Adhyaya 18

Verse 1

श्रीभगवानुवाच वनं विविक्षु: पुत्रेषु भार्यां न्यस्य सहैव वा । वन एव वसेच्छान्तस्तृतीयं भागमायुष: ॥ १ ॥

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ ຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະເຂົ້າສູ່ອາສຣົມທີສາມ ຄື ວານະປຣັສຖະ ພຶງເຂົ້າປ່າດ້ວຍໃຈສະຫງົບ ຝາກເມຍໄວ້ກັບລູກຊາຍທີ່ໂຕແລ້ວ ຫຼືພານາງໄປດ້ວຍ ແລະຢູ່ໃນປ່າຕະຫຼອດໜຶ່ງໃນສາມຂອງອາຍຸ

Verse 2

कन्दमूलफलैर्वन्यैर्मेध्यैर्वृत्तिं प्रकल्पयेत् । वसीत वल्कलं वासस्तृणपर्णाजिनानि वा ॥ २ ॥

ເມື່ອຮັບວານະປຣັສຖະແລ້ວ ພຶງຈັດຫາອາຫານດ້ວຍການກິນຫົວພືດ ຮາກ ແລະຜົນໄມ້ປ່າທີ່ບໍລິສຸດ ແລະອາດນຸ່ງຫົ່ມເປືອກໄມ້ ຫຍ້າ ໃບໄມ້ ຫຼືໜັງສັດ

Verse 3

केशरोमनखश्मश्रुमलानि बिभृयाद् दत: । न धावेदप्सु मज्जेत त्रिकालं स्थण्डिलेशय: ॥ ३ ॥

ວານະປຣັສຖະ ບໍ່ພຶງແຕ່ງຜົມ ຫຼືຂົນຕາມກາຍ ບໍ່ພຶງຕັດເລັບ ແລະບໍ່ພຶງພະຍາຍາມເປັນພິເສດເພື່ອຄວາມສະອາດຟັນ. ຄວນຂັບຖ່າຍໃຫ້ເປັນເວລາ ອາບນ້ຳວັນລະສາມເທື່ອ ແລະນອນຢູ່ພື້ນດິນ.

Verse 4

ग्रीष्मे तप्येत पञ्चाग्नीन् वर्षास्वासारषाड्‍जले । आकण्ठमग्न: शिशिर एवंवृत्तस्तपश्चरेत् ॥ ४ ॥

ເມື່ອດຳລົງຕົນເປັນວານະປຣັສຖະ ໃນລະດູຮ້ອນພຶງບຳເພັນຕະບະປັນຈະອັກນີ ມີໄຟສີ່ດ້ານ ແລະແດດຕາເວັນເທິງສຸດ; ໃນລະດູຝົນພຶງຢູ່ກາງແຈ້ງຮັບຝົນທີ່ກະໜ່ຳ; ໃນລະດູໜາວພຶງແຊ່ນ້ຳຈົນເຖິງຄໍເພື່ອບຳເພັນຕະບະ.

Verse 5

अग्निपक्वं समश्न‍ीयात् कालपक्व‍मथापि वा । उलूखलाश्मकुट्टो वा दन्तोलूखल एव वा ॥ ५ ॥

ອາດຈະກິນອາຫານທີ່ສຸກດ້ວຍໄຟ ເຊັ່ນ ເຂົ້າເມັດ ຫຼືກິນຜົນໄມ້ທີ່ສຸກຕາມການເວລາ ອາດຈະຕຳອາຫານດ້ວຍຄົກແລະຫີນ ຫຼືໃຊ້ຟັນຂອງຕົນເອງເປັນຄົກ ເຄີ້ຍວແລ້ວຈຶ່ງກິນ.

Verse 6

स्वयं सञ्चिनुयात् सर्वमात्मनो वृत्तिकारणम् । देशकालबलाभिज्ञो नाददीतान्यदाहृतम् ॥ ६ ॥

ວານະປຣັສຖະ ຄວນເກັບກ່ຽວສິ່ງທີ່ຈຳເປັນຕໍ່ການດຳລົງກາຍດ້ວຍຕົນເອງ ໂດຍພິຈາລະນາສະຖານທີ່ ເວລາ ແລະກຳລັງຂອງຕົນ. ບໍ່ພຶງສະສົມໄວ້ເພື່ອອະນາຄົດ ແລະບໍ່ພຶງຮັບຂອງທີ່ຜູ້ອື່ນນຳມາ.

