Adhyaya 20
Bali Mahārāja Upholds Truth; Vāmana Reveals the Universal Form and Takes the Two Steps
ຫຼັງຈາກ Śukrācārya ແນະນຳໃຫ້ຖອນຄຳສັນຍາການບໍລິຈາກ ບາລີມະຫາຣາຊາຢຸດຄິດໄຕ່ຕອງ ແລະເລືອກ “ສັດຍະ” ເຫນືອຄວາມສະດວກສະບາຍ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ ການບໍ່ຈິງໃຈແມ່ນບາບໃຫຍ່ສຸດ ຊັບສິນຈະສູນໄປເມື່ອຕາຍ ແລະມໍລະດົກທີ່ແທ້ຄື kīrti (ຊື່ສຽງ) ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄຸນທຳ ໂດຍຍົກຕົວຢ່າງ Dadhīci ແລະ Śibi. ແມ່ນແຕ່ຮູ້ວ່າ Vāmana ແມ່ນ Viṣṇu ແລະເປັນ “ສັດຕູ” ຂອງອະສຸຣາ ບາລີກໍຕັ້ງໃຈຈະສົມທົບຄຳຂໍຂອງພຣາຫມັນ ໂດຍບໍ່ແກ້ແຄ້ນ. Śukrācārya ຕາມການຈັດວາງຂອງພຣະເຈົ້າ ສາບໃຫ້ບາລີເສຍອຳນາດ; ແຕ່ບາລີຍັງໝັ້ນຄົງ ສຳເລັດດານາ ໂດຍຖອກນ້ຳ ແລະມອບດິນຢ່າງເປັນທາງການ ມີ Vindhyāvalī ບູຊາຊ່ວຍ. ເທວະ ແລະຊາວສະຫວັນຊື່ນຊົມການບໍລິຈາກທີ່ບໍ່ຫລອກລວງ. ຕໍ່ມາ Vāmana ຂະຫຍາຍເປັນ viśvarūpa ບັນຈຸໂລກທັງປວງໃນພຣະວິກາຍ; ກ້າວທຳອິດຄຸ້ມພື້ນດິນ ແລະກ້າວທີສອງຄຸ້ມສະຫວັນ ຈົນບໍ່ເຫຼືອທີ່ສຳລັບກ້າວທີສາມ ປູທາງໄປສູ່ບົດຕໍ່ໄປວ່າຈະວາງກ້າວສຸດທ້າຍໄວ້ໃສ ແລະການຍອມຈຳນົນຂອງບາລີຈະສົມບູນແນວໃດ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच बलिरेवं गृहपति: कुलाचार्येण भाषित: । तूष्णीं भूत्वा क्षणं राजन्नुवाचावहितो गुरुम् ॥ १ ॥
ພຣະສີສຸກະເທວ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ ປະຣີກຊິດ! ເມື່ອພະຍາບະລີໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳແບບນີ້ຈາກຄູທາງວິນຍານ ຄື ສຸກຣາຈາຣຍະ ຜູ້ເປັນປຸໂຣຫິດປະຈຳຕະກູນ, ທ່ານນິ່ງເງີຍຢູ່ຄູ່ໜຶ່ງ; ແລ້ວໄຕ່ຕອງຢ່າງຮອບຄອບ ແລະຕອບກັບຄູຂອງຕົນດັ່ງນີ້।
Verse 2
श्रीबलिरुवाच सत्यं भगवता प्रोक्तं धर्मोऽयं गृहमेधिनाम् । अर्थं कामं यशो वृत्तिं यो न बाधेत कर्हिचित् ॥ २ ॥
ພະຍາບະລີກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະພະຄະວານ! ດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວໄວ້ ທຳອັນແທ້ຂອງຄົນຄອບຄົວແມ່ນທຳທີ່ບໍ່ເຄີຍຂັດຂວາງການເຈີຣິນຂອງຊັບ, ຄວາມພໍໃຈທາງກາມ, ຊື່ສຽງ ແລະທາງຫາລ້ຽງຊີບ. ຂ້ອຍກໍເຫັນວ່າຫຼັກທຳນີ້ຖືກຕ້ອງ.
Verse 3
स चाहं वित्तलोभेन प्रत्याचक्षे कथं द्विजम् । प्रतिश्रुत्य ददामीति प्राह्रादि: कितवो यथा ॥ ३ ॥
ຂ້ອຍເປັນຫຼານຂອງມະຫາຣາຊາ ປຣະຫລາດ. ເພາະຄວາມໂລບໃນຊັບ ຂ້ອຍຈະຖອນຄຳສັນຍາຕໍ່ພຣາຫມັນໄດ້ແນວໃດ? ເມື່ອໄດ້ກ່າວວ່າ “ຂ້ອຍຈະໃຫ້” ແລ້ວ ຂ້ອຍຈະເອົາດິນນີ້ຄືນໄດ້ແນວໃດ? ໂດຍສະເພາະຕໍ່ພຣາຫມັນ ຂ້ອຍຈະປະພຶດດັ່ງຄົນຫລອກລວງທົ່ວໄປໄດ້ແນວໃດ?
