Adhyaya 9
Mohinī-mūrti Distributes Amṛta; Rāhu is Severed; Results Differ by Shelter
ຫຼັງຈາກການກວນທະເລນ້ຳນົມ ອະສຸຣາໄດ້ຍຶດກະລະສະອຳຣິຕະ ແລະເກີດການແຂ່ງຂັນກັນໃນພາຍໃນ ສະແດງວ່າພັນທະທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເພີດເພີນແລະອຳນາດບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປາກົດເປັນ ໂມຫິນີ-ມູຣຕິ ຮູບສະຕຣີງາມຫາທຽບ ທຳໃຫ້ໃຈອະສຸຣາຫວັ່ນໄຫວ. ພວກເຂົາຂໍໃຫ້ນາງເປັນຜູ້ຕັດສິນແລະແບ່ງນ້ຳອຳຣິຕະໃຫ້ເທົ່າກັນ ໂດຍອ້າງວ່າລ້ວນເປັນລູກຫຼານຂອງກາຊະຍະປະ. ໂມຫິນີເຕືອນຢ່າໄວ້ໃຈສະຕຣີທີ່ເປັນເອກະລາດ ແຕ່ອະສຸຣາຜູ້ຫຼົງໄຫຼກໍມອບກະລະສະໃຫ້ ແລະຍອມຮັບທຸກຢ່າງທີ່ນາງຈະເຮັດ ຈະຍຸດຕິທຳຫຼືບໍ່ກໍຕາມ. ຫຼັງພິທີການ ແລະການນັ່ງຕາມລຳດັບ ໂມຫິນີຈັດແຖວແຍກກັນ ແລະໃຊ້ຄຳຫວານຫຼອກອະສຸຣາ ໂດຍຖວາຍອຳຣິຕະໃຫ້ແກ່ເທວະ ໃຫ້ພົ້ນຈາກແກ່ແລະຕາຍ. ອະສຸຣາຢູ່ນິ່ງເພື່ອຮັກສາຄຳສັນຍາ “ຄວາມສະເໝີ” ແລະຄວາມຫຼົງໄຫຼ. ຣາຫູແຝງເຂົ້າແຖວເທວະ ແຕ່ສູຣະຍະແລະຈັນທຣະເຜີຍໂປງ; ຮຣິຕັດຫົວດ້ວຍ ສຸດັຣຊະນະ-ຈັກຣະ ແລະຫົວອະມະຕະຂອງລາວກາຍເປັນດາວພະເຄາະທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄຣາສ. ເມື່ອເທວະດື່ມສຳເລັດ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຜີຍຮູບແທ້. ບົດນີ້ສະຫຼຸບຫຼັກການຊັດເຈນ: ການພະຍາຍາມຄ້າຍກັນ ແຕ່ຜົນຕ່າງກັນ—ເທວະສຳເລັດເພາະຢູ່ໃນຮົ່ມພຣະບາດຂອງພຣະອົງ; ອະສຸຣາລົ້ມເຫຼວເພາະຫ່າງຈາກພັກຕິ ແລະການກະທຳໂລກທັງປວງຈະມີຜົນກໍຕໍ່ເມື່ອຖວາຍເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच तेऽन्योन्यतोऽसुरा: पात्रं हरन्तस्त्यक्तसौहृदा: । क्षिपन्तो दस्युधर्माण आयान्तीं ददृशु: स्त्रियम् ॥ १ ॥
ທ່ານ ສຸກກະເທວະ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ, ພວກຍັກກໍເລີ່ມເປັນສັດຕູກັນ. ຍາດແຍ່ງເອົາໂຖນ້ຳອະມະລິດ ແລະ ປະຖິ້ມມິດຕະພາບ, ໃນຂະນະນັ້ນ ພວກເຂົາເຫັນຍິງສາວຄົນໜຶ່ງຍ່າງເຂົ້າມາ.
