Adhyaya 12

Verse 1

श्रीशुक उवाच क्‍वचिद् वनाशाय मनो दधद्‌व्रजात् प्रात: समुत्थाय वयस्यवत्सपान् । प्रबोधयञ्छृङ्गरवेण चारुणा विनिर्गतो वत्सपुर:सरो हरि: ॥ १ ॥

ຊຣີຊຸກເທວະກ່າວວ່າ—ໂອ ພຣະຣາຊາ! ມື້ໜຶ່ງ ພຣະຫຣິ (ກຣິດສະນະ) ຕັ້ງໃຈຈະຮັບປະທານອາຫານເຊົ້າໃນປ່າເປັນການປິກນິກ. ພໍເຊົ້າຕື່ນຂຶ້ນ ພຣະອົງເປົ່າແຕຣຈາກຂອງຂອງສັດດ້ວຍສຽງງາມ ປຸກເພື່ອນໂກບານແລະລູກງົວ ແລ້ວນໍາຝູງລູກງົວໄວ້ຂ້າງໜ້າ ອອກຈາກວຣະຊະໄປສູ່ປ່າ.

Verse 2

तेनैव साकं पृथुका: सहस्रश: स्‍निग्धा: सुशिग्वेत्रविषाणवेणव: । स्वान् स्वान् सहस्रोपरिसङ्ख्ययान्वितान् वत्सान् पुरस्कृत्य विनिर्ययुर्मुदा ॥ २ ॥

ໃນເວລານັ້ນ ເດັກໂກບານນັບຮ້ອຍນັບພັນກໍອອກມາຮ່ວມກັບພຣະອົງ. ພວກເຂົາງາມແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສະໜິດສະໜົມ; ມີຖົງອາຫານ, ແຕຣຈາກຂອງສັດ, ຂຸ່ຍ, ແລະ ໄມ້ຕ້ອນລູກງົວ. ແຕ່ລະຄົນນໍາຝູງລູກງົວນັບພັນຂອງຕົນໄວ້ຂ້າງໜ້າ ແລ້ວອອກເດີນທາງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

Verse 3

कृष्णवत्सैरसङ्ख्यातैर्यूथीकृत्य स्ववत्सकान् । चारयन्तोऽर्भलीलाभिर्विजह्रुस्तत्र तत्र ह ॥ ३ ॥

ພຣະກຣິດສະນະພ້ອມກັບໝູ່ເດັກລ້ຽງງົວ ຮວບຮວມລູກງົວຈໍານວນຫຼາຍຫາທີ່ສຸດເປັນຝູງ ແລ້ວພາລູກງົວຂອງຕົນໆ ໄປຫຼິ້ນລີລາເດັກນ້ອຍໃນປ່າທີ່ນັ້ນທີ່ນີ້

Verse 4

फलप्रबालस्तवकसुमन:पिच्छधातुभि: । काचगुञ्जामणिस्वर्णभूषिता अप्यभूषयन् ॥ ४ ॥

ແມ່ໆໄດ້ປະດັບພວກເຂົາດ້ວຍລູກປັດແກ້ວ ເມັດກຸຍຈາ ໄຂ່ມຸກ ແລະຄໍາແລ້ວ; ແຕ່ເມື່ອເຂົ້າປ່າ ພວກເຂົາຍັງປະດັບຕົນເພີ່ມດ້ວຍໝາກໄມ້ ໃບອ່ອນ ຊໍ່ດອກໄມ້ ຂົນນົກຢູງ ແລະຜົງແຮ່ອ່ອນນຸ່ມ

Verse 5

मुष्णन्तोऽन्योन्यशिक्यादीन्ज्ञातानाराच्च चिक्षिपु: । तत्रत्याश्च पुनर्दूराद्धसन्तश्च पुनर्ददु: ॥ ५ ॥

ເດັກນ້ອຍລ້ຽງງົວຂໂມຍຖົງອາຫານຂອງກັນແລະກັນ; ເມື່ອເຈົ້າຂອງຮູ້ ຄົນອື່ນກໍໂຍນໃຫ້ໄກຂຶ້ນ ແລະຄົນທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍໂຍນໄກອອກໄປອີກ; ເມື່ອເຈົ້າຂອງທໍ້ໃຈ ພວກເຂົາຫົວເຮາະ ເຂົາຮ້ອງໄຫ້ ແລ້ວຈຶ່ງຄືນຖົງໃຫ້

Verse 6

यदि दूरं गत: कृष्णो वनशोभेक्षणाय तम् । अहं पूर्वमहं पूर्वमिति संस्पृश्य रेमिरे ॥ ६ ॥

ບາງຄັ້ງພຣະກຣິດສະນະໄປໄກນິດໜ່ອຍເພື່ອຊົມຄວາມງາມຂອງປ່າ; ແລ້ວເດັກອື່ນໆກໍວິ່ງຕາມ ພ້ອມຮ້ອງວ່າ “ຂ້ອຍກ່ອນ! ຂ້ອຍກ່ອນ!” ແລະຊື່ນບານດ້ວຍການໄດ້ແຕະພຣະກຣິດສະນະຊໍ້າໆ

