Adhyaya 28
The Fall of Purañjana and the Supersoul as the Eternal Friend (Purañjana-Upākhyāna Culmination)
ສືບຕໍ່ຄຳສອນຂອງ ພຣະນຣຶດ ຕໍ່ກະສັດ ປຣາຈີນບາຣິສັດ, ເລື່ອງປຽບທຽບໄດ້ມາຮອດຈຸດວິກິດ: ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມເຖົ້າແກ່ ໄດ້ບຸກເຂົ້າເມືອງຂອງ ປຸຣັນຈານະ (ຮ່າງກາຍ). ງູຜູ້ພິທັກ (ປຣານະ) ອ່ອນແອລົງ ແລະ ເມືອງຖືກເຜົາດ້ວຍໄຂ້ປ່າ. ປຸຣັນຈານະ ຕາຍໄປດ້ວຍຄວາມຜູກພັນກັບພັນລະຍາ, ຈຶ່ງເກີດໃຫມ່ເປັນຍິງ (ໄວດາບີ) ແລະ ແຕ່ງງານກັບ ມາລາຢາດວາຈາ ຜູ້ຊົງສິນ. ຫຼັງຈາກສາມີຈາກໄປ, ພຣາມ (ພຣະ paramatma) ໄດ້ສັ່ງສອນລາຊິນີ, ເປີດເຜີຍມິດຕະພາບອັນນິລັນດອນ ແລະ ອະທິບາຍ "ເມືອງເກົ້າປະຕູ", ນຳໄປສູ່ການຫລຸດພົ້ນ.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच सैनिका भयनाम्नो ये बर्हिष्मन् दिष्टकारिण: । प्रज्वारकालकन्याभ्यां विचेरुरवनीमिमाम् ॥ १ ॥
ນາຣະດະິສີກ່າວວ່າ—ໂອ ກະສັດ ປຣາຈີນບະຣຫິສັດ! ຕໍ່ມາ ກະສັດຢະວະນະຜູ້ມີນາມວ່າ “ຄວາມຢ້ານກົວ” ພ້ອມດ້ວຍ ປຣະຈະວາຣະ, ກາລະກັນຍາ ແລະ ທະຫານຂອງເຂົາ ໄດ້ທ່ອງໄປທົ່ວໂລກນີ້।
Verse 2
त एकदा तु रभसा पुरञ्जनपुरीं नृप । रुरुधुर्भौमभोगाढ्यां जरत्पन्नगपालिताम् ॥ २ ॥
ໂອ ກະສັດ! ຄັ້ງໜຶ່ງ ທະຫານອັນນ່າຢ້ານກົວໄດ້ບຸກເມືອງຂອງປຸຣັນຊະນະດ້ວຍກຳລັງຮຸນແຮງ ເມືອງນັ້ນອຸດົມດ້ວຍສິ່ງເສບສຸກ ແຕ່ມີງູເຖົ້າຄຸ້ມຄອງຢູ່
Verse 3
कालकन्यापि बुभुजे पुरञ्जनपुरं बलात् । ययाभिभूत: पुरुष: सद्यो नि:सारतामियात् ॥ ३ ॥
ກາລະກັນຍາກໍໄດ້ອາໄສທະຫານອັນອັນຕະລາຍ ບັງຄັບຄອບຄອງເມືອງປຸຣັນຊະນະ; ຜູ້ຄົນທີ່ຖືກນາງຄອບງຳ ກໍກາຍເປັນຜູ້ໄຮ້ຄຸນຄ່າໃນທັນທີ
Verse 4
तयोपभुज्यमानां वै यवना: सर्वतोदिशम् । द्वार्भि: प्रविश्य सुभृशं प्रार्दयन् सकलां पुरीम् ॥ ४ ॥
ເມື່ອກາລະກັນຍາ ທິດາແຫ່ງເວລາ ເຂົ້າໂຈມຕີຮ່າງກາຍ ທະຫານອັນນ່າຢ້ານກົວຂອງກະສັດຢະວະນະ ກໍເຂົ້າເມືອງທາງປະຕູຫຼາຍທາງ ແລ້ວກໍໃຫ້ຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງໜັກແກ່ຊາວເມືອງທັງປວງ
Verse 5
तस्यां प्रपीड्यमानायामभिमानी पुरञ्जन: । अवापोरुविधांस्तापान् कुटुम्बी ममताकुल: ॥ ५ ॥
ເມື່ອເມືອງຖືກບີບຄັ້ນຢ່າງນັ້ນ ປຸຣັນຊະນະຜູ້ຖືຕົນ ຜູ້ຫມົກມຸ່ນໃນຄອບຄົວ ແລະຄວາມຍຶດວ່າ “ຂອງຂ້ອຍ” ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຫຼາຍປະການ ເນື່ອງຈາກການໂຈມຕີຂອງກະສັດຢະວະນະ ແລະ ກາລະກັນຍາ
Verse 6
कन्योपगूढो नष्टश्री: कृपणो विषयात्मक: । नष्टप्रज्ञो हृतैश्वर्यो गन्धर्वयवनैर्बलात् ॥ ६ ॥
ເມື່ອພະຣາຊາ ປຸຣັນຊະນະ ຖືກກາລະກັນຍາກອດກັ້ນ ຄວາມງາມຂອງພຣະອົງກໍຄ່ອຍໆສູນໄປ। ເພາະຫມົກມຸ່ນໃນກາມຄຸນ ປັນຍາຈົນລົງ ອຳນາດສິນທະສົມບັດຖືກພາກ ແລະຖືກກັນທັຣວະກັບຢະວະນະຍຶດດ້ວຍກຳລັງ
Verse 7
विशीर्णां स्वपुरीं वीक्ष्य प्रतिकूलाननादृतान् । पुत्रान् पौत्रानुगामात्याञ्जायां च गतसौहृदाम् ॥ ७ ॥
ເມື່ອກະສັດເຫັນນະຄອນຂອງຕົນແຕກກະຈາຍ ກໍເຫັນວ່າ ລູກ ຫຼານ ຂ້າຮັບໃຊ້ ແລະລັດຖະມົນຕີ ຄ່ອຍໆກາຍເປັນຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ ແລະບໍ່ໃຫ້ກຽດ. ພຣະມະເຫສີກໍເຢັນຊາ ແລະເຉີຍເມີຍຂຶ້ນ
