Adhyaya 27
Arcana-vidhi: The Method of Deity Worship (Vedic, Tantric, and Mixed)
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ຄໍາສອນຂອງພຣະກຣິດສະນະແກ່ອຸດດະວະ ເພື່ອໃຫ້ການປະພຶດປະຈໍາວັນກາຍເປັນບັກຕິ; ຈາກການຝຶກທາງວິນຍານທົ່ວໄປ ມາສູ່ພິທີອາຈະນາ (ບູຊາພຣະອົງ/ພຣະຮູບ) ຢ່າງຊັດເຈນ. ອຸດດະວະຖາມເຖິງຄຸນສົມບັດ ພື້ນຖານຄໍາພີ ແລະຂັ້ນຕອນ ພ້ອມຢືນຢັນວ່ານາຣະດະ ແລະວະຍາສະ ສັນລະເສີນການບູຊາພຣະຮູບວ່າເປັນປະໂຫຍດສູງ ແລະເຂົ້າເຖິງໄດ້ກວ້າງ. ພຣະອົງຕອບວ່າກົດລະບຽບມີຫຼາຍ ຈຶ່ງຈະສະຫຼຸບແນວທາງເປັນຂັ້ນ: ເລືອກວິທີບູຊາແບບເວດິກ ແບບຕັນຕຣະ ຫຼືປະສົມ; ຊໍາລະກາຍ; ຮູ້ຈຸດບູຊາຫຼາຍສະຖານ (ພຣະຮູບ, ໄຟ, ຕາເວັນ, ນໍ້າ, ຫົວໃຈ); ແລະເຂົ້າໃຈວັດຖຸພຣະຮູບກັບການປະດິດຕັ້ງ (ຊົ່ວຄາວ/ຖາວອນ). ພຣະອົງອະທິບາຍການກຽມການ, ນະຍາສະ, ການຊໍາລະພາຊະນະ, ການເຊີນພຣະອົງ, ຖວາຍ pādya/ācamanīya/arghya, ບູຊາອາວຸດແລະບໍລິວານ, ອາບນໍ້າປະຈໍາວັນ ຕົກແຕ່ງ ຖວາຍອາຫານ ງານບຸນ ແລະຮ້ອງເພງ-ຟ້ອນ-ກະຖາ. ຕໍ່ມາມີລໍາດັບໂຮມະ, ຄໍາອະທິຖານ, ການນັບຖືພຣະປຣະສາດ ແລະການສົ່ງພຣະອົງກັບ (ເມື່ອຈໍາເປັນ). ບົດນີ້ຍັງເຊື່ອມການບູຊາສ່ວນຕົວກັບການອຸປະຖໍາສະຖາບັນ—ວັດ, ສວນ, ກອງທຶນ—ພ້ອມສັນຍາຜົນ ແລະເຕືອນບໍ່ໃຫ້ລັກຊັບສິນສັກສິດ ເພື່ອວາງຂອບເຂດຈິດທໍາໃນການຮັກສາການບູຊາໃຫ້ດໍາລົງຕໍ່ໄປ.
Shlokas
Verse 1
श्रीउद्धव उवाच क्रियायोगं समाचक्ष्व भवदाराधनं प्रभो । यस्मात्त्वां ये यथार्चन्ति सात्वता: सात्वतर्षभ ॥ १ ॥
ສີອຸດທະວະກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ເປັນນາຍແຫ່ງຜູ້ພັກຕະ ຂໍໂປດອະທິບາຍ “ກຣິຍາໂຍຄະ” ຄືວິທີບູຊາພຣະອົງໃນຮູບເທວະຮູບຕາມບັນຍັດ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ສາດວະຕະ ຜູ້ບູຊາມີຄຸນສົມບັດໃດ ການບູຊານີ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຖານໃດ ແລະວິທີເຉພາະແມ່ນຢ່າງໃດ?
Verse 2
एतद् वदन्ति मुनयो मुहुर्नि:श्रेयसं नृणाम् । नारदो भगवान् व्यास आचार्योऽङ्गिरस: सुत: ॥ २ ॥
ບັນດາມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກ່າວຊ້ຳໆວ່າ ການບູຊາແບບນີ້ນຳມາຊຶ່ງປະໂຫຍດສູງສຸດໃນຊີວິດມະນຸດ. ນີ້ແມ່ນຄວາມເຫັນຂອງນາຣະດະມຸນີ, ຂອງພຣະວະຍາສະເທວະ, ແລະຂອງອາຈານຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ ຄື ພຣະພຶຫັດສະປະຕິ.
Verse 3
नि:सृतं ते मुखाम्भोजाद् यदाह भगवानज: । पुत्रेभ्यो भृगुमुख्येभ्यो देव्यै च भगवान् भव: ॥ ३ ॥ एतद् वै सर्ववर्णानामाश्रमाणां च सम्मतम् । श्रेयसामुत्तमं मन्ये स्त्रीशूद्राणां च मानद ॥ ४ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ໃຈກວ້າງ ຄໍາສອນເກືອບກັບວິທີບູຊາອົງອະຣຈາ (ຮູບບູຊາ) ໄດ້ອອກມາກ່ອນຈາກພຣະໂອສຖດັ່ງດອກບົວຂອງພຣະອົງ. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາອະຊະໄດ້ກ່າວແກ່ບຸດທັງຫຼາຍມີພຣຶກຸເປັນຫົວໜ້າ ແລະພຣະສິວະໄດ້ສອນແກ່ເທວີປາຣະວະຕີ. ວິທີນີ້ເໝາະສົມແລະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບສໍາລັບວັນນະແລະອາສຣົມທຸກຢ່າງ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າການບູຊາພຣະອົງໃນຮູບອະຣຈາມູຣຕິແມ່ນສາທະນາທີ່ໃຫ້ປະໂຫຍດສູງສຸດ ແມ່ນແຕ່ສໍາລັບແມ່ຍິງແລະຊູດຣະດ້ວຍ
Verse 4
नि:सृतं ते मुखाम्भोजाद् यदाह भगवानज: । पुत्रेभ्यो भृगुमुख्येभ्यो देव्यै च भगवान् भव: ॥ ३ ॥ एतद् वै सर्ववर्णानामाश्रमाणां च सम्मतम् । श्रेयसामुत्तमं मन्ये स्त्रीशूद्राणां च मानद ॥ ४ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ໃຈກວ້າງ ຄໍາສອນເກືອບກັບວິທີບູຊາອົງອະຣຈາ (ຮູບບູຊາ) ໄດ້ອອກມາກ່ອນຈາກພຣະໂອສຖດັ່ງດອກບົວຂອງພຣະອົງ. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາອະຊະໄດ້ກ່າວແກ່ບຸດທັງຫຼາຍມີພຣຶກຸເປັນຫົວໜ້າ ແລະພຣະສິວະໄດ້ສອນແກ່ເທວີປາຣະວະຕີ. ວິທີນີ້ເໝາະສົມແລະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບສໍາລັບວັນນະແລະອາສຣົມທຸກຢ່າງ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າການບູຊາພຣະອົງໃນຮູບອະຣຈາມູຣຕິແມ່ນສາທະນາທີ່ໃຫ້ປະໂຫຍດສູງສຸດ ແມ່ນແຕ່ສໍາລັບແມ່ຍິງແລະຊູດຣະດ້ວຍ