Verse 7

वन्यैश्चरुपुरोडाशैर्निर्वपेत् कालचोदितान् । न तु श्रौतेन पशुना मां यजेत वनाश्रमी ॥ ७ ॥

ຜູ້ຢູ່ວັນນະປຣັສຖະໃນປ່າ ຄວນປະກອບຍັດຕາມລະດູ ໂດຍຖວາຍຈາຣຸ ແລະ ປຸໂຣດາຊະ (ເຄັກບູຊາ) ທີ່ເຮັດຈາກເຂົ້າແລະທັນຍະພືດໃນປ່າ. ແຕ່ບໍ່ພຶງບູຊາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຍັດທີ່ມີການບູຊາສັດ ແມ່ນແຕ່ຈະມີກ່າວໄວ້ໃນພຣະເວດກໍຕາມ.

Verse 8

अग्निहोत्रं च दर्शश्च पौर्णमासश्च पूर्ववत् । चातुर्मास्यानि च मुनेराम्नातानि च नैगमै: ॥ ८ ॥

ວານະປຣັສຖະພຶງປະກອບອັກນິໂຫຕຣະ, ດັຣຊະ ແລະ ເປົາຣະນະມາສະ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເຮັດໃນຄຣິຫັດສະອາສຣົມ. ອີກທັງພຶງຮັກສາວັດແລະຍັນຍະຈາຕຸຣມາສະຍະ ເນື່ອງຈາກຖືກບັນຍັດໂດຍຜູ້ຮູ້ເວດ

Verse 9

एवं चीर्णेन तपसा मुनिर्धमनिसन्तत: । मां तपोमयमाराध्य ऋषिलोकादुपैति माम् ॥ ९ ॥

ເມື່ອປະພຶດຕະບະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະຮັບເອົາແຕ່ສິ່ງຈໍາເປັນທີ່ສຸດ ວານະປຣັສຖະຜູ້ເປັນມຸນີຈະຜ່າຍຜອມຈົນເຫັນຄືຫນັງກັບກະດູກ. ດ້ວຍການບູຊາຂ້າພະເຈົ້າຜ່ານຕະບະ ລາວໄປຮອດມະຫາຣະໂລກ (ໂລກຂອງ຤ິສີ) ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ພົບຂ້າພະເຈົ້າໂດຍກົງ

Verse 10

यस्त्वेतत् कृच्छ्रतश्चीर्णं तपो नि:श्रेयसं महत् । कामायाल्पीयसे युञ्ज्याद् बालिश: कोऽपरस्तत: ॥ १० ॥

ຜູ້ໃດທີ່ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຍາວນານ ປະພຶດຕະບະອັນລໍາບາກແຕ່ສູງສົ່ງນີ້ ຊຶ່ງໃຫ້ຄວາມຫຼຸດພົ້ນສູງສຸດ ແຕ່ກັບນໍາໄປເພື່ອຄວາມສຸກທາງປະສາດສຳຜັດອັນນ້ອຍນິດ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຄົນໂງ່ທີ່ສຸດ; ຈະມີໃຜໂງ່ກວ່ານັ້ນອີກ?

Verse 11

यदासौ नियमेऽकल्पो जरया जातवेपथु: । आत्मन्यग्नीन् समारोप्य मच्चित्तोऽग्निं समाविशेत् ॥ ११ ॥

ເມື່ອວານະປຣັສຖະຖືກຄວາມແກ່ຊະລາຄອບງໍາ ແລະຮ່າງກາຍສັ່ນຈົນບໍ່ອາດປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມກົດໄດ້ ພຶງວາງໄຟບູຊາໄວ້ໃນໃຈດ້ວຍສະມາທິ. ແລ້ວຕັ້ງຈິດໄວ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເຂົ້າສູ່ໄຟ ແລະລະທິ້ງຮ່າງກາຍ

Verse 12

यदा कर्मविपाकेषु लोकेषु निरयात्मसु । विरागो जायते सम्यङ् न्यस्ताग्नि: प्रव्रजेत्तत: ॥ १२ ॥

ເມື່ອວານະປຣັສຖະເຂົ້າໃຈວ່າໂລກທັງຫຼາຍອັນເກີດຈາກຜົນສຸກງອມຂອງກຳ—ແມ່ນແຕ່ພຣະຫມໂລກະ—ກໍເປັນທຸກຂ໌ດຸຈນະລົກ ແລະເກີດຄວາມຄາຍກຳໜັດຢ່າງສົມບູນຕໍ່ຜົນທັງປວງ ລາວພຶງລະໄຟບູຊາ ແລະອອກຈາຣິກ ຄືຮັບສັນນະຍາສະ

Verse 13

इष्ट्वा यथोपदेशं मां दत्त्वा सर्वस्वमृत्विजे । अग्नीन् स्वप्राण आवेश्य निरपेक्ष: परिव्रजेत् ॥ १३ ॥

ເມື່ອບູຊາຂ້າພະເຈົ້າຕາມຄໍາສອນແຫ່ງຄຳພີ ແລະມອບຊັບສິນທັງໝົດໃຫ້ຣິດວິດ (ປຸໂຣຫິດຍັດ) ແລ້ວ ພຶງຕັ້ງໄຟຍັດໃນປຣານຂອງຕົນ; ແລ້ວດ້ວຍໃຈບໍ່ຍຶດຕິດ ເຂົ້າສູ່ອາສຣົມສັນນະຍາສະ

