Adhyaya 304
Mantras for Worship Beginning with the Five-Syllabled (Mantra) — Concluding Colophon (Chapter 304 end)
ອັດທະຍາຍນີ້ຖືກສະແດງໂດຍຫຼັກໆຜ່ານຄໍາລົງທ້າຍ (colophon) ທີ່ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດພາກ Mantra-śāstra ວ່າດ້ວຍມັນຕຣາບູຊາເລີ່ມຈາກ pañcākṣarī (ຫ້າພະຍາງ)। ໃນກອບການສອນ Agni–Vasiṣṭha ບົດແນວນີ້ເປັນ “ເທັກໂນໂລຢີພິທີກຳ”: ກໍານົດວິທີນໍາມັນຕຣາໃຊ້ໃນ pūjā, ລໍາດັບການສວດ, ແລະຮູບແບບຄໍາທີ່ແມ່ນຕ້ອງເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງທຳມະ। ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີຂໍ້ຄວາມພາຍໃນຄົບຖ້ວນ ບົດບາດໂຄງສ້າງກໍຊັດເຈນ—ເປັນຂົວຈາກພິທີມັນຕຣາ-ບູຊາທົ່ວໄປ ໄປສູ່ບົດຕໍ່ໄປທີ່ເປັນລິທູຣຈີຊື່ ນໍາພຣະນາມໄປຜູກກັບພູມສັກສິດ (kṣetra/tīrtha)। ການໄຫຼຂອງເນື້ອເລື່ອງຈຶ່ງເຄື່ອນຈາກມັນຕຣາເປັນເຄື່ອງບູຊາສາກົນ ໄປສູ່ການປະຕິບັດທີ່ອີງສະຖານທີ່ ເພື່ອສັກສິດການຈາລະຈອນ, ການຖວາຍ, ແລະການລະລຶກ ໃຫ້ເກີດບຸນແລະການຊໍາລະໃຈພາຍໃນ।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे पञ्चाक्षरादिपूजामन्त्रा नाम त्र्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुरधिकत्रिशततमो ऽध्यायः पञ्चपञ्चाशद्विष्णुनामाणि अग्निर् उवाच जपन् वै पञ्चपञ्चाशद्विष्णुनामानि यो नरः मन्त्रजप्यादिफलभाक् तीर्थेष्वर्चादि चाक्षयम्
ດັ່ງນັ້ນ ໃນອັກນິມະຫາປຸຣານະ ບົດທີ 304 ຊື່ວ່າ “ມັນຕຣາສຳລັບການບູຊາ ເລີ່ມດ້ວຍມັນຕຣາຫ້າພະຍາງ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 305: “ນາມວິສນຸ 55 ນາມ”. ອັກນິກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດທີ່ສະດຸດສະດອງ/ຈະປະນາມວິສນຸ 55 ນາມນີ້ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງການຈະປະມັນຕຣາ ແລະອື່ນໆ; ແລະໃນສະຖານທີ່ຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ຈາລິກບຸນ) ການບູຊາ ແລະການຖວາຍຂອງເຂົາ ຈະເປັນອັກຊະຍະ (ບໍ່ເສື່ອມສູນ)។
Verse 2
पुष्करे पुण्डरीकाक्षं गयायाञ्च गदाधरम् राघवञ्चित्रकूटे तु प्रभासे दैत्यसूदनम्
ທີ່ປຸສກະຣະ ຄວນລະລຶກພຸນຑະຣີກາກຊະ (ວິສນຸຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ); ທີ່ກະຍາ ຄວນລະລຶກກະດາທະຣະ (ວິສນຸຜູ້ຖືຄະທາ); ທີ່ຈິຕຣະກູຏ ຄວນລະລຶກຣາຄະວະ (ຣາມະ); ແລະທີ່ປຣະພາສະ ຄວນລະລຶກໄດຕະຍະສູດະນະ (ວິສນຸຜູ້ປາບອະສຸຣ)។
Verse 3
जयं जयन्त्यां तद्वच्च जयन्तं हस्तिनापुरे वाराहं वर्धमाने च काश्मीरे चक्रपाणिनम्
ທີ່ຊະຍັນຕີ ຄວນລະລຶກ(ວິສນຸ) ໃນນາມ “ຊະຍະ”; ແລະທີ່ຫັສຕິນາປຸຣະ ຄວນລະລຶກ “ຊະຍັນຕະ”. ທີ່ວັຣທະມານະ ຄວນລະລຶກ “ວະຣາຫະ”; ແລະທີ່ກາຊະມີຣະ ຄວນລະລຶກ “ຈັກຣະປານິ” (ຜູ້ຖືຈັກຣະ).
