Adhyaya 70: Nārāyaṇa as the Sacrificial Principle, Analysis of the Three Guṇas, and the Account of Delusion-Doctrines

Verse 1

भद्राश्व उवाच । भगवन् किं कृतं लोकं त्वया तमनुपश्यता । व्रतं तपो वा धर्मो वा प्राप्त्यर्थं तस्य वै मुने ॥ ७०.१ ॥

ಭದ್ರಾಶ್ವನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಭಗವನ್, ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀವು ಏನು ಆಚರಿಸಿದರು? ಓ ಮುನಿಯೇ, ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ವ್ರತವೋ, ತಪಸ್ಸೋ, ಅಥವಾ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯೋ ಯಾವುದು ಮಾಡಿದರು?

Verse 2

अनाराध्य हरिं भक्त्या को लोकान् कामयेद् बुधः । आराधिते हरौ लोकाः सर्वे करतलेऽभवन् ॥ ७०.२ ॥

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸದೆ ಯಾವ ಜ್ಞಾನಿ ಬೇರೆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಬಯಸುವನು? ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು ಕರತಲದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಆಗುತ್ತವೆ।

Verse 3

एवं सञ्चिन्त्य राजेन्द्र मया विष्णुः सनातनः । आराधितो वर्षशतं क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ७०.३ ॥

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ನಾನು ಸನಾತನ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ಬಹು ದಕ್ಷಿಣೆಯುಳ್ಳ ಕ್ರತುಗಳ ಮೂಲಕ, ಆರಾಧಿಸಿದೆನು।

Verse 4

ततः कदाचिद् बहुना कालेन नृपनन्दन । यजतो मम देवेशं यज्ञमूर्तिं जनार्दनम् । आहूता आगता देवाः सममेव सवासवाः ॥ ७०.४ ॥

ನಂತರ, ಓ ನೃಪನಂದನ! ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿಯಾದ ದೇವೇಶ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆಹ್ವಾನಿತರಾದ ದೇವರುಗಳು ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಒಂದೇಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಂದರು।

Verse 5

स्वे स्वे स्थाने स्थिताः आसन् यावद् देवाः सवासवाः । तावत् तत्रैव भगवान् आगतो वृषभध्वजः ॥ ७०.५ ॥

ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಬಂದನು।

Verse 6

महादेवो विरूपाक्षस्त्र्यम्बको नीललोहितः । सोऽपि रौद्रे स्थितः स्थाने बभूव परमेश्वरः ॥ ७०.६ ॥

ಮಹಾದೇವ—ವಿರೂಪಾಕ್ಷ, ತ್ರ್ಯಂಬಕ, ನೀಲಲೋಹಿತ—ಅವನು ಕೂಡ ರೌದ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 7

तान् सर्वानागतान् दृष्ट्वा देवानृषिमहोरगान् । सनत्कुमारो भगवाञाजगामाब्जसम्भवः ॥ ७०.७ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ ದೇವರುಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಹೋರಗರೆಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡಿ, ಪದ್ಮಸಂಭವ ಭಗವಾನ್ ಸನತ್ಕುಮಾರರು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು।

Verse 8

त्रसरेणुप्रमाणेन विमानॆ सूर्यसन्निभे । अवस्थितो महायोगी भूतभव्यभविष्यवित् ॥ ७०.८ ॥

ತ್ರಸರೆಣು-ಪ್ರಮಾಣದಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ, ಸೂರ್ಯಸನ್ನಿಭವಾದ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಮಹಾಯೋಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು—ಭೂತ, ವರ್ತಮಾನ, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದವನು।

Verse 9

आगम्य शिरसा रुद्रं स ववन्दे महामुनिः । मया प्रणमितस्तस्थौ समीपे शूलपाणिनः ॥ ७०.९ ॥

ರುದ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ಮಹಾಮುನಿ ಶಿರಸಾ ವಂದನೆ ಮಾಡಿದನು. ನನ್ನ ಪ್ರಣಾಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಶೂಲಪಾಣಿಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು।

Verse 10

तानहं संस्थितान् देवान् नारदादीनृषींस्तथा । सनत्कुमाररुद्रौ च दृष्ट्वा मे मनसि स्थितम् ॥ ७०.१० ॥

ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ದೇವರುಗಳನ್ನು, ನಾರದಾದಿ ಋಷಿಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಸನತ್ಕುಮಾರ ಮತ್ತು ರುದ್ರರನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು।

Verse 11

क एषां भवते याज्यो वरिष्ठश्च नृपोत्तम । केन तुष्टेन तुष्टाः स्युः सर्व एते सरुद्रकाः ॥ ७०.११ ॥

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಇವರಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಯಾಜ್ಯನಾಗಿರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯಾರು? ಮತ್ತು ಯಾರು ತೃಪ್ತನಾದರೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ—ರುದ್ರರೊಡನೆ—ತೃಪ್ತರಾಗುವರು?

