Adhyaya 38: The Hunter’s Austerity and the Gaining of Durvāsas’ Favor

Verse 1

श्रीवराह उवाच । स शुभं शोभनं मार्गमास्थाय व्याधसत्तमः । तपस्तेपे निराहारस्तं गुरुं मनसा स्मरन् ॥ ३८.१ ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಶುಭ ಹಾಗೂ ಶೋಭನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಾಧನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ನಿರಾಹಾರನಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗುರುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 2

भिक्षाकाले तु संप्राप्ते शीर्णपर्णान्यभक्षयत् । स कदाचित् क्षुधाविष्टो वृक्षमूलं समाश्रितः ॥ ३८.२ ॥

ಭಿಕ್ಷಾಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಬಿದ್ದ ಎಲೆಗಳನ್ನೇ ತಿಂದನು. ಒಮ್ಮೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಮರದ ಬೇರು ಬಳಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.

Verse 3

बुभुक्षितस्तरोः पर्णमैच्छद् भक्षितुमन्तिकात् । इत्येवं कुर्वतो व्योम्नि वागुवाचाशरीरिणी ॥ ३८.३ ॥

ಹಸಿದವನಾಗಿ ಅವನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಮರದ ಒಂದು ಎಲೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಬಯಸಿದನು. ಅವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಆಕಾಶದಿಂದ ದೇಹರಹಿತ ವಾಣಿ ಕೇಳಿಬಂತು.

Verse 4

मा भक्षयस्व सकटमुच्चैरेवं प्रभाषिते । ततोऽसौ तं विहायान्यद् वार्क्षं पतितमग्रहीत् ॥ ३८.४ ॥

“ಗಾಡಿಯನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಬೇಡ”—ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಆಗ ಅವನು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಮರದ ತುಂಡನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 5

तमप्येवं निषिद्धं स्यादन्यं तथैवमेव च । एवं स सकटं मत्वा व्याधः किञ्चिन्न भक्षयत् ॥ ३८.५ ॥

ಇದೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಷಿದ್ಧವಾಗುವುದು; ಇತರದ್ದೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಹೀಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ‘ಶಕಟ’ವೆಂದು ತಿಳಿದು ವ್ಯಾಧನು ಏನನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 6

निराहारस्तपस्तेपे स्मरन् गुरुमतन्द्रितः । तस्याथ बहुना काले गते ऋषिवरोऽभ्यगात् ॥ ३८.६ ॥

ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಗುರುವನ್ನು ಅಲಸದೆ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 7

दुर्वासाः शंसितात्मा वै किञ्चित्प्राणमपश्यत । व्याधं तपोत्थतेजोभिर्ज्वलमानं हविर्यथा ॥ ३८.७ ॥

ಶಂಸಿತಾತ್ಮನಾದ ದುರ್ವಾಸರು ಆಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಾಣಸ್ಪಂದನವನ್ನು ಕಂಡರು; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ವ್ಯಾಧನು ಹವಿರಿನಂತೆ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು.

Verse 8

सोऽपि व्याधस्तं नत्वा शिरसा ।अथ महामुनिम् । उवाच स कृतार्थोऽस्मि भगवन् दर्शनात् तव ॥ ३८.८ ॥

ವ್ಯಾಧನೂ ಶಿರಸಾ ನಮಿಸಿ ಆ ಮಹಾಮುನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದನು—“ಭಗವನ್, ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದೆನು.”

