Adhyaya 59

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये स्नपनादिविधानं नाम अष्टपञ्चाशो ऽध्यायः अथोनषष्टितमो ऽध्यायः अधिवासनकथनं भगवानुवाच हरेः सान्निध्यकरणमधिवासनमुच्यते सर्वज्ञं सर्वगं ध्यात्वा आत्मानं पुरुषोत्तमं

ດັ່ງນີ້ ໃນອາດິ-ມະຫາປຸຣານະ ຄື ອັກນິປຸຣານະ ບົດທີ 58 ຊື່ “ວິທີສະນາປະນະ (Snāpana) ແລະພິທີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ” ຈົບລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 59 “ການພັນລະນາອະທິວາສະນະ”. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ອະທິວາສະນະ ແມ່ນພິທີທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການສະຖິດຢູ່ທາງພິທີຂອງ ຮະຣິ. ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງພຣະບຸຣຸສະອຸດຕະມະ—ຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງ ແລະຄອບຄຸມທົ່ວໄປ—ຈຶ່ງຄວນດຳເນີນຕໍ່ ໂດຍຮວບຮວມແລະຊຳລະຕົນເອງ ໄປສູ່ ປຸຣຸສໂອດຕະມະ.”

Verse 2

ओंकारेण समायोज्य चिच्छक्तिमभिमानिनीं निःसार्यात्मैकतां कृत्वा स्वस्मिन् सर्वगते विभौ

ເມື່ອນຳຈິດໃຫ້ຜູກເຂົ້າກັບພະຍາງ “ໂອມ” ແລະດຶງເຂົ້າພາຍໃນພະລັງສະຕິຮູ້ (ຈິດ-ຊັກຕິ) ທີ່ຍຶດຖືຕົນເປັນປະຈຳຕົວ, ຄວນສ້າງຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງອາດຕະມາ, ດຳລົງຢູ່ໃນອົງອຳນາດຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວໄປພາຍໃນຕົນເອງ.

Verse 3

योजयेन्मरुतां पृथ्वीं वह्निवीजेन दीपयेत् संहरेद्वायुना चाग्निं वायुमाकाशतो नयेत्

ຄວນຫຼວມທາດດິນເຂົ້າໃນທາດລົມ; ໂດຍພະຍາງເມັດພັນຂອງໄຟ ຄວນຈຸດໄຟພາຍໃນໃຫ້ສະຫວ່າງ. ຈາກນັ້ນ ໃຊ້ລົມເພື່ອຮວບຮວມໄຟ ແລະນຳລົມເຂົ້າສູ່ອາກາດ/ອາກາສ (ເອເທີ).

Verse 4

मतिशालिनीमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः कृत्वा पुंसीति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अधिभूतादिदेवैस्तु साध्याख्यैर् विभवैः सह तन्मात्रपात्रकान् कृत्वा संहरेत्तत् क्रमाद् बुधः

ເມື່ອຈັດວາງໃນໃຈອະທິພູຕະ ແລະເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດທີ່ເອີ້ນວ່າ ສາດຍະ (Sādhyas), ນັກປັນຍາຄວນເຮັດໃຫ້ພວກນັ້ນເປັນພາຊະນະຮອງຮັບຂອງ ຕັນມາດຣາ (tanmātra) ອັນລະອຽດ, ແລ້ວຄ່ອຍໆກະທຳການຮວບຮວມກັບຄືນ (re-absorption) ຕາມລຳດັບ.

Verse 5

आकाशं मनसाहत्य मनोहङ्करणे कुरु अहङ्कारञ्च महति तञ्चाप्यव्याकृते नयेत्

ໃຫ້ຮວບຮວມອາກາດເຂົ້າໃນໃຈດ້ວຍໃຈ ແລ້ວນໍາໃຈເຂົ້າສູ່ອະຫັງກາຣ (ahaṅkāra)។ ຕໍ່ຈາກນັ້ນຮວບຮວມອະຫັງກາຣເຂົ້າສູ່ມະຫັດ (mahat) ແລະນໍາແມ່ນແຕ່ນັ້ນເຂົ້າສູ່ອະວຽກຣິຕ (avyākṛta) ອັນບໍ່ປາກົດ।

Verse 6

अव्याकृतं ज्ञानरूपे वासुदेवः स ईरितः स तामव्याकृतिं मायामभ्यष्ट सिसृक्षया

ວາສຸເດວະ (Vāsudeva) ຖືກກ່າວວ່າເປັນອະວຽກຣິຕ (avyākṛta) ໃນຮູບແຫ່ງຄວາມຮູ້ອັນບໍລິສຸດ (jñāna)। ເມື່ອປາຖະນາຈະສ້າງ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ມາຍາ (Māyā) ອັນອະວຽກຣິຕນັ້ນເຄື່ອນໄຫວເລີ່ມຕົ້ນ।

Verse 7

सङ्कर्षणं सं शब्दात्मा स्पर्शाख्यमसृजत् प्रभुः क्षोभ्य मायां स प्रद्युम्नं तेजोरूपं स चासृजत्