Verse 8
आत्मानं कन्यया ग्रस्तं पञ्चालानरिदूषितान् । दुरन्तचिन्तामापन्नो न लेभे तत्प्रतिक्रियाम् ॥ ८ ॥
ເມື່ອກະສັດ ປຸຣັນຊະນະ ເຫັນວ່າ ຄອບຄົວ ຍາດພີ່ນ້ອງ ຜູ້ຕິດຕາມ ຂ້າຮັບໃຊ້ ແລະເລຂາທິການ ທັງໝົດຫັນມາຕໍ່ຕ້ານ ພຣະອົງກໍຕົກໃນຄວາມກັງວົນຢ່າງໜັກ. ແຕ່ເພາະຖືກກາລະກັນຍາຄອບງຳຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຈຶ່ງບໍ່ພົບວິທີແກ້ໄຂ
Verse 9
कामानभिलषन्दीनो यातयामांश्च कन्यया । विगतात्मगतिस्नेह: पुत्रदारांश्च लालयन् ॥ ९ ॥
ດ້ວຍອິດທິພົນຂອງກາລະກັນຍາ ສິ່ງເພີ່ນເພີນກາຍເປັນຈືດຈາງແລະເກົ່າຊື່ນ. ເນື່ອງຈາກຄວາມໃຄ່ຍັງຕໍ່ເນື່ອງ ກະສັດ ປຸຣັນຊະນະ ຈຶ່ງຂັດສົນໃນທຸກດ້ານ ແລະບໍ່ເຂົ້າໃຈເປົ້າໝາຍຊີວິດ. ແຕ່ຍັງຮັກແພງເມຍແລະລູກ ແລະກັງວົນເລື່ອງການລ້ຽງດູພວກເຂົາ
Verse 10
गन्धर्वयवनाक्रान्तां कालकन्योपमर्दिताम् । हातुं प्रचक्रमे राजा तां पुरीमनिकामत: ॥ १० ॥
ນະຄອນຂອງກະສັດ ປຸຣັນຊະນະ ຖືກກອງທັບກັນທັຣວະ ແລະຢະວະນະ ບຸກຄອງ ແລະຖືກກາລະກັນຍາທຳລາຍ. ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຢາກຈາກ ແຕ່ດ້ວຍເຫດປັດໃຈບີບຄັ້ນ ຈຶ່ງຕ້ອງລະທິ້ງນະຄອນນັ້ນ
Verse 11
भयनाम्नोऽग्रजो भ्राता प्रज्वार: प्रत्युपस्थित: । ददाह तां पुरीं कृत्स्नां भ्रातु: प्रियचिकीर्षया ॥ ११ ॥
ໃນເວລານັ້ນ ອ້າຍໃຫຍ່ຂອງຢະວະນະຣາຊາ ຜູ້ມີນາມວ່າ “ປຣະຈະວາຣະ” ໄດ້ມາຮອດ ແລະເພື່ອໃຫ້ນ້ອງຊາຍ (ນາມ “ພະຍະ”) ພໍໃຈ ຈຶ່ງເຜົາເມືອງທັງໝົດໃຫ້ໄໝ້
Verse 12
तस्यां सन्दह्यमानायां सपौर: सपरिच्छद: । कौटुम्बिक: कुटुम्बिन्या उपातप्यत सान्वय: ॥ १२ ॥
ເມື່ອເມືອງກຳລັງໄໝ້ ປະຊາຊົນ ຂ້າຮັບໃຊ້ ແລະຄອບຄົວ—ລູກ ຫຼານ ເມຍ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງອື່ນໆ—ລ້ວນຕິດຢູ່ໃນໄຟ ເຮັດໃຫ້ພຣະຣາຊາປຸຣັນຈະນະເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ
Verse 13
यवनोपरुद्धायतनो ग्रस्तायां कालकन्यया । पुर्यां प्रज्वारसंसृष्ट: पुरपालोऽन्वतप्यत ॥ १३ ॥
ງູຜູ້ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງເມືອງ ເຫັນວ່າປະຊາຊົນຖືກ “ກາລະກັນຍາ” ຈູ່ໂຈມ ແລະທີ່ຢູ່ຂອງຕົນຖືກພວກຢະວະນະປິດລ້ອມ; ເມື່ອໄຟຂອງ “ປຣະຈະວາຣະ” ເຜົາທີ່ພັກຂອງຕົນ ມັນກໍເສົ້າໃຈຢ່າງຫນັກ
Verse 14
न शेके सोऽवितुं तत्र पुरुकृच्छ्रोरुवेपथु: । गन्तुमैच्छत्ततो वृक्षकोटरादिव सानलात् ॥ १४ ॥
ມັນສັ່ນດ້ວຍຄວາມລຳບາກຫນັກ ແລະບໍ່ອາດປົກປ້ອງຜູ້ໃດໄດ້. ເຫມືອນງູຢູ່ໃນໂພງໄມ້ເມື່ອເກີດໄຟປ່າ ຍ່ອມຢາກອອກມາ, ມັນກໍຢາກອອກຈາກເມືອງເນື່ອງຈາກຄວາມຮ້ອນຮຸນແຮງ
Verse 15
शिथिलावयवो यर्हि गन्धर्वैर्हृतपौरुष: । यवनैररिभी राजन्नुपरुद्धो रुरोद ह ॥ १५ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ອະວະຍະວະຂອງມັນອ່ອນປວຍ ເພາະພວກຄັນທັຣວະໄດ້ຊິງພະລັງຊາຍໄປ ແລະຖືກສັດຕູຢະວະນະຂັດຂວາງ; ເມື່ອມັນຈະອອກຈາກຮ່າງ ກໍຖືກກັ້ນໄວ້ ແລ້ວມັນຮ້ອງໄຫ້ດັງໆ
Verse 16
दुहितृ: पुत्रपौत्रांश्च जामिजामातृपार्षदान् । स्वत्वावशिष्टं यत्किञ्चिद् गृहकोशपरिच्छदम् ॥ १६ ॥