Verse 2
अहो रूपमहो धाम अहो अस्या नवं वय: । इति ते तामभिद्रुत्य पप्रच्छुर्जातहृच्छया: ॥ २ ॥
ເມື່ອເຫັນຍິງສາວທີ່ສວຍງາມ, ພວກຍັກກໍເວົ້າວ່າ, "ໂອ້, ຄວາມງາມຂອງນາງຊ່າງມະຫັດສະຈັນແທ້, ລັດສະໝີຂອງຮ່າງກາຍ ແລະ ຄວາມເປັນໜຸ່ມສາວຂອງນາງຊ່າງໜ້າອັດສະຈັນ!" ເວົ້າດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຟ້າວເຂົ້າໄປຫານາງດ້ວຍຄວາມຕັກຫາ ແລະ ເລີ່ມຖາມນາງ.
Verse 3
का त्वं कञ्जपलाशाक्षि कुतो वा किं चिकीर्षसि । कस्यासि वद वामोरु मथ्नतीव मनांसि न: ॥ ३ ॥
ໂອ ນາງຜູ້ງາມມີດວງຕາດັ່ງກີບດອກບົວ ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ມາຈາກໃສ? ມາທີ່ນີ້ເພື່ອຈຸດປະສົງຫຍັງ ແລະເປັນຂອງໃຜ? ໂອ ຜູ້ມີຂາອ່ອນງາມ ເຫັນເຈົ້າພຽງແຕ່ຄັ້ງດຽວ ໃຈພວກເຮົາກໍຫວັ່ນໄຫວ.
Verse 4
न वयं त्वामरैर्दैत्यै: सिद्धगन्धर्वचारणै: । नास्पृष्टपूर्वां जानीमो लोकेशैश्च कुतो नृभि: ॥ ४ ॥
ບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເຖິງມະນຸດເລີຍ ແມ່ນແຕ່ເທວະ, ອະສຸຣ, ສິດທະ, ຄັນທະຣະວະ, ຈາຣະນະ ແລະຜູ້ຄຸ້ມຄອງໂລກກັບປຣະຊາປະຕິ ກໍບໍ່ເຄີຍແຕະຕ້ອງເຈົ້າຫຼາຍ່ອນ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນວ່າພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ຕົວຕົນຂອງເຈົ້າ.
Verse 5
नूनं त्वं विधिना सुभ्रू: प्रेषितासि शरीरिणाम् । सर्वेन्द्रियमन:प्रीतिं विधातुं सघृणेन किम् ॥ ५ ॥
ໂອ ນາງຜູ້ມີຄິ້ວງາມ ແນ່ນອນວ່າຜູ້ກຳນົດຊະຕາໄດ້ສົ່ງເຈົ້າມາດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນບໍ່ມີເຫດ ເພື່ອໃຫ້ອິນທຣີ ແລະໃຈຂອງສັດມີກາຍທັງປວງຊື່ນບານ ບໍ່ແມ່ນຫຼື?
Verse 6
सा त्वं न: स्पर्धमानानामेकवस्तुनि मानिनि । ज्ञातीनां बद्धवैराणां शं विधत्स्व सुमध्यमे ॥ ६ ॥
ໂອ ນາງຜູ້ມີກຽດ ເພາະແຕ່ສິ່ງດຽວ—ໝໍ້ອະມຣິຕະ—ພວກເຮົາຈຶ່ງແຂ່ງຂັນກັນ ແລະຜູກເວນກັນ ແມ່ນແຕ່ເປັນຍາດພີ່ນ້ອງກໍຍັງເປັນສັດຕູຫນັກຂຶ້ນ ໂອ ຜູ້ມີແອວອ່ອນງາມ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເມດຕາໃຫ້ຄວາມສະຫງົບ ແລະຕັດສິນຂໍ້ພິພາດນີ້ໃຫ້ພວກເຮົາ.
Verse 7
वयं कश्यपदायादा भ्रातर: कृतपौरुषा: । विभजस्व यथान्यायं नैव भेदो यथा भवेत् ॥ ७ ॥
ພວກເຮົາທັງໝົດ—ທັງເທວະແລະອະສຸຣ—ເປັນລູກຫຼານຂອງກັສຍະປະ ຈຶ່ງເປັນພີ່ນ້ອງກັນ ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຮົາອວດກຳລັງໃນຄວາມແຕກແຍກ ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ເຈົ້າແບ່ງອະມຣິຕະຢ່າງຍຸດຕິທຳ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າວສານລະຫວ່າງພວກເຮົາ.