ພຣະເຈົ້າ—ໃນພາວະເປັນສັງກະຣະຊະນະ (Saṅkarṣaṇa) ຜູ້ມີສານະເປັນສຽງ—ໄດ້ສ້າງຫຼັກການທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສະປັຣຊະ» (ການສຳຜັດ)। ຕໍ່ມາ ເມື່ອກະທົບກະເທືອນມາຍາ (Māyā) ພຣະອົງກໍໄດ້ບັງເກີດປຣະດຍຸມນະ (Pradyumna) ຜູ້ມີຮູບເປັນເຕຊັສ (tejas) ຄວາມສະຫວ່າງໄສ।

Verse 8

अनिरुद्धं रसमात्रं ब्रह्माणं गन्धरूपकं अनिरुद्धः स च ब्रह्मा अप आदौ ससर्ज ह

ອະນິຣຸດທະ (Aniruddha) ຖືກຈໍາແນກວ່າເປັນຫຼັກການແຫ່ງລົດຊາດ (rasa) ແຕ່ຢ່າງດຽວ; ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ເປັນຫຼັກການທີ່ມີຮູບເປັນກິ່ນ (gandha)។ ອະນິຣຸດທະນັ້ນເອງ—ພ້ອມດ້ວຍພຣະພຣະຫມາ—ໄດ້ສ້າງນໍ້າ (āp) ໃນປະຖົມການ।

Verse 9

तस्मिन् हिरण्मयञ्चाण्डं सो ऽसृजत् पञ्चभूतवत् तस्मिन् सङ्क्रामिते जीवे शक्तिरात्मोपसंहृता

ໃນພາວະນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສ້າງໄຂ່ຈັກກະວານສີຄໍາ (hiraṇmaya aṇḍa) ອັນປະກອບດ້ວຍມະຫາພູດທັງຫ້າ। ເມື່ອຊີວະ (jīva) ເຂົ້າໄປສູ່ນັ້ນ ພະລັງສ້າງສັນ (śakti) ຖືກຮວບກັບເຂົ້າສູ່ອາດມາ (Ātman) ອີກຄັ້ງ।

Verse 10

प्राणो जीवेन संयुक्तो वृत्तिमानिति शब्द्यते जीवोव्याहृतिसञ्ज्ञस्तु प्राणेष्वाध्यात्मिकः स्मृतः

ປຣານະ (Prāṇa) ເມື່ອປະສົມກັບ ຊີວະ (jīva) ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ມີການເຄື່ອນໄຫວ/ວຶດຕິ (vṛtti)». ຊີວະ ທີ່ໄດ້ຊື່ວ່າ «ວຍາຫຣິຕິ (vyāhṛti)» ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນຫຼັກວິນຍານພາຍໃນ (ādhyātmika) ຢູ່ໃນລົມຊີວິດ (prāṇas) ທັງຫຼາຍ.

Verse 11

प्राणैर् युक्ता ततो बुद्धिः सञ्जाता चाष्टमूर्तिकी अहङ्कारस्ततो जज्ञे मनस्तस्मादजायत

ຕໍ່ມາ ບຸດທິ (buddhi) ເມື່ອປະສົມກັບປຣານະທັງຫຼາຍ ກໍເກີດຂຶ້ນເປັນຮູບແບບແປດປະການ (aṣṭamūrtikī). ຈາກນັ້ນ ອະຫັງກາຣ (ahaṅkāra) ເກີດຂຶ້ນ ແລະຈາກນັ້ນ ມະນັສ (manas) ກໍເກີດ.

Verse 12

अर्थाः प्रजज्ञिरे पञ्च सङ्कल्पादियुतास्ततः शब्दः स्पर्शश् च रूपञ्च रसो गन्ध इति स्मृता

ຕໍ່ມາ ອາຣຖະ (arthas) ອັນເປັນອາລົມຮັບຮູ້ 5 ປະການ ເກີດຂຶ້ນ ພ້ອມກັບ ສັງກັນປະ (saṅkalpa) ແລະອື່ນໆ: ສຽງ (śabda), ການສຳຜັດ (sparśa), ຮູບ (rūpa), ລົດຊາດ (rasa), ແລະກິ່ນ (gandha) — ດັ່ງນີ້ແມ່ນທີ່ຈື່ຈຳກັນ.

Verse 13

ज्ञानशक्तियुतान्येतैर् आरब्धानीन्द्रियाणि तु र् इति ङ, चिहिनितपुस्तकपाठः मनसाहृत्य मनो ऽहङ्करणे क्षरे इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः वासुदेवे समाहित इति ङ, इति चिह्नितपुस्तकपाठः सङ्क्रमते जीव इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः चाष्टवृत्तिकीति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः त्वक्श्रोत्रघ्राणचक्षूंषि जिह्वाबुद्धीन्द्रियाणि तु

ໂດຍມີພະລັງແຫ່ງຄວາມຮູ້ (jñāna-śakti) ອິນທຣິຍະເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຖືກໃຫ້ເຮັດວຽກ. ແລະຊີວະ ເມື່ອດຶງພວກມັນກັບຄືນຜ່ານ ມະນັສ (manas) ກໍຜ່ານເຂົ້າສູ່ມະນັສ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ ອະຫັງກາຣ (ahaṅkāra) ທີ່ກຳລັງສະລາຍ. ເມື່ອຮວບຮວມແລະຕັ້ງໃຈໃນ ວາສຸເທວະ (Vāsudeva) ອິນທຣິຍະທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖືກສະກັດ. ອິນທຣິຍະຄື: ຜິວ (ສຳຜັດ), ຫູ (ຟັງ), ດັງ (ກິ່ນ), ຕາ (ເຫັນ), ລີ້ນ (ລົດຊາດ), ແລະ ບຸດທິ (buddhi) ເປັນອະວັຍະພາຍໃນ.