ແລ້ວກະສັດປຸຣັນຊະນະໄດ້ຄິດຮອດລູກສາວ ລູກຊາຍ ຫຼານໆ ລູກໃພ້ຍິງ ລູກໃພ້ຊາຍ ຄົນຮັບໃຊ້ ແລະຜູ້ຕິດຕາມອື່ນໆ ພ້ອມທັງເຮືອນ ເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຮືອນ ແລະຊັບສິນນ້ອຍນິດທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່।
Verse 17
अहं ममेति स्वीकृत्य गृहेषु कुमतिर्गृही । दध्यौ प्रमदया दीनो विप्रयोग उपस्थिते ॥ १७ ॥
ດ້ວຍການຍຶດຖືຄວາມຄິດວ່າ “ຂ້ອຍ” ແລະ “ຂອງຂ້ອຍ” ກະສັດປຸຣັນຊະນະຜູ້ຕິດຢູ່ໃນຄອບຄົວຈຶ່ງຕົກໃນຄວາມຄິດຜິດ। ເພາະຫຼົງໃນພັນລະຍາຢ່າງຫນັກ ລາວຈຶ່ງດູຈົນໃນໃຈ ແລະເມື່ອເວລາແຫ່ງການພັດພາກມາຮອດ ກໍເສົ້າໂສກຢ່າງຫຼາຍ।
Verse 18
लोकान्तरं गतवति मय्यनाथा कुटुम्बिनी । वर्तिष्यते कथं त्वेषा बालकाननुशोचती ॥ १८ ॥
ກະສັດປຸຣັນຊະນະຄິດດ້ວຍຄວາມກັງວົນວ່າ “ອະນິຈຈາ! ພັນລະຍາຂອງຂ້ອຍຖືກພາລະລູກຫຼາຍຄົນກົດທັບ; ເມື່ອຂ້ອຍໄປສູ່ໂລກອື່ນ ນາງຈະໄຮ້ທີ່ພຶ່ງ. ເມື່ອຂ້ອຍລະທິ້ງຮ່າງນີ້ ນາງຈະດູແລທຸກຄົນໄດ້ແນວໃດ? ຄວາມຄິດເລື່ອງການດຳລົງຄອບຄົວຈະລົບກວນນາງຢ່າງຫນັກ”
Verse 19
न मय्यनाशिते भुङ्क्ते नास्नाते स्नाति मत्परा । मयि रुष्टे सुसन्त्रस्ता भर्त्सिते यतवाग्भयात् ॥ १९ ॥
ກະສັດປຸຣັນຊະນະໄດ້ຄິດຖຶງການປະພຶດໃນອະດີດກັບພັນລະຍາ ແລະຈື່ຈຳໄດ້ວ່າ ນາງບໍ່ກິນອາຫານຈົນກວ່າລາວຈະກິນເສັດ ບໍ່ອາບນ້ຳຈົນກວ່າລາວຈະອາບເສັດ ແລະນາງຜູກພັນກັບລາວຢ່າງຫນັກ ຈົນເມື່ອລາວໂກດແລະຕຳນິ ນາງກໍພຽງແຕ່ນິ່ງເງີຍ ອົດທົນ ແລະຮັບໄວ້।
Verse 20
प्रबोधयति माविज्ञं व्युषिते शोककर्शिता । वर्त्मैतद् गृहमेधीयं वीरसूरपि नेष्यति ॥ २० ॥
ກະສັດປຸຣັນຊະນະຄິດຕໍ່ໄປວ່າ “ເມື່ອຂ້ອຍຫຼົງງົງ ນາງຈະໃຫ້ຄຳແນະນຳດີໆເພື່ອປຸກໃຫ້ຮູ້; ເມື່ອຂ້ອຍຢູ່ໄກຈາກເຮືອນ ນາງກໍຖືກຄວາມໂສກກັດກິນຈົນຊູບຜອມ. ແມ່ນແຕ່ນາງເປັນແມ່ຂອງລູກຊາຍຜູ້ກ້າຫານຫຼາຍຄົນ ຂ້ອຍກໍຍັງຢ້ານວ່າ ນາງຈະຮັບຜິດຊອບວຽກເຮືອນແລະພາລະຄອບຄົວນີ້ໄດ້ແນວໃດ”
Verse 21
कथं नु दारका दीना दारकीर्वापरायणा: । वर्तिष्यन्ते मयि गते भिन्ननाव इवोदधौ ॥ २१ ॥
ກະສັດປຸຣັນຊະນະກັງວົນວ່າ: “ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈາກໂລກນີ້ໄປ ລູກຊາຍລູກສາວທີ່ພຶ່ງພາຂ້າພະເຈົ້າຈະຢູ່ແນວໃດ? ພວກເຂົາຈະເໝືອນຜູ້ໂດຍສານເຮືອແຕກກາງມະຫາສະໝຸດ.”
Verse 22
एवं कृपणया बुद्ध्या शोचन्तमतदर्हणम् । ग्रहीतुं कृतधीरेनं भयनामाभ्यपद्यत ॥ २२ ॥
ເພາະປັນຍາອັນຄັບແຄບ ລາວຈຶ່ງໂສກເສົ້າໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນໂສກ; ໃນຂະນະນັ້ນ ຍະວະນະຣາຊາ ຜູ້ມີນາມວ່າ “ຄວາມຢ້ານ” ກໍເຂົ້າມາໃກ້ເພື່ອຈັບກຸມລາວທັນທີ.
Verse 23
पशुवद्यवनैरेष नीयमान: स्वकं क्षयम् । अन्वद्रवन्ननुपथा: शोचन्तो भृशमातुरा: ॥ २३ ॥
ເມື່ອພວກຍະວະນະນຳກະສັດປຸຣັນຊະນະໄປຫາທີ່ຂອງພວກເຂົາ ໂດຍມັດລາວເໝືອນສັດ ຜູ້ຕິດຕາມຂອງລາວໂສກເສົ້າຢ່າງຫນັກ; ແມ່ນຈະຮ້ອງໄຫ້ກໍຕ້ອງຖືກບັງຄັບໃຫ້ເດີນຕາມໄປ.
Verse 24
पुरीं विहायोपगत उपरुद्धो भुजङ्गम: । यदा तमेवानु पुरी विशीर्णा प्रकृतिं गता ॥ २४ ॥
ງູທີ່ຖືກທະຫານຂອງຍະວະນະຣາຊາຈັບໄວ້ ແລະອອກນອກເມືອງແລ້ວ ໄດ້ຕາມນາຍຂອງມັນໄປກັບຄົນອື່ນ. ເມື່ອທຸກຄົນອອກຈາກເມືອງ ເມືອງນັ້ນກໍພັງທະລາຍແຕກສະລາຍເປັນຝຸ່ນທັນທີ.
