Adhyaya 310
Tvaritā-mūla-mantra and Related Details (Dīkṣā, Maṇḍala, Nyāsa, Japa, Homa, Siddhi, Mokṣa)
ພຣະອັກນິອະທິບາຍລຳດັບພິທີຕັນຕຣະທີ່ມີ ທະວະຣິຕາ (Tvaritā) ເປັນສູນກາງ: ເລີ່ມດ້ວຍ nyāsa ໃນແຜນຜັງດອກບົວຂອງກຸລະ Siṃha–Vajra-kula, ແລ້ວສ້າງ maṇḍala ຢ່າງລະອຽດ (ແບ່ງ 9 ສ່ວນ, ຊ່ອງທິດທີ່ຮັບ/ປະຕິເສດ, ເສັ້ນຂອບນອກ, ຄວາມໂຄ້ງວະຈຣະ, ແລະດອກບົວກາງທີ່ສະຫວ່າງ). ຕໍ່ມາເປັນການຕິດຕັ້ງແລະບູຊາ: ວາງພະຍາງຄຳເມັດພັນຕາມເຂັມນາລິກາ, ຈັດ vidyā-aṅga ໃສ່ກີບແລະກາງ, ຈັດການປ້ອງກັນ diśāstra, ແລະເຮັດ Lokapāla-nyāsa ທີ່ garbha-maṇḍala ຊັ້ນນອກ. ບົດນີ້ກຳນົດຈຳນວນປະຕິບັດ—ຈຳນວນ japa, ສັດສ່ວນ aṅga, ແລະລຳດັບ homa—ຈົນສິ້ນສຸດດ້ວຍ pūrṇāhuti ເປັນຕາປະທັບການດີກສາ ໃຫ້ສາວົກເປັນ dīkṣita. ມີທັງຜົນ bhukti (ຊະນະ, ອຳນາດ, ຊັບສົມບັດ, siddhi) ແລະເສັ້ນທາງ mokṣa: homa ບໍ່ຜູກມັດກຳ, ຕັ້ງຢູ່ໃນສະພາບ Sadāśiva, ແລະອຸປະມາ “ນ້ຳລະລາຍເຂົ້ານ້ຳ” ສຳລັບການຫຼຸດພົ້ນບໍ່ຫວນກັບ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງ abhiṣeka, kumārī-pūjā, dakṣiṇā ແລະພິທີກາງຄືນ/ຂອບເຂດ (ປາກປະຕູ, ຕົ້ນໄມ້ໂດດດ່ຽວ, ປ່າຊ້າ) ໃຊ້ dūtī-mantra ເພື່ອຄວາມສຳເລັດທຸກປະການ.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरितामन्त्रादिर्नाम नवाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ दशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्वरितामूलमन्त्रादिः अग्निर् उवाच दीक्षादि वक्ष्ये विन्यस्य सिंहवज्राकुले ऽब्जके हे हुति वज्रदन्त पुरु लुलु गर्ज इह सिंहासनाय नमः तिर्यगूर्ध्वगता रेखाश् चत्वारश् चत्वारश् चतुरो भवेत्
ດັ່ງນັ້ນ ໃນອັກນິມະຫາປຸຣານະ ບົດທີ 310 ຊື່ “ມັນຕຣາ ແລະ ລາຍລະອຽດທີ່ກ່ຽວກັບ Tvaritā” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 311 “ມູນມັນຕຣາ ແລະ ລາຍລະອຽດຂອງ Tvaritā”. ອັກນິກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍ dīkṣā (ພິທີປະສິດ) ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ. ເມື່ອໄດ້ເຮັດ nyāsa ໃນຍັນຕຣະດອກບົວຂອງກຸລະ ‘Siṃha–Vajra’ ແລ້ວ, ຄວນສະດຸດວ່າ: ‘he, huti, vajradanta, puru, lulu, garja; iha—ນະມັດສະການແດ່ siṃhāsana (ບັນລັງສິງ)’. ເສັ້ນຕ້ອງຂີດສີ່—ສີ່ເສັ້ນແນວນອນ ແລະ ສີ່ເສັ້ນແນວຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການແບ່ງສີ່ສ່ວນ.”