Verse 14

विप्रस्य वै सन्न्यसतो देवा दारादिरूपिण: । विघ्नान् कुर्वन्त्ययं ह्यस्मानाक्रम्य समियात् परम् ॥ १४ ॥

ສໍາລັບວິປຣະຜູ້ຮັບສັນນະຍາສະ ເທວະຈະສ້າງອຸປະສັກໂດຍປາກົດເປັນຮູບພັນລະຍາເກົ່າ ແລະສິ່ງຢົກຍ້ວນຕ່າງໆ ຄິດວ່າ “ຜູ້ນີ້ຈະເກີນເຮົາໄປຮອດບຣະມະ”; ແຕ່ສັນນະຍາສີບໍ່ພຶງໃສ່ໃຈພວກເຂົາ ແລະຮູບປາກົດນັ້ນ

Verse 15

बिभृयाच्चेन्मुनिर्वास: कौपीनाच्छादनं परम् । त्यक्तं न दण्डपात्राभ्यामन्यत् किञ्चिदनापदि ॥ १५ ॥

ຖ້າສັນນະຍາສີປາດຖະນາຈະນຸ່ງຫຍັງນອກເໜືອຈາກກົວປີນະ (kaupīna) ກໍອາດໃຊ້ຜ້າອີກຜືນພັນຮອບແອວເພື່ອປົກຄຸມ; ນອກນັ້ນຖ້າບໍ່ແມ່ນຍາມຈໍາເປັນ ບໍ່ພຶງຮັບຫຍັງນອກເໜືອຈາກດັນດາ ແລະກະມັນດະລຸ (ຫມໍ້ນ້ໍາ)

Verse 16

द‍ृष्टिपूतं न्यसेत् पादं वस्‍त्रपूतं पिबेज्जलम् । सत्यपूतां वदेद् वाचं मन:पूतं समाचरेत् ॥ १६ ॥

ຜູ້ບໍລິສຸດພຶງກ້າວທ້າວລົງດິນຫຼັງຈາກກວດດ້ວຍຕາວ່າບໍ່ມີສັດນ້ອຍໆຈະຖືກເຫຍີບ; ພຶງດື່ມນ້ໍາຫຼັງຈາກກອງດ້ວຍຜ້າ; ພຶງເວົ້າວາຈາທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍຄວາມຈິງ; ແລະພຶງເຮັດກິດທີ່ໃຈໄດ້ພິຈາລະນາແລ້ວວ່າບໍລິສຸດ

Verse 17

मौनानीहानिलायामा दण्डा वाग्देहचेतसाम् । न ह्येते यस्य सन्त्यङ्ग वेणुभिर्न भवेद् यति: ॥ १७ ॥

ມອວນ (ຫຼີກລ້ຽງຄໍາເວົ້າທີ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ), ອະນີຫາ (ຫຼີກລ້ຽງການກະທໍາທີ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ) ແລະ ປຣານາຍາມ—ນີ້ແມ່ນດັນດາພາຍໃນຂອງວາຈາ ກາຍ ແລະຈິດ. ຜູ້ໃດບໍ່ມີສາມຢ່າງນີ້ ບໍ່ເປັນຍະຕິ (ສັນນະຍາສີ) ແຕ່ພຽງຖືໄມ້ໄຜ່

Verse 18

भिक्षां चतुर्षु वर्णेषु विगर्ह्यान् वर्जयंश्चरेत् । सप्तागारानसङ्‍क्लृप्तांस्तुष्येल्ल‍ब्धेन तावता ॥ १८ ॥

ຜູ້ບຳເນັດພຣະທຳຄວນຫຼີກເວັ້ນເຮືອນທີ່ມົນທິນ ແລະຖືວ່າບໍ່ຄວນແຕະຕ້ອງ ແລ້ວຂໍທານຕາມຄວາມຈຳເປັນຈາກເຮືອນຂອງວັນນະທັງສີ່; ບໍ່ຄິດໄວ້ກ່ອນ ໃຫ້ໄປພຽງເຈັດເຮືອນ ແລະພໍໃຈຕາມທີ່ໄດ້ຮັບ

Verse 19

बहिर्जलाशयं गत्वा तत्रोपस्पृश्य वाग्यत: । विभज्य पावितं शेषं भुञ्जीताशेषमाहृतम् ॥ १९ ॥