Verse 25
विकृष्यमाण: प्रसभं यवनेन बलीयसा । नाविन्दत्तमसाविष्ट: सखायं सुहृदं पुर: ॥ २५ ॥
ເມື່ອຍະວະນະຜູ້ແຂງແຮງລາກລາວໄປຢ່າງຮຸນແຮງ ກະສັດຜູ້ຖືກຄວາມມືດແຫ່ງອະວິຊາຄອບງຳ ກໍຍັງບໍ່ອາດລະລຶກເຖິງສະຫາຍແລະຜູ້ປາດຖະນາດີທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າ—ຄື ປະຣະມາດມາ ຜູ້ສະຖິດໃນໃຈ—ໄດ້ເລີຍ.
Verse 26
तं यज्ञपशवोऽनेन संज्ञप्ता येऽदयालुना । कुठारैश्चिच्छिदु: क्रुद्धा: स्मरन्तोऽमीवमस्य तत् ॥ २६ ॥
ກະສັດປຸຣັນຊະນະຜູ້ໂຫດຮ້າຍ ເຄີຍຂ້າສັດຈໍານວນຫຼາຍໃນພິທີຍັດຍາ. ບັດນີ້ເມື່ອມີໂອກາດ ສັດບູຊາເຫຼົ່ານັ້ນໂກດແຄ້ນ ລະລຶກຄວາມເຈັບປວດ ແລ້ວໃຊ້ເຂົາແທງລາວ ດັ່ງຖືກຟັນເປັນຊິ້ນໆດ້ວຍຂວານ
Verse 27
अनन्तपारे तमसि मग्नो नष्टस्मृति: समा: । शाश्वतीरनुभूयार्तिं प्रमदासङ्गदूषित: ॥ २७ ॥
ເນື່ອງຈາກການຄົບຫາສະຕຣີຢ່າງປົ່ນເປື້ອນ ສັດມີຊີວິດເຊັ່ນກະສັດປຸຣັນຊະນະຈຶ່ງຈົມໃນຄວາມມືດອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ສູນເສຍຄວາມລະລຶກ ແລະທົນທຸກຂອງພົບພາວະວັດຖຸຢ່າງຍາວນານ
Verse 28
तामेव मनसा गृह्णन् बभूव प्रमदोत्तमा । अनन्तरं विदर्भस्य राजसिंहस्य वेश्मनि ॥ २८ ॥
ກະສັດປຸຣັນຊະນະລະທິ້ງຮ່າງກາຍໂດຍລະລຶກເຖິງພັນລະຍາ. ດັ່ງນັ້ນໃນຊາດຕໍ່ໄປ ລາວເກີດເປັນສະຕຣີຜູ້ງາມຍິ່ງ ແລະມີຖານະດີ ເປັນທິດາໃນເຮືອນຂອງກະສັດວິທັຣພະ
Verse 29
उपयेमे वीर्यपणां वैदर्भीं मलयध्वज: । युधि निर्जित्य राजन्यान् पाण्ड्य: परपुरञ्जय: ॥ २९ ॥
ໄດ້ກໍານົດໄວ້ວ່າ ໄວທັຣພີ ທິດາຂອງກະສັດວິທັຣພະ ຈະແຕ່ງງານກັບບຸລຸດຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍ ຄື ມະລະຍະທະວະຊະ ຊາວແດນປານດະຍະ; ຫຼັງຈາກຊະນະເຈົ້າຊາຍອື່ນໆໃນສົງຄາມ ລາວຈຶ່ງໄດ້ແຕ່ງງານນາງ
Verse 30
तस्यां स जनयां चक्र आत्मजामसितेक्षणाम् । यवीयस: सप्त सुतान् सप्त द्रविडभूभृत: ॥ ३० ॥
ຈາກນາງ ມະລະຍະທະວະຊະໄດ້ມີທິດາຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ມີດວງຕາດໍາສະຫງ່າ. ນອກນັ້ນຍັງມີລູກຊາຍນ້ອຍໆເຈັດຄົນ ຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາເປັນຜູ້ປົກຄອງແດນດຣາວິດ; ດັ່ງນັ້ນໃນດິນແດນນັ້ນຈຶ່ງມີກະສັດເຈັດອົງ
Verse 31
एकैकस्याभवत्तेषां राजन्नर्बुदमर्बुदम् । भोक्ष्यते यद्वंशधरैर्मही मन्वन्तरं परम् ॥ ३१ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ປຣາຈີນບັຣຫິສັດ, ບຸດຂອງມະລະຍະທະວະຈະ ແຕ່ລະອົງມີລູກຫຼານນັບໂກດິ. ວົງສານຂອງເຂົາໄດ້ປົກປ້ອງແຜ່ນດິນທັງປວງຈົນສິ້ນອາຍຸຂອງມະນຸໜຶ່ງ ແລະຍັງຕໍ່ໄປອີກ
Verse 32
अगस्त्य: प्राग्दुहितरमुपयेमे धृतव्रताम् । यस्यां दृढच्युतो जात इध्मवाहात्मजो मुनि: ॥ ३२ ॥
ມະຫາມຸນີ ອະກັສຕະຍະ ໄດ້ແຕ່ງງານກັບ ທຣຶຕະວຣະຕາ ທິດາຄົນໂຕຂອງມະລະຍະທະວະຈະ ຜູ້ມີພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງຕໍ່ພຣະສີກຣິສນະ. ຈາກນາງເກີດບຸດຊື່ ດຣຶດຫະຈະຍຸຕະ ແລະຈາກເຂົາເກີດ ອິດຫະມະວາຫະ ບຸດແຫ່ງມຸນີ
Verse 33
विभज्य तनयेभ्य: क्ष्मां राजर्षिर्मलयध्वज: । आरिराधयिषु: कृष्णं स जगाम कुलाचलम् ॥ ३३ ॥
ພຣະຣາຊາິສີ ມະລະຍະທະວະຈະ ໄດ້ແບ່ງອານາຈັກທັງໝົດໃຫ້ແກ່ບຸດທັງຫຼາຍ. ແລ້ວເພື່ອບູຊາພຣະສີກຣິສນະດ້ວຍຈິດທີ່ເອກະກຣະ ຈຶ່ງໄປຍັງສະຖານທີ່ສົງັດຊື່ ກຸລາຈະລະ
Verse 34
हित्वा गृहान् सुतान् भोगान् वैदर्भी मदिरेक्षणा । अन्वधावत पाण्ड्येशं ज्योत्स्नेव रजनीकरम् ॥ ३४ ॥
ນາງໄວທັຣພີ ຜູ້ມີດວງຕາອັນມະນົມະນີ ໄດ້ລະທິ້ງເຮືອນ ລູກ ແລະຄວາມສຸກທາງໂລກ ແລ້ວຕາມພຣະຣາຊາປານດະຍະໄປ—ດຸຈແສງຈັນທຣາທີ່ຕາມດວງຈັນໃນຄືນ
Verse 35