Verse 12

एवं कृत्वा स्थिते राजन् रुद्रः पृष्टो मया । अनघ । एवमर्थं क इज्योऽत्र युष्माकं सुरसत्तमाः ॥ ७०.१२ ॥

ಹೀಗೆ ಮಾಡಿ, ಹೇ ರಾಜನ್, ವಿಷಯವು ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ, ಹೇ ನಿರ್ದೋಷನೇ, ನಾನು ರುದ್ರನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ—‘ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು?’

Verse 13

एवमुक्ते तदोवाच रुद्रो मां सुरसन्निधौ ॥ ७०.१३ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ದೇವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 14

रुद्र उवाच । शृण्वन्तु बिबुधाः सर्वे तथा देवर्षयोऽमलाः । ब्रह्मर्षयश्च विख्याताः सर्वे शृण्वन्तु मे वचः । त्वं चागस्त्य महाबुद्धे शृणु मे गदतो वचः ॥ ७०.१४ ॥

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—‘ಎಲ್ಲ ಬಿಬುಧರು ಕೇಳಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ನಿರ್ಮಲ ದೇವರ್ಷಿಗಳು; ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳೂ ಕೇಳಲಿ—ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಮಹಾಬುದ್ಧಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನೇ, ನೀವೂ ನಾನು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳು.’

Verse 15

यो यज्ञैर् ईड्यते देवो यस्मात् सर्वमिदं जगत् । उत्पन्नं सर्वदा यस्मिँल्लीनं भवति सामरम् ॥ ७०.१५ ॥

ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ಆ ದೇವನು—ಅವನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ದೇವಗಣಗಳೊಡನೆ ಅದು ಸದಾ ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 16

नारायणः परो देवः सत्त्वरूपो जनार्दनः । त्रिधात्मानं स भगवाँन् ससर्ज परमेश्वरः ॥ ७०.१६ ॥

ನಾರಾಯಣನೇ ಪರಮ ದೇವನು; ಸತ್ತ್ವರൂപಿಯಾದ ಜನಾರ್ದನ. ಆ ಭಗವಾನ್ ಪರಮೇಶ್ವರನು ತ್ರಿಧಾತ್ಮವನ್ನು (ತ್ರಿವಿಧ ಸ್ವಭಾವ/ತತ್ತ್ವ) ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು।

Verse 17

रजस्तमोभ्यां युक्तोऽभूद् रजः सत्त्वाधिकं विभुः । ससर्ज नाभिकमले ब्रह्माणं कमलासनम् ॥ ७०.१७ ॥

ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ವಿಭು ರಜೋಪ್ರಧಾನನಾಗಿ, ಸತ್ತ್ವವು ಹೆಚ್ಚುಳ್ಳವನಾದನು. ತನ್ನ ನಾಭಿಕಮಲದಲ್ಲಿ ಕಮಲಾಸನ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

Verse 18

रजसा तमसा युक्तः सोऽपि मां त्वसृजत् प्रभुः । यत्सत्त्वं स हरिर्देवो यो हरिस्तत्परं पदम् ॥ ७०.१८ ॥

ರಜಸ್ಸು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಪ್ರಭುವು ನನ್ನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಯದು ಸತ್ತ್ವವೋ ಅವನೇ ದೇವ ಹರಿ; ಹರಿ ಎಂದರೆ ಅದೇ ಪರಮ ಪದ.

Verse 19

ये सत्त्वराजसी सोऽपि ब्रह्मा कमलसम्भवः । यो ब्रह्मा सैव देवस्तु यो देवः स चतुर्मुखः । यद्रजस्तमसोपेतं सोऽहं नास्त्यत्र संशयः ॥ ७०.१९ ॥

ಸತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ರಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದವನೇ ಕಮಲಸಂಭವ ಬ್ರಹ್ಮ. ಬ್ರಹ್ಮನೇ ದೇವನು; ಆ ದೇವನೇ ಚತುರ್ಮುಖನು. ರಜಸ್ಸು-ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದುದು ನಾನೇ—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 20