Verse 8
इत्युपामन्त्रितो दैत्यैर्मायायोषिद्वपुर्हरि: । प्रहस्य रुचिरापाङ्गैर्निरीक्षन्निदमब्रवीत् ॥ ८ ॥
ເມື່ອອະສູນທັງຫຼາຍອ້ອນວອນດັ່ງນັ້ນ ພຣະຮຣິ ຜູ້ຊົງແປງເປັນຮູບນາງງາມ ກໍຍິ້ມອ່ອນໆ ແລະເບິ່ງດ້ວຍສາຍຕາອັນດຶງດູດ ແລ້ວກ່າວດັ່ງນີ້
Verse 9
श्रीभगवानुवाच कथं कश्यपदायादा: पुंश्चल्यां मयि सङ्गता: । विश्वासं पण्डितो जातु कामिनीषु न याति हि ॥ ९ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ໂອ ລູກຫຼານຂອງກັສຍະປະ! ຂ້າເປັນແຕ່ນາງຫຍິງສໍາສ່ອນ; ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ພວກເຈົ້າເຊື່ອໃຈຂ້າຫຼາຍປານນີ້? ຄົນຮູ້ຍ່ອມບໍ່ໄວ້ໃຈຄາມິນີ.”
Verse 10
सालावृकाणां स्त्रीणां च स्वैरिणीनां सुरद्विष: । सख्यान्याहुरनित्यानि नूत्नं नूत्नं विचिन्वताम् ॥ १० ॥
ໂອ ພວກອະສູນຜູ້ເກລີຍດເທວະ! ເຫມືອນລີງ ໝາປ່າ ແລະໝາ ທີ່ບໍ່ໝັ້ນຄົງໃນກາມສຳພັນ ແລະຊອກຫາເພື່ອນໃໝ່ທຸກມື້, ສະຕຣີຜູ້ຢູ່ຕາມໃຈຕົນກໍຊອກຫາມິດໃໝ່ທຸກມື້. ມິດຕະພາບກັບນາງແບບນີ້ບໍ່ຍືນຍົງ—ນີ້ແມ່ນຄຳເຫັນຂອງຜູ້ຮູ້.
Verse 11
श्रीशुक उवाच इति ते क्ष्वेलितैस्तस्या आश्वस्तमनसोऽसुरा: । जहसुर्भावगम्भीरं ददुश्चामृतभाजनम् ॥ ११ ॥
ສີຣີ ສຸກະເທວ ໂກສະວາມີ ກ່າວຕໍ່ວ່າ: ເມື່ອອະສູນໄດ້ຍິນຄໍາຂອງໂມຫິນີ-ມູຣຕິ ທີ່ເຫມືອນກັບການຫຼິ້ນຫຍອກ ໃຈພວກເຂົາກໍສະບາຍແລະໝັ້ນໃຈ. ພວກເຂົາຫົວເຮາະຢ່າງມີຄວາມຂຶ້ນໜ້າ ແລະສຸດທ້າຍກໍມອບພາຊະນະອະມຣິຕະໃຫ້ແກ່ນາງ.
Verse 12
ततो गृहीत्वामृतभाजनं हरि- र्बभाष ईषत्स्मितशोभया गिरा । यद्यभ्युपेतं क्व च साध्वसाधु वा कृतं मया वो विभजे सुधामिमाम् ॥ १२ ॥
ຈາກນັ້ນ ພຣະຮຣິ ໄດ້ຖືພາຊະນະອະມຣິຕະໄວ້ ແລະຍິ້ມເບົາໆ ກ່າວດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນໄພເຮາະວ່າ: “ໂອ ພວກດາຍຕະ! ຖ້າພວກເຈົ້າຍອມຮັບທຸກຢ່າງທີ່ຂ້າຈະເຮັດ—ຈະດີຫຼືບໍ່ດີກໍຕາມ—ຂ້າຈະຮັບຜິດຊອບແບ່ງສຸທານີ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າ.”