Verse 7

केचिद्वेणून्वादयन्तो ध्मान्त: श‍ृङ्गाणि केचन । केचिद्भृङ्गै: प्रगायन्त: कूजन्त: कोकिलै: परे ॥ ७ ॥ विच्छायाभि: प्रधावन्तो गच्छन्त: साधु हंसकै: । बकैरुपविशन्तश्च नृत्यन्तश्च कलापिभि: ॥ ८ ॥ विकर्षन्त: कीशबालानारोहन्तश्च तैर्द्रुमान् । विकुर्वन्तश्च तै: साकं प्लवन्तश्च पलाशिषु ॥ ९ ॥ साकं भेकैर्विलङ्घन्त: सरित: स्रवसम्प्लुता: । विहसन्त: प्रतिच्छाया: शपन्तश्च प्रतिस्वनान् ॥ १० ॥ इत्थं सतां ब्रह्मसुखानुभूत्या दास्यं गतानां परदैवतेन । मायाश्रितानां नरदारकेण साकं विजह्रु: कृतपुण्यपुञ्जा: ॥ ११ ॥

ເດັກໆຕ່າງກໍເຮັດກິດຈະກໍາບໍ່ເໝາະກັນ: ບາງຄົນເປົ່າເວນູ, ບາງຄົນເປົ່າແຕຣຂອງຂົນ; ບາງຄົນຮ້ອງລຽນສຽງເຜິ້ງ, ບາງຄົນລຽນສຽງນົກກາເຫວ່າ. ບາງຄົນວິ່ງຕາມເງົານົກ, ບາງຄົນເຮັດທ່າທາງງາມດັ່ງຫົງ; ບາງຄົນນັ່ງງຽບກັບນົກຍາງ, ບາງຄົນເຕັ້ນກັບນົກຢູງ. ບາງຄົນດຶງລູກລິງ, ບາງຄົນປີນຕົ້ນໄມ້; ເຮັດໜ້າຕາຕະຫຼົກເຫມືອນລິງ ແລະໂດດຕາມກິ່ງປາລາຊາ. ບາງຄົນໂດດຂ້າມແມ່ນ້ໍາທີ່ມີນ້ໍາຕົກໄຫຼຫຼາກກັບກົບ; ເຫັນເງົາຕົນໃນນ້ໍາກໍຫົວເຮາະ ແລະຕໍ່ວ່າສຽງສະທ້ອນຂອງຕົນ. ດັ່ງນີ້ ເດັກລ້ຽງງົວຜູ້ສະສົມບຸນມາຫຼາຍຊາດ ໄດ້ຫຼິ້ນກັບພຣະກຣິດສະນະ—ຜູ້ເປັນແຫຼ່ງສຸກແຫ່ງພຣະພຣະມັນສໍາລັບຜູ້ໃຝ່ຍານ, ເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດສໍາລັບຜູ້ພັກຕິຜູ້ຮັບສະຖານະຜູ້ຮັບໃຊ້ນິລັນດອນ, ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ຢູ່ໃນມາຍາກໍເຫມືອນເດັກທົ່ວໄປ

Verse 8

केचिद्वेणून्वादयन्तो ध्मान्त: श‍ृङ्गाणि केचन । केचिद्भृङ्गै: प्रगायन्त: कूजन्त: कोकिलै: परे ॥ ७ ॥ विच्छायाभि: प्रधावन्तो गच्छन्त: साधु हंसकै: । बकैरुपविशन्तश्च नृत्यन्तश्च कलापिभि: ॥ ८ ॥ विकर्षन्त: कीशबालानारोहन्तश्च तैर्द्रुमान् । विकुर्वन्तश्च तै: साकं प्लवन्तश्च पलाशिषु ॥ ९ ॥ साकं भेकैर्विलङ्घन्त: सरित: स्रवसम्प्लुता: । विहसन्त: प्रतिच्छाया: शपन्तश्च प्रतिस्वनान् ॥ १० ॥ इत्थं सतां ब्रह्मसुखानुभूत्या दास्यं गतानां परदैवतेन । मायाश्रितानां नरदारकेण साकं विजह्रु: कृतपुण्यपुञ्जा: ॥ ११ ॥

ເດັກລ້ຽງງົວໃນວຣະຊະພາກັນຫຼິ້ນຫຼາຍຢ່າງ. ບາງຄົນເປົ່າຂລຸ່ຍ, ບາງຄົນເປົ່າແຕຣຈາກເຂົາສັດ; ບາງຄົນຮ້ອງລຽນສຽງຜຶ້ງ, ບາງຄົນລຽນສຽງນົກກຸກກູ. ບາງຄົນວິ່ງຕາມເງົານົກເທິງດິນ, ບາງຄົນລຽນທ່າທາງງາມຂອງຫົງ; ບາງຄົນນັ່ງງຽບກັບນົກຍາງ, ບາງຄົນເຕັ້ນດັ່ງນົກຢູງ. ບາງຄົນດຶງລູກລີງ, ບາງຄົນປີນຕົ້ນໄມ້ແລ້ວໂດດເຫມືອນລີງ, ບາງຄົນເຮັດໜ້າຕະຫຼົກ, ບາງຄົນໂດດຈາກກິ່ງໄປກິ່ງ. ບາງຄົນໄປໃກ້ນ້ຳຕົກແລ້ວໂດດຂ້າມລຳນ້ຳກັບກົບ; ເຫັນເງົາຕົນໃນນ້ຳກໍຫົວເຮາະ ແລະຕຳນິສຽງສະທ້ອນຂອງຕົນ. ດ້ວຍບຸນກຸສົນສະສົມມາຫຼາຍຊາດ ເດັກກອປາລເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຫຼິ້ນກັບພຣະສີກຣິດສະນະ—ຜູ້ເປັນຄວາມສຸກພຣະພຣະມັນສຳລັບນັກຍານ ແລະເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດສຳລັບຜູ້ພັກດີ

