Adhyaya 112
Prayāga-māhātmya (Conclusion Notice)
ບົດນີ້ເປັນຂໍ້ປິດທ້າຍແບບ colophon ເພື່ອຊີ້ວ່າ Prayāga-māhātmya ໃນ Agneya Purāṇa ສ່ວນ tīrtha ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ. ມັນປິດຄຳສອນກ່ອນໜ້າ ແລະຮັກສາວິທີສອນຂອງປຸຣານະທີ່ເຫັນພູມສາດສັກສິດເປັນທຳມະປະຕິບັດ: ສະຖານທີ່ສັກສິດເປັນເຄື່ອງມືໃຫ້ເກີດບຸນ, ການຊຳລະ, ແລະການປັບຊີວິດໂລກີໃຫ້ມຸ່ງສູ່ມົກສະ. ການປິດນີ້ຍັງບອກເຖິງຄວາມກ້າວໜ້າຢ່າງເປັນລະບົບຂອງ Agneya Vidyā ຈາກ tīrtha ໜຶ່ງໄປອີກໜຶ່ງ ສ້າງແຜນທີ່ kṣetra ທີ່ກົງກັບເປົ້າໝາຍສາລະພັດຂອງປຸຣານະ (ພິທີກຳ, ຮູບຄອນ, ການປົກຄອງ, ແລະວິຊາພ້ອມພັນ).
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे प्रयागमाहात्म्यं नाम एकादशाधिकशततमो ऽध्यायः अथ द्वादशाधिकशततमो ऽध्यायः वाराणसीमाहात्म्यम् अग्निर् उवाच वाराणसी परं तीर्थं गौर्यै प्राह महेश्वरः भुक्तिमुक्तिप्रदं पुण्यं वसतां गृणतां हरिं
ດັ່ງນັ້ນ ໃນອັກນິ ມະຫາປຸຣານະ ບົດທີ 112 ຊື່ «ຄຸນຄ່າແຫ່ງປຣະຍາກ» ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 113 «ຄຸນຄ່າແຫ່ງວາຣານາສີ». ອັກນິກ່າວວ່າ: «ວາຣານາສີແມ່ນຕີຣຖະອັນສູງສຸດ; ມະເຫສະວະຣະໄດ້ກ່າວແກ່ເກົາຣີ. ມັນເປັນສະຖານທີ່ມີບຸນ ໃຫ້ທັງພົນລາບໂລກີ (bhukti) ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mukti) ແກ່ຜູ້ຢູ່ອາໄສທີ່ນັ້ນ ແລະຜູ້ສັນລະເສີນພຣະຫະຣິ (Hari)».
Verse 2
रुद्र उवाच गौरीक्षेत्रं न मुक्तं वै अविमुक्तं ततः स्मृतं अन्नदानाद्दिवमिति ख , ग , घ , ङ , छ , ज च तीर्थं वानरकं परमिति ख , ग , घ , ङ च वाराणसीमिति ख , घ च वसतां शृणुतां हरिमिति ग , घ , ङ च जप्तं तप्तं दत्तममविमुक्ते विलाक्षयं
ຣຸດຣະກ່າວວ່າ: «ນີ້ແມ່ນເຂດສັກສິດຂອງເທວີ ໂກຣີ; ມິໄດ້ຖືກລະທິ້ງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ ‘ອະວິມຸກຕະ’ (Avimukta). ‘ໂດຍການໃຫ້ທານອາຫານ ຍ່ອມໄດ້ສະຫວັນ’។ ນີ້ແມ່ນຕີຣຖະ (tīrtha) ອັນສູງສຸດ ຊື່ ວານະຣະກະ (Vānaraka) ແລະຍັງເອີ້ນວ່າ ວາຣານະສີ (Vārāṇasī) ອີກດ້ວຍ. ສຳລັບຜູ້ຢູ່ອາໄສ ແລະຜູ້ຟັງທີ່ນັ້ນ ຜົນຄື ພຣະຫຣິ (Hari). ສິ່ງໃດທີ່ສວດຈະປະ (japa) ສິ່ງໃດທີ່ບຳເນັດຕະປະສ (tapas) ແລະສິ່ງໃດທີ່ໃຫ້ທານ (dāna) ໃນອະວິມຸກຕະ ຍ່ອມເປັນອະກະສະຍະ ບໍ່ເສື່ອມສູນ»។
Verse 3
अश्मना चरणौ हत्वा वसेत्काशीन्न हि त्यजेत् हरिश् चन्द्रं परं गुह्यं गुह्यमाम्नातकेश्वरं
ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດເຄີຍໃຊ້ຫີນຕີທີ່ຕີນຂອງຜູ້ອື່ນ ກໍຄວນຢູ່ອາໄສໃນ ກາສີ (Kāśī) ແລະບໍ່ຄວນລະທິ້ງ—ເພາະທີ່ນັ້ນມີ ຮະຣິສຈັນດຣະ (Hariścandra) ຕີຣຖະອັນລັບລຶກສູງສຸດ ແລະລິງຄະອັນລັບ ອາມນາຕະເກສະວະຣະ (Āmnātakeśvara)។
Verse 4
जप्येश्वरं परं गुह्यं गुह्यं श्रीपर्वतं तथा महालयं परं गुह्यं भृगुश् चण्डेश्वरं तथा
ຈັບເຢສະວະຣະ (Japyeśvara) ແມ່ນອັນລັບລຶກສູງສຸດ; ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ສຣີປະຣະວະຕະ (Śrīparvata) ເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດອັນລັບ. ມະຫາລະຍະ (Mahālaya) ກໍເປັນອັນລັບລຶກສູງສຸດ; ແລະຍັງມີຕີຣຖະ ພຣຶກຸ (Bhṛgu) ແລະ ຈັນເຑສະວະຣະ (Caṇḍeśvara) ດ້ວຍ.
Verse 5
केदारं परमं गुह्यमष्टौ सन्त्यविमुक्तके गुह्यानां परमं गुह्यमविमुक्तं परं मम
ເກດາຣະ (Kedāra) ແມ່ນຄວາມລັບອັນສູງສຸດ; ໃນອະວິມຸກຕະ (Avimukta) ມີຄວາມລັບສັກສິດແປດປະການ. ໃນບັນດາຄວາມລັບທັງປວງ ອະວິມຸກຕະແມ່ນຄວາມລັບສູງສຸດ—ເປັນທີ່ພຳນັກອັນສູງສຸດຂອງເຮົາ (ຂ້າພະເຈົ້າ).
Verse 6
द्वियोजनन्तु पूर्वं स्याद् योजनार्धं तदन्यथा वरणा च नदी चासीत् तयोर्मध्ये वाराणसी
ທາງທິດຕາເວັນອອກ ມັນກວ້າງຂະຫຍາຍໄປສອງ ໂຢຊະນະ (yojana); ອີກຝັ່ງໜຶ່ງ ເປັນໂຢຊະນະ ໜຶ່ງກັບເຄິ່ງ. ມີແມ່ນ້ຳ ວະຣະນາ (Varaṇā) ແລະ ອະສີ (Asī); ວາຣານະສີ (Vārāṇasī) ຢູ່ກາງລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳທັງສອງນັ້ນ.
Verse 7
अत्र स्नानं जपो होमो मरणं देवपूजनं श्राद्धं दानं निवासश् च यद्यत् स्याद्भुक्तिमुक्तिदं
ໃນບ່ອນນີ້ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນ—ການອາບນ້ຳ, ການສວດມົນ, ການບູຊາໄຟ (ໂຮມ), ແມ່ນແຕ່ຄວາມຕາຍ, ການບູຊາເທວະ, ພິທີ ສຣາດທະ, ການໃຫ້ທານ, ແລະການພັກອາໄສ—ລ້ວນເປັນຜູ້ປະທານທັງພົນລາພໂລກີ ແລະ ມຸກຕິ (ຫຼຸດພົ້ນ)។
Frequently Asked Questions
Purāṇas often preserve transmission markers that close one adhyāya and cue the next; here it signals a curated sequence of tīrthas within the Bhuvanakośa–Tīrtha-māhātmya framework.
It reinforces modular organization—each tīrtha is treated as a discrete knowledge-unit, enabling systematic traversal of sacred geography alongside the Purāṇa’s other vidyās.