Verse 2
नवभागविभागेन कोष्ठकान् कारयेद्बुधः ग्राह्या दिशागताः कोष्ठा विदिशासु विनाशयेत्
ນັກປັນຍາຄວນແບ່ງພື້ນທີ່ເປັນ 9 ສ່ວນ ແລ້ວສ້າງຫ້ອງຊ່ອງ (koṣṭha) ຕາມນັ້ນ. ຊ່ອງທີ່ຕົງກັບທິດຫຼັກໃຫ້ຮັບໄວ້ ແຕ່ຊ່ອງໃນທິດກາງໃຫ້ລົບອອກ.
Verse 3
वाह्ये वै कोष्ठकोणेषु वाह्यरेखाष्टकं स्मृतम् वाह्यकोष्ठस्य वाह्ये तु मध्ये यावत् समानयेत्
ໃນວົງນອກ ທີ່ມຸມຂອງຊ່ອງຕ່າງໆ ມີການກໍານົດ “ເສັ້ນນອກ 8 ເສັ້ນ”. ຈາກຂອບນອກຂອງຊ່ອງນອກສຸດ ໃຫ້ຂີດເສັ້ນນໍາເຂົ້າມາຈົນເຖິງກາງຕາມມາດຕະກາງ.
Verse 4
वज्रस्य मध्यमं शृङ्गं वाह्यरेखा द्विधार्धतः वाह्यरेखा भवेद्वक्रा द्विभङ्गा कारयेद्बुधः
ໃນຮູບວັດຊຣະ (vajra) ປຸ່ມກາງຄວນປັ້ນດ້ວຍເສັ້ນນອກທີ່ແບ່ງເປັນສອງຄື່ງ. ເສັ້ນນອກນັ້ນໃຫ້ເຮັດໃຫ້ໂຄ້ງ ແລະຊ່າງຜູ້ຊໍານານຄວນຂຶ້ນຮູບໃຫ້ມີການຫັກສອງຊັ້ນ.
Verse 5
मध्यकोष्ठं भवेत्पद्मं पीतकर्णिकमुज्ज्वलम् कृष्णेन रजसा लिख्य कुलिशासिशितोर्धता
ໃນຊ່ອງກາງ ຄວນມີດອກບົວ ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍໃຈດອກສີເຫຼືອງ. ໃຫ້ຂີດດ້ວຍຜົງສີດໍາ ແລະເຮັດເສັ້ນໃຫ້ແຫຼມຄົມ ແລະນູນຂຶ້ນ ດັ່ງຂອບວັດຊຣະ ຫຼືດາບ.
Verse 6
वाह्यतश् चतुरस्रन्तु वज्रसम्पुटलाञ्छितम् द्वारे प्रदापयेन्मन्त्री चतुरो वज्रसम्पुटान्
ດ້ານນອກໃຫ້ເຮັດເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ ແລະໝາຍດ້ວຍຕາຣາວັດຊຣະ-ສຳປຸຕະ (Vajra-sampuṭa). ທີ່ປະຕູ ພິທີກອນຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາຄວນວາງວັດຊຣະ-ສຳປຸຕະ 4 ອັນ.
Verse 7
पद्मनाम भवेद्वामवीथी चैव समा भवेत् गर्भं रक्तं केशराणि मण्डले दीक्षिताः स्त्रियः
ໃຫ້ຕັ້ງນາມວ່າ «ດອກບົວ» ແລະເສັ້ນທາງຫັນຊ້າຍ (vāmavīthī) ຄວນເຮັດໃຫ້ຮຽບເທົ່າ ແລະສົມດຸນ. ແກນກາງ/ຄັນທ້ອງ (garbha) ໃຫ້ເປັນສີແດງ; ເສັ້ນກະສອນ (keśara) ໃຫ້ປາກົດໃນມັນດະລາ; ແລະຜູ້ຍິງຜູ້ເຂົ້າພິທີ ຄວນໄດ້ຮັບການປະກອບພິທີດີກສາ (dīkṣā) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
Verse 8
जयेच्च परराष्ट्राणि क्षिप्रं राज्यमवाप्नुयात् मूर्तिं प्रणवसन्दीप्तां हूंकारेण नियोजयेत्
ດ້ວຍວິທີນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະຊະນະອານາຈັກຕ່າງປະເທດ ແລະໄດ້ຮັບອຳນາດການປົກຄອງຢ່າງວ່ອງໄວ. ຄວນອະທິຖານຕິດຕັ້ງຮູບເທວະ (mūrti) ທີ່ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍປຣະນະວະ (Oṁ) ໂດຍອາໄສພະຍາງມັນຕຣາ Hūṁ.