ເອົາອາຫານທີ່ໄດ້ຈາກການຂໍທານ ແລ້ວອອກຈາກບ້ານເມືອງໄປຫາແຫຼ່ງນ້ຳທີ່ສງົບ. ທີ່ນັ້ນໃຫ້ອາບນ້ຳ ແລະລ້າງມືໃຫ້ສະອາດ ໂດຍຮັກສາຄວາມມິດ; ແບ່ງສ່ວນໃຫ້ຜູ້ທີ່ຂໍ. ແລ້ວຊຳລະສ່ວນທີ່ເຫຼືອໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະກິນໃຫ້ໝົດ ບໍ່ເກັບໄວ້ພາຍຫຼັງ

Verse 20

एकश्चरेन्महीमेतां नि:सङ्ग: संयतेन्द्रिय: । आत्मक्रीड आत्मरत आत्मवान् समदर्शन: ॥ २० ॥

ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຍຶດຕິດທາງໂລກ ແລະຄວບຄຸມອິນຊີໄດ້ດີ ນັກບຳເນັດຄວນຈາລິກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນພຽງລຳພັງ. ມີຄວາມຮື້ນເຮືອງ ແລະພໍໃຈໃນການຮູ້ຈັກພຣະຜູ້ສູງສຸດແລະຕົນເອງ ເບິ່ງທຸກສິ່ງດ້ວຍສາຍຕາເທົ່າທຽມ ແລະມັ່ນຄົງໃນຖານະທາງວິນຍານ

Verse 21

विविक्तक्षेमशरणो मद्भ‍ावविमलाशय: । आत्मानं चिन्तयेदेकमभेदेन मया मुनि: ॥ २१ ॥

ຢູ່ໃນທີ່ພັກພິເສດທີ່ປອດໄພແລະສງົບ ຈິດທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍການລະລຶກເຖິງຂ້າພະເຈົ້າເປັນນິດ ນັກພິຈາລະນາຄວນຈົ່ງເພ່ງອາຕະມັນແຕ່ອັນດຽວ ແລະຮູ້ວ່າມັນບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກຂ້າພະເຈົ້າ

Verse 22

अन्वीक्षेतात्मनो बन्धं मोक्षं च ज्ञाननिष्ठया । बन्ध इन्द्रियविक्षेपो मोक्ष एषां च संयम: ॥ २२ ॥

ດ້ວຍຄວາມມັ່ນຄົງໃນປັນຍາ ນັກພິຈາລະນາຄວນກວດເບິ່ງໃຫ້ຊັດເຈນເຖິງພັນທະແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນຂອງອາຕະມັນ. ພັນທະແມ່ນການທີ່ອິນຊີຟຸ້ງໄປຫາຄວາມສຸກທາງປະສາດສຳຜັດ; ຄວາມຫຼຸດພົ້ນແມ່ນການສຳລວມອິນຊີເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງສົມບູນ

Verse 23

तस्मान्नियम्य षड्‍वर्गं मद्भ‍ावेन चरेन्मुनि: । विरक्त: क्षुद्रकामेभ्यो लब्ध्वात्मनि सुखं महत् ॥ २३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ມຸນີພຶງຄວບຄຸມອິນຊີແລະໃຈ (ຫົກກຸ່ມ) ໃຫ້ສິ້ນເຊີງດ້ວຍສະຕິກຣິດສະນະ. ລະທິ້ງກາມສຸກນ້ອຍໆ ແລະໄດ້ສຸກຍິ່ງໃນອາດມັນ.

Verse 24

पुरग्रामव्रजान्सार्थान् भिक्षार्थं प्रविशंश्चरेत् । पुण्यदेशसरिच्छैलवनाश्रमवतीं महीम् ॥ २४ ॥

ມຸນີພຶງຈາລິກໃນຖິ່ນສັກສິດ ຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳທີ່ໄຫຼ ແລະໃນຄວາມສງົບຂອງພູແລະປ່າ. ເຂົ້າເມືອງ ບ້ານ ແລະທົ່ງລ້ຽງສັດ ເພື່ອຂໍອາຫານພຽງປະທັງຊີວິດເທົ່ານັ້ນ.

Verse 25

वानप्रस्थाश्रमपदेष्वभीक्ष्णं भैक्ष्यमाचरेत् । संसिध्यत्याश्वसम्मोह: शुद्धसत्त्व: शिलान्धसा ॥ २५ ॥

ຜູ້ຢູ່ໃນວານະປຣັສຖະອາສຣົມພຶງຝຶກການຮັບທານບິນທະບາດເປັນນິດ; ດ້ວຍນັ້ນຈຶ່ງພົ້ນຈາກຄວາມຫຼົງ ແລະບັນລຸຄວາມສົມບູນທາງວິນຍານໄວ. ຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍເຂົ້າທີ່ໄດ້ມາຢ່າງຖ່ອມຕົນ ຍ່ອມຊຳລະສະພາວະຂອງຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 26

नैतद् वस्तुतया पश्येद् द‍ृश्यमानं विनश्यति । असक्तचित्तो विरमेदिहामुत्र चिकीर्षितात् ॥ २६ ॥

ຢ່າເຫັນສິ່ງວັດຖຸທີ່ປາກົດຊັດວ່າຈະສູນສະລາຍເປັນຄວາມຈິງສູງສຸດ. ດ້ວຍຈິດທີ່ບໍ່ຍຶດຕິດ ພຶງວາງກິດທັງປວງທີ່ມຸ່ງຄວາມກ້າວໜ້າທາງວັດຖຸ ທັງໃນຊາດນີ້ແລະຊາດໜ້າ.