सत्त्वं रजस्तमश्चैव त्रितयं चैददुच्यते । सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वं नारायणात्मकम् ॥ ७०.२० ॥

ಸತ್ತ್ವ, ರಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು—ಇವುಗಳೇ ತ್ರಯವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಜೀವಿ ಸತ್ತ್ವದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ತ್ವವು ನಾರಾಯಣಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

Verse 21

रजसा सत्त्वयुक्तेन भवेत् सृष्टिः रजोऽधिका । तच्च पैतामहं वृत्तं सर्वशास्त्रेषु पठ्यते ॥ ७०.२१ ॥

ರಜಸ್ಸು ಸತ್ತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾದಾಗ ರಜೋಪ್ರಧಾನ ಸೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪೈತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮಪರಂಪರೆಯ) ವೃತ್ತಾಂತವು ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 22

यद्वेदबाह्यं कर्म स्याच्छास्त्रमुद्दिश्य सेव्यते । तद्रौद्रमिति विख्यातं कनिष्ठं गदितं नृणाम् ॥ ७०.२२ ॥

ವೇದಬಾಹ್ಯವಾದ ಕರ್ಮವನ್ನು ‘ಶಾಸ್ತ್ರ’ವೆಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಅದು ‘ರೌದ್ರ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅದು ಕನಿಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 23

यद्धीनं रजसा कर्म केवलं तामसं तु यत् । तद् दुर्गतिपरं नॄणामिह लोके परत्र च ॥ ७०.२३ ॥

ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಹೀನವಾದ ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ತಾಮಸವಾದ ಕರ್ಮ—ಇವು ಮಾನವರಿಗೆ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ದುರ್ಗತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 24

सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वं नारायणात्मकम् । नारायणश्च भगवान् यज्ञरूपी विभाव्यते ॥ ७०.२४ ॥

ಜಂತು ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ತ್ವವು ನಾರಾಯಣಾತ್ಮಕ. ಭಗವಾನ್ ನಾರಾಯಣನು ಯಜ್ಞರೂಪನೆಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

कृते नारायणः शुद्धः सूक्ष्ममूर्तिरुपास्यते । त्रेतायां यज्ञरूपेण पञ्चरात्रैस्तु द्वापरे ॥ ७०.२५ ॥

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧನಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಮೂರ್ತಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಉಪಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞರೂಪವಾಗಿ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಂಚರಾತ್ರ ವಿಧಾನದಿಂದ.

Verse 26

कलौ मत्कृतमार्गेण बहुरूपेण तामसैः । इज्यते द्वेषबुद्ध्या स परमात्मा जनार्दनः ॥ ७०.२६ ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ತಾಮಸ ಸ್ವಭಾವದವರು, ನನ್ನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ—ದ್ವೇಷಬುದ್ಧಿಯಿಂದ—ಆ ಪರಮಾತ್ಮ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 27

न तस्मात् परतो देवो भविता न भविष्यति । यो विष्णुः स स्वयं ब्रह्मा यो ब्रह्मा सोऽहमेव च ॥ ७०.२७ ॥

ಆ ಪರಮ ತತ್ತ್ವಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೆ ಯಾವ ದೇವನೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರು ವಿಷ್ಣುವೋ ಅವನೇ ಬ್ರಹ್ಮ; ಯಾರು ಬ್ರಹ್ಮನೋ ಅವನೇ ನಾನೂ.

Verse 28

वेदत्रयेऽपि यज्ञेऽस्मिन् याज्यं वेदेषु निश्चयः । यो भेदं कुरुतेऽस्माकं त्रयाणां द्विजसत्तम । स पापकाऽरी दुष्टात्मा दुर्गतिं गतिमाप्नुयात् ॥ ७०.२८ ॥

ತ್ರಿವೇದಾಧಾರಿತ ಈ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಏನು ಅರ್ಪಣೀಯವೋ ಅದು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ. ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಮ್ಮ ಮೂರರ (ವೇದಗಳ) ನಡುವೆ ಭೇದ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು ಪಾಪಕರ್ಮಿ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ, ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 29

इदं च शृणु मेऽगस्त्य गदतः प्राक्तनं तथा । यथा कलौ हरेर्भक्तिं न कुर्वन्तीह मानवाः ॥ ७०.२९ ॥

ಓ ಅಗಸ್ತ್ಯ, ನನ್ನ ಈ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳು—ನಾನು ಪುರಾತನ ಕಾಲದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಹರಿಯ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡದೆ ಇರುವ ರೀತಿಯನ್ನು.