Verse 14

पादौ पायुःस् तथा पाणी वागुपस्थश् च पञ्चमः कर्मेन्द्रियाणि चैतानि पञ्चभूतान्यतः शृणु

ຕີນທັງສອງ, ປາຍຸ (pāyuḥ) ຄືທະວານ, ມືທັງສອງ, ວາກ (vāk) ຄືການເວົ້າ, ແລະ ອຸປັສຖະ (upastha) ອະວັຍະສືບພັນເປັນປະການທີ່ຫ້າ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນກຳເມນທຣິຍະ (karmendriya) 5 ປະການ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງເຖິງ ມະຫາພູຕະ 5 (pañca-bhūta).

Verse 15

आकाशवायुतेजांसि सलिलं पृथिवी तथा स्थूलमेभिः शरीरन्तु सर्वाधारं प्रजायते

ຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້—ອາກາດ, ລົມ, ໄຟ, ນ້ຳ ແລະ ແຜ່ນດິນ—ກາຍຫຍາບ (ສະຖູລ) ເກີດຂຶ້ນ ເປັນຖານຮອງຮັບການກະທຳທັງປວງຂອງຜູ້ມີກາຍ।

Verse 16

एतेषां वाचका मन्त्रा न्यासायोच्यन्त उत्तमाः जीवभूतं मकारन्तु देवस्य व्यापकं न्यसेत्

ສຳລັບຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ ມັນຕຣາທີ່ເປັນຄຳບອກນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າຍອດຢ່າງຍິ່ງ ສຳລັບພິທີນຍາສ (ການສະຖາປະນາ)។ ຄວນສະຖາປະນາພະຍາງ «ma»—ມີສະພາບເປັນຊີວະ (jīva)—ເປັນການປະທັບຢູ່ອັນແຜ່ຊາຍຂອງເທວະດາ।

Verse 17

प्राणतत्त्वं भकारन्तु जीवोपाधिगतं न्यसेत् हृदयस्थं बकारन्तु बुद्धितत्त्वं न्यसेद् बुधः

ຄວນວາງ (ໂດຍນຍາສ) ຫຼັກການປຣານະ (prāṇa-tattva) ໃນພະຍາງ «bha» ໂດຍຖືວ່າສຳພັນກັບອຸປາທິຂອງຊີວະ (jīva-upādhi)। ຜູ້ຮູ້ຄວນວາງໃນຫົວໃຈ ພະຍາງ «ba» ເປັນຫຼັກການພຸດທິ (buddhi-tattva)។

Verse 18

फकारमपि तत्रैव अहङ्कारमयं न्यसेत् मनस्तत्त्वं पकारन्तु न्यसेत्सङ्कल्पसम्भवं

ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ຄວນວາງ (ໂດຍນຍາສ) ພະຍາງ «pha» ເປັນອະຫັງກາຣະ-ຕັດຕະວະ (ahaṅkāra)។ ແລະຄວນວາງພະຍາງ «pa» ເປັນມະນັດ-ຕັດຕະວະ (manas-tattva) ອັນເກີດຈາກສັງກັລປະ (saṅkalpa) ຄວາມຕັ້ງໃຈ।

Verse 19

शब्दतन्मात्रतत्त्वन्तु नकारं मस्तके न्यसेत् स्पर्शात्मकं धकारन्तु वक्त्रदेशे तु विन्यसेत्

ສຳລັບຫຼັກການຕັນມາຕຣາແຫ່ງສຽງ (śabda-tanmātra) ຄວນວາງພະຍາງ «na» ໄວ້ເທິງສະໝອງ/ຫົວ. ສຳລັບຫຼັກການທີ່ເປັນການສຳຜັດ ຄວນວາງພະຍາງ «dha» ໃນບ່ອນໃບໜ້າ (ບ່ອນປາກ).

Verse 20

दकारं रूपतत्त्वन्तु हृद्देशे विनिवेशयेत् थकारं वस्तिदेशे तु रसतन्मात्रकं न्यसेत्

ຄວນວາງ (ນະຍາສະ) ພະຍາງ «ດ» ອັນເປັນຫຼັກການແຫ່ງຮູບ (rūpa-tattva) ໄວ້ທີ່ບ່ອນຫົວໃຈ. ແລະທີ່ບ່ອນກະເພາະປັດສະວະ ຄວນວາງ «ທ» ອັນເປັນຕັນມາດຣະແຫ່ງລົດຊາດ (rasa-tanmātra).

Verse 21

तकारं गन्धतन्मात्रं जङ्घयोर्विनिवेशयेत् णकारं श्रोत्रयोर् न्यस्य ढकारं विन्यसेत्त्वचि

ຄວນວາງພະຍາງ «ຕ» ອັນເປັນຕັນມາດຣະແຫ່ງກິ່ນ (gandha-tanmātra) ໄວ້ທີ່ແຂ້ງຂາທັງສອງ. ເມື່ອວາງ «ນ» ໄວ້ທີ່ຫູທັງສອງແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນວາງ «ດຫ» ໄວ້ທີ່ຜິວໜັງ.