Verse 9

इदानीं श्राद्धकालं मे प्राप्तं त्वमवधारय । शीर्णपर्णानि भक्षयन् वै तैरेवाहं महामुने । भवन्तं प्रीणयामीति व्याधस्तं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३८.९ ॥

“ಈಗ ನನ್ನ ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲ ಬಂದಿದೆ—ದಯವಿಟ್ಟು ಗಮನಿಸಿರಿ. ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಬಿದ್ದ ಎಲೆಗಳನ್ನೇ ಭಕ್ಷಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವೆನು.” ಎಂದು ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 10

दुर्वासा अपि तं शुद्धं शुद्धभावं जितेन्द्रियम् । जिज्ञासुस्तत्तपो वाक्यमिदमुच्चैरुवाच ह ॥ ३८.१० ॥

ದುರ್ವಾಸನೂ ಅವನನ್ನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಶುದ್ಧಭಾವಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ತಪಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಜೋರಾಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 11

यवगोधूमशालीनामन्नं चैव सुसंस्कृतम् । दीयतां मे क्षुधार्ताय त्वामुद्दिश्यागताय च ॥ ३८.११ ॥

ಯವ, ಗೋಧಿ ಮತ್ತು ಶಾಲಿ ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಿ; ನಾನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 12

इत्युक्तेन त्वसौ व्याधश्चिन्तां परमिकीं गतः । क्व सम्भविष्यते मह्यमिति चिन्तापरोऽभवत् ॥ ३८.१२ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ವ್ಯಾಧನು ಪರಮ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದನು; ‘ನನಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ?’ ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು।

Verse 13

तस्य चिन्तयतः पात्रमाकाशात् पतितं शुभम् । सौवर्णं सिद्धिसंयुक्तं तज्जग्राह करेण सः ॥ ३८.१३ ॥

ಅವನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆಕಾಶದಿಂದ ಒಂದು ಶುಭ ಪಾತ್ರ ಬಿದ್ದಿತು—ಸುವರ್ಣಮಯ, ಸಿದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದು; ಅವನು ಅದನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಹಿಡಿದನು।

Verse 14

तद् गृहीत्वा मुनिं प्राह दुर्वासाख्यं ससाध्वसः । अत्रैव स्थीयतां ब्रह्मन् यावद् भिक्षाटनं त्वहम् । करोमि तत्प्रसादोऽयं क्रियतां ब्रह्मवित्तम ॥ ३८.१४ ॥

ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಭಯಭೀತನಾಗಿ ದುರ್ವಾಸನೆಂಬ ಮುನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಾನು ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವವರೆಗೆ ಇಲ್ಲೀಯೇ ಇರಿ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹ; ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ, ಓ ಬ್ರಹ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ।”

Verse 15

एवमुक्त्वा ततो भिक्षामटनं व्याधसत्तमः । नातिदूरेण नगरं धनयोषासमन्वितम् ॥ ३८.१५ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಾಧನು ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಲು ಹೊರಟನು. ಅತಿ ದೂರವಲ್ಲದೆ ಧನಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಒಂದು ನಗರವಿತ್ತು.

Verse 16

तस्य तत्र प्रयातस्य अग्रतः सर्वशोभनाः । वृक्षेभ्यो निर्ययुश्चान्या हेमपात्राग्रपाणयः । विविधान्नानि तस्याशु दत्त्वा पात्रं प्रपूरितम् ॥ ३८.१६ ॥

ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಮುಂದೇ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನ ರೂಪಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದವು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮರಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬೇಗನೇ ವಿವಿಧ ಅನ್ನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಅವನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿದರು.

Verse 17

स च भूतार्थमात्मानं मत्वा पुनरथाश्रमम् । आजगाम ततोऽपश्यत्तं ऋषिं जपतां वरम् ॥ ३८.१७ ॥

ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಭೂತಗಳ ಸತ್ಯಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡವನೆಂದು ತಿಳಿದು ಮತ್ತೆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಆಗ ಜಪ ಮಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಋಷಿಯನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 18

तं दृष्ट्वा स्थाप्य तां भिक्षां शुचौ देशे प्रसन्नधीः । प्रणम्य तमृषिं वाक्यमुवाच व्याधसत्तमः ॥ ३८.१८ ॥

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಶುಚಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಾಧನು ಆ ಋಷಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 19