Verse 5
एतत् कमलपत्राक्ष कर्मबन्धविमोचनम् । भक्ताय चानुरक्ताय ब्रूहि विश्वेश्वरेश्वर ॥ ५ ॥
ໂອ ຜູ້ມີນັຍນາດັ່ງກີບດອກບົວ, ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນໃຫຍ່ເໜືອເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ, ຂໍໂປຣດອະທິບາຍແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນພະຍອມຮັກແລະພັກດີ ເຖິງວິທີຫຼຸດພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງກຳນີ້ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ
Verse 6
श्रीभगवानुवाच न ह्यन्तोऽनन्तपारस्य कर्मकाण्डस्य चोद्धव । सङ्क्षिप्तं वर्णयिष्यामि यथावदनुपूर्वश: ॥ ६ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ—ໂອ ອຸດທະວະ, ບົດບັນຍັດແຫ່ງເວທະກ່ຽວກັບການບູຊາອະຣຈານັ້ນມີຫຼາຍອະນັນຕະ ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ; ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າໂດຍຫຍໍ້ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະເປັນລໍາດັບຂັ້ນ
Verse 7
वैदिकस्तान्त्रिको मिश्र इति मे त्रिविधो मख: । त्रयाणामीप्सितेनैव विधिना मां समर्चरेत् ॥ ७ ॥
ຍັນຍະທີ່ເຮົາຮັບມີສາມວິທີ—ແບບເວທະ, ແບບຕັນຕຣະ, ແລະແບບຜະສົມ. ຜູ້ຄວນເລືອກວິທີໃດຕາມທີ່ປາດຖະໜາ ແລ້ວບູຊາເຮົາຢ່າງຮອບຄອບຕາມວິທີນັ້ນ
Verse 8
यदा स्वनिगमेनोक्तं द्विजत्वं प्राप्य पूरुष: । यथा यजेत मां भक्त्या श्रद्धया तन्निबोध मे ॥ ८ ॥
ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງດ້ວຍສັດທາ—ເຮົາຈະອະທິບາຍໃຫ້ຊັດວ່າ ຜູ້ໄດ້ສະຖານະທະວິຊະຕາມພຣະເວດ ຄວນບູຊາເຮົາດ້ວຍພັກຕິແລະສັດທາແນວໃດ।
Verse 9
अर्चायां स्थण्डिलेऽग्नौ वा सूर्ये वाप्सु हृदि द्विज: । द्रव्येण भक्तियुक्तोऽर्चेत् स्वगुरुं माममायया ॥ ९ ॥
ຜູ້ເປັນທະວິຊະພຶງບູຊາເຮົາ—ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຄວນນະມັດສະການ ແລະເປັນຮູບແຫ່ງຄູ—ໂດຍບໍ່ມີການຫລອກລວງ ດ້ວຍພັກຕິ ພ້ອມຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ເໝາະສົມ: ໃນອະຈາ-ມູຣຕິ, ບນດິນ, ໃນໄຟ, ໃນດວງອາທິດ, ໃນນ້ຳ ຫຼືໃນດວງໃຈຕົນ।
Verse 10
पूर्वं स्नानं प्रकुर्वीत धौतदन्तोऽङ्गशुद्धये । उभयैरपि च स्नानं मन्त्रैर्मृद्ग्रहणादिना ॥ १० ॥
ກ່ອນອື່ນໃຫ້ລ້າງແຂ້ວແລະອາບນ້ຳເພື່ອຊຳລະກາຍ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ຊຳລະອີກຄັ້ງໂດຍທາດິນເປັນຕົ້ນ ແລະສວດມົນທັງຝ່າຍເວດແລະຕັນຕຣະ
Verse 11
सन्ध्योपास्त्यादिकर्माणि वेदेनाचोदितानि मे । पूजां तै: कल्पयेत् सम्यक् सङ्कल्प: कर्मपावनीम् ॥ ११ ॥
ໃຫ້ຈິດຕັ້ງຢູ່ໃນເຮົາ ແລ້ວບູຊາເຮົາດ້ວຍຫນ້າທີ່ທີ່ພຣະເວດກຳນົດ ເຊັ່ນ ການບຳເນົາສັນທະຍາ ແລະຕັ້ງສັງກັນປະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ; ການປະຕິບັດນີ້ຊຳລະປະຕິກິລິຍາຂອງກຳທີ່ຍຶດຕິດຜົນ
Verse 12
शैली दारुमयी लौही लेप्या लेख्या च सैकती । मनोमयी मणिमयी प्रतिमाष्टविधा स्मृता ॥ १२ ॥
ຮູບບູຊາຂອງພຣະເຈົ້າຖືກກ່າວວ່າມີ 8 ປະເພດ—ຫີນ, ໄມ້, ໂລຫະ, ດິນ, ແບບທາ/ສະແຕມ, ແບບຂຽນ/ວາດ, ຊາຍ, ແບບໃນໃຈ (ມໂນມະຍ) ຫຼືແບບອັນມະນີ
Verse 13
चलाचलेति द्विविधा प्रतिष्ठा जीवमन्दिरम् । उद्वासावाहने न स्त: स्थिरायामुद्धवार्चने ॥ १३ ॥
ພຣະຮູບເທວະຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງສັດທັງປວງ ສາມາດປະດິດຖານໄດ້ສອງແບບ: ຊົ່ວຄາວ ແລະ ຖາວອນ. ແຕ່ໂອ ອຸດທະວະ, ພຣະຮູບທີ່ປະດິດຖານຖາວອນ ເມື່ອອັນເຊີນແລ້ວ ບໍ່ຄວນສົ່ງກັບອີກເລີຍ.
