Adhyaya 23: The Birth of Gaṇapati, the Emergence of the Vināyakas, and the Significance of the Fourth Lunar Day

Verse 1

प्रजापाल उवाच । कथं गणपतेर्जन्म मूर्तिमन्तं च सत्तम । एतन्मे संशयं छिन्धि धृतिकष्टं व्यवस्थितम् ॥ २३.१ ॥

ಪ್ರಜಾಪಾಲನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಗಣಪತಿಯ ಜನ್ಮ ಹೇಗೆ ಆಯಿತು ಮತ್ತು ಅವರು ಮೂರ್ತಿಮಂತರಾಗಿ ಹೇಗೆ ಆದರು? ನನ್ನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು.

Verse 2

महातपा उवाच । पूर्वं देवगणाः सर्वे ऋषयश्च तपोधनाः । कार्यारम्भं तथा चक्रुः सिध्यन्ते च न संशयः ॥ २३.२ ॥

ಮಹಾತಪನು ಹೇಳಿದನು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳೂ ತಪೋಧನರಾದ ಋಷಿಗಳೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಾರಂಭ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 3

सन्मार्गवर्तिषु यथा सिद्ध्यन्ते विघ्नतः क्रियाः । असत्कारिषु सर्वेषु तद्वदेवमविघ्नतः ॥ २३.३ ॥

ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವರ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ವಿಘ್ನಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವಂತೆ, ಯೋಗ್ಯ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡದ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ—ಅವಿಘ್ನವಾಗಿ.

Verse 4

ततो देवाः सपितरश्चिन्तयामासुरोजसा । असत्कार्येषु विघ्नार्थं सर्व एवासभ्यमन्त्रयन् ॥ २३.४ ॥

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ಪಿತೃಗಳೊಡನೆ ಬಲದಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿದರು; ಅಯೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿಘ್ನ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಉಪಾಯವನ್ನು ಮಂತ್ರಿಸಿದರು.

Verse 5

ततस्तेषां तदा मन्त्रं कुर्वतस्त्रिदिवौकसाम् । बभूव बुद्धिर्गमने रुद्रं प्रति महात्मतिम् ॥ २३.५ ॥

ಆ ವೇಳೆ ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳಾದ ಅವರು ಮಂತ್ರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ರುದ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ನಿರ್ಧಾರವು ಅವರಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಯಿತು.

Verse 6

ते तत्र रुद्रमागम्य कैलासनिलयं गुरुम् । ऊचुः सविनयं सर्वे प्रणिपातपुरःसरम् ॥ २३.६ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಕೈಲಾಸನಿವಾಸಿಯಾದ ಗುರು ರುದ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಮೊದಲು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

Verse 7

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव शूलपाणे त्रिलोचन । विघ्नार्थमविशिष्टानामुत्पादयितुमर्हसि ॥ २३.७ ॥

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಹೇ ಶೂಲಪಾಣಿ ತ್ರಿನೇತ್ರ! ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರ ವಿಘ್ನನಿವಾರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ಉತ್ಪನ್ನಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 8

एवमुक्तरस् तदा देवैर् भवः परमया मुदा । उमां निरीक्षयामास चक्षुषाऽनिमिषेण ह ॥ २३.८ ॥

ದೇವರುಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಭವ (ಶಿವ) ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಉಮಾದೇವಿಯನ್ನು ಕಣ್ಮಿಟುಕಿಸದೆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದನು।

Verse 9

देवानां सन्निधौ तस्य पश्यतो मां महात्मनः । चिन्ताऽभूद् व्योम्नि मूर्तिभ्यो दृश्यते केन हेतुना ॥ २३.९ ॥

ದೇವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಚಿಂತನೆ ಉದಯವಾಯಿತು—‘ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಇದು ಮೂರ್ತಿರೂಪವಾಗಿ ಏಕೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ?’

Verse 10

पृथिव्या विद्यते मूर्तिरपां मूर्तिस्तथैव च । तेजसः श्वसनस्यापि मूर्तिरेषा तु दृश्यते । आकाशं च कथं नेति मत्वा देवो जहास च ॥ २३.१० ॥

‘ಭೂಮಿಗೆ ಮೂರ್ತಿ ಇದೆ, ನೀರಿಗೂ ಮೂರ್ತಿ ಇದೆ; ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ವಾಯುವಿಗೂ ಮೂರ್ತಿರೂಪ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಕಾಶವನ್ನು ಹೇಗೆ (ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ) ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು?’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ದೇವನು ನಗಿದನು।

Verse 11

ज्ञानशक्तिमुमां दृष्ट्वा यद् दृष्टं व्योम्नि शम्भुना । यच्चोक्तं ब्रह्मणा पूर्वं शरीरं तु शरीरिणाम ॥ २३.११ ॥

ಉಮೆಯನ್ನು ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿರೂಪವಾಗಿ ನೋಡಿ—ಶಂಭುವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದನ್ನೂ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಿ—ಇದು ದೇಹಧಾರಿಗಳ ದೇಹವಿಷಯವೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು।