Verse 4
न ह्यसत्यात् परोऽधर्म इति होवाच भूरियम् । सर्वं सोढुमलं मन्ये ऋतेऽलीकपरं नरम् ॥ ४ ॥
ບໍ່ມີອະທຳໃດໃຫຍ່ກວ່າຄວາມເທັດ—ແມ່ທໍຣະນີເຄີຍກ່າວ. ຂ້ອຍອົດທົນໄດ້ທຸກຢ່າງ ແຕ່ບໍ່ອາດອົດທົນຄົນຕົວະ.
Verse 5
नाहं बिभेमि निरयान्नाधन्यादसुखार्णवात् । न स्थानच्यवनान्मृत्योर्यथा विप्रप्रलम्भनात् ॥ ५ ॥
ຂ້ອຍບໍ່ຢ້ານນະລົກ ຄວາມຈົນ ທະເລແຫ່ງທຸກ ການຕົກຈາກຕຳແໜ່ງ ຫຼືແມ່ນຄວາມຕາຍ ເທົ່າກັບການຫລອກລວງພຣາຫມັນ.
Verse 6
यद् यद्धास्यति लोकेऽस्मिन्सम्परेतं धनादिकम् । तस्य त्यागे निमित्तं किं विप्रस्तुष्येन्न तेन चेत् ॥ ६ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ທ່ານກໍເຫັນວ່າເມື່ອຄວາມຕາຍມາເຖິງ ຊັບສົມບັດແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທັງປວງຈະພາກຈາກເຈົ້າຂອງ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າພຣາຫມັນວາມນເທວະຍັງບໍ່ພໍໃຈກັບທານທີ່ໃຫ້ແລ້ວ ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ທີ່ຈະໃຫ້ພຣະອົງພໍໃຈດ້ວຍຊັບທີ່ຈະຕ້ອງລະທິ້ງເມື່ອຕາຍ?
Verse 7
श्रेय: कुर्वन्ति भूतानां साधवो दुस्त्यजासुभि: । दध्यङ्शिबिप्रभृतय: को विकल्पो धरादिषु ॥ ७ ॥
ບັນດາສາທຸຊົນເຮັດຄຸນປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ຊີວິດອັນຍາກຈະສະລະກໍຍອມສະລະ. ດະທີຈິ ແລະ ສິບິ ເປັນພະຍານ; ແລ້ວຈະມີຫຍັງໃຫ້ລັງເລກັບການສະລະດິນນ້ອຍນີ້?
Verse 8
यैरियं बुभुजे ब्रह्मन्दैत्येन्द्रैरनिवर्तिभि: । तेषां कालोऽग्रसील्लोकान् न यशोऽधिगतं भुवि ॥ ८ ॥
ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ບັນດາກະສັດອະສູຣະຜູ້ບໍ່ເຄີຍຖອຍຈາກສົງຄາມເຄີຍເສວຍໂລກນີ້ ແຕ່ກາລເວລາໄດ້ກືນເອົາໂລກທັງປວງຂອງພວກເຂົາ. ໃນແຜ່ນດິນເຫຼືອພຽງແຕ່ຊື່ສຽງຂອງພວກເຂົາ; ດັ່ງນັ້ນຄວນພະຍາຍາມສະແຫວງຫາກຽດດີເຫນືອສິ່ງອື່ນໃດ.
Verse 9
सुलभा युधि विप्रर्षे ह्यनिवृत्तास्तनुत्यज: । न तथा तीर्थ आयाते श्रद्धया ये धनत्यज: ॥ ९ ॥
ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ! ໃນສະໜາມຮົບມີຜູ້ສະຫຼະຊີວິດຢ່າງບໍ່ຢ້ານກົວຫຼາຍ, ແຕ່ການໄດ້ຖວາຍຊັບທີ່ສະສົມດ້ວຍສັດທາແກ່ສາທຸຜູ້ສ້າງສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນຫາຍາກຍິ່ງ.
Verse 10
मनस्विन: कारुणिकस्य शोभनं यदर्थिकामोपनयेन दुर्गति: । कुत: पुनर्ब्रह्मविदां भवादृशां ततो वटोरस्य ददामि वाञ्छितम् ॥ १० ॥
ການໃຫ້ທານເຮັດໃຫ້ຜູ້ມີໃຈສູງແລະເມດຕາກະລຸນາຍິ່ງເປັນມົງຄຸນ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນເຊັ່ນທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະໃຫ້ແກ່ພຣະຫມະຈາຣີນ້ອຍນີ້ຕາມທີ່ລາວປາດຖະໜາ.
Verse 11
यजन्ति यज्ञंक्रतुभिर्यमादृता भवन्त आम्नायविधानकोविदा: । स एव विष्णुर्वरदोऽस्तु वा परो दास्याम्यमुष्मै क्षितिमीप्सितां मुने ॥ ११ ॥
ໂອ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່! ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດເຊັ່ນທ່ານ ຜູ້ຊໍານານໃນວິທີເວດສໍາລັບພິທີຍັຍນະ ແລະກຣະຕຸ ຍ່ອມນະມັດສະການພຣະວິສນຸທຸກກາລະ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ວ່າພຣະວິສນຸອົງນັ້ນຈະມາເພື່ອປະທານພອນ ຫຼືມາເພື່ອລົງໂທດດັ່ງສັດຕູ ຂ້ອຍຈະປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາ ແລະມອບດິນທີ່ຂໍໄວ້ໂດຍບໍ່ລັງເລ.