Verse 9

केचिद्वेणून्वादयन्तो ध्मान्त: श‍ृङ्गाणि केचन । केचिद्भृङ्गै: प्रगायन्त: कूजन्त: कोकिलै: परे ॥ ७ ॥ विच्छायाभि: प्रधावन्तो गच्छन्त: साधु हंसकै: । बकैरुपविशन्तश्च नृत्यन्तश्च कलापिभि: ॥ ८ ॥ विकर्षन्त: कीशबालानारोहन्तश्च तैर्द्रुमान् । विकुर्वन्तश्च तै: साकं प्लवन्तश्च पलाशिषु ॥ ९ ॥ साकं भेकैर्विलङ्घन्त: सरित: स्रवसम्प्लुता: । विहसन्त: प्रतिच्छाया: शपन्तश्च प्रतिस्वनान् ॥ १० ॥ इत्थं सतां ब्रह्मसुखानुभूत्या दास्यं गतानां परदैवतेन । मायाश्रितानां नरदारकेण साकं विजह्रु: कृतपुण्यपुञ्जा: ॥ ११ ॥

ເດັກລ້ຽງງົວໃນວຣະຊະຫຼິ້ນກັນຫຼາຍຮູບແບບ. ບາງຄົນເປົ່າຂລຸ່ຍ ບາງຄົນເປົ່າເຂົາສັດ; ບາງຄົນລຽນສຽງຜຶ້ງ ບາງຄົນລຽນສຽງນົກກຸກກູ. ບາງຄົນວິ່ງຕາມເງົານົກ ບາງຄົນລຽນທ່າທາງຂອງຫົງ; ບາງຄົນນັ່ງງຽບກັບນົກຍາງ ບາງຄົນເຕັ້ນດັ່ງນົກຢູງ. ບາງຄົນດຶງລູກລີງ ບາງຄົນປີນຕົ້ນໄມ້ແລ້ວໂດດເຫມືອນລີງ ບາງຄົນເຮັດໜ້າຕະຫຼົກ ບາງຄົນໂດດຈາກກິ່ງໄປກິ່ງ. ບາງຄົນໃກ້ນ້ຳຕົກໂດດຂ້າມລຳນ້ຳກັບກົບ; ເຫັນເງົາຕົນໃນນ້ຳກໍຫົວເຮາະ ແລະດຸສຽງສະທ້ອນຂອງຕົນ. ດັ່ງນີ້ເດັກກອປາລຜູ້ມີບຸນໄດ້ຫຼິ້ນກັບພຣະສີກຣິດສະນະ

Verse 10

केचिद्वेणून्वादयन्तो ध्मान्त: श‍ृङ्गाणि केचन । केचिद्भृङ्गै: प्रगायन्त: कूजन्त: कोकिलै: परे ॥ ७ ॥ विच्छायाभि: प्रधावन्तो गच्छन्त: साधु हंसकै: । बकैरुपविशन्तश्च नृत्यन्तश्च कलापिभि: ॥ ८ ॥ विकर्षन्त: कीशबालानारोहन्तश्च तैर्द्रुमान् । विकुर्वन्तश्च तै: साकं प्लवन्तश्च पलाशिषु ॥ ९ ॥ साकं भेकैर्विलङ्घन्त: सरित: स्रवसम्प्लुता: । विहसन्त: प्रतिच्छाया: शपन्तश्च प्रतिस्वनान् ॥ १० ॥ इत्थं सतां ब्रह्मसुखानुभूत्या दास्यं गतानां परदैवतेन । मायाश्रितानां नरदारकेण साकं विजह्रु: कृतपुण्यपुञ्जा: ॥ ११ ॥

ບາງຄົນດຶງລູກລີງ ແລະປີນຕົ້ນໄມ້ໄປກັບມັນ; ບາງຄົນເຮັດໜ້າເຫມືອນລີງ ແລະໂດດຢູ່ກິ່ງປາລາຊ. ບາງຄົນໂດດຂ້າມລຳນ້ຳທີ່ໄຫຼແຮງກັບກົບ; ເຫັນເງົາຕົນໃນນ້ຳກໍຫົວເຮາະ ແລະດຸສຽງສະທ້ອນຂອງຕົນ. ດັ່ງນີ້ເດັກກອປາລຫຼິ້ນກັບພຣະສີກຣິດສະນະ

Verse 11

केचिद्वेणून्वादयन्तो ध्मान्त: श‍ृङ्गाणि केचन । केचिद्भृङ्गै: प्रगायन्त: कूजन्त: कोकिलै: परे ॥ ७ ॥ विच्छायाभि: प्रधावन्तो गच्छन्त: साधु हंसकै: । बकैरुपविशन्तश्च नृत्यन्तश्च कलापिभि: ॥ ८ ॥ विकर्षन्त: कीशबालानारोहन्तश्च तैर्द्रुमान् । विकुर्वन्तश्च तै: साकं प्लवन्तश्च पलाशिषु ॥ ९ ॥ साकं भेकैर्विलङ्घन्त: सरित: स्रवसम्प्लुता: । विहसन्त: प्रतिच्छाया: शपन्तश्च प्रतिस्वनान् ॥ १० ॥ इत्थं सतां ब्रह्मसुखानुभूत्या दास्यं गतानां परदैवतेन । मायाश्रितानां नरदारकेण साकं विजह्रु: कृतपुण्यपुञ्जा: ॥ ११ ॥

ດັ່ງນີ້ ເດັກກອປາລຜູ້ສະສົມບຸນມາຫຼາຍຊາດ ໄດ້ຫຼິ້ນກັບພຣະສີກຣິດສະນະ—ສຳລັບຜູ້ບໍລິສຸດ ພຣະອົງແມ່ນປະສົບການແຫ່ງສຸກພຣະພຣະມັນ; ສຳລັບຜູ້ພັກດີຜູ້ຮັບດາສະຍະ ພຣະອົງແມ່ນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ; ແຕ່ສຳລັບຜູ້ພຶ່ງມາຍາ ພຣະອົງຄືເດັກມະນຸດທົ່ວໄປ

