Adhyaya 61

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये वासुदेवप्रतिष्ठादिकथनं नाम षष्टितमो ऽध्यायः अथ एकषष्टितमो ऽध्यायः द्वारप्रतिष्ठाध्वजारोहाणादिविधिः भगवानुवाच वक्षे चावभृतस्नानं विष्णोर् नत्वेति होमयेत् एकाशीतिपदे कुम्भान् स्थाप्य संस्थापयेद्धरिं

ດັ່ງນັ້ນ ໃນອັກນິປູຣານະ ບົດທີ 60 ຊື່ “ການກ່າວເຖິງການປະຕິສະຖາວາສຸເທວະ ແລະ ເລື່ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 61: “ວິທີການປະຕິສະຖາປະຕູ, ການຊັກທຸງຂຶ້ນ, ແລະ ພິທີອື່ນໆ”. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ເຮົາຈະອະທິບາຍການອາບນ້ຳຊຳລະສຸດທ້າຍ (avabhṛtha-snānā). ຄວນຖວາຍໂຮມດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ ‘ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແດ່ວິສນຸ’. ເມື່ອວາງກຸມພະ (kumbha) ໃນ 81 ຕຳແໜ່ງແລ້ວ ຈຶ່ງປະຕິສະຖາຮະຣິ (Hari/Viṣṇu).”

Verse 2

पूजयेद् गन्धपुष्पाद्यैर् बलिं दत्वा गुरुं यजेत् द्वारप्रतिष्ठां वक्ष्यामि द्वाराधो हेम वै ददेत्

ຄວນບູຊາດ້ວຍນ້ຳຫອມ, ດອກໄມ້ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ; ເມື່ອຖວາຍບະລິ (bali) ແລ້ວ ຈຶ່ງນັບຖືບູຊາກູຣຸ. ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະກ່າວເຖິງການປະຕິສະຖາປະຕູ: ໃຕ້ປະຕູນັ້ນ ຄວນວາງຄຳແທ້ໆ.

Verse 3

अष्टभिः कलशैः स्थाप्य शाखोदुम्बरकौ गुरुः गन्धादिभिः समभ्यर्च्य मन्त्रैर् वेदादिभिर्गुरुः

ເມື່ອໄດ້ຕັ້ງພິທີດ້ວຍຄະລະຊະ (ໝໍ້ນ້ຳສັກສິດ) 8 ໃບ ແລ້ວ ຄູອາຈານ (ກຸຣຸ) ຄວນຖືກສະຖາປະນາພ້ອມກິ່ງໄມ້ ແລະ ໄມ້ອຸດຸມບະຣະ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ບູຊາດ້ວຍກິ່ນຫອມ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ ແລ້ວຖວາຍການນັບຖືຄູອາຈານດ້ວຍມັນຕຣາ—ທັງມັນຕຣາແຫ່ງເວດ ແລະ ສູດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງອັນມີອຳນາດ.

Verse 4

कुण्डेषु होमयेद्वह्निं समिल्लाजतिलादिभिः दत्वा शय्यादिकञ्चाधो दद्यादाधारशक्तिकां

ໃນຄຸນຑະ (ຫຼຸມໄຟ) ຄວນເຮັດໂຮມຖວາຍອາຫຸຕິລົງໃນໄຟ ໂດຍໃຊ້ໄມ້ຟືນ (ສະມິດ), ເຂົ້າຄົ້ວ, ງາ ແລະ ອື່ນໆ; ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຖວາຍຕຽງ ແລະ ທານອື່ນໆ ຢູ່ຂ້າງລຸ່ມ (ເປັນທານປະກອບ) ຈຶ່ງມອບພິທີ/ອຳນາດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ອາທາຣະ-ຊັກຕິກາ».

Verse 5

शाखयोर्विन्यसेन्मूले देवौ चण्डप्रचण्दकौ ऊर्ध्वोदुम्बरके देवीं लक्ष्मीं सुरगणार्चितां

ທີ່ໂຄນຂອງກິ່ງໄມ້ທັງສອງ ຄວນວາງສະຖາປະນາເທວະສອງອົງ ຈັນຑະ (Caṇḍa) ແລະ ປະຈັນຑະ (Pracaṇḍa); ແລະເທິງສ່ວນສູງຂອງໄມ້ອຸດຸມບະຣະ ຄວນສະຖາປະນາເທວີລັກສະມີ ຜູ້ຖືກບູຊາໂດຍຫມູ່ເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 6

न्यस्याभ्यर्च्य यथान्यायं श्रीसूक्तेन चतुर्मुखं दत्वा तु श्रीफलादीनि आचार्यादेस्तु दक्षिणां

ເມື່ອໄດ້ເຮັດນຍາສະ (nyāsa) ແລ້ວ ຈຶ່ງບູຊາຕາມຫຼັກພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ໂດຍໃຊ້ «ສຣີ-ສູກຕະ» ແກ່ພຣະພຣະຫມາ (ພຣະບຣະຫມາ) ຜູ້ມີສີ່ໜ້າ; ຈາກນັ້ນ ຖວາຍຜົນໄມ້ມົງຄຸນ (śrī-phala) ແລະ ອື່ນໆ ແລ້ວມອບດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ແກ່ອາຈານຜູ້ປະກອບພິທີ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ.