तत्र चन्द्रवसा नाम ताम्रपर्णी वटोदका । तत्पुण्यसलिलैर्नित्यमुभयत्रात्मनो मृजन् ॥ ३५ ॥ कन्दाष्टिभिर्मूलफलै: पुष्पपर्णैस्तृणोदकै: । वर्तमान: शनैर्गात्रकर्शनं तप आस्थित: ॥ ३६ ॥
ໃນແດນກຸລາຈະລະ ມີແມ່ນ້ຳຊື່ ຈັນທຣະວະສາ, ຕາມຣະປັຣນີ ແລະ ວະໂຕດະກາ. ພຣະຣາຊາມະລະຍະທະວະຈະ ອາບນ້ຳໃນນ້ຳອັນສັກສິດນັ້ນເປັນນິດ ເພື່ອຊຳລະຕົນທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນ. ພຣະອົງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຫົວພືດ ເມັດ ຮາກແລະຜົນ ດອກແລະໃບ ຫຍ້າ ແລະນ້ຳດື່ມ ບຳເພັນຕະປະອັນເຂັ້ມງວດ ຈົນຮ່າງກາຍຜອມລົງຫຼາຍ
Verse 36
तत्र चन्द्रवसा नाम ताम्रपर्णी वटोदका । तत्पुण्यसलिलैर्नित्यमुभयत्रात्मनो मृजन् ॥ ३५ ॥ कन्दाष्टिभिर्मूलफलै: पुष्पपर्णैस्तृणोदकै: । वर्तमान: शनैर्गात्रकर्शनं तप आस्थित: ॥ ३६ ॥
ໃນແຂວງກຸລາຈະລະ ມີແມ່ນ້ຳສັກສິດຊື່ ຈັນທຣະວະສາ, ຕາມຣະປັນນີ ແລະ ວະໂຕດະກາ. ພະຣາຊາມະລະຍະທະວະຈະ ໄປອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນເປັນປະຈຳ ເພື່ອຊຳລະຕົນທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນ. ພຣະອົງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຫົວພືດ ເມັດ ໃບ ດອກ ຮາກ ໝາກ ແລະຫຍ້າ ດື່ມແຕ່ນ້ຳ ຈຶ່ງບຳເພັນຕະປະອັນເຂັ້ມງວດຈົນຮ່າງກາຍຜອມລົງ
Verse 37
शीतोष्णवातवर्षाणि क्षुत्पिपासे प्रियाप्रिये । सुखदु:खे इति द्वन्द्वान्यजयत्समदर्शन: ॥ ३७ ॥
ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຕະປະ ພະຣາຊາມະລະຍະທະວະຈະ ມີຈິດເສມອພາກຕໍ່ຄູ່ຕົກກັນ: ໜາວ-ຮ້ອນ ລົມ-ຝົນ ຫິວ-ຫາຍ ຖືກໃຈ-ບໍ່ຖືກໃຈ ແລະ ສຸກ-ທຸກ. ດັ່ງນີ້ພຣະອົງຈຶ່ງຊະນະຄວາມສຳພັນຜັນແປທັງປວງ
Verse 38
तपसा विद्यया पक्वकषायो नियमैर्यमै: । युयुजे ब्रह्मण्यात्मानं विजिताक्षानिलाशय: ॥ ३८ ॥
ດ້ວຍຕະປະ ແລະ ວິຊາ ພ້ອມກັບການຖືຍາມະ-ນິຍາມະ ຄວາມເສົ້າໝອງ (ກະສາຍະ) ຂອງພະຣາຊາມະລະຍະທະວະຈະ ສຸກງອມແລະຈາງຫາຍ. ພຣະອົງຊະນະອິນທຣີ ປຣານ ແລະຈິດ ແລ້ວຕັ້ງອາຕະມາໄວ້ໃນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ—ພຣະສີກຣິດສະນະ
Verse 39
आस्ते स्थाणुरिवैकत्र दिव्यं वर्षशतं स्थिर: । वासुदेवे भगवति नान्यद्वेदोद्वहन् रतिम् ॥ ३९ ॥
ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຢູ່ທີ່ເດີມບໍ່ໄຫວຕິງດຸດເສົາ ເປັນເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍປີຕາມການນັບຂອງເທວະ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວາມຮັກພັກດີອັນບໍລິສຸດຕໍ່ພຣະວາສຸເທວະ—ພຣະສີກຣິດສະນະ—ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະພຣະອົງຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນນັ້ນ
Verse 40
स व्यापकतयात्मानं व्यतिरिक्ततयात्मनि । विद्वान् स्वप्न इवामर्शसाक्षिणं विरराम ह ॥ ४० ॥
ພະຣາຊາມະລະຍະທະວະຈະ ບັນລຸຄວາມຮູ້ອັນສົມບູນ ໂດຍແຍກໄດ້ວ່າ ປຣະມາດມະແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກສິ່ງ ແຕ່ ຊີວາດມະ ແຍກຕ່າງແລະຈຳກັດຢູ່ໃນກາຍ. ພຣະອົງເຫັນວ່າກາຍບໍ່ແມ່ນວິນຍານ ແຕ່ວິນຍານເປັນພະຍານຂອງກາຍ ດຸດຜູ້ຕື່ນຈາກຄວາມຝັນແລ້ວວາງຄວາມຫຼົງ
Verse 41
साक्षाद्भगवतोक्तेन गुरुणा हरिणा नृप । विशुद्धज्ञानदीपेन स्फुरता विश्वतोमुखम् ॥ ४१ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ພະຣາຊາມະລະຍະທະວະຈະ ໄດ້ບັນລຸປັນຍາອັນບໍລິສຸດ ເນື່ອງຈາກໄດ້ຮັບຄຳສອນໂດຍກົງຈາກພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ພຣະຫຣິ ເປັນຄູ. ດ້ວຍປະທີບແຫ່ງຍານທິບນັ້ນ ພຣະອົງເຂົ້າໃຈທຸກສິ່ງຈາກທຸກມຸມມອງ.