Verse 22

डकारं नेत्रयुग्मे तु रसनायां ठकारकं टकारं नासिकायान्तु ञकारं वाचि विन्यसेत्

ຄວນວາງພະຍາງ «ດາ» ໄວ້ເທິງດວງຕາທັງສອງ; ພະຍາງ «ຖາ» ໄວ້ເທິງລີ້ນ; ພະຍາງ «ຕາ» ໄວ້ເທິງດັ່ງ; ແລະພະຍາງ «ຍາ» ໄວ້ໃນອຳນາດແຫ່ງວາຈາ (ປາກ/ສຽງ).

Verse 23

झकारं करयोर् न्यस्य पाणितत्त्वं विचक्षणः जकारं पदयोर् न्यस्य छं पायौ चमुपस्थके

ຜູ້ປະຕິບັດຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ຄວນວາງ (ນະຍາສະ) ພະຍາງ «ຊະ» ໄວ້ທີ່ມືທັງສອງ ເພື່ອສະຖາປະນາຫຼັກການແຫ່ງມື. ຄວນວາງພະຍາງ «ຈະ» ໄວ້ທີ່ຕີນທັງສອງ ແລະວາງ «ຉະ» ໄວ້ທີ່ທະວານ ແລະ «ຈ» ໄວ້ທີ່ອະວັຍະສືບພັນ.

Verse 24

विन्यसेत् पृथिवीतत्त्वं ङकारं पादयुग्मके वस्तौ घकारं गं तत्त्वं तैजसं हृदि विन्यसेत्

ຄວນວາງ (ນະຍາສະ) ຫຼັກການແຫ່ງດິນ—ພະຍາງພັນ «ງ»—ໄວ້ທີ່ຕີນທັງສອງ. ທີ່ບ່ອນອຸ້ງເຊີງການ (pelvis) ຄວນວາງ «ຆ». ແລະໃນຫົວໃຈ ຄວນວາງຫຼັກການແຫ່ງໄຟ (tejas) ພ້ອມພະຍາງພັນ «ກ».

Verse 25

मकारन्तद्देहस्येति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विनियोजयेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः खकारं वायुतत्त्वञ्च नासिकायां निवेशयेत् ककारं विन्यसेन्नित्यं खतत्त्वं मस्तके बुधः

«ມະກາຣະ ເປັນຕົວສິ້ນ (ຂອງສູດ): ‘ເພື່ອກາຍນັ້ນ’»—ດັ່ງທີ່ປະເພນີຕົ້ນສະບັບທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ອ່ານ; ແລະ «ຄວນນໍາໄປໃຊ້ (ວິນິໂຢຊະ)»—ກໍອ່ານແບບນັ້ນ. ຜູ້ຮູ້ຄວນວາງພະຍາງ ‘ຂ’ ພ້ອມທາດລົມ (ວາຍຸ-ຕັດຕະວະ) ໄວ້ທີ່ດັ່ງ; ແລະຄວນວາງ ‘ກ’ ແລະຫຼັກອາກາດ/ອີເທີ (ຂ-ຕັດຕະວະ) ໄວ້ເທິງສະໝອງເສມອ.

Verse 26

हृत्पुण्डरीके विन्यस्य यकारं सूर्यदैवतं द्वासप्ततिसहस्राणि हृदयादभिनिःसृताः

ເມື່ອວາງ (ນະຍາສະ) ພະຍາງ ‘ya’ ທີ່ມີພຣະອາທິດເປັນເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ໃນດອກບົວແຫ່ງຫົວໃຈ ຈະມີນາດີ/ກະແສລະອຽດ 72,000 ສາຍ ແຜ່ອອກຈາກຫົວໃຈ.

Verse 27

कलाषोडशसंयुक्तं मकारं तत्र विन्यसेत् तन्मध्ये चिन्तयेन्मन्त्री विन्दुं वह्नेस्तु मण्डलं

ທີ່ນັ້ນ ຄວນວາງ (ນະຍາສະ) ພະຍາງ ‘ma’ ທີ່ປະກອບດ້ວຍ 16 ກະລາ. ໃນຈຸດກາງທີ່ສຸດ ຜູ້ປະຕິບັດມັນຕຣາ ຄວນພິຈາລະນາ ‘ບິນດຸ’—ມັນຄືມັນດະລະຂອງອັກນິ (ໄຟ).

Verse 28

हकारं विन्यसेत्तत्र प्रणवेन सुरोत्तमः ॐ आं परमेष्ठ्यात्मने आं नमः पुरुषात्मने

ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ສູງສຸດໃນຫມູ່ເທວະ ຄວນຕິດຕັ້ງພະຍາງ ‘ha’ ພ້ອມກັບປຣະນະວະ (Oṃ) ໂດຍສະດຸດຄໍາວ່າ: «Oṃ, āṃ—ນະມະຫາແດ່ອາດຕະມັນ ຜູ້ມີສານະເປັນປະຣະເມດຖິນ (ພຣະຜູ້ສູງສຸດ); āṃ—ນະມະຫາແດ່ອາດຕະມັນ ຜູ້ມີສານະເປັນປຸຣຸສະ (ບຸກຄົນຈັກກະວານ)».