Verse 7

प्रतिष्ठासिद्धद्वारस्य त्वाचार्यः स्थापयेद्धरिं विष्णुर्नुकेति घ, ङ, चिह्नितपुर्स्तकद्वयपाठः समिदाज्यतिलादिभिरिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अथाभ्यर्च्येति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रासादादस्य प्रतिष्ठन्तु हृत्प्रतिष्ठेति तां शृणु

ເມື່ອປະຕູໄດ້ຖືກຈັດການໃຫ້ສຳເລັດສຳລັບພິທີປະຕິສະຖາ (pratiṣṭhā) ແລ້ວ ອາຈານຜູ້ປະກອບພິທີຄວນສະຖາປະນາພຣະຫຣິ (ວິສນຸ). (ບາງສຳນວນອ່ານວ່າ «viṣṇur nuke/nu ke iti».) ຈາກນັ້ນ ດຳເນີນການຖວາຍອາຫຸຕິດ້ວຍໄມ້ຟືນສັກສິດ, ນ້ຳມັນເນີຍ (ghee), ງາ ແລະ ອື່ນໆ (ຕາມສຳນວນໃນຕົ້ນສະບັບທີ່ຖືກໝາຍ). ແລ້ວເມື່ອບູຊາແລ້ວ (ຕາມແຫຼ່ງດຽວກັນ) ໃຫ້ພວກເຂົາສະຖາປະນາພຣະອົງຈາກປຣາສາດ (prāsāda). ຈົ່ງຟັງວິທີນັ້ນທີ່ເອີ້ນວ່າ «ການປະຕິສະຖາໃນດວງໃຈ» (hṛt-pratiṣṭhā).

Verse 8

समाप्तौ शुकनाशाया वेद्याः प्राग्दर्भमस्तके सौवर्णं राजतं कुम्भमथवा शुक्लनिर्मितं

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ śukanāśā (ປາຍທີ່ຍື່ນອອກຄ້າຍປາກນົກຂອງ vedi) ທີ່ປາຍຫຍ້າ darbha ດ້ານຕາເວັນອອກຂອງແທ່ນບູຊາ ຄວນວາງຫມໍ້ນ້ຳ (kumbha) ທຳດ້ວຍຄຳ ຫຼື ເງິນ ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ທຳດ້ວຍວັດຖຸສີຂາວອັນບໍລິສຸດ।

Verse 9

अष्टरत्नौषधीधातुवीजलौहान्वितं शुभं सवस्त्रं पूरितं चाद्भिर्मण्डले चाधिवासयेत्

ໃນມະນະດາລາ (maṇḍala) ຄວນວາງເພື່ອການອະທິວາສະນະ (ການປະດິດຖານ/ການປະພິທີສັກສິດ) ວັດຖຸອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ປະກອບດ້ວຍອັນມະນີ 8 ປະການ, ສະຫມຸນໄພ, ໂລຫະ, ເມັດພືດ ແລະ ເຫຼັກ; ຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າ ແລະ ເຕີມນ້ຳໃຫ້ເຕັມ।

Verse 10

सपल्लवं नृसिंहेन हुत्वा सम्पातसञ्चितं नारायणाख्यतत्त्वेन प्राणभूतं न्यसेत्ततः

ເມື່ອໄດ້ຖວາຍໃນໄຟດ້ວຍມັນຕຣານຣະສິງຫະ (Narasiṃha-mantra) ພ້ອມກັບພັນລະວະ/ໃບອ່ອນສົດ ແລະໄດ້ສະສົມດ້ວຍການຖວາຍຊ້ຳໆ (sampāta) ແລ້ວ, ຈຶ່ງຄວນເຮັດ nyāsa ຕິດຕັ້ງໃຫ້ເປັນດັ່ງລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ ໂດຍອາໄສຫຼັກການທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘Nārāyaṇa-tattva’.

Verse 11

वैराजभूतान्तं ध्यायेत् प्रासादस्य सुरेश्वर ततः पुरुषवत्सर्वं प्रासादं चिन्तयेद् बुधः

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຄວນເພ່ງພິຈາລະນາພຣາສາດ (prāsāda) ໃຫ້ຂະຫຍາຍໄປຈົນເຖິງລະດັບ Vairāja-bhūta; ແລ້ວຕໍ່ມາ ນັກປັນຍາຄວນຄິດພຣາສາດທັງໝົດໃຫ້ມີຮູບແບບເປັນບຸລຸດ (Puruṣa).