Verse 27

यदेतदात्मनि जगन्मनोवाक्प्राणसंहतम् । सर्वं मायेति तर्केण स्वस्थस्त्यक्त्वा न तत् स्मरेत् ॥ २७ ॥

ພຶງພິຈາລະນາດ້ວຍເຫດຜົນວ່າ ຈັກກະວານທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນພຣະເຈົ້າ ແລະກາຍວັດຖຸຂອງຕົນທີ່ປະກອບດ້ວຍໃຈ ວາຈາ ແລະລົມຊີວິດ ລ້ວນແມ່ນຜົນຂອງພະລັງມາຍາຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອຕັ້ງຢູ່ໃນອາດມັນແລ້ວ ຈົ່ງລະຄວາມເຊື່ອຍຶດຕິດໃນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະຢ່າໃຫ້ເປັນອາລົມພາວະນາອີກ.

Verse 28

ज्ञाननिष्ठो विरक्तो वा मद्भ‍क्तो वानपेक्षक: । सलिङ्गानाश्रमांस्त्यक्त्वा चरेदविधिगोचर: ॥ २८ ॥

ຜູ້ຕັ້ງໝັ້ນໃນປັນຍາແລະວາງໃຈຈາກສິ່ງພາຍນອກ ຫຼືຜູ້ພັກຕະຂອງເຮົາທີ່ບໍ່ແມ່ນແຕ່ປາຖະໜາໂມກສະ—ທັງສອງລະທິ້ງເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກແລະໜ້າທີ່ອາສຣົມ ແລ້ວດຳເນີນເກີນຂອບເຂດກົດລະບຽບ

Verse 29

बुधो बालकवत् क्रीडेत् कुशलो जडवच्चरेत् । वदेदुन्मत्तवद् विद्वान् गोचर्यां नैगमश्चरेत् ॥ २९ ॥

ແມ່ນແຕ່ມີປັນຍາຍິ່ງ ປະຣະມະຫັງສະພຶງຮ່າເຮີງເຫມືອນເດັກ; ແມ່ນແຕ່ຊ່ຽວຊານຍິ່ງ ພຶງປະພຶດເຫມືອນຄົນທຶບ; ແມ່ນແຕ່ຮູ້ຫຼາຍ ພຶງເວົ້າເຫມືອນຄົນບ້າ; ແລະແມ່ນແຕ່ຮູ້ກົດເວທ ພຶງດຳເນີນແບບບໍ່ຖືກຜູກມັດ

Verse 30

वेदवादरतो न स्यान्न पाषण्डी न हैतुक: । शुष्कवादविवादे न कञ्चित् पक्षं समाश्रयेत् ॥ ३० ॥

ຜູ້ພັກຕະບໍ່ພຶງຫມົກມຸ່ນໃນພິທີກຳຫວັງຜົນໃນກຳມະການຑະແຫ່ງເວທ; ບໍ່ພຶງເປັນຄົນນອກຣີດຕໍ່ຕ້ານຄຳສອນເວທ; ບໍ່ພຶງເປັນນັກຕຣະກະແຫ້ງ; ແລະບໍ່ພຶງເຂົ້າຂ້າງໃດໃນການໂຕ້ຖຽງອັນໄຮ້ປະໂຫຍດ

Verse 31

नोद्विजेत जनाद् धीरो जनं चोद्वेजयेन्न तु । अतिवादांस्तितिक्षेत नावमन्येत कञ्चन । देहमुद्दिश्य पशुवद् वैरं कुर्यान्न केनचित् ॥ ३१ ॥

ຜູ້ສົງບໍ່ພຶງຖືກຜູ້ອື່ນເຮັດໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວ ແລະບໍ່ພຶງເຮັດໃຫ້ຜູ້ອື່ນຫວັ່ນໄຫວເຊັ່ນກັນ. ຄວນອົດທົນຄຳດ່າ, ບໍ່ດູໝິ່ນໃຜ, ແລະບໍ່ກໍ່ສັດຕູກັບໃຜເພື່ອຮ່າງກາຍ ເຫມືອນສັດ

Verse 32

एक एव परो ह्यात्मा भूतेष्वात्मन्यवस्थित: । यथेन्दुरुदपात्रेषु भूतान्येकात्मकानि च ॥ ३२ ॥