Verse 4
जनार्दनञ्च कुब्जाम्रे मथुरायाञ्च केशवम् कुब्जाम्रके हृषीकेशं गङ्गाद्वारे जटाधरम्
ທີ່ກຸບຈາມຣາ (Kubjāmraka) ຄວນນຶກຖຶງແລະນະມັດສະການພຣະອົງໃນນາມ «ຈະນາຣະດະນ»; ທີ່ມະຖຸຣາ ໃນນາມ «ເກສະວະ»; ທີ່ກຸບຈາມຣະກະ ໃນນາມ «ຮຶສີເກສະ»; ແລະທີ່ຄັງກາດວາຣ (ຮະຣິດວາຣ) ໃນນາມ «ຈະຕາທະຣະ»។
Verse 5
शालग्रामे महायोगं हरिं गोबर्धनाचले पिण्डारके चतुर्वाहुं शङ्खोद्धारे च शङ्खिनम्
ທີ່ສາລະຄຣາມ ຄວນພິຈາລະນາພຣະຫຣິເປັນ «ມະຫາໂຍຄິນ»; ທີ່ພູເຂົາໂກວັຣທະນະ ຄວນນຶກຖຶງພຣະຫຣິ; ທີ່ປິນຑາຣະກະ ເປັນ «ຈະຕຸຣະວາຫຸ» ຜູ້ມີສີ່ພຣະຫັດ; ແລະທີ່ສັງໂຂດທາຣະ ເປັນ «ສັງຂິນ» ຜູ້ຖືສັງຂ໌.
Verse 6
वामनञ्च कुरुक्षेत्रे यमुनायां त्रिविक्रमम् विश्वेश्वरं तथा शोणे कपिलं पूर्वसागरे
ທີ່ກຸຣຸກເສດຕຣະ ຄວນນະມັດສະການແລະນຶກຖຶງ «ວາມະນະ»; ທີ່ແມ່ນ້ຳຍະມຸນາ ເປັນ «ຕຣິວິກຣະມະ»; ທີ່ແມ່ນ້ຳໂຊນະ ເປັນ «ວິສເວສະວະຣະ»; ແລະທີ່ມະຫາສະໝຸດຕາເວັນອອກ ເປັນ «ກະປິລະ»។
Verse 7
विष्णुं महोदधौ विद्याद्गङ्गासागरसङ्गमे वनमालञ्च किष्किन्ध्यां देवं रैवतकं विदुः
ຄວນຮູ້ຈັກພຣະວິສນຸໃນມະຫາສະໝຸດ ທີ່ຈຸດບັນຈົບທີ່ແມ່ນ້ຳຄັງກາພົບທະເລ; ແລະໃນກິສກິນທາ ຄວນຮູ້ຈັກ «ວະນະມາລາ». ບັນດາຜູ້ຮູ້ເອີ້ນເທວະຜູ້ປົກຄອງທີ່ນັ້ນວ່າ «ໄຣວະຕະກະ».
Verse 8
काशीतटे महायोगं विरजायां रिपुञ्जयम् विशाखयूपे ह्य् अजितन्नेपाले लोकभावनम्
ທີ່ຝັ່ງກາສີ ມີຕີຣຖະຊື່ «ມະຫາໂຍຄະ»; ທີ່ວິຣະຈາ ມີ «ຣິປຸນໄຊຍະ» ຜູ້ຊະນະສັດຕູ; ທີ່ວິສາຄະຢູປະ ມີ «ອະຈິຕະ» ຜູ້ບໍ່ອາດຖືກຊະນະ; ແລະໃນເນປານ ມີ «ໂລກະພາວະນະ» ຜູ້ເກື້ອກູນໂລກ.
Verse 9
द्वारकायां विद्धि कृष्णं मन्दरे मधुसूदनम् लोकाकुले रिपुहरं शालग्रामे हरिं स्मरेत्
ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ກຣິດສະນະຢູ່ທີ່ ດວາຣະກາ; ມະທຸສູດະນະຢູ່ພູມັນດະຣະ; ຜູ້ທຳລາຍສັດຕູຢູ່ກາງຄວາມວຸ່ນວາຍຂອງໂລກ; ແລະທີ່ ຊາລະກຣາມ ຄວນລະລຶກຮາຣິ.
Verse 10
पुरुषं पूरुषवटे विमले च जगत्प्रभुं अनन्तं सैन्धवारण्ये दण्डके शार्ङ्गधारिणम्
ທີ່ ປູຣຸສະ-ວະຕະ ຄວນລະລຶກພຣະບຸຣຸດສູງສຸດ; ທີ່ ວິມະລະ ຄວນລະລຶກພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ; ໃນປ່າ ໄຊນທະວະ ຄື ອະນັນຕະ; ແລະທີ່ ດັນດະກະ ຄື ຜູ້ຖືຄັນທະນູ (ຊາຣັງກະທາຣິນ) ວິດສະນຸ.