Verse 12

अधो दत्वा सुवर्णं तु तद्ववद् भूतं घटं न्यसेत् गुर्वादौ दक्षिणां दद्याद् ब्राह्मणादेश् च भोजनं

ເມື່ອວາງຄຳໄວ້ຂ້າງລຸ່ມແລ້ວ ຄວນຕັ້ງຫມໍ້ (ghaṭa/kumbha) ທີ່ຈັດຕຽມຕາມວິທີທີ່ກຳນົດ. ຈາກນັ້ນ ຄວນຖວາຍດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ແກ່ຄູອາຈານແລະຜູ້ອື່ນໆກ່ອນ ແລະຈັດອາຫານໃຫ້ພຣາຫມະນ ແລະຜູ້ຮັບເຊີນອື່ນໆດ້ວຍ।

Verse 13

ततः पश्चाद्वेदिबन्धं तदूर्ध्वं कण्ठबन्धनं कण्ठोपरिष्टात् कर्तव्यं विमलामलसारकं

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຶງເຮັດການຜູກຮັດເວທີ (vedi-bandha)។ ເທິງຂຶ້ນໄປ ພຶງຈັດເຮັດ «ການຜູກຄໍ» (kaṇṭha-bandhana) ໃຫ້ຢູ່ເທິງຄໍ ແລະໃຫ້ສະອາດ ບໍ່ມີມົນທິນ ແຂງແຮງເປັນສານະສໍາຄັນ।

Verse 14

तदूर्ध्वं वृकलं कुर्याच्चक्रञ्चाद्यं सुदर्शनं मूत्तिं श्रीवासुदेवस्य ग्रहगुप्तां निवेदयेत्

ເທິງຂຶ້ນໄປ ພຶງປັ້ນ vṛkala ເປັນເຄື່ອງຄຸ້ມຄອງ ແລະທຳຈັກອັນປະເສີດ «ສຸດັຣຊະນະ» (Sudarśana) ດ້ວຍ; ແລ້ວຈຶ່ງນໍາພຣະຮູບອັນສັກສິດຂອງ ສຣີ ວາສຸເທວະ (Śrī Vāsudeva) ໄປຖວາຍ/ສະຖາປະນາ ເປັນພິທີຄຸ້ມກັນພະຍຸດວງດາວ (graha-guptā)។

Verse 15

कलशं वाथ कुर्वीत तदूर्ध्वं चक्रमुत्तमं वेद्याश् च परितः स्थाप्या अष्टौ विघ्नेश्वरास्त्वज

ຕໍ່ມາ ພຶງຈັດເຮັດກະລະສະ (kalaśa) ເປັນໝໍ້ນ້ໍາພິທີ. ເທິງມັນ ພຶງວາງຈັກ (cakra) ອັນປະເສີດ. ແລະຮອບເວທີ (vedī) ພຶງສະຖາປະນາ ວິຄເນສະວະຣະ (Vighneśvara) ແປດອົງ ເພື່ອກໍາຈັດອຸປະສັກ।

Verse 16

ः तत्त्वभूतमिति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तदूर्ध्वं चूर्णकं कुर्यादिति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तदूर्ध्वं चुल्वकं कुर्यादिति ख, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अष्टौ वेद्येश्वरास्त्वज इति ग, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः चत्वारो वा चतुर्दिक्षु स्थापनीया गरुत्मतः ध्वजारोहं च वक्ष्यामि येन भूतादि नश्यति

ຄໍາອ່ານ «tattvabhūtam» ພົບໃນຕົ້ນສະບັບທີ່ໝາຍໄວ້ (gha, ṅa). ເທິງຂຶ້ນໄປ ຄໍາອ່ານ «ພຶງເຮັດ cūrṇaka» ຕາມຕົ້ນສະບັບທີ່ໝາຍ (ga, ṅa). ເທິງຂຶ້ນໄປ ຄໍາອ່ານ «ພຶງເຮັດ culvaka» ຕາມຕົ້ນສະບັບສອງສະບັບ (kha, gha). ຄໍາອ່ານ «aṣṭau vedyeśvarāḥ» ພົບໃນຕົ້ນສະບັບທີ່ໝາຍສາມ (ga, gha, ṅa). ຄວນສະຖາປະນາເຄື່ອງໝາຍຄຣຸດ (Garuḍa) ແປດ ຫຼື ສີ່ ໃນສີ່ທິດ. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງການຊູງທຸງ (dhvaja) ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກຜີວິນຍານ ແລະອື່ນໆ ສູນສິ້ນໄປ.

Verse 17

प्रासादविम्बद्रव्याणां यावन्तः परमाणवः तावद्वर्षसहस्राणि तत्कर्ता विष्णुलोकभाक्

ໃນວັດຖຸທີ່ໃຊ້ສ້າງປຣາສາດ (prāsāda) ແລະພຣະຮູບ (vimba) ມີອະນຸພາກ (paramāṇu) ຈໍານວນເທົ່າໃດ, ຜູ້ສ້າງຈະໄດ້ຮັບສ່ວນໃນໂລກຂອງພຣະວິສນຸ (Viṣṇuloka/Vaikuṇṭha) ເປັນພັນປີ ຕາມຈໍານວນນັ້ນ.

Verse 18

कुम्भाण्डवेदिविम्बानां भ्रमणाद्वायुनानघ कण्ठस्यावेष्टनाज् ज्ञेयं फलं कोटिगुणं ध्वजात्

ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ໂດຍລົມພັດໃຫ້ເຄື່ອງປະດັບກຸມພານະ, ເວດີ (ແທ່ນບູຊາ) ແລະ ວິມບະ (ສັນຍາລັກ/ແຜ່ນກົມ) ໝຸນວຽນ, ພ້ອມທັງການພັດພິ້ວທີ່ພັນຮອບຄໍຂອງເສົາທຸງ, ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າ ບຸນກຸສົນທີ່ເກີດຂຶ້ນ ຖືກຄູນເປັນໂກຕິ (ສິບລ້ານເທົ່າ) ໂດຍທຸງ (ທະວະຊະ) ນັ້ນ.