Verse 13
इत्यभिव्याहृतं तस्या आकर्ण्यासुरपुङ्गवा: । अप्रमाणविदस्तस्यास्तत् तथेत्यन्वमंसत ॥ १३ ॥
ເມື່ອຫົວໜ້າອະສຸຣຜູ້ບໍ່ຊໍານານໃນການຕັດສິນ ໄດ້ຍິນຄໍາຫວານຂອງ ໂມຫິນີ-ມູຣຕິ ກໍຍອມຮັບທັນທີ ແລະກ່າວວ່າ “ແມ່ນແລ້ວ ທີ່ທ່ານກ່າວນັ້ນຖືກຕ້ອງ”
Verse 14
अथोपोष्य कृतस्नाना हुत्वा च हविषानलम् । दत्त्वा गोविप्रभूतेभ्य: कृतस्वस्त्ययना द्विजै: ॥ १४ ॥ यथोपजोषं वासांसि परिधायाहतानि ते । कुशेषु प्राविशन्सर्वे प्रागग्रेष्वभिभूषिता: ॥ १५ ॥
ຕໍ່ມາ ເທວະແລະອະສຸຣໄດ້ຖືອຸປະວາສ ອາບນ້ຳຊໍາລະ ແລ້ວບູຊາໄຟດ້ວຍເນີຍໃສແລະເຄື່ອງບູຊາ ພ້ອມທັງໃຫ້ທານແກ່ງົວ ພຣາຫມັນ ແລະຜູ້ຢູ່ໃນວັນນະອື່ນຕາມຄວາມເໝາະສົມ ໂດຍມີດວິຊະນໍາພາພິທີມົງຄົນ ຈາກນັ້ນພວກເຂົານຸ່ງຜ້າໃໝ່ຕາມໃຈ ປະດັບອາພອນ ແລະນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກເທິງອາສນະຫຍ້າກຸສະ
Verse 15
अथोपोष्य कृतस्नाना हुत्वा च हविषानलम् । दत्त्वा गोविप्रभूतेभ्य: कृतस्वस्त्ययना द्विजै: ॥ १४ ॥ यथोपजोषं वासांसि परिधायाहतानि ते । कुशेषु प्राविशन्सर्वे प्रागग्रेष्वभिभूषिता: ॥ १५ ॥
ຕໍ່ມາ ເທວະແລະອະສຸຣໄດ້ຖືອຸປະວາສ ອາບນ້ຳຊໍາລະ ແລ້ວບູຊາໄຟດ້ວຍເນີຍໃສແລະເຄື່ອງບູຊາ ພ້ອມທັງໃຫ້ທານແກ່ງົວ ພຣາຫມັນ ແລະຜູ້ຢູ່ໃນວັນນະອື່ນຕາມຄວາມເໝາະສົມ ໂດຍມີດວິຊະນໍາພາພິທີມົງຄົນ ຈາກນັ້ນພວກເຂົານຸ່ງຜ້າໃໝ່ຕາມໃຈ ປະດັບອາພອນ ແລະນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກເທິງອາສນະຫຍ້າກຸສະ
Verse 16
प्राङ्मुखेषूपविष्टेषु सुरेषु दितिजेषु च । धूपामोदितशालायां जुष्टायां माल्यदीपकै: ॥ १६ ॥ तस्यां नरेन्द्र करभोरुरुशद्दुकूल- श्रोणीतटालसगतिर्मदविह्वलाक्षी । सा कूजती कनकनूपुरशिञ्जितेन कुम्भस्तनी कलसपाणिरथाविवेश ॥ १७ ॥
ໂອ ພະຣາຊາ! ເມື່ອເທວະແລະດິຕິຈະນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ໃນສາລາທີ່ຫອມດ້ວຍຄວັນທູບ ແລະປະດັບດ້ວຍພວງມາລາກັບໂຄມໄຟ ນາງນັ້ນກໍເຂົ້າມາ ນຸ່ງຜ້າງາມຍິ່ງ ຍ່າງຊ້າເນື່ອງຈາກສະໂພກຕໍ່າແລະໜັກ ດວງຕາສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມເມົາແຫ່ງວັຍໜຸ່ມ ມີສຽງກະດິ່ງຂໍ້ຕີນຄໍາດັງກັງວານ; ອົງອົບດຸດໝໍ້ນ້ຳ ຕົ້ນຂາດຸດງວງຊ້າງ ແລະຖືຄະລະສະນ້ຳໃນມື