Verse 12
यद्यप्यसावधर्मेण मां बध्नीयादनागसम् । तथाप्येनं न हिंसिष्ये भीतं ब्रह्मतनुं रिपुम् ॥ १२ ॥
ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະອົງເປັນພຣະວິສນຸເອງ ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານ ຈຶ່ງປົກປິດພຣະອົງໃນຮູບພຣາຫມັນມາຂໍທານຈາກຂ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເພາະພຣະອົງຮັບກາຍພຣາຫມັນໄວ້ ແມ່ນວ່າພຣະອົງຈະຈັບຂ້ອຍ ຫຼືຂ້າຂ້ອຍດ້ວຍທາງອະທຳ ຂ້ອຍກໍຈະບໍ່ຕອບໂຕ້ ແມ່ນວ່າພຣະອົງເປັນສັດຕູກໍຕາມ.
Verse 13
एष वा उत्तमश्लोको न जिहासति यद् यश: । हत्वा मैनां हरेद् युद्धे शयीत निहतो मया ॥ १३ ॥
ຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ນີ້ແທ້ຈິງເປັນພຣະວິສນຸ—ອຸຕຕະມະສະໂລກະ—ຜູ້ຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍບົດເວດ, ພຣະອົງຈະບໍ່ລະທິ້ງກຽດຕິຍົດອັນແຜ່ກວ້າງຂອງພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນໃນສົງຄາມ ພຣະອົງຈະຂ້າຂ້ອຍ ຫຼືບໍ່ກໍຈະລົ້ມນອນຖືກຂ້ອຍຂ້າ.
Verse 14
श्रीशुक उवाच एवमश्रद्धितं शिष्यमनादेशकरं गुरु: । शशाप दैवप्रहित: सत्यसन्धं मनस्विनम् ॥ १४ ॥
ສຣີຊຸກະເທວ ໂກສວາມີ ກ່າວວ່າ—ດັ່ງນັ້ນ ຊຸກຣາຈາຣຍະ ຜູ້ເປັນຄູ ໂດຍການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ໄດ້ສາບແຊ່ງ ພຣະບາລີ ມະຫາຣາຊາ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຍຶດຫມັ້ນໃນສັດຈະ ຜູ້ກ້າຝ່າຝືນຄໍາສັ່ງຂອງຄູຕົນ।
Verse 15
दृढं पण्डितमान्यज्ञ: स्तब्धोऽस्यस्मदुपेक्षया । मच्छासनातिगो यस्त्वमचिराद्भ्रश्यसे श्रिय: ॥ १५ ॥
ເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຮູ້ ແຕ່ກັບຄິດວ່າຕົນເປັນບັນດິດ ແລະຫຍິ່ງຍະໂສເພາະເມີນຂ້າ. ຜູ້ທີ່ລ່ວງລະເມີດຄໍາສັ່ງຂ້າ ຈະສູນເສຍສິຣິແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໃນໄມ່ຊ້ານີ້।
Verse 16
एवं शप्त: स्वगुरुणा सत्यान्न चलितो महान् । वामनाय ददावेनामर्चित्वोदकपूर्वकम् ॥ १६ ॥
ແມ່ນແຕ່ຖືກຄູຂອງຕົນສາບແຊ່ງແບບນັ້ນ ພຣະບາລີ ມະຫາຣາຊາ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກໍບໍ່ໄດ້ຫວັ່ນໄຫວຈາກສັດຈະ. ຕາມປະເພນີ ພຣະອົງໄດ້ບູຊາພຣະວາມະນະເທວ ໂດຍຖວາຍນ້ໍາກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງມອບດິນທີ່ສັນຍາໄວ້ເປັນທານ।
Verse 17
विन्ध्यावलिस्तदागत्य पत्नी जालकमालिनी । आनिन्ये कलशं हैममवनेजन्यपां भृतम् ॥ १७ ॥
ໃນເວລານັ້ນ ວິນທະຍາວະລີ ພຣະມະເຫສີຂອງພຣະບາລີ ມະຫາຣາຊາ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍສາຍມຸກ ໄດ້ມາທັນທີ ແລະນໍາໃຫ້ເອົາຄະລະສະທອງຄໍາໃບໃຫຍ່ທີ່ເຕັມນ້ໍາ ມາເພື່ອລ້າງພຣະບາດແລະບູຊາພຣະອົງ।
Verse 18
यजमान: स्वयं तस्य श्रीमत् पादयुगं मुदा । अवनिज्यावहन्मूर्ध्नि तदपो विश्वपावनी: ॥ १८ ॥