Verse 14
अस्थिरायां विकल्प: स्यात् स्थण्डिले तु भवेद् द्वयम् । स्नपनं त्वविलेप्यायामन्यत्र परिमार्जनम् ॥ १४ ॥
ສໍາລັບການປະດິດຖານຊົ່ວຄາວ ການອັນເຊີນແລະການສົ່ງກັບເຮັດໄດ້ຕາມປາດຖະໜາ; ແຕ່ຖ້າເທວະຖືກຂີດໄວ້ເທິງພື້ນ ພິທີທັງສອງຕ້ອງເຮັດເສມອ. ການສົງນ້ໍາໃຊ້ນ້ໍາ; ແຕ່ຖ້າເຮັດດ້ວຍດິນ, ສີ ຫຼື ໄມ້ ໃຫ້ຊໍາລະຖູລ້າງຢ່າງລະອຽດໂດຍບໍ່ໃຊ້ນ້ໍາ.
Verse 15
द्रव्यै: प्रसिद्धैर्मद्याग: प्रतिमादिष्वमायिन: । भक्तस्य च यथालब्धैर्हृदि भावेन चैव हि ॥ १५ ॥
ຄວນບູຊາພຣະອົງໃນຮູບເທວະດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາອັນປະເສີດ ໂດຍບໍ່ມີການຫລອກລວງ. ແຕ່ພະຄະຕະຜູ້ພົ້ນຈາກຄວາມປາຖະໜາທາງວັດຖຸ ສາມາດບູຊາດ້ວຍສິ່ງທີ່ຫາໄດ້ ແລະບູຊາໃນໃຈດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາທາງໃຈໄດ້ອີກດ້ວຍ.
Verse 16
स्नानालङ्करणं प्रेष्ठमर्चायामेव तूद्धव । स्थण्डिले तत्त्वविन्यासो वह्नावाज्यप्लुतं हवि: ॥ १६ ॥ सूर्ये चाभ्यर्हणं प्रेष्ठं सलिले सलिलादिभि: । श्रद्धयोपाहृतं प्रेष्ठं भक्तेन मम वार्यपि ॥ १७ ॥
ໂອ ອຸດທະວະ, ໃນການບູຊາອັດຈາ-ມູຣຕິໃນວັດ ການສົງນ້ໍາແລະການປະດັບຕົກແຕ່ງແມ່ນຂອງຖວາຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈທີ່ສຸດ. ສໍາລັບເທວະທີ່ຂີດໄວ້ເທິງດິນສັກສິດ ພິທີ tattva-vinyāsa ແມ່ນທີ່ຮັກຍິ່ງ. ຕໍ່ໄຟບູຊາ ການຖວາຍງາແລະບາເລີຊຸບນ້ໍາມັນເນີຍໃສແມ່ນດີທີ່ສຸດ. ຕໍ່ພຣະອາທິດ ການຢືນນົບນ້ອມ (upasthāna) ແລະ arghya ແມ່ນທີ່ພໍໃຈ. ໃນຮູບແຫ່ງນ້ໍາ ຈົ່ງບູຊາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍການຖວາຍນ້ໍາເອງ. ແທ້ຈິງ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພະຄະຕະຖວາຍດ້ວຍສັດທາ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ນ້ໍານ້ອຍໆ ກໍເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.
Verse 17
स्नानालङ्करणं प्रेष्ठमर्चायामेव तूद्धव । स्थण्डिले तत्त्वविन्यासो वह्नावाज्यप्लुतं हवि: ॥ १६ ॥ सूर्ये चाभ्यर्हणं प्रेष्ठं सलिले सलिलादिभि: । श्रद्धयोपाहृतं प्रेष्ठं भक्तेन मम वार्यपि ॥ १७ ॥
ໂອ ອຸດທະວະ, ໃນການບູຊາອັດຈາ-ມູຣຕິໃນວັດ ການສົງນ້ໍາແລະການປະດັບຕົກແຕ່ງແມ່ນຂອງຖວາຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈທີ່ສຸດ. ສໍາລັບເທວະທີ່ຂີດໄວ້ເທິງດິນສັກສິດ ພິທີ tattva-vinyāsa ແມ່ນທີ່ຮັກຍິ່ງ. ຕໍ່ໄຟບູຊາ ການຖວາຍງາແລະບາເລີຊຸບນ້ໍາມັນເນີຍໃສແມ່ນດີທີ່ສຸດ. ຕໍ່ພຣະອາທິດ ການຢືນນົບນ້ອມ (upasthāna) ແລະ arghya ແມ່ນທີ່ພໍໃຈ. ໃນຮູບແຫ່ງນ້ໍາ ຈົ່ງບູຊາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍການຖວາຍນ້ໍາເອງ. ແທ້ຈິງ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພະຄະຕະຖວາຍດ້ວຍສັດທາ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ນ້ໍານ້ອຍໆ ກໍເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.