Verse 17
प्राङ्मुखेषूपविष्टेषु सुरेषु दितिजेषु च । धूपामोदितशालायां जुष्टायां माल्यदीपकै: ॥ १६ ॥ तस्यां नरेन्द्र करभोरुरुशद्दुकूल- श्रोणीतटालसगतिर्मदविह्वलाक्षी । सा कूजती कनकनूपुरशिञ्जितेन कुम्भस्तनी कलसपाणिरथाविवेश ॥ १७ ॥
ໂອ ພະຣາຊາ! ເມື່ອເທວະແລະດິຕິຈະນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ໃນສາລາທີ່ຫອມດ້ວຍຄວັນທູບ ແລະປະດັບດ້ວຍພວງມາລາກັບໂຄມໄຟ ນາງນັ້ນກໍເຂົ້າມາ ນຸ່ງຜ້າງາມຍິ່ງ ຍ່າງຊ້າເນື່ອງຈາກສະໂພກຕໍ່າແລະໜັກ ດວງຕາສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມເມົາແຫ່ງວັຍໜຸ່ມ ມີສຽງກະດິ່ງຂໍ້ຕີນຄໍາດັງກັງວານ; ອົງອົບດຸດໝໍ້ນ້ຳ ຕົ້ນຂາດຸດງວງຊ້າງ ແລະຖືຄະລະສະນ້ຳໃນມື
Verse 18
तां श्रीसखीं कनककुण्डलचारुकर्ण- नासाकपोलवदनां परदेवताख्याम् । संवीक्ष्य सम्मुमुहुरुत्स्मितवीक्षणेन देवासुरा विगलितस्तनपट्टिकान्ताम् ॥ १८ ॥
ຫູທີ່ປະດັບດ້ວຍຕຸ້ມຫູຄຳ, ດັ່ງງາມ ແລະ ແກ້ມງາມ ເຮັດໃຫ້ໃບໜ້າຂອງໂມຫິນີ-ມູຣຕິ ຜູ້ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງເປັນເທວີສູງສຸດ ງາມຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ເມື່ອນາງສົ່ງສາຍຕາພ້ອມຮອຍຍິ້ມອ່ອນ ແລະ ຂອບຜ້າຊາຣີທີ່ອົກເລື່ອນນ້ອຍໆ, ເທວະແລະອະສຸຣະກໍຖືກມົນສະເໝີທັງໝົດ.
Verse 19
असुराणां सुधादानं सर्पाणामिव दुर्नयम् । मत्वा जातिनृशंसानां न तां व्यभजदच्युत: ॥ १९ ॥
ອະສຸຣະມີນິສັຍຄົດຄຽວເຫມືອນງູ; ດັ່ງນັ້ນການແບ່ງອະມຣິຕະໃຫ້ພວກເຂົາ ເປັນອັນຕະລາຍເຫມືອນໃຫ້ນົມແກ່ງູ. ເມື່ອພິຈາລະນາຄວາມໂຫດຮ້າຍໂດຍກຳເນີດ ພຣະອະຈຸຕະຈຶ່ງບໍ່ປະທານສ່ວນອະມຣິຕະໃຫ້ອະສຸຣະ.
Verse 20
कल्पयित्वा पृथक् पङ्क्तीरुभयेषां जगत्पति: । तांश्चोपवेशयामास स्वेषु स्वेषु च पङ्क्तिषु ॥ २० ॥
ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ (ໃນຮູບໂມຫິນີ-ມູຣຕິ) ໄດ້ຈັດແຖວບ່ອນນັ່ງແຍກກັນສຳລັບເທວະແລະອະສຸຣະ ແລ້ວໃຫ້ແຕ່ລະຝ່າຍນັ່ງຕາມແຖວຂອງຕົນ.