ພຣະບາລີ ມະຫາຣາຊາ ຜູ້ເປັນຜູ້ປະກອບພິທີ ໄດ້ລ້າງພຣະບາດຄູ່ອັນສົງ່າງາມຂອງພຣະວາມະນະເທວດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລ້ວນໍານ້ໍານັ້ນອັນເປັນຜູ້ຊໍາລະໂລກທັງປວງ ຂຶ້ນວາງເທິງສີສະຂອງພຣະອົງ।
Verse 19
तदासुरेन्द्रं दिवि देवतागणा गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणा: । तत्कर्म सर्वेऽपि गृणन्त आर्जवं प्रसूनवर्षैर्ववृषुर्मुदान्विता: ॥ १९ ॥
ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາເທວະ, ກັນທະວະ, ວິທະຍາທອນ, ສິດທະ ແລະ ຈາຣະນະ ໃນໂລກສູງ ລ້ວນປິຕິຍິນດີຕໍ່ການກະທຳອັນຊື່ສັດບໍ່ມີເລ່ຫຼຽມຂອງ ບາລີມະຫາຣາຊາ ແລະພາກັນສັນລະເສີນ ພ້ອມທັງໂປຍດອກໄມ້ຈຳນວນຫຼາຍລົງມາ।
Verse 20
नेदुर्मुहुर्दुन्दुभय: सहस्रशो गन्धर्वकिम्पूरुषकिन्नरा जगु: । मनस्विनानेन कृतं सुदुष्करं विद्वानदाद् यद् रिपवे जगत्त्रयम् ॥ २० ॥
ກັນທະວະ, ກິມປຸຣຸສະ ແລະ ກິນນະຣະ ໄດ້ຕີກອງແລະເປົ່າຕູຣະນັບພັນໆຄັ້ງຊ້ຳໆ ແລະຮ້ອງດ້ວຍຄວາມປິຕິວ່າ “ບາລີມະຫາຣາຊາຊ່າງສູງສົ່ງ! ເຖິງຮູ້ວ່າ ພຣະວິດສະນຸ ຢູ່ຝ່າຍສັດຕູ ກໍຍັງຖວາຍທານສາມໂລກແກ່ພຣະອົງ”
Verse 21
तद् वामनं रूपमवर्धताद्भुतं हरेरनन्तस्य गुणत्रयात्मकम् । भू: खं दिशो द्यौर्विवरा: पयोधय- स्तिर्यङ्नृदेवा ऋषयो यदासत ॥ २१ ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະຫຣິຜູ້ອະນັນຕະ ຜູ້ຮັບຮູບວາມະນະ ໄດ້ຂະຫຍາຍພຣະວິກາຍຢ່າງອັດສະຈັນຕາມອຳນາດຕຣິຄຸນ ຈົນທຸກສິ່ງໃນຈັກກະວານຢູ່ໃນພຣະກາຍ—ທັງແຜ່ນດິນ ຟ້າ ທິດທັງຫມົດ ສະຫວັນ ຊ່ອງວ່າງໃນຈັກກະວານ ທະເລ ນົກສັດ ມະນຸດ ເທວະ ແລະ ຣິສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່।
Verse 22
काये बलिस्तस्य महाविभूते: सहर्त्विगाचार्यसदस्य एतत् । ददर्श विश्वं त्रिगुणं गुणात्मके भूतेन्द्रियार्थाशयजीवयुक्तम् ॥ २२ ॥
ບາລີມະຫາຣາຊາ ພ້ອມດ້ວຍປຸໂຣຫິດ, ອາຈານ ແລະ ສະມາຊິກສະພາ ໄດ້ເຫັນພຣະກາຍສາກົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດອັນເຕັມໄປດ້ວຍມະຫາວິພູຕິ; ໃນນັ້ນມີທຸກສິ່ງໃນໂລກຕຣິຄຸນ—ທາດຫຍາບ, ອິນທຣີ, ວັດຖຸອາລົມ, ໃຈ-ປັນຍາ-ອະຫັງການ, ສັດມີຊີວິດນານາ ແລະ ກຳກັບຜົນກຳ।
Verse 23
रसामचष्टाङ्घ्रितलेऽथ पादयो- र्महीं महीध्रान्पुरुषस्य जङ्घयो: । पतत्त्रिणो जानुनि विश्वमूर्ते- रूर्वोर्गणं मारुतमिन्द्रसेन: ॥ २३ ॥
ຕໍ່ມາ ບາລີມະຫາຣາຊາ ຜູ້ນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງພຣະອິນທຣາ ໄດ້ເຫັນຣະສາຕະລະ ແລະ ໂລກຕ່ຳອື່ນໆ ຢູ່ທີ່ຝ່າພຣະບາດແຫ່ງຮູບສາກົນຂອງພຣະອົງ; ເຫັນຜິວໂລກຢູ່ທີ່ພຣະບາດ, ພູເຂົາຢູ່ທີ່ນ່ອງ, ນົກນານາຢູ່ທີ່ຫົວເຂົ່າ, ແລະ ລົມຫຼາຍຮູບແບບຢູ່ທີ່ພຣະເພລາ।
Verse 24
सन्ध्यां विभोर्वाससि गुह्य ऐक्षत् प्रजापतीञ्जघने आत्ममुख्यान् । नाभ्यां नभ: कुक्षिषु सप्तसिन्धू- नुरुक्रमस्योरसि चर्क्षमालाम् ॥ २४ ॥
ພະບາລີມະຫາຣາຊໄດ້ເຫັນເວລາສົນທະຍາຢູ່ໃຕ້ອາພອນຂອງພຣະຜູ້ກະທຳອັດສະຈັນ. ທີ່ສ່ວນລັບມີພຣະປະຈາປະຕິ, ທີ່ສະໂພກເຫັນຕົນເອງພ້ອມສະຫາຍໃກ້ຊິດ, ທີ່ນາບີມີຟ້າ, ທີ່ແອວມີທະເລເຈັດ, ແລະທີ່ອົກມີກຸ່ມດາວທັງປວງ.