Verse 12

यत्पादपांसुर्बहुजन्मकृच्छ्रतो धृतात्मभिर्योगिभिरप्यलभ्य: । स एव यद् दृग्विषय: स्वयं स्थित: किं वर्ण्यते दिष्टमतो व्रजौकसाम् ॥ १२ ॥

ແມ່ນແຕ່ຝຸ່ນຜົງເພີຍໜຶ່ງອະນຸຂອງດອກບົວພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ທີ່ໂຍຄີຜູ້ມີໃຈໝັ້ນຄົງບຳເພັນຕະບະຫນັກຫຼາຍຊາດກໍຍັງຍາກຈະໄດ້—ພຣະອົງນັ້ນກັບປະທັບຢູ່ເອງໃຫ້ຊາວວຣະຊະເຫັນຕໍ່ໜ້າ. ຈະພັນລະນາມະຫາສຸກສົມບູນຂອງຊາວວຣະຊະໄດ້ແນວໃດ

Verse 13

अथाघनामाभ्यपतन्महासुर- स्तेषां सुखक्रीडनवीक्षणाक्षम: । नित्यं यदन्तर्निजजीवितेप्सुभि: पीतामृतैरप्यमरै: प्रतीक्ष्यते ॥ १३ ॥

ຂ້າແດ່ພະຣາຊາ, ຈາກນັ້ນ ຍັກໃຫຍ່ຊື່ ອະຄາສຸຣະ ກໍປະກົດຕົວຂຶ້ນ. ມັນບໍ່ສາມາດທົນເຫັນຄວາມສຸກຂອງເດັກນ້ອຍລ້ຽງງົວໄດ້. ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍັງລໍຖ້າຄວາມຕາຍຂອງມັນ.

Verse 14

द‍ृष्ट्वार्भकान् कृष्णमुखानघासुर: कंसानुशिष्ट: स बकीबकानुज: । अयं तु मे सोदरनाशकृत्तयो- र्द्वयोर्ममैनं सबलं हनिष्ये ॥ १४ ॥

ອະຄາສຸຣະ ນ້ອງຊາຍຂອງນາງປູຕະນາ ແລະ ບະກາສຸຣະ ຖືກສົ່ງມາໂດຍພະຍາກັງສະ. ເມື່ອເຫັນພະກຣິດສະນະ ມັນຄິດວ່າ 'ມັນຂ້າອ້າຍເອື້ອຍຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຈະຂ້າມັນພ້ອມກັບໝູ່ຂອງມັນ.'

Verse 15

एते यदा मत्सुहृदोस्तिलाप: कृतास्तदा नष्टसमा व्रजौकस: । प्राणे गते वर्ष्मसु का नु चिन्ता प्रजासव: प्राणभृतो हि ये ते ॥ १५ ॥

ອະຄາສຸຣະ ຄິດວ່າ: 'ຖ້າຂ້ອຍເຮັດໃຫ້ພະກຣິດສະນະ ແລະ ໝູ່ຂອງເພິ່ນເປັນເຄື່ອງບູຊາແກ່ອ້າຍເອື້ອຍຂອງຂ້ອຍ, ຊາວເມືອງວຣະຈະກໍຈະຕາຍໄປເອງ ເພາະເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ຄືຊີວິດຂອງພວກເຂົາ.'

Verse 16

इति व्यवस्याजगरं बृहद् वपु: स योजनायाममहाद्रिपीवरम् । धृत्वाद्भ‍ुतं व्यात्तगुहाननं तदा पथि व्यशेत ग्रसनाशया खल: ॥ १६ ॥

ຫຼັງຈາກຕັດສິນໃຈແນວນັ້ນ, ອະຄາສຸຣະ ໄດ້ແປງກາຍເປັນງູເຫຼືອມຍັກ ຍາວແປດໄມ ແລະ ໃຫຍ່ຄືພູເຂົາ. ມັນອ້າປາກກວ້າງຄືຖ້ຳ ແລະ ນອນຂວາງທາງເພື່ອຈະກືນກິນພະກຣິດສະນະ.

Verse 17

धराधरोष्ठो जलदोत्तरोष्ठो दर्याननान्तो गिरिश‍ृङ्गदंष्ट्र: । ध्वान्तान्तरास्यो वितताध्वजिह्व: परुषानिलश्वासदवेक्षणोष्ण: ॥ १७ ॥

ຮີມປາກລຸ່ມຂອງມັນແປະຢູ່ພື້ນດິນ, ຮີມປາກເທິງແຕະກ້ອນເມກ. ປາກຂອງມັນມືດຄືຖ້ຳ, ລີ້ນຄືທາງຫຼວງ, ລົມຫາຍໃຈຄືລົມຮ້ອນ ແລະ ຕາລຸກເປັນໄຟ.