Verse 9
मूलविद्यां समुच्चार्य मरुद्व्योमगतां द्विज प्रथमेन पुनश् चैव कर्णिकायां प्रपूजयेत्
ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija), ເມື່ອອອກສຽງມູລະວິທະຍາ (mūla-vidyā) ຢ່າງຊັດແຈ້ງແລ້ວ ຄວນນະມັດສະການອີກຄັ້ງ—ດ້ວຍວິທີ/ການສະດຸດຄຳຄັ້ງທຳອິດ—ພະອຳນາດນັ້ນທີ່ສະຖິດໃນລົມແລະຟ້າ ໃນກາງກະໂປງດອກບົວ (karṇikā).
Verse 10
एवं प्रदक्षिणं पूज्य एकैकं वीजमादितः दलमध्ये तु विद्याङ्गा आग्नेय्यां पञ्च नैरृतम्
ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ນະມັດສະການຕາມລຳດັບວຽນຂວາ (pradakṣiṇa) ແລ້ວວາງ/ສະດຸດຄຳ ພະຍາງເມັດ (bīja) ທີລະອັນ ເລີ່ມຈາກອັນທຳອິດ. ໃນກາງກີບດອກມີອະວະຂອງວິທະຍາ (vidyāṅga). ທິດອາກເນຍີ (ຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້) ໃຫ້ວາງຫ້າ; ແລະທິດໄນຣຶຕິ (ຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້) ໃຫ້ວາງການຈັດສັນໄນຣຶຕະຕາມຄວນ.
Verse 11
मध्ये नेत्रं दिशास्त्रञ्च गुह्यकाङ्गे तु रक्षणम् हुतयः केशरस्थास्तु वामदक्षिणपार्श्वतः
ໃນກາງ ໃຫ້ວາງ «ຕາ» (netra); ແລະອາວຸດປະຈຳທິດ (diśāstra) ໃຫ້ວາງເພື່ອປົກປ້ອງທິດທັງຫມົດ. ການຄຸ້ມຄອງໃຫ້ຕັ້ງໄວ້ເທິງອະວະລັບ (guhya-kāṅga). ບູຊາໄຟ/ເຄື່ອງບູຊາ (hutayaḥ) ໃຫ້ຢູ່ເທິງເສັ້ນກະສອນ (keśara) ທາງຊ້າຍ ແລະຂວາ.
Verse 12
पञ्च पञ्च प्रपूज्यास्तु स्वैः स्वैर् मन्त्रैः प्रपूजयेत् लोकपालान्न्यसेदष्टौ वाह्यतो गर्भमण्डले
ໃຫ້ບູຊາເທວະທີ່ກຳນົດໄວ້ເປັນຊຸດໆລະຫ້າ ດ້ວຍຄວາມຄົບຖ້ວນ; ແຕ່ລະອົງໃຫ້ບູຊາດ້ວຍມັນຕຣາຂອງຕົນ. ແລ້ວໃຫ້ວາງ(ນະຍາສະ) ລົກກະປາລ 8 ອົງ ໄວ້ດ້ານນອກຂອງ ຄັນພະ-ມັນດະລະ (garbha-maṇḍala).