Verse 18
भूर्यप्यभक्तोपाहृतं न मे तोषाय कल्पते । गन्धो धूप: सुमनसो दीपोऽन्नाद्यं च किं पुन: ॥ १८ ॥
ແມ່ນແຕ່ເຄື່ອງບູຊາອັນຫຼູຫລາກໍບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາພໍໃຈ ຖ້າຖວາຍໂດຍຜູ້ບໍ່ມີພັກຕິ; ແຕ່ຂອງນ້ອຍໆທີ່ພັກຕາຜູ້ມີຄວາມຮັກຖວາຍ ກໍເປັນທີ່ພໍໃຈ. ແລະເມື່ອຖວາຍນ້ຳມັນຫອມ ທູບ ດອກໄມ້ ປະທີບ ແລະອາຫານນາຍເວດຍາອັນແຊບດ້ວຍຄວາມຮັກ ເຮົາພໍໃຈເປັນພິເສດ
Verse 19
शुचि: सम्भृतसम्भार: प्राग्दर्भै: कल्पितासन: । आसीन: प्रागुदग् वार्चेदर्चायां त्वथ सम्मुख: ॥ १९ ॥
ເມື່ອຊຳລະກາຍໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຮວບຮວມເຄື່ອງບູຊາຄົບຖ້ວນແລ້ວ ຜູ້ບູຊາຄວນຈັດອາສນຂອງຕົນດ້ວຍຫຍ້າກຸສະ ໃຫ້ປາຍຫຍ້າຊີ້ໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ. ຈາກນັ້ນນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ຫຼືທິດເໜືອ; ຫາກພະອົງປະດິດຢູ່ທີ່ເດີມ ກໍໃຫ້ນັ່ງຕົງຫນ້າພະອົງ
Verse 20
कृतन्यास: कृतन्यासां मदर्चां पाणिना मृजेत् । कलशं प्रोक्षणीयं च यथावदुपसाधयेत् ॥ २० ॥
ເມື່ອເຮັດນຍາສະແລ້ວ ພັກຕາຄວນຊຳລະສ່ວນຕ່າງໆຂອງຮ່າງກາຍໂດຍແຕະຕ້ອງພ້ອມກັບສວດມົນ. ເຊັ່ນດຽວກັນໃຫ້ເຮັດກັບອົງອາຣຈາຂອງເຮົາ ແລ້ວໃຊ້ມືກຳຈັດດອກໄມ້ເກົ່າ ແລະເສດເຫຼືອຈາກການຖວາຍກ່ອນໆ ໃຫ້ສະອາດ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຈັດເຕັມກະລະສະ ແລະພາຊະນະໂປຣກຊະນີຍະໃຫ້ຖືກພິທີ
Verse 21
तदद्भिर्देवयजनं द्रव्याण्यात्मानमेव च । प्रोक्ष्य पात्राणि त्रीण्यद्भिस्तैस्तैर्द्रव्यैश्च साधयेत् ॥ २१ ॥
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ໃຊ້ນ້ຳໃນພາຊະນະໂປຣກຊະນີຍະພອມພອຍພື້ນທີ່ບູຊາ ເຄື່ອງຖວາຍ ແລະຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ຕົກແຕ່ງພາຊະນະນ້ຳສາມໃບດ້ວຍວັດຖຸມົງຄຸນຫຼາຍຢ່າງຕາມພິທີ
Verse 22
पाद्यार्घ्याचमनीयार्थं त्रीणि पात्राणि देशिक: । हृदा शीर्ष्णाथ शिखया गायत्र्या चाभिमन्त्रयेत् ॥ २२ ॥
ສຳລັບນ້ຳລ້າງພະບາດ (ປາດຍະ) ນ້ຳອັຣຄຍະ ແລະນ້ຳອາຈະມະນີຍະ ຜູ້ບູຊາຄວນຈັດພາຊະນະສາມໃບ. ໃຫ້ອະພິມົນພາຊະນະປາດຍະດ້ວຍ “hṛdayāya namaḥ”, ພາຊະນະອັຣຄຍະດ້ວຍ “śirase svāhā”, ແລະພາຊະນະອາຈະມະນີຍະດ້ວຍ “śikhāyai vaṣaṭ”; ພ້ອມທັງສວດມົນຄາຍະຕຣີສຳລັບທັງສາມພາຊະນະ
Verse 23
पिण्डे वाय्वग्निसंशुद्धे हृत्पद्मस्थां परां मम । अण्वीं जीवकलां ध्यायेन्नादान्ते सिद्धभाविताम् ॥ २३ ॥
ຜູ້ບູຊາພຶງເພ່ງພິຈາລະນາຮູບອັນລະອຽດສູງສຸດຂອງເຮົາ ທີ່ສະຖິດໃນດອກບົວແຫ່ງຫົວໃຈໃນກາຍທີ່ຖືກຊໍາລະດ້ວຍລົມແລະໄຟ ເປັນຕົ້ນກໍາເນີດແຫ່ງຊີວິດທັງປວງ; ສິດທະພົນຮັບຮູ້ມັນໃນທ້າຍສຽງ “ໂອມ”.
Verse 24
तयात्मभूतया पिण्डे व्याप्ते सम्पूज्य तन्मय: । आवाह्यार्चादिषु स्थाप्य न्यस्ताङ्गं मां प्रपूजयेत् ॥ २४ ॥
ຜູ້ພັກດີພຶງຖືວ່າປະຣະມາດມັນຜູ້ແຜ່ຊ່ອນໃນກາຍຕົນເປັນອາດມັນ ຕາມລະດັບການຮູ້ແຈ້ງ ແລ້ວບູຊາຕາມກໍາລັງຈົນຈິດກົມກຽວ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ແຕະອະໄວຍະວະຂອງຮູບອາຣຈາພ້ອມສວດມັນຕຣາ ເຊີນປະຣະມາດມັນມາສະຖິດ ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາເຮົາ.
Verse 25
पाद्योपस्पर्शार्हणादीनुपचारान् प्रकल्पयेत् । धर्मादिभिश्च नवभि: कल्पयित्वासनं मम ॥ २५ ॥ पद्ममष्टदलं तत्र कर्णिकाकेसरोज्ज्वलम् । उभाभ्यां वेदतन्त्राभ्यां मह्यं तूभयसिद्धये ॥ २६ ॥
ຜູ້ບູຊາພຶງຈັດອຸປະຈາຣະ ເຊັ່ນ ນ້ໍາລ້າງພະບາດ, ນ້ໍາອາຈະມະນີຍະ, ອັຣຄະຍະ ແລະອື່ນໆ. ກ່ອນອື່ນໃຫ້ຈິນຕະນາອາສນະຂອງເຮົາວ່າປະດັບດ້ວຍເທວະຮູບແຫ່ງທຳ, ຄວາມຮູ້, ຄວາມປະຖິ້ມ, ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະດ້ວຍສັກຕິວິນຍານ 9 ປະການ; ເປັນດອກບົວ 8 ກີບສະຫວ່າງໄສດ້ວຍເສັ້ນເກສອນສີແດງກາງດອກ. ແລ້ວຕາມວິທີທັງພຣະເວດແລະຕັນຕຣະ ຈຶ່ງຖວາຍນ້ໍາລ້າງພະບາດ, ອາຈະມະນີຍະ, ອັຣຄະຍະ ແລະອື່ນໆ; ດ້ວຍນີ້ຈຶ່ງສໍາເລັດທັງໂພກະແລະໂມກສະ.
Verse 26
पाद्योपस्पर्शार्हणादीनुपचारान् प्रकल्पयेत् । धर्मादिभिश्च नवभि: कल्पयित्वासनं मम ॥ २५ ॥ पद्ममष्टदलं तत्र कर्णिकाकेसरोज्ज्वलम् । उभाभ्यां वेदतन्त्राभ्यां मह्यं तूभयसिद्धये ॥ २६ ॥
ຜູ້ບູຊາພຶງຈັດອຸປະຈາຣະ ເຊັ່ນ ນ້ໍາລ້າງພະບາດ, ນ້ໍາອາຈະມະນີຍະ, ອັຣຄະຍະ ແລະອື່ນໆ. ກ່ອນອື່ນໃຫ້ຈິນຕະນາອາສນະຂອງເຮົາວ່າປະດັບດ້ວຍເທວະຮູບແຫ່ງທຳ, ຄວາມຮູ້, ຄວາມປະຖິ້ມ, ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະດ້ວຍສັກຕິວິນຍານ 9 ປະການ; ເປັນດອກບົວ 8 ກີບສະຫວ່າງໄສດ້ວຍເສັ້ນເກສອນສີແດງກາງດອກ. ແລ້ວຕາມວິທີທັງພຣະເວດແລະຕັນຕຣະ ຈຶ່ງຖວາຍນ້ໍາລ້າງພະບາດ, ອາຈະມະນີຍະ, ອັຣຄະຍະ ແລະອື່ນໆ; ດ້ວຍນີ້ຈຶ່ງສໍາເລັດທັງໂພກະແລະໂມກສະ.