Verse 12

यच्चापि हसितं तेन देवेन परमेष्ठिना । एतत्कार्यचतुष्केण पृथिव्यादिचतुष्वपि ॥ २३.१२ ॥

ಮತ್ತೂ ಆ ದೇವ ಪರಮೇಷ್ಠಿನನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಹಾಸ್ಯವು, ಈ ಚತುರ್ವಿಧ ಕಾರ್ಯಸಮೂಹದ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿಯೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಪೃಥಿವಿ ಮೊದಲಾದ ಚತುರ್ವಿಧ ಸಮೂಹದ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿಯೂ ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ।

Verse 13

मूर्त्तिमानतितेजस्वी हसतः परमेष्ठिनः । प्रदीप्तास्यो महादीप्तः कुमारो भासयन् दिशः । परमेष्ठिगुणैर्युक्तः साक्षाद् रुद्र इवापरः ॥ २३.१३ ॥

ಹಸುತ್ತಿರುವ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಿಂದ ಮೂರ್ತಿಮಂತನಾಗಿ ಅತಿತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಕುಮಾರನು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು; ಅವನ ಮುಖ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಮಹಾದೀಪ್ತನಾಗಿ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಪರಮೇಷ್ಠಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಸాక్షಾತ್ ರುದ್ರನಂತೆಯೇ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ರುದ್ರನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 14

उत्पन्नमात्रो देवानां योषितः सप्रमोहयन् । कान्त्या दीप्त्या तथा मूर्त्या रूपेण च महात्मवान् ॥ २३.१४ ॥

ಜನ್ಮಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ದೇವತೆಗಳ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು—ತನ್ನ ಕಾಂತಿ, ದೀಪ್ತಿ, ಮೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ರೂಪದಿಂದ।

Verse 15

तं दृष्ट्वा परमं रूपं कुमारस्य महात्मनः । उमा अनिमेषनेत्राभ्यां तमपश्यत भामिनी ॥ २३.१५ ॥

ಮಹಾತ್ಮ ಕುಮಾರನ ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು, ಭಾಮಿನಿಯಾದ ಉಮೆಯು ಇಮೆಯಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೋಡಿದಳು।

Verse 16

तं दृष्ट्वा कुपितो देवः स्त्रीभावं चञ्चलं तथा । मत्वा कुमाररूपं तु शोभनं मोहनं दृशाम् । ततः शशाप तं देवः स्त्रीशङ्कां परमेश्वरः ॥ २३.१६ ॥

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ದೇವನು ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಸ್ತ್ರೀಭಾವ ಚಂಚಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಕುಮಾರರೂಪವು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಶೋಭನ ಹಾಗೂ ಮೋಹಕವೆಂದು ವಿಚಾರಿಸಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಅವನಿಗೆ ‘ಸ್ತ್ರೀ-ಶಂಕೆ’ ಎಂಬ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 17

कुमार गजवक्त्रस्त्वं प्रलम्बजठरस्तथा । भविष्यसि तथा सर्पैरुपवीतगतिर्ध्रुवम् ॥ एवं शशाप तं देवस्तीव्रकोपसमन्वितः ॥ २३.१७ ॥

ಓ ಕುಮಾರಾ! ನೀನು ಗಜಮುಖನಾಗಿಯೂ ಪ್ರಲಂಬ ಜಠರವಂತನಾಗಿಯೂ ಆಗುವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞೋಪವೀತದಂತೆ ಧರಿಸುವೆ. ಹೀಗೆ ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ದೇವನು ಅವನಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು.

Verse 18

अर्द्धकोट्या च रोमाणामात्मनोऽङ्गे त्रिलोचनः । कूपकास्वेदसलिलपूर्णशूलधरस्तथा । धुन्वन् शरीरमुत्थाय ततो देवो रुषान्वितः ॥ २३.१८ ॥

ತ್ರಿಲೋಚನ (ಶಿವ) ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕೋಟಿ ರೋಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಬೆವರಿನ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕೂಪಕವಿರುವ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದೇಹವನ್ನು ಕದಲಿಸುತ್ತ ಎದ್ದು ನಿಂತನು; ನಂತರ ದೇವನು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 19

यथा यथा असौ स शरीरमाद्यं धुनोति देवस्त्रिशिखास्त्रपाणिः । तथा तथा चाङ्गरुहाश्चकासुर्जलं क्षितौ संन्यपतंस्तथान्याः ॥ २३.१९ ॥

ತ್ರಿಶಿಖಾ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ದೇವನು ತನ್ನ ಆದ್ಯ ದೇಹವನ್ನು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕದಲಿಸಿದಂತೆ, ಅಷ್ಟಷ್ಟೇ ಅವನ ಅಂಗರೋಮಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಭಾಗಗಳಿಂದಲೂ ನೀರು ಭೂಮಿಗೆ ಸುರಿಯಿತು.