Verse 30

भूर्लोकवासिनः सर्वे पुरा यष्ट्वा जनार्दनम् । भुवर्लोकं प्रपद्यन्ते तत्रस्था अपि केशवम् ॥ आराध्य स्वर्गतिं यान्ति क्रमान्मुक्तिं व्रजन्ति च ॥ ७०.३० ॥

ಭೂರ್ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ನಿವಾಸಿಗಳು ಹಿಂದೆ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಭುವರ್ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇರುವವರೂ ಕೇಶವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗಗತಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 31

एवं मुक्तिपदे व्याप्ते सर्वलोकैस्तथैव च । मुक्तिभाजस्ततो देवास्तं दध्युः प्रयता हरिम् ॥ ७०.३१ ॥

ಈ ರೀತಿ ಮುಕ್ತಿಪದವು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದಾಗ, ಮುಕ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾದ ದೇವತೆಗಳು ನಿಯಮಪಾಲನೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದರು.

Verse 32

सोऽपि सर्वगतत्वाच्च प्रादुर्भूतः सनातनः । उवाच ब्रूत किं कार्यं सर्वयोगिवराः सुराः ॥ ७०.३२ ॥

ಅವನು ಸಹ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕತ್ವದಿಂದ ಸನಾತನನಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ದೇವರೆ, ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಹೇಳಿರಿ— ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ?”

Verse 33

ते तं प्रणम्य देवेशमूचुश्च परमेश्वरम् । देवदेव जनः सर्वो मुक्तिमार्गे व्यवस्थितः । कथं सृष्टिः प्रभविता नरकेषु च को वसेत् ॥ ७०.३३ ॥

ಅವರು ಆ ದೇವೇಶನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ದೇವದೇವ! ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ಮುಕ್ತಿಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರೆ, ಸೃಷ್ಟಿ ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ? ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ವಾಸಿಸುವರು?”

Verse 34

एवमुक्तस्ततो देवैस्तानुवाच जनार्दनः । युगानि त्रीणि बहवो मामुपेष्यन्ति मानवाः ॥ ७०.३४ ॥

ದೇವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಜನಾರ್ದನನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಮೂರು ಯುಗಗಳ ಕಾಲ ಅನೇಕ ಮಾನವರು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.”

Verse 35

अन्त्ये युगे प्रविरला भविष्यन्ति मदाश्रयाः । एष मोहं सृजाम्याशु यो जनं मोहयिष्यति ॥ ७०.३५ ॥

ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರು ಅತ್ಯಂತ ವಿರಳರಾಗುವರು. ಜನರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಈ ಮೋಹವನ್ನು ನಾನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 36

त्वं च रुद्र महाबाहो मोहशास्त्राणि कारय । अल्पायासं दर्शयित्वा फलं दीर्घं प्रदर्शय ॥ ७०.३६ ॥

ನೀನು ಸಹ, ಹೇ ಮಹಾಬಾಹು ರುದ್ರ, ಮೋಹಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ರಚಿಸು. ಅಲ್ಪ ಪ್ರಯಾಸವೆಂದು ತೋರಿಸಿ, ಅದರ ದೀರ್ಘಗಾಮಿ ಫಲವನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸು.

Verse 37

कुहकं चेन्द्रजालानि विरुद्धाचरणानि च । दर्शयित्वा जनं सर्वं मोहयाशु महेश्वर ॥ ७०.३७ ॥

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ! ಕುಹಕ, ಇಂದ್ರಜಾಲ ಮಾಯೆಗಳು ಹಾಗೂ ವಿರುದ್ಧ (ಅನುಚಿತ) ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ನೀನು ಶೀಘ್ರವೇ ಸಮಸ್ತ ಜನರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯೆ।

Verse 38

एवमुक्त्वा तदा तेन देवेन परमेष्ठिना । आत्मा तु गोपितः सद्यः प्रकाश्योऽहं कृतस्तदा ॥ ७०.३८ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಆ ದೇವ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಆತ್ಮವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಗುಪ್ತಗೊಳಿಸಿದನು; ಆಗ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕಟಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 39

तस्मादारभ्य कालं तु मत्प्रणीतॆषु सत्तम । शास्त्रेष्वभिरतो लोको बाहुल्येन भवेदतः ॥ ७०.३९ ॥

ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ, ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಜನರು ಬಹುಪಾಲು ನನ್ನಿಂದ ಪ್ರಣೀತವಾದ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುವರು।