Verse 27
सुदर्शनं पाञ्चजन्यं गदासीषुधनुर्हलान् । मुषलं कौस्तुभं मालां श्रीवत्सं चानुपूजयेत् ॥ २७ ॥
ຈາກນັ້ນພຶງບູຊາຕາມລໍາດັບ: ຈັກຣະສຸດັຣຊະນະ, ສັງຂ໌ປານຈະຈັນຍະ, ຄະດາ, ດາບ, ຄັນທະນູ, ລູກສອນ ແລະ ໄຖ, ອາວຸດມຸສະລະ, ແກ້ວເກົາສະຕຸພະ, ພວງມາລາດອກໄມ້, ແລະເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະທີ່ອົງອຸຣະຂອງພຣະອົງ.
Verse 28
नन्दं सुनन्दं गरुडं प्रचण्डं चण्डमेव च । महाबलं बलं चैव कुमुदं कमुदेक्षणम् ॥ २८ ॥
ຜູ້ບູຊາຄວນນະມັດສະການບັນດາສະຫາຍຂອງພຣະເຈົ້າ: ນັນດະ ແລະ ສຸນັນດະ, ກະຣຸດ, ປຣະຈັນດະ ແລະ ຈັນດະ, ມະຫາບະລະ ແລະ ບະລະ, ກຸມຸດ ແລະ ກຸມຸເດກສະນະ ດ້ວຍ।
Verse 29
दुर्गां विनायकं व्यासं विष्वक्सेनं गुरून्सुरान् । स्वे स्वे स्थाने त्वभिमुखान् पूजयेत् प्रोक्षणादिभि: ॥ २९ ॥
ດ້ວຍການອຸທິດເຊັ່ນ ໂປຣກຊະນະ ຄວນບູຊາ ທຸຣຄາ, ວິນາຍະກະ, ວະຍາສະ, ວິສວັກເສນະ, ຄູອາຈານ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍ; ໃຫ້ທຸກອົງຢູ່ຕາມທີ່ຂອງຕົນ ແລະ ຫັນໜ້າເຂົ້າຫາພຣະວິກຣະຫະຂອງພຣະເຈົ້າ।
Verse 30
चन्दनोशीरकर्पूरकुङ्कुमागुरुवासितै: । सलिलै: स्नापयेन्मन्त्रैर्नित्यदा विभवे सति ॥ ३० ॥ स्वर्णघर्मानुवाकेन महापुरुषविद्यया । पौरुषेणापि सूक्तेन सामभी राजनादिभि: ॥ ३१ ॥
ຜູ້ບູຊາຄວນອາບນ້ຳແດ່ພຣະວິກຣະຫະທຸກມື້ ຕາມກຳລັງຊັບ ໂດຍໃຊ້ນ້ຳທີ່ຫອມດ້ວຍຈັນທະນ໌, ອຸຊີຣະ, ການບູນ, ກຸງກຸມ ແລະ ອະກຸຣຸ ພ້ອມກັບສວດມັນຕຣາ; ແລະຄວນສາທະຍາຍບົດເວດະ ເຊັ່ນ ສະວັນນະ-ຄະຣະມາ ອະນຸວາກ, ມະຫາປຸຣຸສະ-ວິທະຍາ, ປຸຣຸສະ-ສູກຕະ ແລະ ບົດຂັບຂອງສາມະເວດະ ເຊັ່ນ ຣາຈະນະ ແລະ ໂຣຫິນຍະ।
Verse 31
चन्दनोशीरकर्पूरकुङ्कुमागुरुवासितै: । सलिलै: स्नापयेन्मन्त्रैर्नित्यदा विभवे सति ॥ ३० ॥ स्वर्णघर्मानुवाकेन महापुरुषविद्यया । पौरुषेणापि सूक्तेन सामभी राजनादिभि: ॥ ३१ ॥
ຜູ້ບູຊາຄວນອາບນ້ຳແດ່ພຣະວິກຣະຫະທຸກມື້ ຕາມກຳລັງຊັບ ໂດຍໃຊ້ນ້ຳທີ່ຫອມດ້ວຍຈັນທະນ໌, ອຸຊີຣະ, ການບູນ, ກຸງກຸມ ແລະ ອະກຸຣຸ ພ້ອມກັບສວດມັນຕຣາ; ແລະຄວນສາທະຍາຍບົດເວດະ ເຊັ່ນ ສະວັນນະ-ຄະຣະມາ ອະນຸວາກ, ມະຫາປຸຣຸສະ-ວິທະຍາ, ປຸຣຸສະ-ສູກຕະ ແລະ ບົດຂັບຂອງສາມະເວດະ ເຊັ່ນ ຣາຈະນະ ແລະ ໂຣຫິນຍະ។
Verse 32
वस्त्रोपवीताभरणपत्रस्रग्गन्धलेपनै: । अलङ्कुर्वीत सप्रेम मद्भक्तो मां यथोचितम् ॥ ३२ ॥
ຈາກນັ້ນ ພຣະສາວົກຜູ້ມີພັກຕິຂອງເຮົາ ຄວນປະດັບເຮົາດ້ວຍຄວາມຮັກ ຕາມພິທີ: ດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງ, ອຸປະວີຕະ, ເຄື່ອງປະດັບ, ເຄື່ອງໝາຍຕິລະກະ ແລະ ພວງມາລາ; ແລະຊະໂລມກາຍເຮົາດ້ວຍນ້ຳມັນຫອມໃຫ້ເໝາະສົມ।
Verse 33
पाद्यमाचमनीयं च गन्धं सुमनसोऽक्षतान् । धूपदीपोपहार्याणि दद्यान्मे श्रद्धयार्चक: ॥ ३३ ॥
ຜູ້ບູຊາຄວນຖວາຍແດ່ເຮົາດ້ວຍສັດທາ ນ້ຳລ້າງພຣະບາດ ແລະນ້ຳອາຈະມະນີຍະ ນ້ຳຫອມ ດອກໄມ້ ແລະອັກຊະຕະ ພ້ອມທັງທູບ ປະທີບ ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ।
Verse 34
गुडपायससर्पींषि शष्कुल्यापूपमोदकान् । संयावदधिसूपांश्च नैवेद्यं सति कल्पयेत् ॥ ३४ ॥
ຜູ້ສັດທາຄວນຈັດນາຍເວດຍະຖວາຍເຮົາຕາມກຳລັງ: ກູດ (ນ້ຳຕານກ້ອນ), ປາຍະສະ, ກີ, ຊະສກຸລີ, ອາປູປະ, ໂມດະກະ, ສັມຍາວະ, ໂຢເກີດ, ຊຸບຜັກ ແລະອາຫານອື່ນໆທີ່ອົບອຸ່ນອິ່ມໃຈ।
Verse 35
अभ्यङ्गोन्मर्दनादर्शदन्तधावाभिषेचनम् । अन्नाद्यगीतनृत्यानि पर्वणि स्युरुतान्वहम् ॥ ३५ ॥
