Adhyaya 11

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे युद्धकाण्डवर्णनं नाम दशमो ऽध्यायः अथ एकादशो ऽध्यायः श्रीरामावतारवर्णनं नारद उवाच राज्यस्थं राघवं जग्मुर् अगस्त्याद्याः सुपूजिताः धन्यस्त्वं विजयी यस्माद् इन्द्रजिद्विनिपातितः

ດັ່ງນີ້ ໃນອາດິມະຫາປຸຣານ ອັກນິປຸຣານ ພາກຣາມາຍະນະ ບົດທີສິບ ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາຍຸດທະການຑະ» ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີສິບເອັດ «ການພັນລະນາອະວະຕາຣຂອງພຣະຣາມະ». ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຣາຄະວະ (ຣາມະ) ປະທັບຢູ່ໃນລາຊະອານາຈັກ ອະກັດສະຕະ ແລະລະສີອື່ນໆ ຜູ້ໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງດີ ໄດ້ໄປຫາພຣະອົງ. ທ່ານເປັນຜູ້ມີພອນ ແລະເປັນຜູ້ຊະນະ ເພາະອິນດຣະຈິດຖືກປະຫານແລ້ວ»។

Verse 2

ब्रह्मात्मजः पुलस्त्योभूत् विश्रवास्तस्य नैकषी पुष्पोत्कटाभूत् प्रथमा तत्पुत्रोभूद्धनेश्वरः

ປຸລັດສະຕະ ຜູ້ເປັນບຸດທີ່ເກີດຈາກຈິດຂອງພຣະພຣະຫມາ ມີບຸດຊື່ ວິສຣະວະ. ວິສຣະວະມີນາງ ໄນກາສີ ເປັນຄູ່ຄອງ; ແລະຄູ່ຄອງຄົນທຳອິດຄື ປຸສະໂປດກະຕາ. ຈາກນາງນັ້ນເກີດ ທະເນສະວະຣະ (ກຸເບຣະ) ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຊັບສົມບັດ।

Verse 3

नैकष्यां रावणो जज्ञे विंशद्बाहुर्दशाननः स्वर्गमार्गेण वै गत इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः तपसा ब्रह्मदत्तेन वरेण जितदैवतः

ໃນນາຍກະສາ (Naikaṣā) ຣາວະນະ (Rāvaṇa) ເກີດມາ ມີແຂນຊາວ ແລະ ໜ້າສິບ. (ຂໍ້ອ່ານໃນຕົ້ນສະບັບທີ່ໝາຍໄວ້ ເພີ່ມວ່າ: «ເຂົາໄດ້ໄປຕາມທາງສູ່ສະຫວັນ».) ໂດຍຕະປະສະຍາ ແລະ ພອນທີ່ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ປະທານ ເຂົາກາຍເປັນຜູ້ຊະນະເທວະດາ.

Verse 4

कुम्भकर्णः सनिद्रो ऽभूद् धर्मिष्ठो ऽभूद्विभीषणः स्वसा शूर्पणखा तेषां रावणान्मेघनादकः

ກຸມພະກັນ (Kumbhakarṇa) ເປັນຜູ້ຖືກຄອບງຳໂດຍຄວາມງ່ວງນອນຢູ່ເສມອ; ວິພີຊະນະ (Vibhīṣaṇa) ເປັນຜູ້ທຳມະທຳ; ນ້ອງສາວຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນ ຊູຣປະນະຄາ (Śūrpaṇakhā); ແລະຈາກຣາວະນະ ເກີດ ເມກະນາດ (Meghanāda).

Verse 5

इन्द्रं जित्वेन्द्रजिच्चाभूद् रावणादधिको बली हतस्त्वया लक्ष्मणेन देवादेः क्षेममिच्छता

ເມື່ອເຂົາຊະນະພຣະອິນທຣະ (Indra) ແລ້ວ ຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ ອິນທຣະຈິດ (Indrajit) ເປັນຜູ້ກ້າຫານມີພະລັງຍິ່ງ ເຖິງຂັ້ນເຫນືອກວ່າຣາວະນະ; ແຕ່ກໍຖືກເຈົ້າ—ລັກສະມະນະ (Lakṣmaṇa)—ສັງຫານ ຜູ້ປາດຖະໜາຄວາມສະຫງົບແລະຄວາມປອດໄພແກ່ເທວະດາຜູ້ສູງສຸດ.

Verse 6

इत्युक्त्वा ते गता विप्रा अगस्त्याद्या नमस्कृताः देवप्रार्थितरामोक्तः शत्रुघ्नो लवणार्दनः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ບັນດາພຣາຫມະນະ-຤ິສີ ຄື ອະກັສຕະຍະ (Agastya) ແລະຜູ້ອື່ນໆ ກໍຈາກໄປ ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຢ່າງສົມຄວນ. ຕໍ່ມາ ຊັດຣຸກນະ (Śatrughna) ຜູ້ປະຫານລະວະນະ (Lavaṇa) ໄດ້ອອກເດີນທາງ ຕາມພຣະຣາມະຮັບສັ່ງ ຕາມຄຳອະທິຖານຂອງເທວະດາ.