Verse 40

वेदानुवर्त्तिनं मार्गं देवं नारायणं तथा । एकीभावेन पश्यन्तो मुक्तिभाजो भवन्ति ते ॥ ७०.४० ॥

ವೇದಾನುಸಾರವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನೂ ಏಕೀಭಾವದಿಂದ ನೋಡುವವರು ಮುಕ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 41

मां विष्णोर्व्यतिरिक्तं ये ब्रह्माणं च द्विजोत्तम । भजन्ते पापकर्माणस्ते यान्ति नरकं नराः ॥ ७०.४१ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ನನ್ನನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಭಿನ್ನವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಪೂಜಿಸುವ ಪಾಪಕರ್ಮಿಗಳು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 42

ये वेदमर्गनिर्मुक्तास्तेषां मोहार्थमेव च । नयसिद्धान्तसंज्ञाभिर्मया शास्त्रं तु दर्शितम् ॥ ७०.४२ ॥

ವೇದಮಾರ್ಗದಿಂದ ವಿಮುಖರಾದವರ ಮೋಹನಿವಾರಣಾರ್ಥವಾಗಿ, ‘ನಯ’ ಮತ್ತು ‘ಸಿದ್ಧಾಂತ’ ಎಂಬ ಸಂಜ್ಞೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಈ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 43

पाशोऽयं पशुभावस्तु स यदा पतितो भवेत् । तदा पाशुपतं शास्त्रं जायते वेदसंज्ञितम् ॥ ७०.४३ ॥

ಇದು ‘ಪಾಶ’—ಅಂದರೆ ಪಶುಭಾವ, ಬಂಧಿತ ಜೀವಸ್ಥಿತಿ. ಆ ಬಂಧನವು ನಿವೃತ್ತಿಯಾದಾಗ ‘ಪಾಶುಪತ’ ಶಾಸ್ತ್ರವು ಉದ್ಭವಿಸಿ ‘ವೇದ’ ಎಂಬ ಸಂಜ್ಞೆಯಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 44

वेदमूर्तिरहं विप्र नान्यशास्त्रार्थवादिभिः । ज्ञायते मत्स्वरूपं तु मुक्त्वा वेदमनादिमत् । वेदवेद्योऽस्मि विप्रर्षे ब्राह्मणैश्च विशेषतः ॥ ७०.४४ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ನಾನು ವೇದಮೂರ್ತಿಯೇ. ಅನಾದಿ ವೇದವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇತರ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥವಾಚಕರು ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯರು. ಹೇ ವಿಪ್ರರ್ಷೇ! ನಾನು ವೇದದಿಂದಲೇ ವೇದ್ಯನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ।

Verse 45

युगानि त्रीण्यहं विप्र ब्रह्मा विष्णुस्तथैव च । त्रयोऽपि सत्त्वादिगुणास्त्रयो वेदास्त्रयोऽग्नयः ॥ ७०.४५ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ನಾನು ಮೂರು ಯುಗಗಳು; ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವೂ ಹೌದು. ಸತ್ತ್ವಾದಿ ಮೂರು ಗುಣಗಳು, ಮೂರು ವೇದಗಳು, ಮತ್ತು ಮೂರು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ (ನನ್ನಲ್ಲೇ) ಇವೆ।

Verse 46

त्रयो लोकास्त्रयः सन्ध्यास्त्रयो वर्णास्तथैव च । सवनानि तु तावन्ति त्रिधा बद्धमिदं जगत् ॥ ७०.४६ ॥

ಮೂರು ಲೋಕಗಳು, ಮೂರು ಸಂಧ್ಯೆಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಮೂರು ವರ್ಣಗಳು ಇವೆ. ಸವನಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ; ಈ ಜಗತ್ತು ತನ್ನ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿ ಬಂಧಿತ/ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 47

य एवṃ वेत्ति विप्रर्षे परं नारायणं तथा । अपरं पद्मयोनिं तु ब्रह्माणं त्वपरं तु माम् । गुणतो मुख्यतस्त्वेक एवाहं मोह इत्युत ॥ ७०.४७ ॥

ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿವರ್ಯ, ಯಾರು ಹೀಗೆ ತಿಳಿಯುವನೋ—ನಾರಾಯಣನು ಪರಮನು, ಪದ್ಮಯೋನಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಧೀನನು, ನಾನೂ ಅಧೀನನೆ; ತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಒಂದೇ ಪರಮಸತ್ಯವಿದೆ—ಅವನು ಮೋಹರಹಿತನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।