Verse 19

पताकानां प्रकृतिं विद्धि दण्डं पुरुषरूपिणं प्रासादं वासुदेवस्य मूर्तिभेदं निबोध मे

ຈົ່ງເຂົ້າໃຈສະພາບອັນຖືກຕ້ອງຂອງທຸງປະຕາກາ; ຈົ່ງຮູ້ວ່າເສົາທຸງມີຮູບດັ່ງບຸລຸດ; ແລະຈົ່ງຮຽນຈາກຂ້ອຍເຖິງການແບ່ງປະເພດຂອງປຣາສາດ (ວິຫານ) ແລະຮູບມູຣຕິຫຼາຍແບບຂອງວາສຸເທວະ.

Verse 20

धारणाद्धरणीं विद्धि आकाशं शुषिरात्मकं तेजस्तत् पावकं विद्धि वायुं स्पर्शगतं तथा

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ດິນ (ທະຣະນີ) ຮູ້ໄດ້ໂດຍໜ້າທີ່ຮອງຮັບ; ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ອາກາດ/ອາກາສ (ākāśa) ມີສະພາບເປັນຄວາມວ່າງ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ເຕຊັສ (tejas) ແທ້ຈິງແມ່ນໄຟ (pāvaka); ແລະຈົ່ງຮູ້ວ່າ ລົມ (vāyu) ມີລັກສະນະໂດຍການສຳຜັດ (sparśa).

Verse 21

पाषाणादिष्वेव जलं पार्थिवं पृथिवीगुणं प्रतिशब्दोद्भवं शब्दं स्पर्शं स्यात् कर्कशादिकं

ໃນຫີນ ແລະສິ່ງອື່ນໆທີ່ຄ້າຍກັນ ມີນ້ຳສະຖິດຢູ່; ມັນເປັນ ‘ປາຣຖິວະ’ (ມີສະພາບແຫ່ງດິນ) ແລະຖືຄຸນລັກຂອງດິນ. ສຽງເກີດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນເປັນສຽງສະທ້ອນຕອບ, ແລະຄຸນສຳຜັດເປັນປະເພດ ‘ຫຍາບ’ (karkaśa) ແລະອື່ນໆ.

Verse 22

शुक्लादिकं भवेद्रूपं रसमन्नादिदर्शनं धूपादिगन्धं गन्धन्तु वाग् भेर्यादिषु संस्थिता

ຮູບ (rūpa) ມີລັກສະນະເປັນສີຂາວ ແລະອື່ນໆ; ລົດຊາດ (rasa) ຮູ້ໄດ້ຜ່ານອາຫານ ແລະອື່ນໆ; ກິ່ນ (gandha) ຮູ້ໄດ້ຜ່ານທູບ ແລະອື່ນໆ. ແຕ່ສຽງ (śabda) ນັ້ນ ສະຖິດຢູ່ໃນວາຈາ (ຄຳເວົ້າ) ແລະໃນເຄື່ອງດົນຕີເຊັ່ນ ເບຣີ (bherī) ແລະອື່ນໆ.

Verse 23

शुकनाशाश्रिता नासा बाहू तद्रथकौ स्मृतौ शिरस्त्वण्डं निगदितं कलशं मूर्धजं स्मृतं

ດັ່ງນັ້ນ ດັ່ງຈົມກົກ (ດັ່ງຈົມກົກ) ຖືກກ່າວວ່າສອດຄ່ອງກັບ «śukanāsa» (ສ່ວນຍື່ນອອກດ້ານໜ້າຂອງປະສາດ)؛ ແຂນທັງສອງ ເຂົ້າໃຈວ່າເປັນ «rathaka» (ສ່ວນຍື່ນຂ້າງ)។ ຫົວ ຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນ «aṇḍa» (ມວນຄ້າຍໂດມ) ແລະ «mūrdhaja» ເຂົ້າໃຈວ່າເປັນ «kalaśa» (ຫມໍ້ຍອດ/ຟິນຽວ)។

Verse 24

कण्ठं कण्ठमिति ज्ञेयं स्कन्धं वेदी निगद्येते पायूपस्थे प्रणाले तु त्वक् सुधा परिकीर्तिता

ຄໍ ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າເປັນ «kaṇṭha»; ບ່າ (skandha) ຖືກເວົ້າວ່າເປັນ «vedī» (ເວທີ—ຖານບູຊາ/ພື້ນຍົກ). ບ່ອນທະວານ ແລະ ອະໄວຍະວະເພດ ມີ «praṇāla» (ທໍ່/ຊ່ອງລຳເນົາ) ແລະ ຜິວໜັງ (tvak) ຖືກປະກາດວ່າເປັນ «sudhā» (ຊັ້ນປູນຂາວ/ປູນສະອາດ).