Verse 25
हृद्यङ्ग धर्मं स्तनयोर्मुरारे- र्ऋतं च सत्यं च मनस्यथेन्दुम् । श्रियं च वक्षस्यरविन्दहस्तां कण्ठे च सामानि समस्तरेफान् ॥ २५ ॥ इन्द्रप्रधानानमरान्भुजेषु तत्कर्णयो: ककुभो द्यौश्च मूर्ध्नि । केशेषु मेघाञ्छ्वसनं नासिकाया- मक्ष्णोश्च सूर्यं वदने च वह्निम् ॥ २६ ॥ वाण्यां च छन्दांसि रसे जलेशं भ्रुवोर्निषेधं च विधिं च पक्ष्मसु । अहश्च रात्रिं च परस्य पुंसो मन्युं ललाटेऽधर एव लोभम् ॥ २७ ॥ स्पर्शे च कामं नृप रेतसाम्भ: पृष्ठे त्वधर्मं क्रमणेषु यज्ञम् । छायासु मृत्युं हसिते च मायां तनूरुहेष्वोषधिजातयश्च ॥ २८ ॥ नदीश्च नाडीषु शिला नखेषु बुद्धावजं देवगणानृषींश्च । प्राणेषु गात्रे स्थिरजङ्गमानि सर्वाणि भूतानि ददर्श वीर: ॥ २९ ॥
ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ພະບາລີເຫັນທຳມະຢູ່ໃນພຣະຫົວໃຈຂອງພຣະມຸຣາຣິ; ທີ່ອົກເຫັນຣິຕະແລະສັດຈະ; ໃນພຣະມະໂນເຫັນຈັນ; ທີ່ອົກກວ້າງເຫັນພຣະສຣີລັກຊະມີຖືດອກບົວ; ທີ່ຄໍເຫັນພຣະເວດທັງປວງແລະສຽງທັງຫມົດ; ທີ່ແຂນເຫັນເທວະມີພຣະອິນເປັນປະມຸກ; ທີ່ຫູເຫັນທິດທັງຫມົດ; ທີ່ສີສະເຫັນໂລກຊັ້ນສູງ; ໃນຜົມເຫັນເມກ; ໃນຮູດັງເຫັນລົມ; ໃນຕາເຫັນຕາເວັນ; ແລະໃນປາກເຫັນໄຟ.
Verse 26
हृद्यङ्ग धर्मं स्तनयोर्मुरारे- र्ऋतं च सत्यं च मनस्यथेन्दुम् । श्रियं च वक्षस्यरविन्दहस्तां कण्ठे च सामानि समस्तरेफान् ॥ २५ ॥ इन्द्रप्रधानानमरान्भुजेषु तत्कर्णयो: ककुभो द्यौश्च मूर्ध्नि । केशेषु मेघाञ्छ्वसनं नासिकाया- मक्ष्णोश्च सूर्यं वदने च वह्निम् ॥ २६ ॥ वाण्यां च छन्दांसि रसे जलेशं भ्रुवोर्निषेधं च विधिं च पक्ष्मसु । अहश्च रात्रिं च परस्य पुंसो मन्युं ललाटेऽधर एव लोभम् ॥ २७ ॥ स्पर्शे च कामं नृप रेतसाम्भ: पृष्ठे त्वधर्मं क्रमणेषु यज्ञम् । छायासु मृत्युं हसिते च मायां तनूरुहेष्वोषधिजातयश्च ॥ २८ ॥ नदीश्च नाडीषु शिला नखेषु बुद्धावजं देवगणानृषींश्च । प्राणेषु गात्रे स्थिरजङ्गमानि सर्वाणि भूतानि ददर्श वीर: ॥ २९ ॥
ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ຈາກພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງມີສັນທະລັກແລະມົນຕຣາແຫ່ງພຣະເວດ; ທີ່ລົດຊາດແຫ່ງລີ້ນມີພຣະວະຣຸນເຈົ້າແຫ່ງນ້ຳ; ທີ່ຄິ້ວມີຂໍ້ຫ້າມແລະຂໍ້ບັງຄັບ; ທີ່ເປືອກຕາເປັນກາງວັນແລະກາງຄືນ. ທີ່ໜ້າຜາກມີຄວາມໂກດ, ທີ່ຮິມຝີປາກມີຄວາມໂລບ; ທີ່ການສຳຜັດມີກາມ; ໃນນ້ຳເຊື້ອມີນ້ຳທັງປວງ; ທີ່ຫຼັງມີອະທຳ; ໃນກ້າວຍ່າງມີໄຟຍັດ; ໃນເງົາມີຄວາມຕາຍ; ໃນຮອຍຍິ້ມມີມາຍາ; ແລະໃນຂົນກາຍມີສະຫມຸນໄພທັງຫມົດ.