Verse 42
परे ब्रह्मणि चात्मानं परं ब्रह्म तथात्मनि । वीक्षमाणो विहायेक्षामस्मादुपरराम ह ॥ ४२ ॥
ພະອົງເຫັນຕົນຢູ່ໃນປະຣະພຣະຫມັນ ແລະເຫັນປະຣະພຣະຫມັນຢູ່ໃນຕົນ. ເມື່ອຮູ້ວ່າທັງສອງຢູ່ຮ່ວມກັນ ຈຶ່ງລະທິດທິແຫ່ງຄວາມແຍກ ແລະຢຸດກິດຈະກຳທີ່ມີຜົນປະໂຫຍດແຍກຕ່າງ.
Verse 43
पतिं परमधर्मज्ञं वैदर्भी मलयध्वजम् । प्रेम्णा पर्यचरद्धित्वा भोगान् सा पतिदेवता ॥ ४३ ॥
ທິດາຂອງກະສັດວິທັຣພະ ຍອມຮັບພະສາມີ ມະລະຍະທະວະຈະ ຜູ້ຮູ້ທຳສູງສຸດ ເປັນທຸກສິ່ງແລະເປັນຜູ້ສູງສຸດ. ນາງຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຮັກ ລະທິ້ງຄວາມເພີດເພີນທາງອາຍະຕະນະ ແລະເປັນພັນລະຍາຜູ້ບູຊາສາມີ ດຳເນີນຕາມຫຼັກຂອງພະສາມີ.
Verse 44
चीरवासा व्रतक्षामा वेणीभूतशिरोरुहा । बभावुप पतिं शान्ता शिखा शान्तमिवानलम् ॥ ४४ ॥
ນາງນຸ່ງເສື້ອຜ້າເກົ່າ ຜອມລົງເນື່ອງຈາກຖືວັດແລະຕະປະ; ຜົມບໍ່ໄດ້ຈັດຈຶ່ງພັນກັນເປັນກອງ. ແມ່ນຢູ່ໃກ້ພະສາມີຕະຫຼອດ ນາງກໍສງົບ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ດຸດດັ່ງແປວໄຟທີ່ບໍ່ຖືກລົບກວນ.
Verse 45
अजानती प्रियतमं यदोपरतमङ्गना । सुस्थिरासनमासाद्य यथापूर्वमुपाचरत् ॥ ४५ ॥
ທິດາຂອງກະສັດວິທັຣພະ ຍັງຄົງຮັບໃຊ້ພະສາມີຕາມເກົ່າ ແມ່ນແຕ່ພະອົງນັ່ງຢູ່ໃນອາສນະອັນໝັ້ນຄົງ ຈົນກວ່ານາງຈະຮູ້ແນ່ວ່າພະສາມີໄດ້ລະສັງຂານແລ້ວ.
Verse 46
यदा नोपलभेताङ्घ्रावूष्माणं पत्युरर्चती । आसीत्संविग्नहृदया यूथभ्रष्टा मृगी यथा ॥ ४६ ॥
ໃນຂະນະທີ່ນາງນວດຕີນຮັບໃຊ້ຜົວ ນາງບໍ່ຮູ້ສຶກຄວາມອົບອຸ່ນອີກ ເລີຍເຂົ້າໃຈວ່າທ່ານໄດ້ລະຮ່າງແລ້ວ। ນາງຫວາດຫວັ່ນໂດດດ່ຽວ ເຫມືອນກວາງເພດຍິງທີ່ພັດພາກຈາກຄູ່ຂອງຕົນ।
Verse 47
आत्मानं शोचती दीनमबन्धुं विक्लवाश्रुभि: । स्तनावासिच्य विपिने सुस्वरं प्ररुरोद सा ॥ ४७ ॥
ນາງໂສກເສົ້າຕໍ່ຕົນເອງຜູ້ທຸກຍາກແລະບໍ່ມີຜູ້ພຶ່ງ ນ້ຳຕາໄຫຼຈົນຊຸ່ມອົກ ແລະນາງຮ້ອງໄຫ້ດັງໆໃນປ່ານັ້ນ।
Verse 48
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ राजर्षे इमामुदधिमेखलाम् । दस्युभ्य: क्षत्रबन्धुभ्यो बिभ्यतीं पातुमर्हसि ॥ ४८ ॥
ລຸກຂຶ້ນເຖີດ ລຸກຂຶ້ນເຖີດ ໂອ້ກະສັດິສີ! ຈົ່ງເບິ່ງໂລກນີ້ທີ່ຖືກນ້ຳລ້ອມຮອບ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍໂຈນ ແລະກະສັດຈອມປອມ। ໂລກກຳລັງຫວາດກົວ; ໜ້າທີ່ຂອງທ່ານຄືການປົກປ້ອງມັນ।
Verse 49
एवं विलपन्ती बाला विपिनेऽनुगता पतिम् । पतिता पादयोर्भर्तू रुदत्यश्रूण्यवर्तयत् ॥ ४९ ॥
ນາງຄຳນວນຄວາມເສົ້າແບບນັ້ນ ແລ້ວຕາມຜົວເຂົ້າໄປໃນປ່າ ແລະລົ້ມລົງທີ່ຕີນຂອງຜົວຜູ້ສິ້ນຊີວິດ। ນາງຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງນ່າສົງສານ ແລະນ້ຳຕາໄຫຼຈາກດວງຕາ।
Verse 50
चितिं दारुमयीं चित्वा तस्यां पत्यु: कलेवरम् । आदीप्य चानुमरणे विलपन्ती मनो दधे ॥ ५० ॥
ຕໍ່ມານາງຈັດກອງຟືນເປັນຈິຕາ ແລະວາງຮ່າງຂອງຜົວໄວ້ເທິງນັ້ນ। ເມື່ອຈຸດໄຟໃຫ້ລຸກໂຊນ ນາງຄຳນວນຢ່າງໜັກ ແລະຕັ້ງໃຈຈະດັບຊີວິດຕາມຜົວໃນກອງໄຟນັ້ນ।
Verse 51
तत्र पूर्वतर: कश्चित्सखा ब्राह्मण आत्मवान् । सान्त्वयन् वल्गुना साम्ना तामाह रुदतीं प्रभो ॥ ५१ ॥
ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ທີ່ນັ້ນມີພຣາຫມັນຜູ້ມີຈິດແຂງແກ່ ເປັນເພື່ອນເກົ່າຂອງພຣະປຸຣັນຈະນະ ມາແລ້ວປອບໃຈພຣະມະເຫສີດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຫວານ
Verse 52
ब्राह्मण उवाच का त्वं कस्यासि को वायं शयानो यस्य शोचसि । जानासि किं सखायं मां येनाग्रे विचचर्थ ह ॥ ५२ ॥
ພຣາຫມັນຖາມວ່າ—ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ເປັນເມຍຫຼືລູກສາວຂອງໃຜ? ຜູ້ຊາຍທີ່ນອນຢູ່ນີ້ແມ່ນໃຜ ທີ່ເຈົ້າກຳລັງໂສກເສົ້າ? ເຈົ້າຈື່ຂ້ອຍບໍ? ຂ້ອຍແມ່ນມິດນິລັນດອນຂອງເຈົ້າ; ກ່ອນນີ້ເຈົ້າເຄີຍປຶກສາຂ້ອຍຫຼາຍຄັ້ງ