Verse 25

मुखं द्वारं भवेदस्य प्रतिमा जीव उच्यते तच्छक्तिं पिण्डिकां विद्धि प्रकृतिं च तदाकृतिं

ປາກຂອງມັນ ຖືກກ່າວວ່າເປັນ «ປະຕູ» ຂອງມັນ; ຮູບປັ້ນ (pratimā) ຖືກເອີ້ນວ່າ «jīva» (ຜູ້ມີຊີວິດ). ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ພະລັງ (śakti) ຂອງມັນ ແມ່ນ «piṇḍikā» (ຖານ/ກ້ອນຖານ), ແລະ ທຳມະຊາດ (prakṛti) ຂອງມັນ ແມ່ນຮູບຮ່າງຂອງມັນເອງ (ākṛti).

Verse 26

अपाठः धारणीं धरणीं विद्धि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पार्थिवं पृथिवीतलमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पार्थिवं पृथिवीजलमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः रसमास्थाय दर्शनं रसमाह्वादि दर्शनमिति ख, चिह्नितप्सुअतकपाठः निश् चलत्वञ्च गर्भोस्या अधिष्ठाता तु केशवः एवमेव हरिः साक्षात्प्रासादत्वेन संस्थितः

«(ບາງສຳເນົາອ່ານວ່າ) ‘ຈົ່ງຮູ້ວ່າ dhāraṇī ແມ່ນ dharaṇī’»। (ຂໍ້ອ່ານທີ່ຖືກໝາຍໄວ້) ກ່າວວ່າ: «pārthiva (ທາດດິນ) ແມ່ນຜິວໜ້າແຜ່ນດິນ» ຫຼື «pārthiva ແມ່ນນ້ຳຂອງແຜ່ນດິນ»। (ຂໍ້ອ່ານທີ່ໝາຍໄວ້ອີກ) «darśana (ການຮັບຮູ້/ການເຫັນ) ເກີດຂຶ້ນໂດຍອາໄສ rasa (ສານະ/ລົດ)» ຫຼື «darśana ແມ່ນສິ່ງທີ່ເລີ່ມຈາກການເອີ້ນໃຫ້ rasa ປາກົດ»। ອີກທັງ garbha (ຫ້ອງຄັນ/ຫ້ອງກາງ) ມີຄວາມນິ່ງສະຫງົບ; ເທວະຜູ້ປົກຄອງຂອງມັນແມ່ນ Keśava. ດັ່ງນັ້ນ Hari ເອງ ຖືກສະຖາປະນາໂດຍກົງ ໃນຮູບຂອງ prāsāda (ພຣະວິຫານ).

Verse 27

जङ्घा त्वस्य शिवो ज्ञेयः स्कन्धे धाता व्यवस्थितः ऊर्ध्वभागे स्थितो विष्णुरेवं तस्य स्थितस्य हि

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ Śiva ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າສະຖິດຢູ່ໃນ jaṅghā (ແຂ້ງຂາ/ຂາທ່ອນລຸ່ມ) ຂອງມັນ; ໃນບ່າ ມີ Dhātā ຖືກສະຖາປະນາ; ແລະໃນສ່ວນເທິງ Viṣṇu ສະຖິດຢູ່—ດັ່ງນີ້ແຫຼະແມ່ນການຈັດວາງອັນທິບພະຂອງພຣະອົງ.

Verse 28

प्रासादस्य प्रतिष्ठान्तु ध्वजरूपेण मे शृणु ध्वजं कृत्वा सुरैर् दैत्या जिताः शस्त्रादिचिह्नितं

ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງຈາກຂ້າເຖິງພິທີປະຕິສະຖານພຣາສາດ ໃນຮູບແບບທຸງພິທີ: ເມື່ອສ້າງທຸງແລ້ວ ແລະໝາຍໄວ້ດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍເຊັ່ນອາວຸດ ຄວນພາບວ່າພວກໄດຕະຍະຖືກເທວະຊະນະແລ້ວ।

Verse 29

अण्डोर्ध्वं कलशं न्यस्य तदूर्ध्वं विन्यसेद्ध्वजं विम्बार्धमानं दण्डस्य त्रिभागेनाथ कारयेत्

ໃຫ້ວາງກະລະສະ (kalaśa) ໄວ້ເທິງສ່ວນຮູບໄຂ່ (aṇḍa) ແລ້ວເທິງນັ້ນຈຶ່ງຕິດຕັ້ງທຸງ (dhvaja)។ ຕໍ່ມາໃຫ້ສ້າງວິມບະ (vimba) ເປັນແຜ່ນກົມ ໃຫ້ມີຂະໜາດເທົ່າຄຶ່ງ ແລະກຳນົດຕາມໜຶ່ງໃນສາມຂອງດັນດະ (daṇḍa)។

Verse 30

अष्टारं द्वादशारं वा मध्ये मूर्तिमतान्वितं नारसिंहेन तार्क्ष्येण ध्वजदण्डस्तु निर्ब्रणः

ໃຫ້ສ້າງເຄື່ອງໝາຍສັກສິດເປັນລໍ້ 8 ຊ່ອງ ຫຼື 12 ຊ່ອງ ແລະໃຫ້ມີຮູບປັ້ນ/ຮູບພາບຢູ່ກາງ. ອາດປະກອບດ້ວຍນາຣະສິງຫະ (Narasiṃha) ແລະຕາຣກສະຍະ (Tārkṣya/ກະຣຸດ) ໄດ້. ສາວທຸງ (dhvaja-daṇḍa) ຕ້ອງບໍ່ມີບາດແຜ ຫຼືຕຳໜິ.