Verse 27
हृद्यङ्ग धर्मं स्तनयोर्मुरारे- र्ऋतं च सत्यं च मनस्यथेन्दुम् । श्रियं च वक्षस्यरविन्दहस्तां कण्ठे च सामानि समस्तरेफान् ॥ २५ ॥ इन्द्रप्रधानानमरान्भुजेषु तत्कर्णयो: ककुभो द्यौश्च मूर्ध्नि । केशेषु मेघाञ्छ्वसनं नासिकाया- मक्ष्णोश्च सूर्यं वदने च वह्निम् ॥ २६ ॥ वाण्यां च छन्दांसि रसे जलेशं भ्रुवोर्निषेधं च विधिं च पक्ष्मसु । अहश्च रात्रिं च परस्य पुंसो मन्युं ललाटेऽधर एव लोभम् ॥ २७ ॥ स्पर्शे च कामं नृप रेतसाम्भ: पृष्ठे त्वधर्मं क्रमणेषु यज्ञम् । छायासु मृत्युं हसिते च मायां तनूरुहेष्वोषधिजातयश्च ॥ २८ ॥ नदीश्च नाडीषु शिला नखेषु बुद्धावजं देवगणानृषींश्च । प्राणेषु गात्रे स्थिरजङ्गमानि सर्वाणि भूतानि ददर्श वीर: ॥ २९ ॥
ລາວເຫັນແມ່ນ້ຳທັງຫມົດຢູ່ໃນເສັ້ນເລືອດ, ເຫັນຫີນຢູ່ທີ່ເລັບ; ໃນປັນຍາເຫັນພຣະພຣົມ (ອະຊະ), ເທວະທັງຫມົດ ແລະລິສີໃຫຍ່; ແລະທົ່ວທັງປຣານ ອິນທຣີ ແລະພຣະກາຍ ເຫັນສັດທັງປວງທັງຢູ່ນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວ. ດັ່ງນັ້ນພະບາລີໄດ້ເຫັນຈັກກະວານທັງຫມົດໃນພຣະກາຍວິຣາດຂອງພຣະອົງ.
Verse 28
हृद्यङ्ग धर्मं स्तनयोर्मुरारे- र्ऋतं च सत्यं च मनस्यथेन्दुम् । श्रियं च वक्षस्यरविन्दहस्तां कण्ठे च सामानि समस्तरेफान् ॥ २५ ॥ इन्द्रप्रधानानमरान्भुजेषु तत्कर्णयो: ककुभो द्यौश्च मूर्ध्नि । केशेषु मेघाञ्छ्वसनं नासिकाया- मक्ष्णोश्च सूर्यं वदने च वह्निम् ॥ २६ ॥ वाण्यां च छन्दांसि रसे जलेशं भ्रुवोर्निषेधं च विधिं च पक्ष्मसु । अहश्च रात्रिं च परस्य पुंसो मन्युं ललाटेऽधर एव लोभम् ॥ २७ ॥ स्पर्शे च कामं नृप रेतसाम्भ: पृष्ठे त्वधर्मं क्रमणेषु यज्ञम् । छायासु मृत्युं हसिते च मायां तनूरुहेष्वोषधिजातयश्च ॥ २८ ॥ नदीश्च नाडीषु शिला नखेषु बुद्धावजं देवगणानृषींश्च । प्राणेषु गात्रे स्थिरजङ्गमानि सर्वाणि भूतानि ददर्श वीर: ॥ २९ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ພະບາລີມະຫາຣາຊໄດ້ເຫັນໃນພຣະກາຍວິຣາດຂອງພຣະອົງ: ຈາກພຣະຫົວໃຈເຖິງອິນທຣີມີທຳມະແລະຕັດຕະວະຕ່າງໆ; ໃນພຣະວາຈາມີສັນທະລັກແລະມົນຕຣາ; ໃນເສັ້ນເລືອດມີແມ່ນ້ຳ; ໃນປັນຍາມີພຣະພຣົມແລະອື່ນໆ; ແລະທົ່ວພຣະກາຍພ້ອມປຣານມີສັດທັງປວງ ທັງເຄື່ອນໄຫວແລະຢູ່ນິ່ງ—ປານດັ່ງວ່າຈັກກະວານທັງຫມົດຮວມຢູ່ໃນພຣະປຸຣຸໂສຕຕະມະນັ້ນ.