Verse 29

ॐ वां मनोनिवृत्त्यात्मने नाञ्च विश्वात्मने नमः ॐ वं नमः सर्वात्मने इत्य् उक्ताः पञ्च शक्तयः

«Oṃ vāṃ—ນະມະຫາແດ່ອາດຕະມັນ ຜູ້ມີສະພາບເປັນການຖອນຄືນ/ຄວາມສົງບົບຂອງໃຈ (manonivṛtti); ແລະນະມະຫາແດ່ວິສະວາດຕະມັນ (viśvātman) ອາດຕະມັນສາກົນ. Oṃ vaṃ—ນະມະຫາແດ່ສະຣະວາດຕະມັນ (sarvātman) ອາດຕະມັນທັງປວງ»—ດັ່ງນີ້ແມ່ນການປະກາດຫ້າສັກຕິ (ມັນຕຣາແຫ່ງພະລັງ).

Verse 30

स्थाने तु प्रथमा योज्या द्वितीया आसने मता तृतीया शयने तद्वच्चतुर्थी पानकर्मणि

ໃນສະຖານທີ່ອັນເໝາະສົມສໍາລັບພິທີ ຄວນນໍາໃຊ້ «ທີ່ 1»; «ທີ່ 2» ກໍານົດໃຫ້ໃຊ້ເມື່ອນັ່ງ; «ທີ່ 3» ເມື່ອນອນ; ແລະ «ທີ່ 4» ໃນການດື່ມ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ।

Verse 31

प्रत्यर्चायां पञ्चमी स्यात्पञ्चोपनिषदः स्मृताः हूङ्कारं विन्यसेन्मध्ये ध्यात्वा मन्त्रमयं हरिं

ໃນການບູຊາຍ່ອຍ (pratyarcā) ກໍານົດໃຫ້ມີ «ຂັ້ນທີ 5»; ນີ້ຖືກຮູ້ຈັກວ່າ «ອຸປນິສັດ 5» (ອົງປະກອບລຶກລັບ 5)। ຄວນວາງພະຍາງ «hūṃ» ໄວ້ກາງ ໂດຍພິຈາລະນາຮະຣິ (Hari) ຜູ້ເປັນມະນະຕຣະມະຍະ।

Verse 32

यां मूर्तिं स्थापयेत्तस्मात् मूलमन्त्रं न्यसेत्ततः ॐ नमो भगवते वासुदेवाय मूलकं

ດັ່ງນັ້ນ ສໍາລັບຮູບປັ້ນ/ພະມູຣຕິ ທີ່ຈະສ້າງຕັ້ງ ຄວນເຮັດ nyāsa ວາງ «ມູລະມັນຕຣະ» ຕໍ່ຈາກນັ້ນ. ສູດມູລະແມ່ນ: “Oṃ—ນະໂມ ພະຄະວະເຕ ວາສຸເທວາຍ”។

Verse 33

शिरोघ्राणललाटेषु मुखकण्ठहृदि क्रमात् भुजयोर्जङ्घयोरङ्घ्य्रोः केशवं शिरसि न्यसेत्

ຕາມລໍາດັບ ຄວນເຮັດ nyāsa ທີ່ ຫົວ, ດັ່ງ, ໜ້າຜາກ; ທີ່ ໃບໜ້າ, ຄໍ, ຫົວໃຈ; ທີ່ ແຂນທັງສອງ, ນ່ອງທັງສອງ, ແລະ ຕີນທັງສອງ—ໂດຍວາງນາມ «Keśava» ໄວ້ທີ່ຫົວ।

Verse 34

नारायणं न्यसेद्वक्त्रे ग्रीवायां माधवं न्यसेत् अने इत्य् उक्ताः पञ्चशक्तयः इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः दानकर्मणि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अभ्यर्चायामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः क्षकारमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः या मूर्तिः स्थाप्यते तस्यामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः गोविन्दं भुजयोर्न्यस्य विष्णुं च हृदये न्यसेत्

ຄວນເຮັດ nyāsa ໂດຍວາງນາມ «Nārāyaṇa» ໄວ້ທີ່ປາກ ແລະວາງ «Mādhava» ໄວ້ທີ່ຄໍ; ວາງ «Govinda» ໄວ້ທີ່ແຂນທັງສອງ ແລະວາງ «Viṣṇu» ໄວ້ທີ່ຫົວໃຈດ້ວຍ।

Verse 35

मधुसूदनकं पृष्ठे वामनं जठरे न्यसेत् कक्ष्यान्त्रिविक्रमं न्यस्य जङ्घायां श्रीधरं न्यसेत्

ດ້ວຍພິທີນະຍາສະ ຄວນວາງນາມ «ມະທຸສູດະນະ» ໄວ້ທີ່ຫຼັງ; ວາງ «ວາມະນະ» ໄວ້ທີ່ທ້ອງ. ເມື່ອວາງ «ຕຣິວິກຣະມະ» ທີ່ຂີ້ແຮ້/ຂ້າງລໍາຕົວ ແລ້ວ ຈຶ່ງວາງ «ສຣີທະຣະ» ທີ່ແຂ້ງຂາ (ຂາລຸ່ມ).

Verse 36

हृषीकेशं दक्षिणायां पद्मनाभं तु गुल्फके दामोदरं पादयोश् च हृदयादिषडङ्गकं

ດ້ວຍນະຍາສະ ຄວນວາງ «ຫຣິສີເກສະ» ທາງຂວາ; ວາງ «ປັດມະນາພະ» ທີ່ຂໍ້ຕີນ; ແລະວາງ «ດາໂມດະຣະ» ທີ່ຕີນ. ແລ້ວຈຶ່ງປະກອບນະຍາສະອົງປະກອບ 6 ປະການ ເລີ່ມຈາກຫົວໃຈ (hṛdaya-ādi ṣaḍ-aṅga).