Verse 31

प्रासादस्य तु विस्तारो मानं दण्डस्य कीर्तितं शिखरार्धेन वा कुर्यात् तृतीयार्धेन वा पुनः

ຄວາມກວ້າງຂອງພຣາສາດ (prāsāda) ຖືກກ່າວວ່າເປັນມາດຕາຂອງດັນດະ (daṇḍa)។ ຄວນກຳນົດສັດສ່ວນໂດຍເອົາຄຶ່ງໜຶ່ງຂອງສິຂະຣະ (śikhara) ຫຼືອີກຄັ້ງໂດຍເອົາໜຶ່ງໃນສາມຂອງມັນ।

Verse 32

द्वारस्य दैर्घ्याद् द्विगुणं दण्डं वा परिकल्पयेत् ध्वजयष्टिर्देवगृहे ऐशान्यां वायवेथवा

ຄວນກຳນົດດັນດະ (daṇḍa) ໃຫ້ຍາວເທົ່າສອງເທົ່າຂອງຄວາມຍາວປະຕູ. ໃນເທວະຄືຫະ (devagṛha) ສາວທຸງ (dhvaja-yaṣṭi) ຄວນຕັ້ງໄວ້ທິດອີສານ (Īśāna) ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ທິດວາຍະວະ (Vāyavya) ທາງເໜືອຕາເວັນຕົກ.

Verse 33

क्षौमाद्यैश् च ध्वजं कुर्याद्विचित्रं वैकवर्णकं घण्टाचामरकिङ्किण्या भूषितं पापनाशनं

ຄວນເຮັດທຸງຈາກຜ້າລິນິນ ແລະຜ້າອື່ນໆທີ່ຄ້າຍກັນ ໃຫ້ມີລາຍສີສັນຫຼາກຫຼາຍ ແລະປະດັບດ້ວຍກະດິ່ງ, ພັດຫາງຢັກ (ຈາມະຣະ) ແລະກະດິ່ງນ້ອຍໆ; ທຸງນັ້ນເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ.

Verse 34

दण्डाग्राद्धरणीं यावद्धस्तैकं विस्तरेण तु महाध्वजः सर्वदः स्यात्तुर्यांशाद्धीनतोर्चितः

ຈາກປາຍເສົາທຸງລົງຮອດພື້ນ ຖ້າຄວາມກວ້າງເທົ່າ 1 ຮັດສະ (hasta) ກໍເອີ້ນວ່າ «ມະຫາທຸງ» (mahā-dhvaja) ແລະກ່າວວ່າໃຫ້ຜົນປະໂຫຍດທຸກປະການ. ຖ້າຫຼຸດລົງ 1/4 ກໍໃຫ້ຖືວ່າຕ່ຳກວ່າ ແຕ່ຍັງຄວນແກ່ການບູຊາ.

Verse 35

ध्वजे चार्धेन विज्ञेया पताका मानवर्जिता विस्तरेण ध्वजः कार्यो विंशदङ्गुलसन्निभः

ໃນກໍລະນີຂອງທຸງມາດຕະຖານ (dhvaja) ປະຕາກາ (patākā) ໃຫ້ເຂົ້າໃຈວ່າມີຂະໜາດເທົ່າຄຶ່ງໜຶ່ງ (ຂອງມາດຕະຖານ) ໂດຍບໍ່ນັບຮູບຄົນ (ເຄື່ອງໝາຍ). ທຸງຄວນເຮັດໃຫ້ກວ້າງປະມານ 20 ອັງກຸລະ (aṅgula).

Verse 36

अधिवासविधानेन चक्रं दण्डं ध्वजं तथा जिताः शक्त्यादिचिह्नितमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः जिताः शक्रादिचिह्नितमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः विम्बार्धमानं चक्रन्तु इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विचित्रञ्चैव वर्णकमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः देववत् सकलं कृत्वा मण्डपस्नपनादिकं

ດ້ວຍວິທີອະທິວາສະ (adhivāsa) ອັນເປັນພິທີຕິດຕັ້ງກ່ອນການປະກອບພິທີ ຄວນຕັ້ງຈັກຣະ (discus), ໄມ້ຄັນ (staff) ແລະທຸງດ້ວຍ ໃຫ້ມີເຄື່ອງໝາຍຄືຄອນຕີ (mace) ແລະອື່ນໆ (ບາງສຳນວນອ່ານວ່າ ເຄື່ອງໝາຍຂອງອິນທຣະ ແລະອື່ນໆ)។ ຈັກຣະຄວນເຮັດໃຫ້ມີຂະໜາດເທົ່າຄຶ່ງໜຶ່ງຂອງວິມພະ (ຮູບບູຊາ) ແລະລະບາຍສີໃຫ້ຫຼາກຫຼາຍ. ເມື່ອຈັດທຸກຢ່າງໃຫ້ຄົບດັ່ງພຣະເທວະ ແລ້ວ ຈຶ່ງປະກອບພິທີໃນມັນດະປະ ເຊັ່ນ ພິທີສະນະປະນະ (ອາບນ້ຳພິທີ) ແລະອື່ນໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.