Verse 53
अपि स्मरसि चात्मानमविज्ञातसखं सखे । हित्वा मां पदमन्विच्छन् भौमभोगरतो गत: ॥ ५३ ॥
ພຣາຫມັນກ່າວຕໍ່ວ່າ—ມິດເອີຍ ແມ່ນເຈົ້າຈະຍັງຈື່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ທັນທີ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ລະລຶກເຖິງມິດສະນິດໃນອະດີດບໍ? ໜ້າເສຍໃຈ ເຈົ້າລະທິ້ງການຄົບຫາກັບຂ້ອຍ ແລະຫຼົງໃນຄວາມສຸກທາງໂລກ ກາຍເປັນຜູ້ເສບສົມໂລກວັດຖຸນີ້
Verse 54
हंसावहं च त्वं चार्य सखायौ मानसायनौ । अभूतामन्तरा वौक: सहस्रपरिवत्सरान् ॥ ५४ ॥
ມິດຜູ້ອ່ອນໂຍນເອີຍ ຂ້ອຍແລະເຈົ້າເຫມືອນຫົງສອງຕົວ ອາໄສຢູ່ຮ່ວມກັນໃນສະຫຼອງແຫ່ງດວງໃຈດຸດທະເລສາບມານະສາ ແຕ່ຕະຫຼອດຫຼາຍພັນປີພວກເຮົາຍັງຫ່າງໄກຈາກຖິ່ນເດີມ
Verse 55
स त्वं विहाय मां बन्धो गतो ग्राम्यमतिर्महीम् । विचरन् पदमद्राक्षी: कयाचिन्निर्मितं स्त्रिया ॥ ५५ ॥
ມິດເອີຍ ເຈົ້ານັ້ນແຫຼະແມ່ນມິດເກົ່າຂອງຂ້ອຍ; ແຕ່ເມື່ອເຈົ້າລະທິ້ງຂ້ອຍ ຈິດກໍເປັນໂລກີ ແລະລົງສູ່ແຜ່ນດິນ. ເພາະບໍ່ເຫັນຂ້ອຍ ເຈົ້າຈຶ່ງພະເນຈອນໃນຮູບນານາ ໃນໂລກວັດຖຸນີ້ ທີ່ຖືກສ້າງໂດຍສະຕຣີຜູ້ໜຶ່ງ
Verse 56
पञ्चारामं नवद्वारमेकपालं त्रिकोष्ठकम् । षट्कुलं पञ्चविपणं पञ्चप्रकृति स्त्रीधवम् ॥ ५६ ॥
ໃນນະຄອນແຫ່ງກາຍນີ້ ມີສວນຫ້າ ປະຕູເກົ້າ ຜູ້ພິທັກຄົນດຽວ ຫ້ອງສາມ ຕະກູນຫົກ ຮ້ານຫ້າ ທາດວັດຖຸຫ້າ ແລະນາງເຈົ້າເຮືອນຄົນໜຶ່ງ।
Verse 57
पञ्चेन्द्रियार्था आरामा द्वार: प्राणा नव प्रभो । तेजोऽबन्नानि कोष्ठानि कुलमिन्द्रियसङ्ग्रह: ॥ ५७ ॥
ເພື່ອນຮັກ, ສວນຫ້າແມ່ນວັດຖຸແຫ່ງຄວາມເພີດເພີນຂອງປະສາດຫ້າ; ຜູ້ພິທັກແມ່ນປຣານ ລົມຊີວິດທີ່ເຄື່ອນຜ່ານປະຕູເກົ້າ. ຫ້ອງສາມແມ່ນໄຟ ນ້ຳ ແລະດິນ; ຕະກູນຫົກແມ່ນຈິດໃຈກັບປະສາດຫ້າລວມກັນ
Verse 58
विपणस्तु क्रियाशक्तिर्भूतप्रकृतिरव्यया । शक्त्यधीश: पुमांस्त्वत्र प्रविष्टो नावबुध्यते ॥ ५८ ॥
ຮ້ານທັງຫ້າແມ່ນອິນທຣີຍການກະທຳຫ້າ; ພວກມັນເຮັດວຽກດ້ວຍພະລັງຮ່ວມຂອງທາດຫ້າອັນນິລັນດອນ. ຫຼັງການເຄື່ອນໄຫວນີ້ມີອາດມັນ ຜູ້ເປັນບຸກຄົນແລະຜູ້ເສວຍຜົນແທ້; ແຕ່ເພາະຖືກຊ່ອນໃນນະຄອນແຫ່ງກາຍ ຈຶ່ງຂາດປັນຍາ
Verse 59
तस्मिंस्त्वं रामया स्पृष्टो रममाणोऽश्रुतस्मृति: । तत्सङ्गादीदृशीं प्राप्तो दशां पापीयसीं प्रभो ॥ ५९ ॥
ເພື່ອນຮັກ, ເມື່ອເຈົ້າເຂົ້າສູ່ກາຍແບບນັ້ນພ້ອມນາງແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາວັດຖຸ ເຈົ້າຈະຫມົກມຸ່ນໃນຄວາມເພີດເພີນຂອງປະສາດ ແລະລືມສຣຸຕິ-ສມຣິຕິ ຄືຄວາມຈື່ຈຳທາງວິນຍານ. ເນື່ອງຈາກການຄົບຄ້ານັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງຕົກໃນສະພາບທຸກຂ໌ຫຼາຍປະການ
Verse 60
न त्वं विदर्भदुहिता नायं वीर: सुहृत्तव । न पतिस्त्वं पुरञ्जन्या रुद्धो नवमुखे यया ॥ ६० ॥
ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນລູກສາວແຫ່ງວິທຣະພະ ແລະວີຣະບຸລຸດນີ້ກໍບໍ່ແມ່ນສາມີຜູ້ປາດຖະໜາຄວາມດີໃຫ້ເຈົ້າ. ເຈົ້າກໍບໍ່ແມ່ນສາມີຂອງປຸຣັນຊະນີ; ເຈົ້າພຽງແຕ່ຖືກຫຼອກໃຫ້ຕິດຢູ່ໃນກາຍທີ່ມີປະຕູເກົ້າປະຕູນີ້
Verse 61
माया ह्येषा मया सृष्टा यत्पुमांसं स्त्रियं सतीम् । मन्यसे नोभयं यद्वै हंसौ पश्यावयोर्गतिम् ॥ ६१ ॥
ນີ້ແມ່ນມາຍາຂອງເຮົາ; ເພາະຍຶດຕິດໃນຮ່າງກາຍ ເຈົ້າບາງຄັ້ງຄິດວ່າເປັນຊາຍ ບາງຄັ້ງເປັນຍິງຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະບາງຄັ້ງເປັນເພດກາງ. ແທ້ຈິງເຈົ້າແລະເຮົາເປັນອັດຕາວິນຍານບໍລິສຸດ. ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງນີ້; ເຮົາອະທິບາຍສະຖານະທີ່ແທ້.