Verse 18

द‍ृष्ट्वा तं ताद‍ृशं सर्वे मत्वा वृन्दावनश्रियम् । व्यात्ताजगरतुण्डेन ह्युत्प्रेक्षन्ते स्म लीलया ॥ १८ ॥

ເມື່ອເຫັນຮູບຮ່າງອະສູນັ້ນອັນນ່າພິສູດດັ່ງງູໃຫຍ່ ເດັກລ້ຽງງົວທັງຫມົດຄິດວ່າເປັນທິວທັດງາມແຫ່ງສີວຣິນດາວັນ; ຕໍ່ມາກໍຈິນຕະນາການປາກທີ່ອ້າກວ້າງນັ້ນເປັນປາກງູໃຫຍ່ ແລະຫຼິ້ນລີລາຢ່າງບໍ່ຢ້ານກົວ।

Verse 19

अहो मित्राणि गदत सत्त्वकूटं पुर: स्थितम् । अस्मत्सङ्ग्रसनव्यात्तव्यालतुण्डायते न वा ॥ १९ ॥

ເດັກນ້ອຍກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ໝູ່ເພື່ອນເອີຍ ບອກແນ່—ສັດທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້ານີ້ຕາຍແລ້ວບໍ? ຫຼືເປັນງູໃຫຍ່ທີ່ຍັງມີຊີວິດ ອ້າປາກກວ້າງເພື່ອຈະກືນພວກເຮົາທັງໝົດ? ຊ່ວຍຄາຍຄວາມສົງໄສແດ່”

Verse 20

सत्यमर्ककरारक्तमुत्तराहनुवद् धनम् । अधराहनुवद्रोधस्तत्प्रतिच्छाययारुणम् ॥ २० ॥

ຕໍ່ມາພວກເຂົາຈຶ່ງຕັດສິນວ່າ: “ໝູ່ເພື່ອນເອີຍ ນີ້ແທ້ໆແມ່ນສັດທີ່ນັ່ງຈະກືນພວກເຮົາ; ຮິມຝີປາກເທິງເຫມືອນເມກທີ່ແດງດ້ວຍແສງຕາເວັນ ແລະຮິມຝີປາກລຸ່ມເຫມືອນເງົາແດງຂອງເມກ”

Verse 21

प्रतिस्पर्धेते सृक्कभ्यां सव्यासव्ये नगोदरे । तुङ्गश‍ृङ्गालयोऽप्येतास्तद्दंष्ट्राभिश्च पश्यत ॥ २१ ॥

“ທາງຊ້າຍແລະຂວາ ຮ່ອງລຶກຄ້າຍຖ້ຳພູນັ້ນແມ່ນມຸມປາກຂອງມັນ; ແລະສິ່ງທີ່ສູງຄ້າຍຍອດພູນັ້ນແມ່ນຟັນຂອງມັນ—ເບິ່ງ!”

Verse 22

आस्तृतायाममार्गोऽयं रसनां प्रतिगर्जति । एषामन्तर्गतं ध्वान्तमेतदप्यन्तराननम् ॥ २२ ॥

“ລີ້ນຂອງມັນກວ້າງຍາວຄ້າຍຖະໜົນໃຫຍ່ທີ່ປູໄວ້; ແລະຂ້າງໃນປາກນັ້ນມືດທຶບຢ່າງຫນັກ ດຸດຄວາມມືດໃນຖ້ຳພູ”

Verse 23

दावोष्णखरवातोऽयं श्वासवद्भ‍ाति पश्यत । तद्दग्धसत्त्वदुर्गन्धोऽप्यन्तरामिषगन्धवत् ॥ २३ ॥

ລົມຮ້ອນທີ່ຮຸນແຮງນີ້ ແມ່ນລົມຫາຍໃຈທີ່ອອກມາຈາກປາກຂອງມັນ, ເຊິ່ງສົ່ງກິ່ນເໝັນຂອງຊີ້ນທີ່ຖືກເຜົາ ຍ້ອນຊາກສົບທັງໝົດທີ່ມັນໄດ້ກິນ.

Verse 24

अस्मान् किमत्र ग्रसिता निविष्टा- नयं तथा चेद् बकवद् विनङ्‌क्ष्यति । क्षणादनेनेति बकार्युशन्मुखं वीक्ष्योद्धसन्त: करताडनैर्ययु: ॥ २४ ॥

ຈາກນັ້ນ ເດັກນ້ອຍທັງຫຼາຍກໍເວົ້າວ່າ, 'ສັດໂຕນີ້ມາເພື່ອຈະກືນກິນພວກເຮົາບໍ? ຖ້າເປັນແນວນັ້ນ, ມັນຈະຖືກຂ້າຕາຍທັນທີຄືກັບ ບາກາສຸຣະ.' ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເບິ່ງໜ້າຂອງ ພຣະກຣິສນະ, ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງ ບາກາສຸຣະ, ແລະ ຫົວຂວັນພ້ອມທັງຕົບມື, ພວກເຂົາກໍຍ່າງເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງງູເຫຼືອມຍັກ.

Verse 25

इत्थं मिथोऽतथ्यमतज्ज्ञभाषितं श्रुत्वा विचिन्त्येत्यमृषा मृषायते । रक्षो विदित्वाखिलभूतहृत्स्थित: स्वानां निरोद्धुं भगवान् मनो दधे ॥ २५ ॥

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ, ສຣີ ກຣິສນະ, ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນໃຈຂອງທຸກຄົນໃນຖານະ ອັນຕຣະຍາມີ, ໄດ້ຍິນເດັກນ້ອຍລົມກັນກ່ຽວກັບງູເຫຼືອມປອມນັ້ນ. ພຣະອົງຮູ້ວ່າມັນແມ່ນ ອະຄາສຸຣະ, ຍັກທີ່ແປງກາຍມາ. ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້, ກຣິສນະ ຕ້ອງການຫ້າມເພື່ອນຂອງພຣະອົງບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງຍັກ.