Verse 29
हृद्यङ्ग धर्मं स्तनयोर्मुरारे- र्ऋतं च सत्यं च मनस्यथेन्दुम् । श्रियं च वक्षस्यरविन्दहस्तां कण्ठे च सामानि समस्तरेफान् ॥ २५ ॥ इन्द्रप्रधानानमरान्भुजेषु तत्कर्णयो: ककुभो द्यौश्च मूर्ध्नि । केशेषु मेघाञ्छ्वसनं नासिकाया- मक्ष्णोश्च सूर्यं वदने च वह्निम् ॥ २६ ॥ वाण्यां च छन्दांसि रसे जलेशं भ्रुवोर्निषेधं च विधिं च पक्ष्मसु । अहश्च रात्रिं च परस्य पुंसो मन्युं ललाटेऽधर एव लोभम् ॥ २७ ॥ स्पर्शे च कामं नृप रेतसाम्भ: पृष्ठे त्वधर्मं क्रमणेषु यज्ञम् । छायासु मृत्युं हसिते च मायां तनूरुहेष्वोषधिजातयश्च ॥ २८ ॥ नदीश्च नाडीषु शिला नखेषु बुद्धावजं देवगणानृषींश्च । प्राणेषु गात्रे स्थिरजङ्गमानि सर्वाणि भूतानि ददर्श वीर: ॥ २९ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ! ບາລີມະຫາຣາຊາໄດ້ເຫັນໃນກາຍວິຣາດຂອງພຣະມຸຣາຣີ: ໃນພຣະຫົວໃຈແມ່ນທຳມະ; ທີ່ອົກແມ່ນຣິຕະແລະສັດຈະ; ໃນພຣະມະນະແມ່ນດວງຈັນ; ທີ່ອຸຣະແມ່ນພຣະສຣີລັກຊະມີຖືດອກບົວ; ທີ່ຄໍແມ່ນສຽງເວດທັງປວງ; ທີ່ແຂນແມ່ນເທວະມີອິນທຣາເປັນປະທານ; ທີ່ຫູແມ່ນທິດ; ທີ່ສີສະແມ່ນໂລກສູງ; ໃນຜົມແມ່ນເມກ; ໃນຮູຈົມກູກແມ່ນລົມ; ໃນຕາແມ່ນຕາເວັນ; ແລະໃນປາກແມ່ນໄຟ. ໃນພຣະວາຈາມີມັນຕຣາເວດ; ທີ່ລົດຊາດລີ້ນແມ່ນວະຣຸນ; ທີ່ຄິ້ວແມ່ນກົດລະບຽບ; ທີ່ໜັງຕາແມ່ນກາງວັນ-ກາງຄືນ; ທີ່ໜ້າຜາກແມ່ນໂກດ; ທີ່ຮິມຝີປາກແມ່ນໂລບ. ໃນການສຳຜັດແມ່ນກາມ; ໃນນ້ຳເຊື້ອແມ່ນນ້ຳທັງປວງ; ທີ່ຫຼັງແມ່ນອະທຳ; ໃນກ້າວຍ່າງແມ່ນໄຟຍັດຍະ. ໃນເງົາແມ່ນຄວາມຕາຍ; ໃນຮອຍຍິ້ມແມ່ນມາຍາ; ໃນຂົນກາຍແມ່ນສະຫມຸນໄພ. ໃນເສັ້ນເລືອດແມ່ນແມ່ນ້ຳ; ໃນເລັບແມ່ນຫີນ; ໃນປັນຍາແມ່ນພຣະພຣະຫມາ ເທວະ ແລະຣິສີ; ແລະທົ່ວກາຍກັບອິນທຣີຍ໌ແມ່ນສັດທັງຈົນແລະນິ່ງ—ດັ່ງນີ້ບາລີໄດ້ເຫັນທຸກສິ່ງໃນຮູບວິຣາດຂອງພຣະເຈົ້າ।
Verse 30
सर्वात्मनीदं भुवनं निरीक्ष्य सर्वेऽसुरा: कश्मलमापुरङ्ग । सुदर्शनं चक्रमसह्यतेजो धनुश्च शार्ङ्गं स्तनयित्नुघोषम् ॥ ३० ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ! ເມື່ອອະສຸຣາທັງຫມົດຜູ້ຕາມພຣະບາລີໄດ້ເຫັນຮູບວິຣາດຂອງພຣະພະຄະວານ ຜູ້ເປັນອາດມັນແຫ່ງສັບພະອາດມັນ ທີ່ບັນຈຸໂລກທັງປວງໃນພຣະກາຍ ແລະເຫັນຈັກຣະສຸດັຣຊະນະໃນພຣະຫັດທີ່ປ່ອຍຄວາມຮ້ອນອັນທົນບໍ່ໄດ້ ພ້ອມທັງໄດ້ຍິນສຽງກຶກກ້ອງດັ່ງຟ້າຮ້ອງຈາກຄັນທະນູຊາຣັງກະ ໃຈຂອງພວກເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກແລະຄວາມຫວາດຫວັນ।
Verse 31
पर्जन्यघोषो जलज: पाञ्चजन्य: कौमोदकी विष्णुगदा तरस्विनी । विद्याधरोऽसि: शतचन्द्रयुक्त- स्तूणोत्तमावक्षयसायकौ च ॥ ३१ ॥
ສັງຂ໌ຂອງພຣະເຈົ້ານາມ ປານຈະຈັນຍະ ທີ່ດັງດຸດຟ້າຝົນ; ຄອນກະບອງອັນແຮງກ້າ ກໍມົດະກີ; ດາບນາມ ວິທະຍາທະຣະ ພ້ອມໂລ່ທີ່ປະດັບດ້ວຍລາຍດຸດດວງຈັນນັບຮ້ອຍ; ແລະຕູ່ນີຣອັນດີເລີດນາມ ອັກຊະຍະສາຍະກ—ທັງໝົດນີ້ປາກົດພ້ອມກັນເພື່ອຖວາຍສັນລະເສີນແດ່ພຣະອົງ।
Verse 32
सुनन्दमुख्या उपतस्थुरीशं पार्षदमुख्या: सहलोकपाला: । स्फुरत्किरीटाङ्गदमीनकुण्डल: श्रीवत्सरत्नोत्तममेखलाम्बरै: ॥ ३२ ॥ मधुव्रतस्रग्वनमालयावृतो रराज राजन्भगवानुरुक्रम: । क्षितिं पदैकेन बलेर्विचक्रमे नभ: शरीरेण दिशश्च बाहुभि: ॥ ३३ ॥
ພວກບໍລິວານຫົວໜ້າ ນຳໂດຍ ສຸນັນທະ ແລະພ້ອມດ້ວຍໂລກະປາລະ (ຜູ້ປົກຄອງໂລກ) ໄດ້ເຂົ້າໄປຢືນຮັບໃຊ້ພຣະອີສະວະຣະ ແລະຖວາຍສັນລະເສີນ। ພຣະອົງສວມມົງກຸດສະຫວ່າງ ອັງກະດະ ແລະຕຸ້ມຫູວາວວັບດຸດປາ; ທີ່ອົກມີເຄື່ອງໝາຍ ສຣີວັດສະ ແລະແກ້ວ ກໍສຕຸພະ। ພຣະອົງນຸ່ງພີຕາມບະຣະສີເຫຼືອງ ຄາດດ້ວຍເມຂະລາ ແລະປະດັບດ້ວຍມາລາດອກໄມ້ທີ່ມີເຜິ້ງຫ້ອມລ້ອມ—ດັ່ງນີ້ພຣະພະຄະວານ ອຸຣຸກຣະມະ ຈຶ່ງຮຸ່ງເຮືອງສົດງາມ।