Verse 62
अहं भवान्न चान्यस्त्वं त्वमेवाहं विचक्ष्व भो: । न नौ पश्यन्ति कवयश्छिद्रं जातु मनागपि ॥ ६२ ॥
ເພື່ອນທີ່ຮັກ, ເຮົາ (ປະຣະມາດມາ) ແລະ ເຈົ້າ (ຊີວາດມາ) ບໍ່ແຕກຕ່າງກັນໃນຄຸນະພາບ ເພາະລ້ວນເປັນວິນຍານ. ຈົ່ງພິຈາລະນາ. ບັນດິດຜູ້ຮູ້ແທ້ບໍ່ເຫັນຄວາມຕ່າງເຊິງຄຸນະພາບລະຫວ່າງເຈົ້າແລະເຮົາເລີຍ.
Verse 63
यथा पुरुष आत्मानमेकमादर्शचक्षुषो: । द्विधाभूतमवेक्षेत तथैवान्तरमावयो: ॥ ६३ ॥
ເຫມືອນຄົນໜຶ່ງເຫັນຮູບສະທ້ອນຂອງຕົນໃນກະຈົກວ່າເປັນອັນດຽວກັບຕົນ ແຕ່ຄົນອື່ນເຫັນເປັນສອງຮ່າງ; ສະນັ້ນໃນສະພາບວັດຖຸ—ທີ່ຊີວະເຫັນຄືຖືກກະທົບ ແຕ່ແທ້ຈິງບໍ່ຖືກ—ຈຶ່ງປາກົດຄືມີຄວາມຕ່າງລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າແລະຊີວະ.
Verse 64
एवं स मानसो हंसो हंसेन प्रतिबोधित: । स्वस्थस्तद्वयभिचारेण नष्टामाप पुन: स्मृतिम् ॥ ६४ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຫົວໃຈມີຫົງສອງຕົວຢູ່ຮ່ວມກັນ. ເມື່ອຫົງຕົວໜຶ່ງສອນອີກຕົວໜຶ່ງ ເຂົາຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນສະພາບເດີມຂອງຕົນ; ຄືໄດ້ຄືນມາຊຶ່ງຈິດສຳນຶກກະຣິດສະນະເດີມທີ່ສູນໄປເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງໃນວັດຖຸ.
Verse 65
बर्हिष्मन्नेतदध्यात्मं पारोक्ष्येण प्रदर्शितम् । यत्परोक्षप्रियो देवो भगवान् विश्वभावन: ॥ ६५ ॥
ໂອ ກະສັດ ປຣາຈີນະບະຣະຫິ (ບະຣະຫິສະມັນ), ຄຳສອນອັດຍາດມະນີ້ ເຮົາໄດ້ສະແດງແບບອ້ອມໆ, ເພາະພຣະພະຄະວານ ຜູ້ອຸປະຖຳໂລກ ຖືກຮູ້ວ່າຊອບໃຫ້ຮູ້ໂດຍນັຍແຝງ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງເລົ່າເລື່ອງປຸຣັນຈະນະເພື່ອສອນການຮູ້ແຈ້ງຕົນເອງ.
Frequently Asked Questions
They function allegorically: Yavana-rāja represents fear and death overtaking the embodied being, while Kālakanyā represents Time manifesting as old age that drains beauty, strength, and enjoyment. Their ‘soldiers’ symbolize the progressive breakdown of bodily systems and the pressures that force the jīva to abandon the body.
The city is the material body (deha), described as having nine gates (two eyes, two ears, two nostrils, mouth, anus, genitals). Within this city, the jīva misidentifies as the enjoyer, becomes absorbed in sense objects, and forgets the Paramātmā. The image teaches embodied psychology and the mechanics of bondage in a memorable narrative form.
The chapter applies the Bhagavatam’s principle that one’s consciousness at death shapes the next embodiment. Because Purañjana dies intensely remembering his wife and household attachment, the mind’s final fixation produces a corresponding birth—here as Vaidarbhī—illustrating how kāma and identification with relational roles redirect the jīva’s journey.
He is the Paramātmā, the Supersoul—present as the jīva’s eternal friend within the heart. He reminds the conditioned soul of their long companionship (the ‘two swans’) and reorients identity away from bodily designations toward spiritual self-knowledge and bhakti.
Malayadhvaja models the positive resolution of the allegory: disciplined living, austerity, sense control, and bhakti lead to steady realization—distinguishing the localized jīva from the all-pervading Supersoul—culminating in fixed devotional attraction to Kṛṣṇa. His life contrasts Purañjana’s downfall under attachment and forgetfulness.