ໃນວັນພິເສດ ແລະຖ້າເປັນໄປໄດ້ກໍທຸກມື້ ຄວນຊະໂລມແລະນວດພຣະອົງ ຖວາຍກະຈົກໃຫ້ຊົມ ຖວາຍດາຕຸນສຳລັບຂັດຟັນ ອະພິເສກດ້ວຍປັນຈາມຣິຕ ຖວາຍອາຫານອຸດົມ ແລະບັນເທີງດ້ວຍບົດເພງແລະນາດະສິນແຫ່ງພັກຕິ।
Verse 36
विधिना विहिते कुण्डे मेखलागर्तवेदिभि: । अग्निमाधाय परित: समूहेत् पाणिनोदितम् ॥ ३६ ॥
ໃນກຸນດະທີ່ສ້າງຕາມຂໍ້ບັນຍັດແຫ່ງສາດສະຕຣາ ພ້ອມເມຂະລາ ຫຼຸມບູຊາ ແລະແທ່ນບູຊາ ຜູ້ສັດທາຄວນຕັ້ງໄຟຍັຍຍະ ແລ້ວໃຊ້ມືຂອງຕົນກອງຟືນຮອບໆໃຫ້ໄຟລຸກໂຊນ।
Verse 37
परिस्तीर्याथ पर्युक्षेदन्वाधाय यथाविधि । प्रोक्षण्यासाद्य द्रव्याणि प्रोक्ष्याग्नौ भावयेत माम् ॥ ३७ ॥
ເມື່ອປູຫຍ້າກຸສະລົງພື້ນ ແລະພອມນ້ຳໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ຈຶ່ງປະກອບພິທີອັນວາທານຕາມວິທີ। ຕໍ່ຈາກນັ້ນຈັດເຄື່ອງອາຫຸຕິ ແລະຊຳລະໃຫ້ສັກສິດດ້ວຍນ້ຳຈາກພາຊະນະໂປຣກຊະນີ ແລ້ວພິຈາລະນາພຣະອົງໃນໄຟ।
Verse 38
तप्तजाम्बूनदप्रख्यं शङ्खचक्रगदाम्बुजै: । लसच्चतुर्भुजं शान्तं पद्मकिञ्जल्कवाससम् ॥ ३८ ॥ स्फुरत्किरीटकटककटिसूत्रवराङ्गदम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ३९ ॥ ध्यायन्नभ्यर्च्य दारूणि हविषाभिघृतानि च । प्रास्याज्यभागावाघारौ दत्त्वा चाज्यप्लुतं हवि: ॥ ४० ॥ जुहुयान्मूलमन्त्रेण षोडशर्चावदानत: । धर्मादिभ्यो यथान्यायं मन्त्रै: स्विष्टिकृतं बुध: ॥ ४१ ॥
ຜູ້ສັດທາຜູ້ມີປັນຍາພຶງເພ່ງພະເຈົ້າຜູ້ມີສີດັ່ງຄໍາຫຼອມ ມີສີ່ພະຫັດຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ຄະທາ ແລະດອກບົວ ທຣົງສະຫງົບ ແລະນຸ່ງຜ້າສີດັ່ງເກສອນບົວ।
Verse 39
तप्तजाम्बूनदप्रख्यं शङ्खचक्रगदाम्बुजै: । लसच्चतुर्भुजं शान्तं पद्मकिञ्जल्कवाससम् ॥ ३८ ॥ स्फुरत्किरीटकटककटिसूत्रवराङ्गदम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ३९ ॥ ध्यायन्नभ्यर्च्य दारूणि हविषाभिघृतानि च । प्रास्याज्यभागावाघारौ दत्त्वा चाज्यप्लुतं हवि: ॥ ४० ॥ जुहुयान्मूलमन्त्रेण षोडशर्चावदानत: । धर्मादिभ्यो यथान्यायं मन्त्रै: स्विष्टिकृतं बुध: ॥ ४१ ॥
ພຶງເພ່ງພະຫຣິ—ມົງກຸດ ກຳໄລ ສາຍຄາດແອວ ແລະປະດັບແຂນອັນປະນີດສ່ອງປະກາຍ; ທີ່ອົກມີເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະ ມີແກ້ວເກົາສະຕຸພະສະຫວ່າງ ແລະວະນະມາລາດອກໄມ້ປ່າ।
Verse 40
तप्तजाम्बूनदप्रख्यं शङ्खचक्रगदाम्बुजै: । लसच्चतुर्भुजं शान्तं पद्मकिञ्जल्कवाससम् ॥ ३८ ॥ स्फुरत्किरीटकटककटिसूत्रवराङ्गदम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ३९ ॥ ध्यायन्नभ्यर्च्य दारूणि हविषाभिघृतानि च । प्रास्याज्यभागावाघारौ दत्त्वा चाज्यप्लुतं हवि: ॥ ४० ॥ जुहुयान्मूलमन्त्रेण षोडशर्चावदानत: । धर्मादिभ्यो यथान्यायं मन्त्रै: स्विष्टिकृतं बुध: ॥ ४१ ॥
ເມື່ອໄດ້ເພ່ງພະແລະບູຊາແລ້ວ ພຶງໂຍນໄມ້ຟືນທີ່ຊຸບນ້ຳມັນເນີຍບູຊາລົງໃນໄຟ; ແລ້ວປະກອບພິທີອາຆາຣະ ແລະສ່ວນແຫ່ງເນີຍໃສ ຖວາຍຮະວິສທີ່ຊຸ່ມເນີຍໃສຕາມຄຳສອນ।
Verse 41
तप्तजाम्बूनदप्रख्यं शङ्खचक्रगदाम्बुजै: । लसच्चतुर्भुजं शान्तं पद्मकिञ्जल्कवाससम् ॥ ३८ ॥ स्फुरत्किरीटकटककटिसूत्रवराङ्गदम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ३९ ॥ ध्यायन्नभ्यर्च्य दारूणि हविषाभिघृतानि च । प्रास्याज्यभागावाघारौ दत्त्वा चाज्यप्लुतं हवि: ॥ ४० ॥ जुहुयान्मूलमन्त्रेण षोडशर्चावदानत: । धर्मादिभ्यो यथान्यायं मन्त्रै: स्विष्टिकृतं बुध: ॥ ४१ ॥