ພຣະເຈົ້າສູງສຸດອົງດຽວສະຖິດຢູ່ໃນກາຍວັດຖຸທັງປວງ ແລະໃນອາດມັນຂອງທຸກຊີວິດ. ເຫມືອນດວງຈັນສະທ້ອນໃນພາຊະນະນ້ຳນັບບໍ່ຖ້ວນ, ພຣະອົງອົງດຽວກໍປະກົດໃນທຸກຄົນ; ດັ່ງນັ້ນກາຍທັງຫມົດສຸດທ້າຍລ້ວນປະກອບຈາກພະລັງງານຂອງພຣະອົງ

Verse 33

अलब्ध्वा न विषीदेत काले कालेऽशनं क्व‍‍चित् । लब्ध्वा न हृष्येद् धृतिमानुभयं दैवतन्त्रितम् ॥ ३३ ॥

ບາງເທື່ອບໍ່ໄດ້ອາຫານທີ່ເໝາະສົມ ຢ່າເສົ້າໃຈ; ແລະເມື່ອໄດ້ອາຫານອັນໂອຊະ ຢ່າຫຼົງຍິນດີເກີນໄປ. ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງ ຈົ່ງຮູ້ວ່າທັງສອງຢູ່ໃນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ.

Verse 34

आहारार्थं समीहेत युक्तं तत् प्राणधारणम् । तत्त्वं विमृश्यते तेन तद् विज्ञाय विमुच्यते ॥ ३४ ॥

ຖ້າຈໍາເປັນ ຄວນພະຍາຍາມຫາອາຫານຢ່າງເໝາະສົມ ເພາະເປັນສິ່ງຈໍາເປັນຕໍ່ການດໍາລົງຊີວິດ. ເມື່ອອິນທຣີ ຈິດ ແລະລົມຫາຍໃຈຊີວິດພ້ອມ ຈຶ່ງພິຈາລະນາສັດທຳໄດ້; ຮູ້ສັດທຳແລ້ວຈຶ່ງພົ້ນທຸກ.

Verse 35

यद‍ृच्छयोपपन्नान्नमद्याच्छ्रेष्ठमुतापरम् । तथा वासस्तथा शय्यां प्राप्तं प्राप्तं भजेन्मुनि: ॥ ३५ ॥

ນັກບວດພຶງຮັບປະທານອາຫານທີ່ໄດ້ມາໂດຍບັງເອີນ ຈະດີເລີດຫຼືທຳມະດາກໍຕາມ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມແລະທີ່ນອນ—ໄດ້ສິ່ງໃດກໍຮັບສິ່ງນັ້ນດ້ວຍຄວາມສັນໂດດ.

Verse 36

शौचमाचमनं स्‍नानं न तु चोदनया चरेत् । अन्यांश्च नियमाञ्ज्ञानी यथाहं लीलयेश्वर: ॥ ३६ ॥

ການຮັກສາຄວາມສະອາດ, ການຊໍາລະດ້ວຍນ້ໍາ (ອາຈະມະນະ), ການອາບນ້ໍາ ແລະວັດປະຕິບັດອື່ນໆ ຜູ້ຮູ້ບໍ່ຄວນເຮັດດ້ວຍການບັງຄັບ ແຕ່ຄວນເຮັດດ້ວຍໃຈສະໝັກ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະອົງຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ທີ່ປະຕິບັດວັດດ້ວຍລີລາຕາມພຣະປະສົງ; ຜູ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງກໍຄວນເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.

Verse 37

न हि तस्य विकल्पाख्या या च मद्वीक्षया हता । आदेहान्तात् क्व‍‍चित् ख्यातिस्तत: सम्पद्यते मया ॥ ३७ ॥

ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງບໍ່ເຫັນສິ່ງໃດແຍກຈາກພຣະອົງ ເພາະປັນຍາທີ່ເຫັນພຣະອົງໄດ້ທໍາລາຍຄວາມເຫັນຜິດນັ້ນແລ້ວ. ເນື່ອງຈາກຄວາມເຄີຍຊິນເກົ່າຂອງກາຍແລະໃຈ ບາງເທື່ອອາດຮູ້ສຶກວ່າມັນກັບມາ; ແຕ່ເມື່ອສິ້ນຊີວິດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງເທົ່າພຣະອົງ.

Verse 38

दु:खोदर्केषु कामेषु जातनिर्वेद आत्मवान् । अजिज्ञासितमद्धर्मो मुनिं गुरुमुपव्रजेत् ॥ ३८ ॥

ຜູ້ໃດຮູ້ວ່າກາມສຸກທາງອິນທຣີຍະມີຜົນສຸດທ້າຍເປັນທຸກຂ໌ ແລ້ວເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍ ມີການສຳລວມຕົນ ແລະປາຖະໜາຄວາມສຳເລັດທາງວິນຍານ ແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາວິທີເຂົ້າເຖິງຂ້ອຍຢ່າງຈິງຈັງ ຄວນເຂົ້າໄປຫາຄູອາຈານທາງຈິດວິນຍານຜູ້ແທ້ ແລະຜູ້ຮູ້ທັນ

Verse 39

तावत् परिचरेद् भक्त: श्रद्धावाननसूयक: । यावद् ब्रह्म विजानीयान्मामेव गुरुमाद‍ृत: ॥ ३९ ॥

ຜູ້ສັດທາຄວນຮັບໃຊ້ຄູອາຈານໂດຍສ່ວນຕົວ ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອມັ້ນ ຄວາມເຄົາລົບ ແລະບໍ່ອິດສາ ໂດຍນັບຖືກູຣູຜູ້ບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກຂ້ອຍ ຈົນກວ່າຈະຮູ້ແຈ້ງພຣະພຣົມຍານຢ່າງຊັດເຈນ

Verse 40

यस्त्वसंयतषड्‍वर्ग: प्रचण्डेन्द्रियसारथि: । ज्ञानवैराग्यरहितस्‍त्रिदण्डमुपजीवति ॥ ४० ॥ सुरानात्मानमात्मस्थं निह्नुते मां च धर्महा । अविपक्व‍कषायोऽस्मादमुष्माच्च विहीयते ॥ ४१ ॥

ຜູ້ໃດບໍ່ຄວບຄຸມມາຍາຫົກປະການ—ກາມ, ໂກຣດ, ໂລບ, ຄວາມຄຶກຄະນອງ, ອະຫັງການ, ແລະຄວາມເມົາ; ຜູ້ທີ່ປັນຍາອັນເປັນສາຣະທີຂອງອິນທຣີຍະກັບຕິດວັດຖຸຢ່າງຮຸນແຮງ; ຜູ້ຂາດທັງຍານແລະຄວາມຄາຍກຳໜັດ; ຜູ້ຖືຕຣິທັນດ໌ເພື່ອຫາລ້ຽງຊີບ; ແລະຜູ້ປະຕິເສດເທວະທີ່ຄວນບູຊາ, ຕົນເອງ, ແລະພຣະເຈົ້າສູງສຸດຜູ້ສະຖິດໃນຕົນ (ຄືຂ້ອຍ) ທຳລາຍທັມມະ—ຜູ້ນັ້ນຍັງມີມົນທິນບໍ່ສຸກງອມ ຈຶ່ງຫຼົງທາງແລະພິນາດທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ

Verse 41

यस्त्वसंयतषड्‍वर्ग: प्रचण्डेन्द्रियसारथि: । ज्ञानवैराग्यरहितस्‍त्रिदण्डमुपजीवति ॥ ४० ॥ सुरानात्मानमात्मस्थं निह्नुते मां च धर्महा । अविपक्व‍कषायोऽस्मादमुष्माच्च विहीयते ॥ ४१ ॥

ຜູ້ໃດບໍ່ຄວບຄຸມມາຍາຫົກປະການ—ກາມ, ໂກຣດ, ໂລບ, ຄວາມຄຶກຄະນອງ, ອະຫັງການ, ແລະຄວາມເມົາ; ຜູ້ທີ່ປັນຍາອັນເປັນສາຣະທີຂອງອິນທຣີຍະກັບຕິດວັດຖຸຢ່າງຮຸນແຮງ; ຜູ້ຂາດທັງຍານແລະຄວາມຄາຍກຳໜັດ; ຜູ້ຖືຕຣິທັນດ໌ເພື່ອຫາລ້ຽງຊີບ; ແລະຜູ້ປະຕິເສດເທວະທີ່ຄວນບູຊາ, ຕົນເອງ, ແລະພຣະເຈົ້າສູງສຸດຜູ້ສະຖິດໃນຕົນ (ຄືຂ້ອຍ) ທຳລາຍທັມມະ—ຜູ້ນັ້ນຍັງມີມົນທິນບໍ່ສຸກງອມ ຈຶ່ງຫຼົງທາງແລະພິນາດທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ

Verse 42

भिक्षोर्धर्म: शमोऽहिंसा तप ईक्षा वनौकस: । गृहिणो भूतरक्षेज्या द्विजस्याचार्यसेवनम् ॥ ४२ ॥

ທັມມະຫຼັກຂອງພິກຂຸ/ສັນຍາສີ ແມ່ນຄວາມສະຫງົບເສມອາລົມ ແລະອະຫິງສາ; ຂອງວານະປຣັສຖະ ແມ່ນຕະປະ ແລະປັນຍາເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງກາຍກັບອາຕະມັນ; ຂອງຄຣະຫັດຖະ ແມ່ນໃຫ້ທີ່ພຶ່ງແກ່ສັດທັງປວງ ແລະປະກອບຍັຊະ; ແລະຂອງພຣະຫມະຈາຣີ (ດວິຊະ) ແມ່ນການຮັບໃຊ້ອາຈານເປັນຫຼັກ