Verse 21
दैत्यान्गृहीतकलसो वञ्चयन्नुपसञ्चरै: । दूरस्थान् पाययामास जरामृत्युहरां सुधाम् ॥ २१ ॥
ນາງຖືພາຊະນະອະມຣິຕະໄວ້ໃນມື ແລ້ວເຂົ້າໄປຫາພວກໄທຕະຍະກ່ອນ ປອບໃຈດ້ວຍຄຳຫວານ ແລະຫລອກໃຫ້ເຂົາເສຍສ່ວນຂອງຕົນ. ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ໃຫ້ເທວະທີ່ນັ່ງຢູ່ໄກ ດື່ມອະມຣິຕະຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມແກ່ ໂລກ ແລະຄວາມຕາຍ.
Verse 22
ते पालयन्त: समयमसुरा: स्वकृतं नृप । तूष्णीमासन्कृतस्नेहा: स्त्रीविवादजुगुप्सया ॥ २२ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ອະສຸຣະໄດ້ໃຫ້ສັນຍາວ່າ “ນາງຜູ້ນີ້ຈະເຮັດຖືກຫຼືຜິດ ພວກເຮົາຈະຍອມຮັບ” ເພື່ອຮັກສາຄຳສັນຍານັ້ນ ແລະເພາະລັງກຽດການໂຕ້ຖຽງກັບສະຕຣີ ພວກເຂົາຈຶ່ງນິ່ງເງີຍ.
Verse 23
तस्यां कृतातिप्रणया: प्रणयापायकातरा: । बहुमानेन चाबद्धा नोचु: किञ्चन विप्रियम् ॥ २३ ॥
ພວກອະສູນໄດ້ເກີດຄວາມຮັກຕໍ່ນາງໂມຫິນີ ແລະ ຢ້ານວ່າຄວາມສຳພັນຈະຖືກທຳລາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງສະແດງຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ບໍ່ເວົ້າສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ດີຕໍ່ນາງ.
Verse 24
देवलिङ्गप्रतिच्छन्न: स्वर्भानुर्देवसंसदि । प्रविष्ट: सोममपिबच्चन्द्रार्काभ्यां च सूचित: ॥ २४ ॥
ພະຣາຫູໄດ້ປອມຕົວເປັນເທວະດາ ເຂົ້າໄປໃນທີ່ປະຊຸມຂອງເທວະດາ ແລະ ດື່ມນ້ຳອະມະຣິດ. ແຕ່ພະອາທິດ ແລະ ພະຈັນ ຈື່ໄດ້ ຈຶ່ງຊີ້ບອກໃຫ້ຮູ້.
Verse 25
चक्रेण क्षुरधारेण जहार पिबत: शिर: । हरिस्तस्य कबन्धस्तु सुधयाप्लावितोऽपतत् ॥ २५ ॥
ພະຮະຣິ ໄດ້ໃຊ້ຈັກທີ່ຄົມກ້າຕັດຫົວຂອງພະຣາຫູ. ຮ່າງກາຍຂອງລາວທີ່ນ້ຳອະມະຣິດຍັງໄປບໍ່ເຖິງ ຈຶ່ງຕົກລົງສູ່ພື້ນ.
Verse 26
शिरस्त्वमरतां नीतमजो ग्रहमचीक्लृपत् । यस्तु पर्वणि चन्द्रार्कावभिधावति वैरधी: ॥ २६ ॥
ຫົວຂອງພະຣາຫູເປັນອະມະຕະ ພະພົມຈຶ່ງໃຫ້ເປັນດາວເຄາະດວງໜຶ່ງ. ດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນ ລາວຈຶ່ງໄລ່ລ່າພະອາທິດ ແລະ ພະຈັນ ໃນວັນເພັງ ແລະ ວັນດັບ.