ຜູ້ຮູ້ພຶງປະກອບຮົມຕາມອະຣຈະນາ 16 ປະການ ໂດຍມູລະມັນຕຣ; ແລ້ວຖວາຍຮະວິສ ‘ສະວິດຕິກຣິດ’ ແດ່ທັມມະ ແລະເທວະອື່ນໆ ຕາມຄວາມຖືກຕ້ອງ ພ້ອມມັນຕຣຂອງແຕ່ລະອົງ।
Verse 42
अभ्यर्च्याथ नमस्कृत्य पार्षदेभ्यो बलिं हरेत् । मूलमन्त्रं जपेद् ब्रह्म स्मरन्नारायणात्मकम् ॥ ४२ ॥
ຈາກນັ້ນບູຊາພະເຈົ້າແລ້ວນົບນ້ອມ ແລະຖວາຍບະລິແດ່ບໍລິວານສ່ວນພະອົງ; ຕໍ່ມາພຶງສວດມູລະມັນຕຣຢ່າງແຜ່ວເບົາ ໂດຍລະລຶກພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດຜູ້ເປັນນາຣາຍະນະ।
Verse 43
दत्त्वाचमनमुच्छेषं विष्वक्सेनाय कल्पयेत् । मुखवासं सुरभिमत् ताम्बूलाद्यमथार्हयेत् ॥ ४३ ॥
ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຄວນຖວາຍນ້ຳອາຈະມະເພື່ອຊຳລະປາກແດ່ພຣະມູຣຕິ ແລະນຳເສດອາຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄປຖວາຍແດ່ ວິສະວັກເສນ. ຈາກນັ້ນຖວາຍມຸກວາສຫອມ ແລະຕາມບູນ (ໝາກພູ) ທີ່ຈັດເຕັມແລ້ວແດ່ພຣະອົງ.
Verse 44
उपगायन् गृणन् नृत्यन् कर्माण्यभिनयन् मम । मत्कथा: श्रावयन् शृण्वन् मुहूर्तं क्षणिको भवेत् ॥ ४४ ॥
ຮ່ວມຮ້ອງເພງກັບຜູ້ອື່ນ, ສັນລະເສີນດັງໆ, ເຕັ້ນລຳ, ສະແດງລີລາທິບຂອງຂ້າ, ແລະທັງເລົ່າແລະຟັງເລື່ອງຂອງຂ້າ—ຜູ້ພັກດີຄວນຈົມຢູ່ໃນຄວາມຮື້ນເຮືອງນັ້ນຊົ່ວຄາວໜຶ່ງ.
Verse 45
स्तवैरुच्चावचै: स्तोत्रै: पौराणै: प्राकृतैरपि । स्तुत्वा प्रसीद भगवन्निति वन्देत दण्डवत् ॥ ४५ ॥
ຜູ້ພັກດີຄວນສັນລະເສີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍບົດສັນລະເສີນແລະຄຳອະທິຖານຫຼາຍປະເພດ ທັງຈາກປຸຣານະ ຈາກຄຳພີໂບຮານອື່ນໆ ແລະແມ່ນກະທັ້ງຈາກປະເພນີທົ່ວໄປ. ແລ້ວອະທິຖານວ່າ “ໂອ ພຣະພະຄະວານ ໂປດເມດຕາຂ້າພະເຈົ້າ” ແລະກາບແບບທັນດະວັດ.
Verse 46
शिरो मत्पादयो: कृत्वा बाहुभ्यां च परस्परम् । प्रपन्नं पाहि मामीश भीतं मृत्युग्रहार्णवात् ॥ ४६ ॥
ວາງຫົວໄວ້ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະມູຣຕິ ແລ້ວປະນົມມືຢືນຕໍ່ໜ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະອະທິຖານວ່າ “ໂອ ອີຊະ ໂປດປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ພຶ່ງພາພຣະອົງ; ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານກົວມະຫາສະໝຸດແຫ່ງສັງສາຣະນີ້ ດັ່ງຢືນຢູ່ໃນປາກແຫ່ງຄວາມຕາຍ.”
Verse 47
इति शेषां मया दत्तां शिरस्याधाय सादरम् । उद्वासयेच्चेदुद्वास्यं ज्योतिर्ज्योतिषि तत् पुन: ॥ ४७ ॥
ເມື່ອອະທິຖານແລ້ວ ຜູ້ພັກດີຄວນນຳເສດພຣະພອນ (ເຊດ-ປຣະສາດ) ທີ່ຂ້າມອບໃຫ້ ວາງໄວ້ເທິງສີສະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ແລະຖ້າພຣະມູຣຕິນັ້ນຕ້ອງຖືກສົ່ງກັບໃນທ້າຍພິທີ ກໍໃຫ້ເຮັດອຸດວາສນະ ໂດຍນຳແສງແຫ່ງການສະຖິດຂອງພຣະອົງ ກັບໄປສູ່ແສງໃນດອກບົວໃນດວງໃຈຂອງຕົນອີກຄັ້ງ.
Verse 48
अर्चादिषु यदा यत्र श्रद्धा मां तत्र चार्चयेत् । सर्वभूतेष्वात्मनि च सर्वात्माहमवस्थित: ॥ ४८ ॥
ເມື່ອໃດ ແລະ ທີ່ໃດ ທີ່ເກີດສັດທາຕໍ່ເຮົາ—ໃນຮູບອັຣຈາ-ມູຣຕິ ຫຼື ການປາກົດທີ່ຖືກຕ້ອງອື່ນ—ຄວນບູຊາເຮົາຕາມຮູບນັ້ນ. ເຮົາສະຖິດທັງໃນອາດມັນຂອງສັດທັງປວງ ແລະ ຢູ່ແຍກໃນສະວະຣູບເດີມ ເພາະເຮົາແມ່ນປະຣະມາດມັນຂອງທຸກສິ່ງ.