Verse 7

अभूत् पूर्मथुरा काचित् रामोक्तो भरतो ऽवधीत् कोटित्रयञ्च शैलूष- पुत्राणां निशितैः शरैः

ມີເມືອງມະຖຸຣາ (Mathurā) ເກົ່າແກ່ແຫ່ງໜຶ່ງ. ຕາມພຣະຣາມະຮັບສັ່ງ ພະຣະຕະ (Bharata) ໄດ້ສັງຫານບຸດຂອງ ໄຊລູສະ (Śailūṣa) ຈຳນວນສາມໂກດິ ດ້ວຍລູກສອນອັນແຫຼມຄົມ.

Verse 8

शैलूषं दुष्टगन्धर्वं सिन्धुतीरनिवासिनम् तक्षञ्च पुष्करं पुत्रं स्थापयित्वाथ देशयोः

ເມື່ອໄດ້ສະຖາປະນາ ຊາຍລູສະ—ຄັນທະວະຜູ້ຊົ່ວ ຜູ້ອາໄສຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳສິນທຸ—ແລະຕັ້ງ ຕັກສະ ກັບ ປຸສະກະຣະ ເປັນບຸດ ໃນແຂວງຂອງຕົນແລ້ວ ຈຶ່ງເດີນທາງຕໍ່ໄປ។

Verse 9

भरतोगात्सशत्रुघ्नो राघवं पूजयन् स्थितः रामो दुष्टान्निहत्याजौ शिष्टान् सम्पाल्य मानवः

ພະພາຣະຕະໄດ້ອອກເດີນທາງ ມີຊັດຣຸຄນະຢູ່ຄຽງຂ້າງ ຍືນຢັນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ພ້ອມທັງນົບນ້ອມບູຊາຣາຄະວະ (ຣາມ)។ ພຣະຣາມ—ຜູ້ປະເສີດ—ໄດ້ປະຫານຄົນຊົ່ວໃນສົງຄາມ ແລະປົກປ້ອງຜູ້ດີຜູ້ມີວິໄນ।

Verse 10

पुत्रौ कुशलवौ जातौ वाल्मीकेराश्रमे वरौ लोकापवादात्त्यक्तायां ज्ञातौ सुचरितश्रवात्

ບຸດຜູ້ປະເສີດສອງຄົນ ຄຸສະ ແລະ ລະວະ ເກີດຂຶ້ນໃນອາສຣົມຂອງວານມີກິ; ແລະເມື່ອນາງຖືກປະຖິ້ມເນື່ອງຈາກຄຳນິນທາຂອງຊາວໂລກ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກຮັບຮູ້ພາຍຫຼັງ ໂດຍການໄດ້ຍິນເລື່ອງຈິດຈັນຍາດີງາມຂອງນາງ।

Verse 11

राज्येभिषिच्य ब्रह्माहम् अस्मीति ध्यानतत्परः दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च

ເມື່ອໄດ້ຮັບພິທີອະພິເສກເຂົ້າຄອງລາຊະສົມບັດແລ້ວ ຄວນມຸ່ງໝັ້ນໃນສະມາທິ ດ້ວຍຄວາມຄິດວ່າ “ຂ້ອຍແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ” ເປັນເວລາສິບພັນປີ ແລະ (ອີກ) ສິບຮ້ອຍປີ।

Verse 12

राज्यं कृत्वा क्रतून् कृत्वा स्वर्गं देवार्चितो ययौ सपौरः सानुजः सीता- पुत्रो जनपदान्वितः

ເມື່ອໄດ້ປົກຄອງອານາຈັກ ແລະໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາຍັນຍະກຣະຕຸທັງຫຼາຍແລ້ວ ທ່ານ—ຜູ້ໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຈາກເທວະດາ—ໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນ ພ້ອມຊາວເມືອງ ພ້ອມນ້ອງຊາຍ ພ້ອມບຸດຂອງສີຕາ ແລະພ້ອມປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນຂອງຕົນ।

Verse 13

अग्निर् उवाच वाल्मीकिर् नारदाच्छ्रुत्वा रामायणमकारयत् सविस्तरं यदेतच्च शृणुयात्स दिवं व्रजेत्

ອັກນິກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຈາກນາຣະດະ ວາລະມີກິໄດ້ປະພັນຣາມາຍະນະຢ່າງລະອຽດຄົບຖ້ວນ; ຜູ້ໃດຟັງຄຳພີນີ້ ຈະໄດ້ເຖິງໂລກສະຫວັນ।