Verse 37

एतत् साधारणं प्रोक्तमादिर्मूर्तेस्तु सत्तम अथवा यस्य देवस्य प्रारब्धं स्थापनं भवेत्

ນີ້ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ວ່າເປັນວິທີທົ່ວໄປ—ເປັນກົດເບື້ອງຕົ້ນສໍາລັບການສະຖາປະນາມູຣຕິ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຜູ້ມີຄຸນທໍາ. ຫຼືອີກຢ່າງ ຄວນນໍາໃຊ້ເປັນພິເສດຕາມເທວະອົງໃດທີ່ກໍາລັງປະກອບການສະຖາປະນາ.

Verse 38

तस्यैव मूलमन्त्रेण सजीवकरणं भवेत् यस्या मूर्तेस्तु यन्नाम तस्याद्यं चाक्षरं च यत्

ດ້ວຍມູລະມັນຕຣະ (mūlamantra) ນັ້ນເອງ ຄວນປະກອບພິທີສະຊີວະກະຣະນະ (sajīvakaraṇa) ເພື່ອເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດ. ແລະສໍາລັບມູຣຕິຂອງເທວະອົງໃດທີ່ຈະສະຖາປະນາ ຄວນເອົານາມຂອງຮູບນັ້ນ ແລະເອົາພະຍາງ/ອັກສອນຕົ້ນຂອງນາມນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 39

तत् स्वैरैर् द्वादशैर् भेद्य ह्य् अङ्गानि परिकल्पयेत् हृदयादीनि देवेश मूलञ्च दशमाक्षरं

ຈາກນັ້ນ ແບ່ງແຍກເປັນ 12 ສ່ວນຕາມວິທີທີ່ເລືອກໄດ້ ແລ້ວຈັດວາງມັນຕຣະອົງກາຍ—ເລີ່ມຈາກຫົວໃຈ ແລະອື່ນໆ, ໂອ ຈອມເທວະ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ໃຫ້ນໍາມູລະ (mūla) ໃຊ້ເປັນມັນຕຣະ 10 ພະຍາງດ້ວຍ.

Verse 40

यथा देवे तथा देहे तत्त्वानि विनियोजयेत् चक्राब्जमण्दले विष्णुं यजेद्गन्धादिना तथा

ເຊັ່ນທີ່ຈັດວາງຕັດຕະວະໃນເທວະ ກໍຄວນຈັດວາງ (nyāsa) ຕັດຕະວະໃນກາຍຂອງຕົນ. ໃນມັນດະລະດອກບົວຮູບວົງມົນ ຄວນບູຊາພຣະວິສນຸດ້ວຍນ້ຳຫອມ ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ.

Verse 41

पूर्ववच्चासनं ध्यायेत्सगात्रं सपरिच्छदं शुभञ्चक्रं द्वादशारं ह्य् उपरिष्टाद्विचिन्तयेत्

ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ ຄວນພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງອາສນະ (āsana) ພ້ອມຮູບກາຍ ແລະເຄື່ອງປະກອບຄົບຖ້ວນ; ແລ້ວເທິງນັ້ນ ຄວນຄິດຕໍ່ເຖິງຈັກຣະອັນເປັນມົງຄຸນ ມີກ້ານ 12 ກ້ານ.

Verse 42

त्रिनाभिचक्रं द्विनेमि स्वरैस्तच्च समन्वितं पृष्ठदेशे ततः प्राज्ञः प्रकृत्यादीन्निवेशयेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ຊໍານານຄວນຈັດຕັ້ງ/ວາດພາບຈັກຣະທີ່ມີສາມດຸມ ແລະສອງຂອບ ພ້ອມດ້ວຍສະຫຼະ (vowels). ຫຼັງຈາກນັ້ນ ທີ່ບ່ອນຫຼັງ ຜູ້ຮູ້ຄວນອັນຕິດ (nyāsa) ພຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ແລະຫຼັກການອື່ນໆ.

Verse 43

पूजयेदारकाग्रेषु सूर्यं द्वादशधा पुनः एदाहुतिभिस् तथा इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ध्यायेत् तन्मात्रमिति ग, चिह्ह्नितपुस्तकपाठः ध्यायेत् समात्रमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पूजयेद् द्वादशाग्रेषु इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पूजयेद् द्वादशारेषु इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः कलाषोडशसंयुक्तं सोमन्तत्र विचिन्तयेत्

ຄວນບູຊາພຣະອາທິດໃນຮູບແບບ 12 ປະການ ຢູ່ຕາມຈຸດ/ປາຍ 12 ຈຸດ ແລະຖວາຍອາຮຸຕິ (oblations) ຕາມນັ້ນອີກຄັ້ງ. ທີ່ນັ້ນ ຄວນພິຈາລະນາພຣະໂສມະ (Soma) ຜູ້ປະກອບດ້ວຍກະລາ 16 (ພາກ/ຂັ້ນຂອງຈັນທຣາ).