Verse 13
वर्णान्तमग्निमारूटं षष्ठस्वरविभेदितं पञ्चदशेन चाक्रान्तं स्वैः स्वैर् नामभि योजयेत्
ໃຫ້ຈັດວາງພະຍາງ/ອັກສອນ ໂດຍໃຫ້ «ອັກນິ» ຢູ່ທ້າຍຂອງວັນນະ, ແຍກຕ່າງກັນດ້ວຍສະຫຼະທີ 6, ແລະຖືກຄອບທັບດ້ວຍອັນທີ 15; ແລ້ວໃຫ້ເຊື່ອມໂຍງຕາມນາມຂອງແຕ່ລະອັນ.
Verse 14
शीघ्रं सिंहे कर्णिकायां यजेद् गन्धादिभिः श्रिये आग्नेयावन्नैरृतमिति ञ ज्येष्ठस्वरविभूषितमिति ख , छ च नामभिर्योजयेदित्ययं पाठः समीचीनो भवितुमर्हति नीलेति ञ श्रियमिति ञ अष्टाभिर् वेष्टयेत् कुम्मैर् मन्त्राष्टशतमन्त्रितैः
ໃຫ້ບູຊາພຣະສຣີ (ລັກສະມີ) ຢ່າງວ່ອງໄວ ໃນກັນນິກາ (ໃຈກາງ) ທີ່ຕັ້ງເທິງບ່ອນນັ່ງສິງ (siṃha) ໂດຍຖວາຍກິ່ນຫອມແລະອື່ນໆ. ໃຫ້ເຊື່ອມຕາມນາມ ຈາກທິດອັກເນຍ (ຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້) ຫາທິດໄນຣຶຕ (ຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້) ຕາມບົດອ່ານທີ່ຖືກຕ້ອງ; ແລະໃຫ້ອອກສຽງມັນຕຣາປະດັບດ້ວຍສຳນຽງ ‘ເຈຍສະຖະ’ ຢ່າງຖືກ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ລ້ອມຮອບດ້ວຍກຸມມະ 8 ໃບ, ແຕ່ລະໃບຖືກປຸກເສກດ້ວຍການສວດມັນຕຣາ 100 ຄັ້ງ.
Verse 15
मन्त्रमष्टसहस्रन्तु जप्त्वाङ्गानां दशांशकम् तोमं कुर्यादग्निकुण्डे वह्निमन्त्रेण चालयेत्
ເມື່ອສວດມັນຕຣາ 8,000 ຄັ້ງແລ້ວ ໃຫ້ເຮັດໂຮມະໃນຫຼຸມໄຟ (agni-kuṇḍa) ສຳລັບມັນຕຣາອົງປະກອບ (aṅga) ໃນຈຳນວນເທົ່າກັບ 1/10 ຂອງນັ້ນ. ແລະໃຫ້ຈຸດ/ປຸກໄຟດ້ວຍມັນຕຣາອັກນິ (ວະຫນິ).
Verse 16
निक्षिपेद् हृदयेनाग्निं शक्तिं मध्ये ऽग्निगां स्मरेत् गर्भाधानं पुंसवनं जातकर्म च होमयेत्
ໃຫ້ວາງໄຟອັນສັກສິດດ້ວຍຫົວໃຈ (hṛdaya) ເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງເຈດຈຳນົງ; ໃນກາງໃຫ້ພິຈາລະນາສັກຕິ (Śakti) ຜູ້ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນອັກນິ. ແລ້ວໃຫ້ເຮັດໂຮມະສຳລັບພິທີ garbhādhāna (ການວາງຄັນ), puṃsavana (ພິທີເພື່ອໄດ້ບຸດ), ແລະ jātakarma (ພິທີເກີດ) ດ້ວຍ.