Verse 37

नेत्रोन्मीलनकं त्यक्ता पूर्वोक्तं सर्वमाचरेत् अधिवासयेच्च विधिना शय्यायां स्थाप्य देशिकः

ເວັ້ນພິທີ «ເປີດດວງຕາ» (netronmīlana) ແລ້ວ ອາຈານຜູ້ປະກອບພິທີຄວນປະຕິບັດທຸກຢ່າງຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ. ແລ້ວຈຶ່ງວາງ (ອົງບູຊາ/ຮູບ) ໄວ້ເທິງຕຽງພິທີ ແລະເຮັດອະທິວາສະນະ (adhivāsana) ຕາມວິທີກຳນົດ.

Verse 38

ततः सहस्रशीर्षेति सूक्तं चक्रे न्यसेद् बुधः तथा सुदर्शनं मन्त्रं मनस्तत्त्वं निवेशयेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນເຮັດນຍາສ (nyāsa) ຂອງສູກຕະທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «sahasraśīrṣā» ລົງໃນຈັກຣະອັນສັກສິດ; ແລະຄວນຕິດຕັ້ງມັນຕຣະສຸດັຣຊະນະ ພ້ອມວາງຫຼັກມະນັດ (manas-tattva) ໄວ້ໃນນັ້ນ។

Verse 39

मनोरूपेण तस्यैव सजीवकरणं स्मृतं अरेषु मूर्तयो न्यस्याः केशवाद्याः सुरोत्तम

ການເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດ (sajīvakaraṇa) ຂອງນັ້ນ ຖືກສອນໄວ້ວ່າ ເຮັດໂດຍການນຶກພາບໃນໃຈເທົ່ານັ້ນ. ໂອ ຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາເທວະ, ໃນຊ່ອງກົງ/ຊີ້ນຂອງວົງລໍ້ພິທີ ຄວນນຍາສຮູບພຣະເທວະເລີ່ມຈາກ ເກສະວະ (Keśava) ເປັນຕົ້ນ।

Verse 40

नाभ्यब्जप्रतिनेमीषु न्यसेत्तत्त्वानि देशिकः नृसिंहं विश्वरूपं वा अब्जमध्ये निवेशयेत्

ອາຈານຜູ້ປະກອບພິທີ (deśika) ຄວນນຍາສຫຼັກຕັດຕະວະ (tattvas) ລົງໃນນາບິ (nābhi) ຂອງດອກບົວ, ກີບດອກ, ແລະຂອບວົງລ້ອມ. ແລ້ວໃນກາງດອກບົວ ຄວນຕິດຕັ້ງ ນະຣະສິງຫະ (Narasiṁha) ຫຼື ຮູບວິສະວະຣູປະ (Viśvarūpa) ອັນສາກົນ।

Verse 41

सकलं विन्यसेद्दण्डे सूत्रात्मानं सजीवकं निष्कलं परमात्मानं ध्वजे ध्यायन् न्यसेद्धरिं

ຄວນຕິດຕັ້ງຮູບ «ສະກະລະ» (sakala) ໄວ້ທີ່ເສົາທຸງ, ໂດຍພິຈາລະນາສູຕຣາດມັນ (Sūtrātman) ຜູ້ມີພະລັງຊີວິດ; ແລະເມື່ອພິຈາລະນາພຣະອາດມັນສູງສຸດອັນ «ນິສະກະລະ» (niṣkala) ກໍໃຫ້ນຍາສຮະຣິ (Hari) ໄວ້ໃນທຸງ।

Verse 42

तच्छक्तिं व्यापिनीं ध्यायेद् ध्वजरूपां बलाबलां मण्डपे स्थाप्य चाभ्यर्च्य होमं कुण्डेषु कारयेत्

ຄວນພິຈາລະນາພະລັງງານອັນແຜ່ຊອກຊອນທົ່ວໄປ (Śakti) ໂດຍເຫັນເປັນຮູບທຸງ (dhvaja) ເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງກຳລັງ ແລະຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມອ່ອນແອ. ແລ້ວເມື່ອຕິດຕັ້ງໄວ້ໃນມັນດະປະ (maṇḍapa) ແລະບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກໍໃຫ້ປະກອບພິທີໂຮມະ (homa) ໃນຫຼຸມໄຟ (kuṇḍa) ທັງຫຼາຍ।

Verse 43

कलशे स्वर्णकलशं न्यस्य रत्नानि पञ्च च स्थापयेच्चक्रमन्त्रेण स्वर्णचक्रमधस्ततः

ໃຫ້ວາງຫມໍ້ຄໍາ (ກະລະຊະ) ໄວ້ເທິງກະລະຊະພິທີ (kalaśa) ແລະວາງອັນມະນີ 5 ປະການ; ຈາກນັ້ນໃຊ້ມົນຕຣາຈັກຣະ (Cakra-mantra) ຕິດຕັ້ງຈັກຣະຄໍາໄວ້ຂ້າງລຸ່ມ।

Verse 44

पारदेन तु सम्प्लाव्य नेत्रपट्टेन च्छादयेत् ततो निवेशयेच्चक्रं तन्मध्ये नृहरिं स्मरेत्