Verse 49
एवं क्रियायोगपथै: पुमान् वैदिकतान्त्रिकै: । अर्चन्नुभयत: सिद्धिं मत्तो विन्दत्यभीप्सिताम् ॥ ४९ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ບູຊາເຮົາຕາມຫົນທາງກຣິຍາ-ໂຍຄະທີ່ກຳນົດໃນເວດ ແລະ ຕັນຕຣະ ຈະໄດ້ຮັບຈາກເຮົາຊຶ່ງສິດທິທີ່ປາຖະໜາ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ.
Verse 50
मदर्चां सम्प्रतिष्ठाप्य मन्दिरं कारयेद् दृढम् । पुष्पोद्यानानि रम्याणि पूजायात्रोत्सवाश्रितान् ॥ ५० ॥
ຜູ້ພັກຕະຄວນປະຕິສະຖາປະນາອັຣຈາ-ມູຣຕິຂອງເຮົາໃຫ້ສົມບູນ ແລ້ວສ້າງວິຫານໃຫ້ແຂງແຮງ ພ້ອມຈັດສວນດອກໄມ້ອັນງາມ ເພື່ອຈັດຫາດອກໄມ້ສຳລັບການບູຊາປະຈຳວັນ ຂະບວນແຫ່ເທວະຮູບ ແລະ ວັນງານບຸນ.
Verse 51
पूजादीनां प्रवाहार्थं महापर्वस्वथान्वहम् । क्षेत्रापणपुरग्रामान् दत्त्वा मत्सार्ष्टितामियात् ॥ ५१ ॥
ຜູ້ໃດຖວາຍທີ່ດິນ ຕະຫຼາດ ເມືອງ ແລະ ບ້ານເມືອງ ແດ່ເທວະຮູບ ເພື່ອໃຫ້ການບູຊາປະຈຳວັນ ແລະ ມະຫາງານບຸນດຳເນີນໄປຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງເທົ່າກັບເຮົາ.
Verse 52
प्रतिष्ठया सार्वभौमं सद्मना भुवनत्रयम् । पूजादिना ब्रह्मलोकं त्रिभिर्मत्साम्यतामियात् ॥ ५२ ॥
ດ້ວຍການປະດິສະຖານເທວະຮູບຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນກະສັດເໜືອແຜ່ນດິນທັງປວງ; ດ້ວຍການສ້າງວິຫານແດ່ພຣະອົງ ຈະເປັນຜູ້ປົກຄອງສາມໂລກ; ດ້ວຍການບູຊາແລະຮັບໃຊ້ເທວະຮູບ ຈະໄປຮອດພຣະຫມໂລກ; ແລະດ້ວຍການເຮັດທັງສາມ ຈະໄດ້ຮູບພາວະເໜືອໂລກເທົ່າກັບເຮົາ.
Verse 53
मामेव नैरपेक्ष्येण भक्तियोगेन विन्दति । भक्तियोगं स लभत एवं य: पूजयेत माम् ॥ ५३ ॥
ຜູ້ໃດປະພຶດພັກຕິໂຍກະໂດຍບໍ່ຫວັງຜົນ ແລະບໍ່ຍຶດຕິດ ໄດ້ບັນລຸແຕ່ພຣະອົງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເຖິງພຣະອົງ. ຜູ້ໃດບູຊາພຣະອົງຕາມວິທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ ຍ່ອມໄດ້ພັກຕິອັນບໍລິສຸດໃນທ້າຍທີ່ສຸດ
Verse 54
य: स्वदत्तां परैर्दत्तां हरेत सुरविप्रयो: । वृत्तिं स जायते विड्भुग् वर्षाणामयुतायुतम् ॥ ५४ ॥
ຜູ້ໃດລັກຊັບຂອງເທວະ ຫຼືພຣາຫມະນ໌ ບໍ່ວ່າເຄີຍຖວາຍໂດຍຕົນ ຫຼືຜູ້ອື່ນຖວາຍ ຜູ້ນັ້ນໃນພົບໜ້າຈະເປັນໜອນໃນອຸຈະລະ ຢູ່ເຖິງໜຶ່ງຮ້ອຍລ້ານປີ
Verse 55
कर्तुश्च सारथेर्हेतोरनुमोदितुरेव च । कर्मणां भागिन: प्रेत्य भूयो भूयसि तत् फलम् ॥ ५५ ॥
ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຜູ້ລັກຂໂມຍເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຜູ້ຊ່ວຍ ຜູ້ຍຸຍົງ ແລະຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ອະນຸມັດກໍລ້ວນເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບຜົນກຳໃນພົບໜ້າ. ຕາມລະດັບການມີສ່ວນຮ່ວມ ແຕ່ລະຄົນຈະເສວຍຜົນຢ່າງສັດສ່ວນ
Frequently Asked Questions
It presents a sequential arcana-vidhi: bodily purification and mantra-based sanctification; arranging seat and paraphernalia; prokṣaṇa (sprinkling) and preparing vessels for pādya, arghya, and ācamanīya; meditation and invocation of the Lord into the Deity; offering regulated upacāras (bath, dress, ornaments, incense, lamp, food); optional homa with prescribed hymns; concluding prayers, honoring prasāda, and (for temporary installations) respectful dismissal.
Because the Bhāgavata frames worship as a relationship grounded in bhakti (faith and loving intention). Material abundance without devotion is external display lacking surrender, whereas even a simple offering—such as water—offered with faith is accepted as the devotee’s love and thus reaches the Lord’s purpose in arcana.
The chapter acknowledges formal Vedic eligibility for detailed procedures (e.g., the twice-born following prescribed rites), yet it also emphasizes the broad appropriateness of Deity worship across social and spiritual orders when grounded in devotion, and it explicitly highlights that sincere worship is beneficial even for those traditionally restricted in other ritual domains.
A temporarily established Deity may be invoked and respectfully dismissed according to need, whereas a permanently installed Deity, once called, is not to be ‘sent away.’ The distinction safeguards the continuity and gravity of temple worship and defines when dismissal rites are appropriate.
Because sustaining arcana depends on protected sacred resources and ethical stewardship. The warning establishes a dharmic perimeter around temple assets and priestly endowments, indicating that violations harm both social order and the worshiper’s spiritual progress, leading to severe karmic reactions.