Verse 17
हृदयेन शतं ह्य् एकं गुह्येकं गुह्याङ्गे जनयेच्छिखिम् पूर्णाहुत्या तु विद्यायाः शिवाग्निर्ज्वलितो भवेत्
ດ້ວຍມັນຕຣາ «ຫຣິດະຍະ» ຄວນເຮັດໜຶ່ງຮ້ອຍ (ສວດ/ຖວາຍອາຫຸຕິ); ດ້ວຍ «ກຸຫຍະ» ອີກໜຶ່ງ; ແລະດ້ວຍ «ກຸຫຍາງຄະ» ຄວນກໍ່ໃຫ້ເກີດແປວໄຟ. ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍອາຫຸຕິສົມບູນຂອງວິທະຍານີ້ ໄຟສິວະອັນເປັນມົງຄຸນຈະລຸກໂຊນເຕັມທີ່.
Verse 18
होमयेम्मूलमन्त्रेण शतञ्चाङ्गं दशांशतः निवेदयेत्ततो देव्यास्ततः शिष्यं प्रवेशयेत्
ຄວນເຮັດໂຮມະດ້ວຍມູລະມັນຕຣາ ໃຫ້ມີອາຫຸຕິໜຶ່ງຮ້ອຍ; ແລ້ວເຮັດມັນຕຣາອົງປະກອບ (aṅga) ໃນສ່ວນໜຶ່ງໃນສິບ (ຄື ສິບແຕ່ລະອົງ). ຈາກນັ້ນ ຖວາຍນິເວດແດ່ເທວີ ແລະຈຶ່ງໃຫ້ສິດເຂົ້າ (ຮັບເຂົ້າ/ປະກອບພິທີເຂົ້າສູ່ທາງ).
Verse 19
अस्त्रेण ताडनं कृत्वा गुह्याङ्गानि ततो न्यसेत् विद्याङ्गैश् चैव सन्नद्धं विद्याङ्गेषु नियोजयेत्
ເມື່ອໄດ້ເຮັດການຕີ/ແຕະພິທີ (tāḍana) ດ້ວຍມັນຕຣາອັສຕຣະ (Astra-mantra) ແລ້ວ ຈຶ່ງວາງນະຍາສະ (nyāsa) ໃສ່ອົງສ່ວນລັບ. ແລະເມື່ອໄດ້ສວມການຄຸ້ມຄອງ (sannaddha) ດ້ວຍອົງປະກອບຂອງວິທະຍາ (vidyā-aṅga) ແລ້ວ ຄວນນໍາການຄຸ້ມຄອງນັ້ນໄປປະຍຸກຕ໌ໃສ່ອົງຂອງວິທະຍາເອງ.
Verse 20
पुष्पं क्षिपाययेच्छिष्यमानयेदग्निकुण्डकम् यवैर् द्वान्यैस्तिलैर् आज्यैर् मूलविद्याशतं हुनेत्
ຄວນໃຫ້ໂຍນດອກໄມ້ ແລະໃຫ້ສິດນໍາອາກນິກຸນດະ (agni-kuṇḍa) ມາ. ຈາກນັ້ນ ໃຊ້ຂ້າວບາເລ, ເມັດທັນຍາຫານ, ເມັດງາ, ແລະນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ຖວາຍອາຫຸຕິໜຶ່ງຮ້ອຍ ພ້ອມກັບສວດມູລະວິທະຍາ (mūla-vidyā) ໜຶ່ງຮ້ອຍຄັ້ງ.
Verse 21
स्थावरत्वं पुरा होमं सरीसृपमतः परं पक्षिमृगपशुत्वञ्च मानुषं ब्राह्ममेव च
ກ່ອນອື່ນແມ່ນສະພາບເປັນສະຖາວະຣະ (ຢືນນິ່ງ/ເຊັ່ນພືດ). ຕໍ່ມາແມ່ນສະພາບຂອງສັດຄານ (sarisṛpa—ສັດເລື້ອຍ). ຫຼັງຈາກນັ້ນແມ່ນການເປັນນົກ, ສັດປ່າ, ຫຼືສັດລ້ຽງ; ຕໍ່ມາເປັນມະນຸດ; ແລະສຸດທ້າຍແມ່ນສະຖານະພຣະພຣະຫມາ (ສູງສຸດ).
