Adhyaya 229
Chapter 229 — शकुनानि (Śakuna: Omens)
ບົດນີ້ຕໍ່ຈາກບົດວ່າດ້ວຍຄວາມຝັນ ແລ້ວຫັນມາຫາ śakuna ຄືນິມິດສາທາລະນະ ແລະສັນຍານຈາກການພົບເຫັນ ທີ່ກ່ຽວກັບຣາຊະທຳ ແລະການຕັດສິນໃນເຮືອນ. Puṣkara ຈັດປະເພດສິ່ງບໍ່ເປັນມົງຄຸນ: ພາບເຫັນ, ສານຂອງ, ແລະຄົນທີ່ຖືວ່າບໍ່ເໝາະກັບພິທີ ຫຼືເປື້ອນປົ່ນ (ເຊັ່ນ ຖ່ານ, ຂີ້ຕົມ, ໜັງ/ຂົນ, ກຸ່ມຄົນທີ່ຖືກກົດຂີ່, ພາຊະນະແຕກ, ກະໂຫຼກ/ກະດູກ) ແລະນິມິດຈາກສຽງ (ດົນຕີບໍ່ກົງສຽງ, ສຽງອື້ອອຶງຮຸນແຮງ). ຕໍ່ມາກຳນົດນິມິດຈາກຄຳເວົ້າຕາມທິດ—ຄຳວ່າ “ມາ” ແລະ “ໄປ” ຈະເປັນມົງຄຸນ ຫຼືຖືກຕຳນິ ຕາມວ່າຜູ້ຖືກເອີ້ນຢູ່ຂ້າງໜ້າ ຫຼືຂ້າງຫຼັງ—ພ້ອມຄຳເວົ້າທີ່ເປັນລາງມໍລະນະ (“ເຈົ້າຈະໄປໃສ? ຢຸດ, ຢ່າໄປ”). ອຸປະຕິເຫດປະຈຳວັນເຊັ່ນ ລົດສະດຸດ, ອາວຸດຫັກ, ຖືກຕີຫົວ, ອຸປະກອນພັງ ຖືກນັບເປັນລາງຮ້າຍ. ເປັນທາງແກ້ຕາມທຳ ໃຫ້ບູຊາ ແລະສັນລະເສີນ Hari (Viṣṇu) ເພື່ອທຳລາຍອະມົງຄຸນ, ແລ້ວສັງເກດນິມິດທີສອງເພື່ອຢືນຢັນ ແລະເຂົ້າໄປດ້ວຍການກະທຳທີ່ຕົກກັນ/ຫັກລ້າງ. ທ້າຍບົດລວບລວມນິມິດມົງຄຸນ: ຂອງສີຂາວ, ດອກໄມ້, ໝໍ້ເຕັມ, ງົວ, ໄຟ, ຄຳ/ເງິນ/ເພັດພອຍ, ອາຫານເຊັ່ນ ນ້ຳມັນເນີຍ, ນົມສົ້ມ, ນົມ, ຫອຍສັງຂ໌, ອ້ອຍ, ຄຳເວົ້າມົງຄຸນ, ແລະດົນຕີບູຊາ—ຊີ້ວ່າວິຊານິມິດແມ່ນການຈັດການຄວາມສ່ຽງຢ່າງມີວິໄນ ແລະມີພັກຕິພາຍໃນທຳ।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे स्वप्नाध्यायी नाम अष्टाविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ एकोनत्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः शकुनानि पुष्कर उवाच औषधानि च युक्तानि धान्यं कृष्णमशोभनं कार्पासं तृणशुष्कञ्च गोमयं वै धनानि च
ດັ່ງນີ້ ໃນອັກນິມະຫາປຸຣານະ ບົດທີ 228 ຊື່ “ບົດວ່າດ້ວຍຄວາມຝັນ” ໄດ້ສິ້ນສຸດ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 229 “ນິມິດ/ລາງ”. ພຸສກະຣະກ່າວວ່າ: ຢາທີ່ປຸງພ້ອມ ແລະເຂົ້າທີ່ດຳ—ບໍ່ເປັນມົງຄຸນ; ຝ້າຍ, ຫຍ້າແຫ້ງ, ຂີ້ງົວ ແລະຊັບສິນ/ເງິນທອງດ້ວຍ।
Verse 2
अङ्गारं गुडसर्जौ च मुण्डाभ्यक्तञ्च नग्नकं अयः पङ्कं चर्मकेशौ उन्मत्तञ्च नपुंसकं
ຖ່ານໄຟ; ນ້ຳຕານກ້ອນ(ກຸດ) ແລະຢາງໄມ້; ຄົນໂກນຫົວ, ຄົນທານ້ຳມັນ, ແລະຄົນໂປ້; ເຫຼັກ ແລະຂີ້ຕົມ; ໜັງ ແລະຜົມ; ພ້ອມທັງຄົນບ້າ ແລະຄົນເປັນຂັນທີ/ບໍ່ສົມບູນ—ໃນບໍລິບົດນີ້ຖືວ່າບໍ່ເປັນມົງຄຸນ ແລະບໍ່ຄວນຕາມພິທີ।
Verse 3
चण्डालश्वपचाद्यानि नरा बन्धनपालकाः गर्भिणी स्त्री च विधवाः पिण्यकादीनि वै मृतं
ຈັນດາລາ ແລະຜູ້ປຸງເນື້ອໝາ(ສະວະປະຈະ) ແລະພວກອື່ນ; ຊາຍຜູ້ເປັນຍາມຄຸກ ຫຼືຜູ້ຄຸ້ມຄອງຜູ້ຖືກກັກຂັງ; ແມ່ຍິງຖືພາ ແລະແມ່ຍິງໝ້າຍ; ແລະກາກຫຼືເສດເຫຼືອເຊັ່ນກາກນ້ຳມັນ(oil-cake) ເປັນຕົ້ນ—ທັງໝົດນີ້ຖືວ່າ “ຕາຍ/ບໍ່ບໍລິສຸດ” ຄືເປັນມົນທິນທາງພິທີ।
Verse 4
तुषभस्मकपालास्थिभिन्नभाण्डमशस्तकं अशस्तो वाद्यशब्दश् च भिन्नभैरवझर्झरः
ເປືອກເຂົ້າ/ແກບ, ຂີ້ເທົ່າ, ກະໂຫຼກ ແລະກະດູກ, ແລະພາຊະນະແຕກ—ເປັນອັປະມົງຄຸນ. ທຳນອງດຽວກັນ ສຽງເຄື່ອງດົນຕີກໍອັປະມົງຄຸນ; ແລະສຽງອື້ອອຶງຮຸນແຮງທີ່ຄ້າຍ “ແຕກຂາດ” ຂອງກອງໄພຣະວະ ແລະຈະຣະຈະຣາ (ເຄື່ອງສັ່ນ/ສຽງຄ້າຍສິມບອນ) ກໍເຊັ່ນກັນ।
Verse 5
एहीति पुरतः शब्दः शस्यते न तु पृष्ठतः गच्छेति पश्चाच्छब्दो ऽग्र्यः पुरस्तात्तु विगर्हितः
ຄໍາວ່າ «ມາ» (ehīti) ເປັນຄໍາທີ່ຄວນສັນລະເສີນ ເມື່ອໃຊ້ກັບຜູ້ຢູ່ຂ້າງໜ້າ ບໍ່ແມ່ນກັບຜູ້ຢູ່ຂ້າງຫຼັງ. ຄໍາວ່າ «ໄປ» (gaccheti) ເໝາະສໍາລັບຜູ້ຢູ່ຂ້າງຫຼັງ; ແຕ່ໃຊ້ «ໄປ» ກັບຜູ້ຢູ່ຂ້າງໜ້າ ຖືກຕໍານິວ່າບໍ່ຄວນ.
Verse 6
क्व यासि तिष्ठ मा गच्छ किन्ते तत्र गतस्य च अनिष्टशब्दा मृत्यर्थं क्रव्यादश् च ध्वजादिगः
«ເຈົ້າຈະໄປໃສ? ຢຸດ—ຢ່າໄປ»। ສໍາລັບຜູ້ທີ່ໄປຮອດທີ່ນັ້ນແລ້ວ ສຽງຮ້ອງອັນອັບມົງຄົນກາຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ສັດກິນຊາກ ແລະນິມິດອັບມົງຄົນທີ່ກ່ຽວກັບທຸງແລະອື່ນໆ ກໍເປັນລາງມໍລະນະ.
Verse 7
स्खलनं वाहनानाञ्च शस्त्रभङ्गस्तथैव च शिरोघातश् च द्वाराद्यैश्च्छत्रवासादिपातनं
ການສະດຸດຫຼືລື່ນຂອງພາຫະນະ/ພາຫະນະຂີ່, ການແຕກຫັກຂອງອາວຸດ, ການຖືກຕີທີ່ສະຫຼອງຫົວ, ແລະການຕົກພັງຂອງວົງປະຕູແລະອື່ນໆ; ພ້ອມທັງການພັງລົງຂອງຮົ່ມ, ພະລາສອນ, ແລະອຸປະກອນຄ້າຍຄື—ທັງໝົດນີ້ນັບເປັນເຫດອັບມົງຄົນ.
Verse 8
हरिमभ्यर्च्य संस्तुत्य स्यादमङ्गल्यनाशनं द्वितीयन्तु ततो दृष्ट्वा विरुद्धं प्रविशेद्गृहं
ເມື່ອບູຊາພຣະຫຣິ (ພຣະວິສະນຸ) ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງແລ້ວ ຄວາມອັບມົງຄົນຈະຖືກທໍາລາຍ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເມື່ອເຫັນນິມິດທີສອງ ຄວນເຂົ້າເຮືອນດ້ວຍການກະທໍາທີ່ຂັດກັບນິມິດນັ້ນ (ເພື່ອຫັກລ້າງ).