Verse 26

तावत् प्रविष्टास्त्वसुरोदरान्तरं परं न गीर्णा: शिशव: सवत्सा: । प्रतीक्षमाणेन बकारिवेशनं हतस्वकान्तस्मरणेन रक्षसा ॥ २६ ॥

ໃນຂະນະດຽວກັນ, ເມື່ອ ກຣິສນະ ກຳລັງພິຈາລະນາວິທີຢຸດພວກເຂົາ, ເດັກນ້ອຍລ້ຽງງົວທັງໝົດກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງຍັກ. ແຕ່ຍັກບໍ່ໄດ້ກືນກິນພວກເຂົາ, ເພາະມັນກຳລັງຄິດເຖິງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນທີ່ຖືກ ກຣິສນະ ຂ້າ ແລະ ພຽງແຕ່ລໍຖ້າໃຫ້ ກຣິສນະ ເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງມັນ.

Verse 27

तान् वीक्ष्य कृष्ण: सकलाभयप्रदो ह्यनन्यनाथान् स्वकरादवच्युतान् । दीनांश्च मृत्योर्जठराग्निघासान् घृणार्दितो दिष्टकृतेन विस्मित: ॥ २७ ॥

ກຣິສນະ ເຫັນວ່າເດັກນ້ອຍລ້ຽງງົວທັງໝົດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກໃຜນອກຈາກພຣະອົງໃນຖານະພຣະເຈົ້າ, ບັດນີ້ໄດ້ຫຼຸດອອກຈາກມືຂອງພຣະອົງ ແລະ ບໍ່ມີທາງຊ່ວຍເຫຼືອ, ໄດ້ເຂົ້າໄປຄືກັບເຟືອງເຂົ້າໄປໃນໄຟໃນທ້ອງຂອງ ອະຄາສຸຣະ, ຜູ້ເປັນຄວາມຕາຍ. ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ທົນບໍ່ໄດ້ສຳລັບ ກຣິສນະ ທີ່ຈະຕ້ອງແຍກຈາກເພື່ອນຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ, ກຣິສນະ ຈຶ່ງຕົກຕະລຶງຊົ່ວຄາວ ແລະ ບໍ່ແນ່ໃຈວ່າຈະເຮັດແນວໃດ.

Verse 28

कृत्यं किमत्रास्य खलस्य जीवनं न वा अमीषां च सतां विहिंसनम् । द्वयं कथं स्यादिति संविचिन्त्य ज्ञात्वाविशत्तुण्डमशेषद‍ृग्घरि: ॥ २८ ॥

ແລ້ວຄວນເຮັດຢ່າງໃດ? ຈະປະຫານອະສູນຮ້າຍນີ້ ແລະປົກປ້ອງເດັກລ້ຽງງົວຜູ້ເປັນພັກຕະໃຫ້ພົ້ນໄພພ້ອມກັນໄດ້ແນວໃດ? ພຣະຫຣິຜູ້ຮູ້ທົ່ວໄປຈຶ່ງຄິດຫາອຸບາຍ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງອະຄາສຸຣະ।

Verse 29

तदा घनच्छदा देवा भयाद्धाहेति चुक्रुशु: । जहृषुर्ये च कंसाद्या: कौणपास्त्वघबान्धवा: ॥ २९ ॥

ໃນເວລານັ້ນ ເທວະທີ່ຊ່ອນຢູ່ຫຼັງເມກ ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຢ້ານວ່າ “ອະນິຈຈາ! ອະນິຈຈາ!” ແຕ່ພວກອະສູນຝ່າຍກັງສະ ຜູ້ເປັນຍາດຂອງອະຄາສຸຣະ ກັບຍິນດີຮ່າເຮີງ।

Verse 30

तच्छ्रुत्वा भगवान्कृष्णस्त्वव्यय: सार्भवत्सकम् । चूर्णीचिकीर्षोरात्मानं तरसा ववृधे गले ॥ ३० ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງເທວະຮ້ອງ “ອະນິຈຈາ! ອະນິຈຈາ!” ພຣະກຣິດສະນະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ອາດພ່າຍແພ້ ໄດ້ຂະຫຍາຍພຣະກາຍຢ່າງວ່ອງໄວໃນຄໍຂອງອະສູນ ເພື່ອປົກປ້ອງພຣະອົງ ແລະເດັກລ້ຽງງົວກັບລູກງົວຜູ້ເປັນສະຫາຍ।

Verse 31

ततोऽतिकायस्य निरुद्धमार्गिणो ह्युद्गीर्णद‍ृष्टेर्भ्रमतस्त्वितस्तत: । पूर्णोऽन्तरङ्गे पवनो निरुद्धो मूर्धन् विनिर्भिद्य विनिर्गतो बहि: ॥ ३१ ॥

ຕໍ່ມາ ເນື່ອງຈາກພຣະກຣິດສະນະຂະຫຍາຍພຣະກາຍ ອະສູນຮ່າງໃຫຍ່ນັ້ນຖືກອຸດກັ້ນທາງຫາຍໃຈ; ຕາກລອກໄປມາແລະໂປນອອກ. ລົມພາຍໃນຖືກກັ້ນໄວ້ ແລະປຣານສຸດທ້າຍໄດ້ພຸ່ງທະລຸຍອດຫົວອອກໄປຂ້າງນອກ।

Verse 32

तेनैव सर्वेषु बहिर्गतेषु प्राणेषु वत्सान् सुहृद: परेतान् । द‍ृष्टय‍ा स्वयोत्थाप्य तदन्वित: पुन- र्वक्त्रान्मुकुन्दो भगवान् विनिर्ययौ ॥ ३२ ॥