Verse 22
विष्णुत्वञ्चैव रुद्रत्वमन्ते पूर्णाहुतिर्भवेत् एकया चैव ह्य् आह्त्या शिष्यः स्याद्दीक्षितो भवेत्
ໃນຕອນທ້າຍ ພຶງປະກອບພູຣະນາຫຸຕິ (pūrṇāhuti) ອັນສົມບູນ ໂດຍເຊີນສະພາວະ viṣṇutva ແລະ rudratva. ແລະໂດຍອາຫຸຕິພຽງຄັ້ງດຽວ ສິດກໍໄດ້ຮັບດີກສາ ເປັນ dīkṣita.
Verse 23
अधिकारो भवेदेवं शृणु मोक्षमतः परम् सुमेरुस्थो यदा मन्त्री सदाशिवपदे स्थितः
ດັ່ງນີ້ ຄວາມມີສິດ/ຄວາມເໝາະສົມ (adhikāra) ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ; ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຄໍາສອນສູງສຸດແຫ່ງໂມກສະ: ເມື່ອຜູ້ປະຕິບັດມັນຕຣາ ສະຖິດຢູ່ເທິງພູສຸເມຣຸ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານະສະດາຊິວ (Sadāśiva).
Verse 24
परे च होमयेत् स्वस्थो ऽकर्मकर्मशतान् दश पूर्णाहुत्या तु तद्योगी धर्माधर्मैर् न लिप्यते
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂດຍມີໃຈສະຫງົບ ແລະມີສຸຂະພາບດີ ພຶງປະກອບໂຮມະ (homa) ອີກ—ຖວາຍອາຫຸຕິ ສິບເທົ່າຮ້ອຍ (ຄື 1,000) ເປັນການກະທໍາທີ່ບໍ່ຜູກມັດກັມ. ແລະໂດຍພູຣະນາຫຸຕິ (pūrṇāhuti) ນັ້ນ ໂຍຄີບໍ່ຖືກເປື້ອນໂດຍທັງທຳມະ ຫຼືອະທຳມະ.
Verse 25
मोक्षं याति परंस्थानं यद्गत्वा न निवर्तते यथा जले जलं क्षिप्तं जलं देही शिरस् तथा
ລາວບັນລຸໂມກສະ—ສະຖານະສູງສຸດ—ໄປເຖິງແລ້ວບໍ່ຫວນກັບ. ເຫມືອນນ້ໍາເມື່ອຖອກລົງໃນນ້ໍາ ກໍກາຍເປັນນ້ໍາອັນບໍ່ອາດແຍກໄດ້; ດັ່ງນັ້ນ ສັດຜູ້ມີກາຍ ເມື່ອສະລາຍ ກໍກາຍເປັນນັ້ນ (ສະຈະສູງສຸດ).
Verse 26
कुम्भैः कुर्याच्चाभिषेकं जयराज्यादिसर्वभाक् कुमारी ब्राह्मणी पूज्या गुर्वादेर्दक्षिणां ददेत्
ພຶງປະກອບອະພິເສກ (abhiṣeka) ດ້ວຍຄຸມພະ (kumbha) ຫຼາຍໃບ ເພື່ອເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບຜົນທັງປວງ ເຊັ່ນ ໄຊຊະນະ ແລະອໍານາດອະທິປະໄຕ. ຄວນນະມັດສະການບູຊາສາວພຣາຫມະນີຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະຄວນມອບດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ອັນສົມຄວນແກ່ຄູອາຈານ ແລະຜູ້ອື່ນໆ (ຜູ້ປະກອບພິທີ/ຜູ້ເຖົ້າ).