ເມື່ອຊຳລະລ້າງ (ວັດຖຸ/ບ່ອນທີ່ຈັດໄວ້) ດ້ວຍປາຣະດະ (ປາຣະດ/ປາຣະດະ—ປະຫລອດ) ຢ່າງທົ່ວເຖິງແລ້ວ ໃຫ້ປົກຄຸມດ້ວຍຜ້າປິດຕາ; ຈາກນັ້ນວາງຈັກຣະປ້ອງກັນ ແລະໃນກາງຂອງມັນ ໃຫ້ລະລຶກນຶກເຖິງ ນຣິຫະຣິ (Nṛhari/ນຣະສິງຫະ) ໃນສະມາທິ।

Verse 45

ॐ क्षों नृसिंहाय नमः पूजयेत् स्थापयेद्धरिं ततो ध्वजं गृहीत्वा तु यजमानः सबान्धवः

ເມື່ອສະດຸດມົນ «ໂອມ ກະໂຊມ ນຣິສິງຫາຍະ ນະມະຫະ» ແລ້ວ ໃຫ້ບູຊາ ແລະອັນເຊີນປະດິດຕັ້ງ ພຣະຫະຣິ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ຖືທົງພິທີ (dhvaja) ໂດຍຍະຊະມານ (yajamāna) ພ້ອມຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະດຳເນີນພິທີຕໍ່ໄປ।

Verse 46

इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः मण्डले इति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः स्वर्णचक्रन्तु मध्यत इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः नेत्रं यत्नेन च्छादयेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ क्षौं नृसिंहाय नम इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दधिभक्तयुते पात्रे ध्वजस्याग्रं निवेशयेत् ध्रुवाद्येन फडन्तेन ध्वजं मन्त्रेण पूजयेत्

ໃຫ້ນຳປາຍທົງ/ສາວທົງ ໃສ່ລົງໃນພາຊະນະທີ່ມີນົມສົ້ມ (ດະທິ) ປົນກັບເຂົ້າສຸກ ແລ້ວອັນເຊີນຕິດຕັ້ງ. ຈາກນັ້ນ ໃຊ້ມົນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ທຣຸວາ-» ແລະລົງທ້າຍດ້ວຍຄຳອຸທານປ້ອງກັນ «ພະດ» (phaḍ) ເພື່ອບູຊາທົງດ້ວຍມົນຕຣານັ້ນ. (ຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້າເປັນໝາຍເຫດຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຕົ້ນສະບັບ ເຊັ່ນ «ໃນມັນດະລະ», «ຈັກຣະຄໍາຢູ່ກາງ», «ປົກຕາດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ», ແລະມົນຕຣາ «ໂອມ ກະເຊົາṃ ນຣິສິງຫາຍະ ນະມະຫະ». )

Verse 47

शिरस्याधाय तत् पात्रं नारायनमनुस्मरन् प्रदक्षिणं तु कुर्वीत तुर्यमङ्गलनिःस्वनैः

ໃຫ້ວາງພາຊະນະນັ້ນໄວ້ເທິງສີສະ ແລະລະລຶກນຶກເຖິງ ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa); ຈາກນັ້ນໃຫ້ເຮັດປະທັກສິນາ (ວຽນຂວາ) ພ້ອມສຽງມົງຄຸນຈາກເຄື່ອງດົນຕຣີ।

Verse 48

ततो निवेशयेत् दण्डं मन्त्रेणाष्टाक्षरेण तु मुञ्चामि त्वेति सूक्तेन ध्वजं मुञ्चेद्विचक्षणः

ຈາກນັ້ນ ຄວນປັກເສົາທຸງໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ໂດຍມົນຕຣາ 8 ພະຍາງ; ແລະດ້ວຍສູກຕະທີ່ເລີ່ມວ່າ «muñcāmi tvā» (“ຂ້າພະເຈົ້າປ່ອຍເຈົ້າ”) ພິທີກອນຜູ້ຮູ້ທັນຄວນປ່ອຍ/ແກ້ທຸງລົງ।

Verse 49

पात्रं ध्वजं कुञ्जरादि दद्यादाचार्यके द्विजः एष साधारणः प्रोक्तो ध्वजस्यारोहणे विधिः

ຊາຍຜູ້ເປັນທະວິຊະ (ເກີດສອງຄັ້ງ) ຄວນຖວາຍແກ່ອາຈານຜູ້ປະກອບພິທີ ພາຊະນະໜຶ່ງ, ທຸງ, ແລະຂອງຖວາຍເຊັ່ນ ຊ້າງ ແລະອື່ນໆ. ນີ້ແມ່ນຖືກກ່າວວ່າເປັນວິທີທົ່ວໄປສໍາລັບການຊູທຸງພິທີ.

Verse 50

यस्य देवस्य यच्चिह्नं तन्मन्त्रेण स्थिरं चरेत् स्वर्गत्वा ध्वजदानात्तु राजा बली भवेत्

ເມື່ອຈັດຕຽມແລະຕັ້ງທຸງໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຂອງເທວະອົງໃດກໍຕາມ ກໍໃຫ້ດໍາເນີນພິທີດ້ວຍມົນຕຣາຂອງເທວະອົງນັ້ນ. ດ້ວຍການຖວາຍທຸງ ກະສັດ—ເມື່ອໄດ້ເຖິງສະຫວັນ—ຈະເປັນຜູ້ມີພະລັງອໍານາດ.