ເມື່ອປຣານທັງໝົດຂອງອະສູນອອກໄປທາງຮູທີ່ຍອດຫົວແລ້ວ ພຣະມຸກຸນທະ ຜູ້ປະທານໂມກສະ ໄດ້ຊຳເລີຍມອງໄປຫາລູກງົວ ແລະເດັກລ້ຽງງົວທີ່ຕາຍແລ້ວ ແລະປຸກໃຫ້ຟື້ນຄືນຊີວິດ; ຈາກນັ້ນພຣະອົງອອກຈາກປາກອະສູນພ້ອມມິດສະຫາຍແລະລູກງົວທັງຫມົດ।

Verse 33

पीनाहिभोगोत्थितमद्भ‍ुतं मह- ज्ज्योति: स्वधाम्ना ज्वलयद् दिशो दश । प्रतीक्ष्य खेऽवस्थितमीशनिर्गमं विवेश तस्मिन् मिषतां दिवौकसाम् ॥ ३३ ॥

ຈາກຮ່າງຂອງງູຍັກນັ້ນ ມີແສງສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນອອກມາ ສ່ອງສະຫວ່າງສິບທິດດ້ວຍພະລັງອັນດິວະ. ແສງນັ້ນຢຸດຢູ່ໃນຟ້າຄອຍຈົນພຣະກຣິດສະນະອອກຈາກປາກຊາກ; ແລ້ວຕໍ່ໜ້າເທວະທັງຫຼາຍ ແສງນັ້ນເຂົ້າສູ່ພຣະວິກາຍຂອງສຣີກຣິດສະນະ.

Verse 34

ततोऽतिहृष्टा: स्वकृतोऽकृतार्हणं पुष्पै: सुगा अप्सरसश्च नर्तनै: । गीतै: सुरा वाद्यधराश्च वाद्यकै: स्तवैश्च विप्रा जयनि:स्वनैर्गणा: ॥ ३४ ॥

ຕໍ່ມາທຸກຜູ້ລ້ວນປິຕິຍິນດີ ເທວະທັງຫຼາຍໂປຍດອກໄມ້ຈາກນັນທະນະ-ການະນະ; ອັບສະຣາຟ້ອນລຳ; ຄັນທັຣວະຂັບບົດສັນລະເສີນ; ຜູ້ຖືເຄື່ອງດົນຕີບັນເລງ; ແລະພຣາຫມະນສວດສະຕູຕຣະຕາມເວດະພ້ອມສຽງ “ຊະຍະ! ຊະຍະ!” ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ.

Verse 35

तदद्भ‍ुतस्तोत्रसुवाद्यगीतिका- जयादिनैकोत्सवमङ्गलस्वनान् । श्रुत्वा स्वधाम्नोऽन्त्यज आगतोऽचिराद् द‍ृष्ट्वा महीशस्य जगाम विस्मयम् ॥ ३५ ॥

ເມື່ອພຣະພຣົມໄດ້ຍິນພິທີອັນອັດສະຈັນນັ້ນ ມີທັງບົດສັນລະເສີນ ດົນຕີອັນໄພເຣາະ ເພງ ແລະສຽງ “ຊະຍະ! ຊະຍະ!” ພຣະອົງກໍລົງມາຈາກພຣະສະຖານຂອງພຣະອົງໃນທັນທີ. ເມື່ອເຫັນການສັນລະເສີນພຣະກຣິດສະນະຢ່າງຍິ່ງ ພຣະອົງກໍພິສວງຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 36

राजन्नाजगरं चर्म शुष्कं वृन्दावनेऽद्भ‍ुतम् । व्रजौकसां बहुतिथं बभूवाक्रीडगह्वरम् ॥ ३६ ॥

ໂອ ກະສັດປະຣີກຊິດ! ໃນວຣິນດາວັນ ຮ່າງຂອງອະຄາສຸຣະທີ່ເປັນຮູບງູຍັກ ແຫ້ງຈົນເຫຼືອແຕ່ໜັງຜືນໃຫຍ່. ມັນກາຍເປັນສະຖານທີ່ອັນອັດສະຈັນໃຫ້ຊາວວຣະຊະໄປເບິ່ງ ແລະຢູ່ຍາວນານເປັນບ່ອນຫຼິ້ນຂອງພວກເຂົາ.

Verse 37

एतत् कौमारजं कर्म हरेरात्माहिमोक्षणम् । मृत्यो: पौगण्डके बाला द‍ृष्ट्वोचुर्विस्मिता व्रजे ॥ ३७ ॥

ນີ້ແມ່ນລີລາໃນວັຍເດັກຂອງພຣະຫຣິ—ພຣະອົງຊ່ວຍພຣະອົງເອງແລະສະຫາຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ ແລະຍັງປະທານຄວາມຫຼຸດພົ້ນແກ່ອະຄາສຸຣະຜູ້ແປງເປັນງູຍັກ. ເຫດການນີ້ເກີດເມື່ອພຣະກຣິດສະນະອາຍຸຫ້າປີ; ແຕ່ໃນວຣະຊະພູມິ ຈຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍຫຼັງຈາກໜຶ່ງປີ ຮາວກັບເກີດໃນວັນນັ້ນເອງ ແລະເດັກນ້ອຍກໍເວົ້າດ້ວຍຄວາມພິສວງ.