Verse 44

सबलं त्रितयं नाभौ चिन्तयेद्देशिकोत्तमः पद्मञ्च द्वादशदलं पद्ममध्ये विचिन्तयेत्

ອາຈານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຄວນພິຈາລະນາທີ່ສະດື (ນາບີ) ເຖິງ “ຕຣິຕະຍະ” (tritaya) ອັນເປັນພະລັງສາມປະການ ພ້ອມພະລັງຄ້ຳຈຸນ. ແລະທີ່ກາງນັ້ນ ຄວນຄິດເຖິງດອກບົວມີ 12 ກີບ.

Verse 45

तन्मध्ये पौरुषीं शक्तिं ध्यात्वाभ्यर्च्य च दिशिकः प्रतिमायां हरिं न्यस्य तत्र तं पूजयेत् सुरान्

ໃນສະຖານທີ່ພິທີ/ມັນດະລານັ້ນ ຜູ້ປະກອບພິທີຄວນເພ່ງພິຈາລະນາ «ເປົາຣຸສີ-ສັກຕິ» (ພະລັງອັນສະຖິດໃນຕົນ) ແລະບູຊາ; ຈາກນັ້ນອັນເຊີນພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ເຂົ້າສູ່ປະຕິມາ ແລະບູຊາພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍເທວະພະລິວານ.

Verse 46

गन्धपुष्पादिभिः सम्यक् साङ्गं सावरणं क्रमात् द्वादशाक्षरवीजैस्तु केशवादीन् समर्चयेत्

ດ້ວຍນ້ຳຫອມ ດອກໄມ້ ແລະຂອງບູຊາອື່ນໆ ຄວນບູຊາພຣະເທວະໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມລຳດັບ ພ້ອມອົງປະກອບ (aṅga) ແລະວົງລ້ອມພະລິວານ (āvaraṇa); ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາເກສະວະ (Keśava) ແລະພຣະນາມອື່ນໆ ໂດຍໃຊ້ມັນຕຣາເມັດ 12 ພະຍາງ.

Verse 47

द्वादशारे मण्डले तु लौकपालादिकं क्रमात् प्रतिमामर्चयेत् पश्चाद्गन्धपुष्पादिभिर्द्विजः

ໃນມັນດະລາທີ່ມີ 12 ກົງລໍ້/ກົງກ້ານ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ຄວນບູຊາປະຕິມາຕາມລຳດັບ ເລີ່ມຈາກໂລກະປາລະ (Lokapāla) ແລະອື່ນໆ; ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖວາຍນ້ຳຫອມ ດອກໄມ້ ແລະອື່ນໆ.

Verse 48

पौरुषेण तु सूक्तेन श्रियाः सूक्तेन पिण्डिकां जननादिक्रमात् पश्चाज्जनयेद्वैष्णवानलं

ໂດຍໃຊ້ ປົາຣຸສະ-ສູກຕະ (Pauruṣa Sūkta) ແລະ ສຣີ-ສູກຕະ (Śrī Sūkta) ຄວນປັ້ນພິນດິກາ (piṇḍikā) ເປັນກ້ອນພິທີ; ຈາກນັ້ນ ຕາມລຳດັບທີ່ກຳນົດ ເລີ່ມຈາກພິທີການເກີດ (janana) ແລະອື່ນໆ ໃຫ້ຈຸດໄຟໄວສະນະວະ (Vaiṣṇava) ໃຫ້ລຸກໂຊນ.

Verse 49

हुत्वाग्निं हुतमिति कुण्डेग्निं प्रणयेद्बुधः अग्निप्रणयने मन्त्रस्त्वमग्ने ह्य् अग्निरुच्यते

ເມື່ອຖວາຍອາຫຸຕິລົງໃນໄຟ ໂດຍກ່າວວ່າ «hutam» (“ໄດ້ຖວາຍແລ້ວ”) ແລ້ວ ຜູ້ຮູ້ຄວນນຳໄຟເຂົ້າສູ່ຄຸນດະ/ຫຼຸມໄຟ. ສຳລັບພິທີນຳໄຟ (agni-praṇayana) ມັນຕຣາແມ່ນ «tvam agne …» ເພາະໃນນັ້ນ ອັກນິຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ອັກນິ’ ໂດຍກົງ.

Verse 50

दक्षिणेग्निं हुतमिति कुण्डेग्निं प्रणयेद्बुधः अग्निमग्नीति पूर्वे तु कुण्डेग्निं प्रणयेद्बुधः

ນັກພິທີຜູ້ຮູ້ຄວນນໍາໄຟກຸນຑະ (ໄຟໃນຫຼຸມບູຊາ) ໄປຕັ້ງທາງທິດໃຕ້ ໂດຍກ່າວ «hutam iti» (ໄດ້ຖວາຍແລ້ວ)។ ແຕ່ທາງທິດຕາເວັນອອກ ນັກພິທີຜູ້ຮູ້ຄວນນໍາໄຟກຸນຑະໄປຕັ້ງ ໂດຍກ່າວ «agnim agnīti» (ແດ່ອັກນິ, ໂອ ອັກນິ)។

Verse 51

उत्तरे प्रणयेदग्निमग्निमग्नी हवामहे अग्निप्रणयने मन्त्रस्त्वमग्ने ह्य् अग्निरुच्यते