Verse 11
उत्पलावर्तके शौरीं नर्मदायां श्रियः पतिं दामोदरं रैवतके नन्दायां जलशायिनं
ທີ່ ອຸດປະລາວັຣຕະກະ ຄວນລະລຶກ ເຊົາຣີ; ທີ່ຝັ່ງນ້ຳ ນັຣມະດາ ຄວນລະລຶກ ສຣິຍະປະຕິ ພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງລັກສະມີ; ທີ່ ໄຣວະຕະກະ ຄື ດາໂມດະຣະ; ແລະທີ່ ນັນດາ ຄື ຜູ້ບັນທົມເຫນືອນ້ຳ (ຊະລະຊາຍິນ).
Verse 12
गोपीश्वरञ्च सिन्ध्वव्धौ माहेन्द्रे चाच्युतं विटुः सहाद्रौ देवदेवेशं वैकुण्ठं मागधे वने
ໃນມະຫາສະໝຸດ ສິນທຸ ເຂົາຮູ້ຈັກພຣະອົງວ່າ ໂຄປີອິດສະວະຣະ; ທີ່ພູ ມາເຮນທຣະ ຮູ້ຈັກວ່າ ອະຈຸຕະ; ທີ່ ສະຫຍະ (ສະຫຍາດຣິ) ຮູ້ຈັກວ່າ ເທວະເທວະເອສະ; ແລະໃນປ່າ ມາຄະທະ ຮູ້ຈັກວ່າ ໄວກຸນຖະ.
Verse 13
सर्वपापहरं विन्ध्ये औड्रे तु पुरुषोत्तमम् आत्मानं हृदये विद्धि जपतां भुक्तिमुक्तिदम्
ໃນແດນ ວິນທະຍະ ມີສະຖານສັກສິດ ‘ຜູ້ກຳຈັດບາບທັງປວງ’; ໃນ ໂອດຣະ ຄື ປຸຣຸໂສດຕະມະ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ອາດຕະມັນ ສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈ—ສຳລັບຜູ້ສວດຊະປະ ມັນປະທານທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ.
Verse 14
वटे वटे वैश्रवणं चत्वरे चत्वरे शिवम् पर्वते पर्वते रामं सर्वत्र मधुसूदनं
ທຸກໆຕົ້ນໄມ້ບັນຍັນ ໃຫ້ລະນຶກເຖິງ ໄວສຣະວະນ (ກຸເບຣ) ; ທຸກໆຈະຕຸຣະ (ລານສາທາລະນະ) ໃຫ້ລະນຶກເຖິງ ພຣະສິວະ; ທຸກໆພູ ໃຫ້ລະນຶກເຖິງ ຣາມະ; ແລະທຸກບ່ອນ ໃຫ້ລະນຶກເຖິງ ມະທຸສູດະນ (ພຣະວິສນຸ).
Verse 15
नरं भूमौ तथा व्योम्नि वशिष्ठे गरुडध्वजम् वासुदेवञ्च सर्वत्र संस्मरन् भुक्तिमुक्तिभाक्
ໂອ ວະສິດຖະ (Vasiṣṭha) ເອີຍ, ບຸກຄົນໜຶ່ງ ບໍ່ວ່າຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ ຫຼືໃນຟ້າ ຖ້າລະນຶກເຖິງ ວາສຸເທວະ (Vāsudeva) ຜູ້ມີທຸງກຣຸດ (Garuḍa) ຢ່າງສະເໝີ ຍ່ອມເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບທັງພົບພາບໂລກີ ແລະ ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).
Verse 16
नामान्येतानि विष्णीश् च जप्त्वा सर्वमवाप्नुयात् क्षेत्रेष्वेतेषु यत् श्राद्धं दानं जप्यञ्च तर्पणम्
ເມື່ອສະດຸດສະຫຼອງ/ສວດຊື່ເຫຼົ່ານີ້ຂອງ ພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນທຸກປະການຕາມປາດຖະໜາ. ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດໃນກະເສດຕຣະ (kṣetra) ອັນສັກສິດເຫຼົ່ານີ້—ຊຣາດທະ (śrāddha), ທານ, ຈະປະ (japa) ແລະ ຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ການຖວາຍນ້ຳ—ຍ່ອມໃຫ້ຜົນສົມບູນ.
Verse 17
तत्सर्वं कोटिगुणितं मृतो ब्रह्ममयो भवेत् यः पठेत् शृणुयाद्वापि निर्मलः स्वर्गमाप्नुयात्
ກຸສົນທັງໝົດນັ້ນຈະຖືກຄູນເພີ່ມເປັນລ້ານໆ (ໂກຕິ) ແລະເມື່ອຕາຍໄປ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ມີສະພາບເປັນ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman). ຜູ້ໃດອ່ານສວດ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຟັງ ຍ່ອມບໍລິສຸດ ແລະໄດ້ຮອດສະຫວັນ.
Frequently Asked Questions
Its function is to close a pañcākṣarī-based pūjā-mantra module, preparing the reader for a more enumerative nāma-liturgy that operationalizes japa through cataloged divine epithets.
By treating mantra as a disciplined method (vidhi) rather than sentiment alone, it frames correct recitation and worship as purificatory action that supports both dharmic outcomes and inward steadiness conducive to mukti.