Verse 33
सुनन्दमुख्या उपतस्थुरीशं पार्षदमुख्या: सहलोकपाला: । स्फुरत्किरीटाङ्गदमीनकुण्डल: श्रीवत्सरत्नोत्तममेखलाम्बरै: ॥ ३२ ॥ मधुव्रतस्रग्वनमालयावृतो रराज राजन्भगवानुरुक्रम: । क्षितिं पदैकेन बलेर्विचक्रमे नभ: शरीरेण दिशश्च बाहुभि: ॥ ३३ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ! ດັ່ງນັ້ນພຣະພະຄະວານ ອຸຣຸກຣະມະ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍທິບພະສະຫງ່າ ໄດ້ກ້າວຕໍ່ໜ້າພຣະບາລີ: ດ້ວຍກ້າວດຽວພຣະອົງວັດຄອບຄຸມພື້ນດິນທັງໝົດ; ດ້ວຍພຣະກາຍພຣະອົງປົກຄຸມຟ້າ; ແລະດ້ວຍພຣະພາຫາພຣະອົງແຜ່ຄອບຄຸມທຸກທິດທາງ।
Verse 34
पदं द्वितीयं क्रमतस्त्रिविष्टपं न वै तृतीयाय तदीयमण्वपि । उरुक्रमस्याङ्घ्रिरुपर्युपर्यथो महर्जनाभ्यां तपस: परं गत: ॥ ३४ ॥
ເມື່ອພຣະເຈົ້າກ້າວຂັ້ນທີສອງ ກໍຄຸ້ມຄອງໂລກສະຫວັນທັງປວງ; ສໍາລັບຂັ້ນທີສາມ ບໍ່ເຫຼືອທີ່ວ່າງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ. ພຣະບາດຂອງອຸຣຸກຣະມະສູງຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ຂ້າມມະຫາຣໂລກ ຊະນະໂລກ ຕະໂປໂລກ ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ
Frequently Asked Questions
Bali judged that retracting a pledged gift to a brāhmaṇa would be adharma rooted in greed, violating satya and dāna. In Bhāgavata ethics, a guru’s instruction that contradicts core dharma and devotion is not upheld; Bali accepts personal loss to preserve truthfulness and surrender to Viṣṇu’s arrangement.
The chapter frames material opulence as temporary and detachable at death, while devotion, integrity, and the Lord’s favor are permanent. By giving everything to Vāmana, Bali is purified of possessiveness and positioned for the Lord’s direct guardianship—protection that may appear externally as dispossession.
Devas and higher beings—Gandharvas, Vidyādharas, Siddhas, Cāraṇas, Kinnaras, and Kimpuruṣas—celebrate him because he performs an exceptionally difficult act: gifting the three worlds to Viṣṇu even while knowing the Lord supports Bali’s adversaries, demonstrating rare nonduplicitous dharma.
The viśvarūpa discloses Viṣṇu as the totality of cosmic order (sthāna) and the indwelling basis of all elements, beings, and principles. It transforms a ‘small brāhmaṇa beggar’ into the absolute sovereign, establishing that the transaction is not ordinary charity but a revelation of the Lord’s ownership of all worlds.
The two steps symbolically and literally encompass the entire cosmic domain—earth and heavens—demonstrating the Lord’s complete proprietorship. The narrative then forces the ethical-theological question of surrender: if nothing remains outside God’s claim, the final offering must be the self (or one’s head), which the next chapter develops.