Verse 27
यजेत् सहस्रमेकन्तु पूजां कृत्वा दिने दिने तिलाज्यपुरहोमेन देवी श्रीः कामदा भवेत्
ຄວນປະກອບພິທີນີ້ໃຫ້ຄົບໜຶ່ງພັນເທື່ອ; ເມື່ອບູຊາທຸກມື້ແລ້ວ ໂດຍຖວາຍຮອມາໃນໄຟດ້ວຍງາ, ນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ແລະ ປູຣາ (ເຂົ້າໜົມຫວານ) ພຣະນາງ Śrī ຈະເປັນຜູ້ປະທານສິ່ງທີ່ປາດຖະນາ।
Verse 28
ददाति विपुलान् भोगान् यदन्यच्च समीहते जप्त्वा ह्य् अक्षरलक्षन्तु निधानाधिपतिर्भवेत्
ມັນປະທານຄວາມສຸກສະບາຍອັນຫຼາຍ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆທີ່ຜູ້ປາດຖະນາ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ເມື່ອສວດຈະປະ (japa) ໃຫ້ຄົບໜຶ່ງລັກອັກສອນ ຈະເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄັງຊັບ (ຜູ້ຄອບຄອງຄວາມຮັ່ງມີ).
Verse 29
द्विगुणेन भवेद्राज्यं त्रिगुणेन च यक्षिणी चतुर्गुणेन ब्रह्मत्वं ततो विष्णुपदं भवेत्
ເມື່ອບຸນກຳເພີ່ມເປັນສອງເທົ່າ ຈະໄດ້ຮັບອຳນາດກະສັດ (ອະທິປະໄຕ). ເມື່ອເພີ່ມເປັນສາມເທົ່າ ຈະໄດ້ສະຖານະເປັນຍັກຊິນີ. ເມື່ອເພີ່ມເປັນສີ່ເທົ່າ ຈະໄດ້ພຣະພຣະຫມະພາບ. ແລະເກີນຈາກນັ້ນ ຈະເຖິງວິສະນຸປະດະ—ຖິ່ນພຳນັກສູງສຸດຂອງພຣະວິສະນຸ.
Verse 30
षड्गुणेन महासिद्धिर् लक्षेणैकेन पापहा दश जप्त्वा देहशुद्ध्यै तीर्थस्नानफलं शतात्
ເມື່ອເພີ່ມເປັນຫົກເທົ່າ ຈະມີມະຫາສິດທິ (ຄວາມສຳເລັດຍິ່ງ). ເມື່ອຄົບໜຶ່ງລັກ (100,000) ຈະເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ. ເພື່ອຊຳລະກາຍ ຖ້າສວດສິບເທື່ອ ຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບການອາບນ້ຳໃນທີ່ທິຣຖະອັນສັກສິດໜຶ່ງຮ້ອຍຄັ້ງ.
Verse 31
पटे वा प्रतिमायां वा शीघ्रां वै स्थण्डिले यजेत् शतं सहस्रमयुतं जपे होमे प्रकीर्तितम्
ຄວນບູຊາໂດຍໄວ ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ຕໍ່ໜ້າພາບຜ້າ (paṭa) ຫຼື ຕໍ່ໜ້າພຣະຮູບ (pratimā) ຫຼື ບົນສະຖັນດິລະ (sthaṇḍila) ຄືພື້ນພິທີທີ່ຈັດເຕັມ. ສຳລັບຈະປະ (japa) ແລະ ຮອມາ (homa) ຈຳນວນທີ່ກຳນົດໄວ້ໄດ້ຖືກປະກາດວ່າ: 100, 1,000 ແລະ 10,000.
Verse 32
एवं विधानतो जप्त्वा लक्षमेकन्तु होमयेत् महिषाजमेषमांसेन नरजेन पुरेण वा
ເມື່ອໄດ້ສະດຸດຈະປະ (japa) ຕາມວິທີກຳນົດແລ້ວ ພຶງຖວາຍໂຮມ (homa) ຈຳນວນໜຶ່ງແສນອາຫຸຕິ ໂດຍໃຊ້ເນື້ອຄວາຍ ເນື້ອແບ້ ຫຼືເນື້ອແກະ; ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ໃຊ້ວັດຖຸທົດແທນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ນະຣະຊະ” ຫຼືໃຊ້ນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ແທນກໍໄດ້.