भगवन् क्षालनं पद्भ्यां क्रियतामृषिपुङ्गव । यदि त्वहमनुग्राह्यस्तदेवं कर्त्तुमर्हसि ॥ ३८.१९ ॥

ಭಗವನ್, ಋಷಿಪುಂಗವನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಿರಿ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾದರೆ, ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 20

एवमुक्तः स जिज्ञासुस्तपोवीर्यं शुभं मुनिः । नदीं गन्तुं न शक्नोमि जलपात्रं न चास्ति मे ॥ ३८.२० ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಶುಭ ತಪೋವೀರ್ಯಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಜಿಜ್ಞಾಸು ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ನದಿಗೆ ಹೋಗಲಾರೆ; ನನ್ನ ಬಳಿ ಜಲಪಾತ್ರವೂ ಇಲ್ಲ.”

Verse 21

कथं प्रक्षालयाम्याशु व्याध पादौ महामते । इत्येतन्मुनिना व्याधः श्रुत्वा चिन्तापरोऽभवत् । किं करोमि कथं चास्य भोजनं वै भविष्यति ॥ ३८.२१ ॥

“ಓ ವ್ಯಾಧಾ, ಓ ಮಹಾಮತೇ! ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಗೆ ತೊಳೆಯಲಿ?”—ಮುನಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವ್ಯಾಧನು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು—“ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಅವನ ಭೋಜನ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುವುದು?”

Verse 22

एवं सञ्चिन्त्य मनसा गुरुं स्मृत्वा विचक्षणः । जगाम शरणं तां तु सरितं देविकां सुधीः ॥ ३८.२२ ॥

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಗುರುವನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಿ, ಆ ವಿವೇಕಿ ಹಾಗೂ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ದೇವಿಕಾ ಎಂಬ ಆ ನದಿಯನ್ನು ಶರಣಾಗಿ ಸೇರಿದನು.

Verse 23

व्याध उवाच । व्याधोऽस्मि पापकर्मास्मि ब्रह्महास्मि सरिद्वरे । तथापि संस्मृता देवि पाहि मां शरणं गतम् ॥ ३८.२३ ॥

ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ವ್ಯಾಧನು; ಪಾಪಕರ್ಮಿಯು; ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿ-ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾತಕಿಯು. ಆದರೂ, ಓ ದೇವಿ! ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನಾನು ಶರಣಾಗತನು.”

Verse 24

देवतां नैव जानामि न मन्त्रं न तथार्चनम् । गुरुपादौ परं ध्यात्वा पश्यामि सततं शुभे ॥ ३८.२४ ॥

“ನಾನು ದೇವತೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಮಂತ್ರವನ್ನೂ ಅಲ್ಲ, ಪೂಜಾವಿಧಾನವನ್ನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಓ ಶುಭೇ! ಗುರುವಿನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪರಮವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನಾನು ಸದಾ (ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು) ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.”

Verse 25

एवं विधस्य मे देवि दयां कुरु सरिद्वरे । ऋषेः क्षालार्थसलिलं समीपं कुरु माचिरम् ॥ ३८.२५ ॥

ಹೇ ದೇವಿ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳೇ! ನನ್ನಂತಹವನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸು. ಋಷಿಯ ಶುದ್ಧಿಸ್ನಾನಾರ್ಥ ಜಲವನ್ನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತರು.

Verse 26

एवमुक्त्वा । अथ व्याधेन देविका पापनाशिनी । आजगाम यतस्तस्थौ दुर्वासाः संशितव्रतः ॥ ३८.२६ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ದೇವಿಕಾ ನಂತರ ವ್ಯಾಧನೊಂದಿಗೆ, ದೃಢವ್ರತನಾದ ದುರ್ವಾಸನು ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಳು.