Verse 9
श्वेताः सुमनसः श्रेष्ठाः पूर्णकुम्भो महोत्तमः मांसं मत्स्या दूरशब्दा वृद्ध एकः पशुस्त्वजः
ສິ່ງຂອງສີຂາວ, ດອກໄມ້ອັນເປັນມົງຄົນ, ບຸກຄົນຜູ້ປະເສີດ, ແລະໝໍ້ນ້ໍາເຕັມ ເປັນນິມິດທີ່ດີຢ່າງຍິ່ງ; ອີກທັງ ຊີ້ນແລະປາ, ສຽງທີ່ໄດ້ຍິນຈາກໄກ, ຊາຍເຖົ້າທີ່ພົບພຽງຄົນດຽວ, ແລະສັດທີ່ຖືທຸງ (ຫຼືມີເຄື່ອງໝາຍທຸງ) ກໍນັບເປັນລາງມົງຄົນສູງ.
Verse 10
गावस्तरङ्गमा नागा देवश् च ज्वलितो ऽनलः दूर्वार्द्रगोमयं वेश्या स्वर्णरूप्यञ्च रत्नकं
ງົວ, ຄື້ນນ້ຳທີ່ເຄື່ອນໄຫວ, ງູ, ເທວະ ແລະ ໄຟທີ່ລຸກໂຊນ; ຫຍ້າດູຣວາ, ຂີ້ງົວຊຸ່ມ, ນາງໂສເພນີ; ພ້ອມທັງ ຄຳ, ເງິນ, ແລະ ແກ້ວມະນີ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນວັດຖຸນິມິດໃນຝັນ/ລາງບອກທີ່ສຳຄັນຕາມການຈັດລຽງ।
Verse 11
वचासिद्धार्थकौषध्यो मुद्ग आयुधखड्गकं छत्रं पीठं राजलिङ्गं शवं रुदितवर्जितं
ວະຈາ (ຫຍ້າຫອມ sweet flag), ສິດທາຣຖະ (ເມັດມັດສະຕາດຂາວ) ແລະ ສະໝຸນໄພຢາ; ມຸດກະ (ຖົ່ວຂຽວ); ອາວຸດ ແລະ ດາບ; ຮົ່ມ; ບ່ອນນັ່ງກະສັດ/ບັນລັງ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງລາຊາ. ຍັງກ່າວເຖິງສົບ ແລະ ການບໍ່ມີການຮ້ອງໄຫ້ອາໄລດ້ວຍ.
Verse 12
फलं घृटं दधि पयो अक्षतादर्शमाक्षिकं शङ्खं इक्षुः शुभं वाक्यं भक्तवादितगीतकं
ໝາກໄມ້, ນ້ຳມັນເນີຍບໍລິສຸດ (ghee), ນົມສົ້ມ, ນົມ, ເຂົ້າບໍ່ແຕກ (akṣata), ກະຈົກ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ສັງຂ໌ (ຫອຍສັງຂ໌), ອ້ອຍ, ຖ້ອຍຄຳມົງຄຸນ, ແລະ ດົນຕີ-ບົດຮ້ອງແຫ່ງພັກຕິ—ເຫຼົ່ານີ້ຖືກນັບວ່າ “ສຸພ” (ມົງຄຸນ).
Verse 13
गुडसर्पौ चेति ग , घ , ञ च गम्भीरमेघस्तनितं तडित्तुष्टिश् च मानसी एकतः सर्वलिङ्गानि मनसस्तुष्टिरेकतः
“ກຸດ” (ນ້ຳຕານກ້ອນ/jaggery) ແລະ “ສັຣປະ” (ງູ)—ດັ່ງນີ້ຈຶ່ງຊີ້ເຖິງອັກສອນ ga, gha, ແລະ ña. “ສຽງຟ້າຮ້ອງອັນໜັກແນ່ນຂອງເມກ” ແລະ “ຄວາມພໍໃຈທີ່ເກີດຈາກຟ້າຜ່າ” ແມ່ນຜົນທາງໃຈ. ບ່ອນໜຶ່ງຮວບຮວມລິງຄະ (ເພດ) ທັງໝົດ; ອີກບ່ອນໜຶ່ງກ່າວແຕ່ຄວາມພໍໃຈຂອງໃຈເທົ່ານັ້ນ.
Frequently Asked Questions
It lists defiling/ritually unsuitable substances and persons (e.g., broken vessels, skulls/bones, mud/leather/hair, certain stigmatized groups), discordant sounds, alarming speech-omens, and practical mishaps like stumbling vehicles or broken weapons.
The chapter prescribes worship and praise of Hari (Viṣṇu) to destroy inauspiciousness, then advises observing a second confirming sign and entering/acting in a manner contrary to the omen to neutralize it.