Verse 33
तिलैर् यवैस् तथा लाजैर् व्रीहिगोधूमकाम्रकैः श्रीफलैर् आज्यसंयुक्तैर् होमयित्वा व्रतञ्चरेत्
ເມື່ອໄດ້ຖວາຍອາຫຸຕິໃນໄຟ ດ້ວຍເມັດງາ, ຢະວະ (barley), ລາຊະ (ເຂົ້າຄົ້ວ), ເຂົ້າສານ, ເຂົ້າສາລີ, ແລະໝາກມ່ວງ ພ້ອມທັງ “ສຣີຟະລະ” (ໝາກພ້າວ) ທີ່ຄົນກັບນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນປະຕິບັດວຣະຕະ (ພິທີຖືສິນປະຕິຍານ).
Verse 34
अर्धरात्रेषु सन्नद्धः खड्गचापशरादिमान् एकवासा विचित्रेण रक्तपीतासितेन वा
ໃນເວລາກາງຄືນທ່ຽງ (ອະຣະທະຣາຕຣະ) ຜູ້ປະຕິບັດພຶງຕຽມພ້ອມຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຖືດາບ ຄັນທະນູ ລູກສອນ ແລະອາວຸດອື່ນໆ; ແລ້ວນຸ່ງຜ້າພຽງຜືນດຽວ ຈະເປັນສີປົນກັນ ຫຼືສີແດງ ສີເຫຼືອງ ຫຼືສີດຳ ກໍໄດ້.
Verse 35
नीलेन वाथ वस्त्रेण देवीं तैर् एव चार्चयेत् व्रजेद्दक्षिणदिग्भागं द्वारे दद्याद्बलिं बुधः
ດ້ວຍຜ້າສີຟ້າ (ຫຼືເຄື່ອງນຸ່ງສີຟ້າ) ພຶງບູຊາເທວີ ໂດຍໃຊ້ເຄື່ອງຖວາຍເຫຼົ່ານັ້ນເອງ. ຈາກນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວນໄປສູ່ທິດໃຕ້ ແລະທີ່ປະຕູ ຈຶ່ງຖວາຍບະລິ (bali) ເປັນເຄື່ອງບູຊາພິທີ.
Verse 36
तिलाज्यप्लवहोमेनेति ख , छ च प्लवेनेति ख , छ च दूतीमन्त्रेण द्वारादौ एकवृक्षे श्मशानके एवञ्च सर्वकामाप्तिर्भुङ्क्ते सर्वां महीं नृपः
ບາງສຳນວນອ່ານວ່າ: «ໂດຍໂຮມດ້ວຍອາຫຸຕິງາກັບນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ແບບລອຍ (plava)»; ອີກບາງສຳນວນອ່ານພຽງແຕ່ «ໂດຍຂອງລອຍ (plava)». ເມື່ອນຳໃຊ້ມົນຕຣາ «ດູຕີ» (Dūtī-mantra) ໃນພິທີທີ່ປະຕູແລະອື່ນໆ, ທີ່ຕົ້ນໄມ້ດຽວ, ແລະໃນປ່າຊ້າ (śmaśāna), ຜູ້ປະຕິບັດຈະບັນລຸຄວາມສຳເລັດແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ; ກະສັດຈະໄດ້ເສວຍອຳນາດເຫນືອແຜ່ນດິນທັງມວນ.
Frequently Asked Questions
The chapter emphasizes maṇḍala engineering and placement logic: nine-part division into koṣṭhas, acceptance of primary-direction cells, removal of intermediate-direction cells, specification of outer line sets and vajra-like double-bend curvature, and a central lotus with defined color/powder conventions and protective installations (Vajra-sampuṭas, diśāstra, Lokapālas).
It links ritual precision (nyāsa, homa, pūrṇāhuti) to inner transformation: initiation is sealed through a culminating oblation, karmically non-binding action is prescribed for the yogin, and liberation is described as establishment in Sadāśiva-state—non-returning dissolution like water merging into water.
The text associates the rite with conquest and sovereignty, wealth/treasure-lordship through large-scale japa, graded attainments via repetition multipliers (royalty, yakṣiṇī-status, brahmahood, viṣṇu-abode), sin-destruction at one lakh, and great siddhi at higher multiplication, alongside mokṣa as the ultimate end.