Vasudeva and Devakī Glorify Kṛṣṇa and Balarāma; The Recovery of Devakī’s Six Sons from Sutala
चिरान्मृतसुतादाने गुरुणा किल चोदितौ । आनिन्यथु: पितृस्थानाद् गुरवे गुरुदक्षिणाम् ॥ ३२ ॥ तथा मे कुरुतं कामं युवां योगेश्वरेश्वरौ । भोजराजहतान् पुत्रान् कामये द्रष्टुमाहृतान् ॥ ३३ ॥
cirān mṛta-sutādāne guruṇā kila coditau āninyathuḥ pitṛ-sthānād gurave guru-dakṣiṇām
ເຂົາເວົ້າວ່າ ເມື່ອອາຈານຂອງພຣະອົງສັ່ງໃຫ້ນຳລູກຊາຍທີ່ຕາຍມານານກັບຄືນ ພຣະອົງໄດ້ນຳເຂົາມາຈາກແດນບັນພະບຸລຸດເປັນກຸຣຸທັກຊິນາ ໂອ ຈອມແຫ່ງຈອມໂຍຄີ ຂໍໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາຂອງຂ້າດ້ວຍ—ຂໍນຳລູກຊາຍຂອງຂ້າທີ່ຖືກກະສັດໂພຊະຂ້າຕາຍກັບຄືນ ເພື່ອຂ້າຈະໄດ້ເຫັນອີກຄັ້ງ
In this verse, guru-dakṣiṇā means the grateful offering to one’s spiritual master—here, Kṛṣṇa and Balarāma return the guru’s son as the requested gift.
They went because Their guru instructed Them to restore his deceased son, and They fulfilled that request as an act of perfect guru-sevā.
By serving one’s teacher with humility, gratitude, and integrity—supporting their mission and following their instructions sincerely.