Verse 43

ब्रह्मचर्यं तप: शौचं सन्तोषो भूतसौहृदम् । गृहस्थस्याप्यृतौ गन्तु: सर्वेषां मदुपासनम् ॥ ४३ ॥

ຄົນຄອບຄົວພຶງເຂົ້າຫາພັນລະຍາເຉື່ອນໄຂໃນເວລາທີ່ກຳນົດເພື່ອໃຫ້ເກີດບຸດຫຼານເທົ່ານັ້ນ; ນອກນັ້ນພຶງປະພຶດພຣະຫມະຈັນ, ບຳເນັດຕະປະ, ຄວາມບໍລິສຸດກາຍໃຈ, ພໍໃຈໃນສະຖານະຂອງຕົນ ແລະມີໄມຕີຕໍ່ສັດທັງປວງ. ການນະມັດສະການບູຊາພຣະອົງເຮົາ ເປັນໜ້າທີ່ຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ບໍ່ແບ່ງວັນນະຫຼືອາສຣົມ.

Verse 44

इति मां य: स्वधर्मेण भजेन् नित्यमनन्यभाक् । सर्वभूतेषु मद्भ‍ावो मद्भ‍‍क्तिं विन्दते द‍ृढाम् ॥ ४४ ॥

ຜູ້ໃດບູຊາເຮົາໂດຍປະຕິບັດສະວະທັມຂອງຕົນເປັນນິດ ດ້ວຍໃຈບໍ່ແບ່ງໄປຫາສິ່ງອື່ນ ແລະຮູ້ສຶກວ່າເຮົາສະຖິດຢູ່ໃນສັດທັງປວງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງຕໍ່ເຮົາ.

Verse 45

भक्त्योद्धवानपायिन्या सर्वलोकमहेश्वरम् । सर्वोत्पत्त्यप्ययं ब्रह्म कारणं मोपयाति स: ॥ ४५ ॥

ໂອ ອຸດທະວະ, ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າສູງສຸດແຫ່ງທຸກໂລກ; ເຮົາເປັນຜູ້ສ້າງແລະທຳລາຍຈັກກະວານນີ້ ເປັນເຫດສຸດທ້າຍແຫ່ງການເກີດແລະການດັບ; ເຮົາຈຶ່ງເປັນສັດຈະສູງສຸດ. ຜູ້ໃດບູຊາເຮົາດ້ວຍພັກຕິທີ່ບໍ່ເສື່ອມ ຜູ້ນັ້ນຈະມາຮອດເຮົາ.

Verse 46

इति स्वधर्मनिर्णिक्तसत्त्वो निर्ज्ञातमद्गति: । ज्ञानविज्ञानसम्पन्नो नचिरात् समुपैति माम् ॥ ४६ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຊຳລະສະພາວະຂອງຕົນໂດຍການປະຕິບັດສະວະທັມ ຮູ້ແຈ້ງຖຶງສະຖານະສູງສຸດຂອງເຮົາ ແລະພ້ອມດ້ວຍທັງຄວາມຮູ້ຕາມຄຳພີ ແລະຄວາມຮູ້ທີ່ປະຈັກ ຈະເຂົ້າຮອດເຮົາໃນໄມ່ຊ້າ.

Verse 47

वर्णाश्रमवतां धर्म एष आचारलक्षण: । स एव मद्भ‍‍क्तियुतो नि:श्रेयसकर: पर: ॥ ४७ ॥

ທັມຂອງຜູ້ຢູ່ໃນລະບົບວັນນະ-ອາສຣົມ ແມ່ນການປະພຶດຕາມຈາຣີດທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງ. ແລະເມື່ອໜ້າທີ່ວັນນະ-ອາສຣົມນັ້ນຖວາຍແດ່ເຮົາດ້ວຍການຮັບໃຊ້ອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ມັນຈະປະທານຄວາມສຳເລັດສູງສຸດແຫ່ງຊີວິດ.

Verse 48

एतत्तेऽभिहितं साधो भवान् पृच्छति यच्च माम् । यथा स्वधर्मसंयुक्तो भक्तो मां समियात् परम् ॥ ४८ ॥

ໂອ ອຸດດະວະ ຜູ້ບໍລິສຸດ! ດັ່ງທີ່ເຈົ້າຖາມ ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍແລ້ວວ່າ ຜູ້ພັກຕະຂອງຂ້າຜູ້ຢືນມັ່ນໃນສະວະທຳຂອງຕົນ ຈະມາຮອດຂ້າ ຜູ້ສູງສຸດ ໄດ້ແນວໃດ।