Verse 38

नैतद् विचित्रं मनुजार्भमायिन: परावराणां परमस्य वेधस: । अघोऽपि यत्स्पर्शनधौतपातक: प्रापात्मसाम्यं त्वसतां सुदुर्लभम् ॥ ३८ ॥

ໂອ ທະວິຊະທັງຫຼາຍ ສໍາລັບພຣະສຣີກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມສູງສຸດ ຜູ້ລີລາເປັນເດັກມະນຸດ ນີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງໜ້າປະຫລາດ. ດ້ວຍການສຳຜັດຂອງພຣະອົງ ບາບຖືກຊຳລະ ແມ່ນແຕ່ອະຄາສຸຣະຜູ້ບາບໜັກກໍໄດ້ຮັບສາຣູປະຍະ-ສາມະຍະ ອັນຜູ້ຕິດໂລກຍາກຈະໄດ້

Verse 39

सकृद् यदङ्गप्रतिमान्तराहिता मनोमयी भागवतीं ददौ गतिम् । स एव नित्यात्मसुखानुभूत्यभि- व्युदस्तमायोऽन्तर्गतो हि किं पुन: ॥ ३९ ॥

ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ—ຖຶງຈະບໍ່ຕັ້ງໃຈ—ຖ້ານໍາພຣະຮູບຂອງພຣະພະຄະວານມາສະຖິດໃນໃຈ ກໍຈະໄດ້ຄະຕິສູງສຸດໂດຍພຣະເມດຕາຂອງກຣິດສະນະ ເຊັ່ນອະຄາສຸຣະ. ແລ້ວຈະກ່າວຢ່າງໃດກັບຜູ້ທີ່ພຣະອົງເຂົ້າສູ່ດວງໃຈເມື່ອສະເດັດເປັນອະວະຕາຣ ຫຼືຜູ້ທີ່ລະລຶກພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງເປັນນິດ ຜູ້ເປັນແຫຼ່ງສຸກທິບ ແລະຂັບໄລ່ມາຍາໃຫ້ສິ້ນ

Verse 40

श्रीसूत उवाच इत्थं द्विजा यादवदेवदत्त: श्रुत्वा स्वरातुश्चरितं विचित्रम् । पप्रच्छ भूयोऽपि तदेव पुण्यं वैयासकिं यन्निगृहीतचेता: ॥ ४० ॥

ພຣະສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ ທະວິຊະຜູ້ຮູ້, ເມື່ອມະຫາຣາຊາປະຣີກຊິດໄດ້ຟັງລີລາວັຍເດັກອັນນ່າພິສົດຂອງພຣະສຣີກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນເທວະແຫ່ງຍາດະວະ ແລະຜູ້ຄຸ້ມຄອງພຣະອົງໃນຄັນມານດາ ຈິດຂອງພຣະອົງກໍໝັ້ນຄົງ ແລະໄດ້ຖາມພຣະສຸກະເທວະ ບຸດຂອງວະຍາສະ ອີກຄັ້ງ ເພື່ອຟັງກິດຈະກຳອັນເປັນບຸນນັ້ນ

Verse 41

श्रीराजोवाच ब्रह्मन्कालान्तरकृतं तत्कालीनं कथं भवेत् । यत् कौमारे हरिकृतं जगु: पौगण्डकेऽर्भका: ॥ ४१ ॥

ມະຫາຣາຊາກ່າວຖາມວ່າ: ໂອ ພຣາຫມະນ, ສິ່ງທີ່ເກີດໃນການກ່ອນ ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດຈຶ່ງຖືກກ່າວຮາວກັບເກີດໃນເວລານັ້ນ? ພຣະຫຣິໄດ້ກະທໍາລີລານີ້ໃນວັຍກຸມານ; ແລ້ວເມື່ອເຖິງວັຍເປົາກັນຑະ ເດັກໆຈຶ່ງເລົ່າວ່າເພິ່ງເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 42

तद् ब्रूहि मे महायोगिन्परं कौतूहलं गुरो । नूनमेतद्धरेरेव माया भवति नान्यथा ॥ ४२ ॥

ໂອ ມະຫາໂຢຄີ ທ່ານຄູອາຈານ, ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຄວາມສົນໃຈອັນໃຫຍ່ນີ້ຂອງຂ້ອຍ—ມັນເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ? ແນ່ນອນນີ້ແມ່ນມາຍາຂອງພຣະຫຣິເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ

Verse 43

वयं धन्यतमा लोके गुरोऽपि क्षत्रबन्धव: । वयं पिबामो मुहुस्त्वत्त: पुण्यं कृष्णकथामृतम् ॥ ४३ ॥

ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ຂ້າແຕ່ຄູບາອາຈານ! ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາເປັນກະສັດຊັ້ນຕ່ຳສຸດ ແຕ່ກໍຖືກອວຍພອນ ເພາະໄດ້ຟັງຈາກທ່ານຊ້ຳໆ ອະມຣິດແຫ່ງກະຖາລີລາອັນບຸນຂອງພຣະສີກຣິດສະນາ।

Verse 44

श्रीसूत उवाच इत्थं स्म पृष्ट: स तु बादरायणि- स्तत्स्मारितानन्तहृताखिलेन्द्रिय: । कृच्छ्रात् पुनर्लब्धबहिर्द‍ृशि: शनै: प्रत्याह तं भागवतोत्तमोत्तम ॥ ४४ ॥

ສູຕະໂກສະວາມີກ່າວວ່າ: ໂອ ຊໍນະກະ! ເມື່ອພຣະມະຫາຣາຊາ ປະຣິກຊິດ ຖາມດັ່ງນີ້ ບາດະຣາຍະນີ ຊຸກະເທວະໂກສະວາມີ ລະລຶກພຣະກຣິດສະນາໃນໃຈທັນທີ ຈົນຂາດການຮັບຮູ້ການເຄື່ອນໄຫວຂອງອິນທຣີຍາພາຍນອກ; ຕໍ່ມາດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກ ຈຶ່ງຄ່ອຍໆຟື້ນສະຕິພາຍນອກ ແລະເລີ່ມກ່າວກຣິດສະນາ-ກະຖາແກ່ປະຣິກຊິດ।