Verse 27
पीतप्रायेऽमृते देवैर्भगवान् लोकभावन: । पश्यतामसुरेन्द्राणां स्वं रूपं जगृहे हरि: ॥ २७ ॥
ເມື່ອເຫຼົ່າເທວະດາດື່ມນ້ຳອະມະຣິດເກືອບໝົດແລ້ວ ພະຮະຣິຜູ້ຄຸ້ມຄອງໂລກ ຈຶ່ງຄືນຮ່າງເດີມຕໍ່ໜ້າເຫຼົ່າອະສູນທັງຫຼາຍ.
Verse 28
एवं सुरासुरगणा: समदेशकाल- हेत्वर्थकर्ममतयोऽपि फले विकल्पा: । तत्रामृतं सुरगणा: फलमञ्जसापु- र्यत्पादपङ्कजरज:श्रयणान्न दैत्या: ॥ २८ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ເທວະແລະອະສຸຣະ ແມ່ນວ່າມີສະຖານທີ່ ເວລາ ເຫດ ຈຸດປະສົງ ການກະທຳ ແລະຄວາມປາຖະໜາຄືກັນ ແຕ່ຜົນກັບຕ່າງກັນ. ເພາະເທວະອາໄສຝຸ່ນແຫ່ງພະບາດດອກບົວຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງດື່ມອະມຣິຕະໄດ້ງ່າຍ; ແຕ່ໄທຕະຍະຜູ້ບໍ່ພຶ່ງພາພະບາດ ບໍ່ໄດ້ຜົນທີ່ປາຖະໜາ.
Verse 29
यद् युज्यतेऽसुवसुकर्ममनोवचोभि- र्देहात्मजादिषु नृभिस्तदसत् पृथक्त्वात् । तैरेव सद् भवति यत् क्रियतेऽपृथक्त्वात् सर्वस्य तद् भवति मूलनिषेचनं यत् ॥ २९ ॥
ໃນສັງຄົມມະນຸດ ກິດຈະກຳຫຼາຍຢ່າງທີ່ເຮັດດ້ວຍໃຈ ຄຳເວົ້າ ແລະການກະທຳ ເພື່ອປົກປ້ອງຊີວິດແລະຊັບສິນ ໂດຍຍຶດກາຍ ລູກຫຼານ ແລະຂອງຕົນ ລ້ວນເປັນໄຮ້ຜົນເພາະແຍກຈາກພັກຕິ. ແຕ່ເມື່ອເຮັດກິດດຽວກັນເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈ ຜົນດີຈະແຜ່ໄປຫາທຸກຄົນ ເຫມືອນລາດນ້ຳທີ່ຮາກແລ້ວໄຫຼໄປທົ່ວຕົ້ນໄມ້.
Frequently Asked Questions
The chapter frames the asuras as “crooked like snakes,” meaning their intent is exploitative and dangerous; giving them amṛta would empower adharma, like “milk to a snake.” More fundamentally, the concluding teaching states that the devas attained the fruit because they were under the shelter of the Lord’s lotus feet, whereas the asuras—separate from bhakti—could not receive the intended result even though they participated in the same enterprise.
Rāhu disguises himself in deva dress and briefly succeeds due to the complexity of the Lord’s līlā, where the Lord’s arrangement also allows the eclipse-causation narrative to manifest. The Sun and Moon detect him due to their enduring enmity, and the Lord immediately acts as protector (poṣaṇa) by severing him with Sudarśana, preventing the full empowerment of his body.
Rāhu is an asura whose head became immortal by contact with amṛta, while his body perished because it was not touched by nectar. Accepted as a graha, he remains an eternal enemy of Sūrya and Candra and attacks them on full-moon and new-moon nights—an etiological (Purāṇic) explanation for eclipses integrated into the cosmos-and-dharma narrative of the Bhāgavatam.
The text explicitly states that place, time, cause, purpose, activity, and ambition were the same for devas and asuras, yet the result differed. The deciding factor is shelter (āśraya): acts disconnected from devotional service are baffled, but when the same acts are offered for the Lord’s satisfaction, the benefit spreads to all—like watering the root nourishing the entire tree.