ທາງທິດເໜືອ ຄວນນໍາໄຟໄປຕັ້ງ ໂດຍສວດວ່າ: «ອັກນິ—ອັກນິ—ພວກເຮົາເຊີນວອນທ່ານ, ໂອ ໄຟ»। ນີ້ແມ່ນມົນຕຣາສໍາລັບພິທີນໍາເຂົ້າແລະຕັ້ງໄຟສັກສິດ: «ທ່ານ, ໂອ ອັກນິ, ແທ້ຈິງແລ້ວຖືກເອີ້ນວ່າ ອັກນິ»។

Verse 52

पलाशसमिधानान्तु अष्टोत्तरसहस्रकं कुण्डे कुण्डे होमयेच्च व्रीहीन् वेदादिकैस् तथा

ໃຊ້ໄມ້ພະລາຊາ (palāśa) ເປັນຟືນບູຊາ ຄວນຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຈໍານວນ 1008 ຄັ້ງ; ແລະໃນຫຼຸມໄຟແຕ່ລະຫຼຸມ ຄວນຖວາຍເມັດເຂົ້າດ້ວຍ ພ້ອມການສວດພຣະເວດ ແລະສູດພິທີອື່ນໆ।

Verse 53

साज्यांस्तिलान् व्याहृतिभिर्मूलमन्त्रेण वै घृतं कुर्यात्ततः शान्तिहोमं मधुरत्रितयेन च

ຄວນຖວາຍເມັດງາທີ່ຄົນກັບນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ພ້ອມການສວດວະຍາຫຣິຕິ (Vyāhṛti); ແລະຄວນຖວາຍ ghee ດ້ວຍມູນມົນຕຣາ (root-mantra) ດ້ວຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນປະກອບຊານຕິ-ໂຮມ (śānti-homa) ໂດຍໃຊ້ຂອງຫວານສາມປະເພດອີກດ້ວຍ.

Verse 54

द्वादशार्णैः स्पृशेत् पादौ नाभिं हृन् मस्तकं ततः घृतं दधि पयो हुत्वा स्पृशेन्मूर्धन्यथो ततः

ດ້ວຍມົນຕຣາ 12 ພະຍາງ ຄວນແຕະທີ່ຕີນກ່ອນ ແລ້ວແຕະທີ່ສະດື, ຫົວໃຈ, ແລະສີສະ. ເມື່ອຖວາຍ ghee, ນົມສົ້ມ (curd), ແລະນົມ ລົງໃນໄຟແລ້ວ ຈຶ່ງແຕະທີ່ກະຫຼອມສີສະ (ຍອດຫົວ) ຕໍ່ໄປ.

Verse 55

ध्यात्वा पश्चात्तु देशिक इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तत्र तान् पूजयेत् सुरामिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः स्पृष्ट्वा शिरोनाभिपादांश् चतस्रः स्थापयेन्नदीः गङ्गा च यमुना गोदा क्रमान्नाम्ना सरस्वती

ພາຍຫຼັງຈາກເຮັດສະມາທິແລ້ວ (ໃນສຳນວນຕົ້ນສະບັບທີ່ໝາຍໄວ້ມີການເພີ່ມ “deśika …” ແລະ “surām …”) ຈຶ່ງຄວນບູຊາພວກນັ້ນ. ໂດຍແຕະສິສະ, ສະດື, ແລະຕີນ ຄວນສ້າງຕັ້ງແມ່ນ້ຳສັກສິດ 4 ສາຍ: ຄັງຄາ, ຢະມຸນາ, ໂຄດາວະຣີ, ແລະສະຣັສວະຕີ ຕາມລຳດັບຊື່.

Verse 56

दहेत्तु विष्णुगायत्र्या गायत्र्या श्रपयेच्चरुं होमयेच्च बलिं दद्यादुत्तरे भोजयेद्द्विजान्

ຄວນຈຸດໄຟ (ຫຼືເຜົາເຄື່ອງບູຊາ) ດ້ວຍ ວິສນຸ-ຄາຍະຕຣີ; ແລະດ້ວຍ ຄາຍະຕຣີ ທົ່ວໄປ ຄວນຫຸງຕົ້ມຈາຣຸ (ເຂົ້າຕົ້ມບູຊາ). ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໂຮມະ, ຖວາຍບະລິ, ແລະພາຍຫຼັງໃຫ້ອາຫານແກ່ດວິຊະ (ພຣາຫມະນະ) ເປັນແຂກ.

Verse 57

सामाधिपानां तुष्ट्यर्थं हेमगां गुरवे ददेत् दिक्पतिभ्यो बलिं दत्त्वा रात्रौ कुर्याच्च जागरं ब्रह्मगीतादिशब्देन सर्वभागधिवासनात्

ເພື່ອໃຫ້ເທວະດາຜູ້ເປັນປະທານໃນພິທີ “ສະມາທິ” ພໍໃຈ ຄວນຖວາຍງົວຄຳແກ່ຄູອາຈານ. ເມື່ອຖວາຍບະລິແກ່ເຈົ້າແຫ່ງທິດທັງຫຼາຍແລ້ວ ຄວນຢູ່ຕື່ນຕະຫຼອດຄືນ; ແລະໂດຍການສວດ “ພຣະຫມະ-ຄີຕາ” ແລະບົດສັກສິດອື່ນໆ ຄວນເຮັດອະທິວາສະນະ ເພື່ອອຸທິດແລະປະພອມພາກສ່ວນພິທີທັງໝົດ.