Verse 27

तस्य पादौ स्वयं देवी क्षालयन्ती सरिद्वरा । जगाम ह्रादिनी भूत्वा व्याधाश्रमसमीपतः ॥ ३८.२७ ॥

ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ವಯಂ ದೇವಿ—ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದವಳು—ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ತೊಳೆಯುತ್ತಾ, ನಂತರ ‘ಹ್ರಾದಿನೀ’ ನದಿಯಾಗಿ ವ್ಯಾಧಾಶ್ರಮದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 28

तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं दुर्वासा विस्मयं ययौ । प्रक्षाल्य हस्तौ पादौ च तदन्तं श्रद्धयान्वितम् । बुभुजे परमप्रीतस्तथाचम्य विचक्षणः ॥ ३८.२८ ॥

ಆ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ದುರ್ವಾಸನು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು. ಅವನು ಕೈಗಳನ್ನೂ ಪಾದಗಳನ್ನೂ ತೊಳೆಯಿಸಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆ ಭೋಜನವನ್ನು ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಸೇವಿಸಿ; ನಂತರ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಆ ವಿವೇಕಿ ಮುನಿ ಪರಮ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.

Verse 29

तमस्थिशेषं व्याधं तु क्षुधादुर्बलतां गतम् । उवाच वेदाध्ययनं सर्वे वेदाः ससंग्रहाः । ब्रह्मविद्या पुराणानि प्रत्यक्षाणि भवन्तु ते ॥ ३८.२९ ॥

ನಂತರ ಹಸಿವಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲನಾಗಿ ಅಸ್ಥಿಶೇಷನಾದ ಆ ವ್ಯಾಧನಿಗೆ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ನಿನಗೆ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಲಭಿಸಲಿ; ಸಂಗ್ರಹಗಳೊಡನೆ ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳು ನಿನಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಲಿ; ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯೂ ಪುರಾಣಗಳೂ ನಿನಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿ.”

Verse 30

एवं प्रादाद् वरं तस्य दुर्वासा नाम चाकरॊत् । भवान् सत्यतपा नाम ऋषिराद्यो भविष्यति ॥ ३८.३० ॥

ಹೀಗೆ ಅವನು ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ‘ದುರ್ವಾಸಾ’ ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನೂ ನೀಡಿದನು. ಮತ್ತೂ—“ನೀನು ‘ಸತ್ಯತಪಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾಗುವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 31

एवं दत्तवरो व्याधस्तमाह मुनिसत्तमम् । व्याधो भूत्वा कथं ब्रह्मन् वेदानध्यापयाम्यहम् ॥ ३८.३१ ॥

ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ವ್ಯಾಧನು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ವ್ಯಾಧನಾಗಿ ನಾನು ವೇದಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೋಧಿಸಲಿ?”

Verse 32

ऋषिरुवाच । प्राक्षरीरं गतं तेऽद्य निराहारस्य सत्तम । तपोमयं शरीरं ते पृथग्भूतं न संशयः ॥ ३८.३२ ॥

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ನಿರಾಹಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಇಂದು ನೀನು ಪ್ರಾಕ್ಶರೀರ (ಸೂಕ್ಷ್ಮ) ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದೀಯ. ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ತಪೋಮಯ ದೇಹವು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।”

Verse 33

प्राग्विज्ञानं गतं नाशमिदानीं शुद्धमक्षरम् । विद्धि तं शुद्धकायोऽसि तथाऽन्यत् ते शरीरकम् । तेन वेदाः समं शास्त्रैः प्रतिभास्यन्ति ते मुने ॥ ३८.३३ ॥

ನಿನ್ನ ಹಿಂದಿನ (ಸೀಮಿತ) ವಿಜ್ಞಾನವು ನಾಶವಾಗಿದೆ; ಈಗ ಶುದ್ಧ ಅಕ್ಷರತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅವಿನಾಶಿ ಎಂದು ತಿಳಿ. ನೀನು ಶುದ್ಧಕಾಯನಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿನಗೆ ಮತ್ತೊಂದು (ಪರಿಷ್ಕೃತ) ದೇಹವೂ ಲಭಿಸಿದೆ. ಅದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನೇ, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳೊಡನೆ ವೇದಗಳು ನಿನಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವು।