Srimad Bhagavatam — Dashama Skandha, Shloka 15
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
ເມື່ອໄດ້ຟັງເລື່ອງຂອງພຣຶກຸ ບັນດາມຸນີກໍພິສວງ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມສົງໄສທັງປວງ; ພວກເຂົາເຊື່ອໝັ້ນຍິ່ງຂຶ້ນວ່າ ພຣະວິສນຸແມ່ນອົງຈອມເປັນໃຫຍ່. ຈາກພຣະອົງເກີດມາຊຶ່ງສັນຕິແລະຄວາມບໍ່ມີພະຍັນຕະລາຍ, ສານະທຳອັນແທ້, ຄວາມຄາຍກຳໜັດພ້ອມຍານ, ສິດທິ 8 ປະການແຫ່ງໂຍຄະ, ແລະກຽດຕິຄຸນຂອງພຣະອົງທີ່ຊຳລະມົນທິນໃນໃຈ. ພຣະອົງແມ່ນຈຸດໝາຍສູງສຸດຂອງສາທຸຊົນຜູ້ສງົບ ແລະສະເໝີໃຈ—ຜູ້ລະຄວາມຮຸນແຮງ ແລະບໍ່ຍຶດຕິດ. ຮູບອັນຮັກຍິ່ງຂອງພຣະອົງແມ່ນຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງສັດຕະວະ; ພຣາຫມະນແມ່ນເທວະທີ່ພຣະອົງບູຊາ; ຜູ້ມີປັນຍາແຫຼມຄົມແລະໄດ້ສັນຕິພາຍໃນ ບູຊາພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິອັນບໍ່ຫວັງຜົນ.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :