສບສຸກກາມກັບຄູ່ຮັກ ແລະຕັ້ງມັ້ນໃນຄວາມສະຫງົບອັນສົມບູນ। ແລ້ວນາງກໍນັ່ງລົງເທິງຕຽງຂອງນາງ।
Verse 44
आशा हि परमं दु:खं नैराश्यं परमं सुखम् । यथा सञ्छिद्य कान्ताशां सुखं सुष्वाप पिङ्गला ॥ ४४ ॥
ຄວາມປາຖະໜາໂລກີແມ່ນທຸກຂ໌ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຄວາມບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ (ໄວຣາກະຍະ) ແມ່ນສຸກສູງສຸດ. ປິງກະລາຕັດຂາດຄວາມໃຄ່ໃນຄົນຮັກລວງ ແລ້ວນອນຢ່າງຜາສຸກ.
Frequently Asked Questions
The python symbolizes freedom from anxious material endeavor: since happiness and distress arise by providence, the wise do not exhaust themselves chasing sense-based outcomes. The saint maintains the body with what comes naturally, fasting without agitation when nothing comes, cultivating nirodha (withdrawal) and trust in the Lord’s arrangement.
Piṅgalā is a prostitute of Videha whose intense disappointment becomes the catalyst for genuine detachment. The Avadhūta cites her to show that vairāgya can arise from clear insight into the futility of material hopes; when desire collapses, the heart can turn to the Supreme Lord (āśraya), producing peace and real happiness.
It teaches that the tongue’s urge (taste and the habit of indulgence) is especially persistent: even when other senses are restrained, craving for taste can intensify. Conquering the tongue is presented as a practical keystone for indriya-nigraha, enabling broader mastery over the senses and steadiness in sādhana.
The honeybee lesson is twofold: (1) take small amounts from many places without burdening anyone, and (2) do not hoard, because accumulation breeds dependence, fear, and downfall. It supports a minimal-contact, non-possessive mendicant lifestyle rather than social exploitation or total avoidance without purpose.