Shloka 40
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: । कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥ किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा । अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥ दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च । उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ balavad-vigrahākulaḥ kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ prasīded vācyutaḥ katham
ສັດຣາຈິດຄິດຖຶງຄວາມຜິດອັນໜັກ ແລະຫວັ່ນວ່າຈະເກີດການປະທະກັບຜູ້ພັກດີຜູ້ມີພະລັງຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງຄິດວ່າ “ຂ້ອຍຈະຊຳລະຄວາມມົນທິນໃນຕົນແນວໃດ? ແລະພຣະອະຈະຢຸຕະຈະພໍພຣະໄທຂ້ອຍແນວໃດ? ຂ້ອຍຄວນເຮັດຫຍັງເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຄວາມສິຣິມົງຄົນຄືນມາ ແລະບໍ່ໃຫ້ຜູ້ຄົນສາບແຊ່ງວ່າຂ້ອຍສາຍຕາສັ້ນ ຕ່ຳຕ້ອຍ ໂງ່ ແລະໂລບຊັບ? ຂ້ອຍຈະຖວາຍລູກສາວຂອງຂ້ອຍ—ເປັນອັນມະນີໃນບັນດາສະຕຣີ—ພ້ອມທັງມະນີສະຍະມັນຕະກະແດ່ພຣະອົງ; ນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະບໍ່ມີທາງອື່ນໃຫ້ພຣະອົງສົງບົບໄດ້”
FAQs
This verse shows that sincere remorse and a desire to cleanse one’s inner impurity are the beginning of restoring one’s relationship with Kṛṣṇa (Acyuta).
In the Syamantaka narrative, Satrājit’s actions created suspicion and wrongdoing; realizing the gravity, he feared displeasing Kṛṣṇa and sought a way to make amends.
Acknowledge the fault without excuses, reflect honestly, and take concrete steps to repair the harm—while seeking divine guidance and forgiveness.