Verse 20

विनायकानेकविधा गजास्या स्तमालनिलाञ्जनसन्निकाशाः । उत्तस्थुरुच्चैर्विविधास्त्रहस्ता स्ततस्तु देवा मनसाकुलेन ॥ २३.२० ॥

ಆಮೇಲೆ ಅನೇಕ ವಿಧದ ವಿನಾಯಕರು—ಗಜಮುಖರು, ತಮಾಲದ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣಕ್ಕೂ ನೀಲಾಂಜನಕ್ಕೂ ಸಮಾನರು—ವಿವಿಧ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತರು; ಅದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತರಾದರು.

Verse 21

किमेतदित्यद्भुतकर्मकारी ह्येकः करोत्यप्रतिमं महच्च । कार्यं सुराणां कृतमेतदिष्टं भवेदथैतं परितं कुतस्तत् ॥ २३.२१ ॥

“ಇದೇನು? ಅದ್ಭುತ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು ಒಬ್ಬನೇ ಮಹತ್ತಾದ, ಅಪರಿಮಿತವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ದೇವತೆಗಳ ಇಷ್ಟಕಾರ್ಯ ಪೂರ್ಣವಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಇದರ ಪ್ರತಿಕೂಲತೆ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು, ಅದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ?”

Verse 22

दिवौकसां चिन्तयतां तथा तु विनायकैः क्ष्मा क्षुभिता बभूव । चतुर्मुखश्चाप्रतिमो विमानम् आरुह्य खे वाक्यमिदं जगाद ॥ २३.२२ ॥

ದೇವಲೋಕವಾಸಿಗಳು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ವಿನಾಯಕರಿಂದ ಭೂಮಿ ಕ್ಷುಭಿತವಾಯಿತು. ಆಗ ಚತುರ್ಮುಖನಾದ ಅಪ್ರತಿಮ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಮಾನಾರೂಢನಾಗಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 23

धन्याः स्थ देवाः सुरनायकेन त्रिलोचनेनाद्भुतरूपिणा च । अनुगृहीताः परमेश्वरेण सुरद्विषां विघ्नकृतां नतौ च ॥ २३.२३ ॥

ಹೇ ದೇವರೆ, ನೀವು ಧನ್ಯರು—ಅದ್ಭುತರೂಪಿಯಾದ ತ್ರಿಲೋಚನ ಸೂರನಾಯಕನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೂ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೂ. ಅವರ ನಮನದಿಂದಲೇ ದೇವದ್ವೇಷಿಗಳು ಮಾಡಿದ ವಿಘ್ನಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 24

इत्येवमुक्त्वा प्रपितामहस्तानुवाच देवस्त्रिशिखास्त्रपाणिम् । यस्ते विभो वक्त्रसमुद्भवः प्रभुर्विनायकानां भवतु त्विमेऽनुगाः ॥ २३.२४ ॥

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ತ್ರಿಶಿಖಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ವಿಭೋ, ನಿನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು ಮತ್ತು ವಿನಾಯಕಗಳ ಪ್ರಭುವಾದವನು, ನಿನ್ನ ಈ ಅನುಗಗಳ ನಾಯಕನಾಗಲಿ.”

Verse 25

भवांस्तथा । अस्यात्मवरेण चाम्बरे त्वया चतुष्वस्तु शरीरचारी । आकाशमेतद् बहुधा व्यवस्थितं त्वया वरेण्यः कृत एव नान्यः ॥ २३.२५ ॥

ನೀನು ಸಹ ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವಸಿದ್ಧ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವಿಧವಾಗಿ ದೇಹಧಾರಿಯಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀ. ಹೇ ವರಣ್ಯ, ಈ ಆಕಾಶವು ಬಹು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ನೀನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೀ, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 26

प्रभोर्भव त्वं प्रतिमास्त्रपाणिना इमानि चास्त्राणि वरांश्च देहि । इत्येवमुक्त्वा ।अधिगते पितामहे त्रिलोचनश्चात्मभवं जगाद ॥ २३.२६ ॥

“ಅಸ್ತ್ರಚಿಹ್ನವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಭುರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗು; ಈ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ವರಗಳನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸು.” ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಪಿತಾಮಹನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ ತ್ರಿಲೋಚನನು ಆತ್ಮಭವ (ಸ್ವಯಂಭೂ)ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 27

विनायको विघ्नकरो गजास्यो गणेशनामा च भवस्य पुत्रः । एते च सर्वे तव यान्तु भृत्या विनायकाः क्रूरदृष्टिः प्रचण्डाः । उच्छुष्मदानादिविवृद्धदेहाः कार्येषु सिद्धिं प्रतिपादयन्तः ॥ २३.२७ ॥

ಅವನು ವಿನಾಯಕನು, ವಿಘ್ನಕರ್ತನು, ಗಜಮುಖನು, ಗಣೇಶನೆಂದು ಖ್ಯಾತನು ಮತ್ತು ಭವ (ಶಿವ)ನ ಪುತ್ರನು. ನಿನ್ನ ಈ ಎಲ್ಲ ಭೃತ್ಯರಾದ ವಿನಾಯಕರು—ಕ್ರೂರದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವರು, ಪ್ರಚಂಡರು—ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಿ; ಉಚ್ಚುಷ್ಮ, ದಾನಾದಿಗಳಿಂದ ದೇಹವೃದ್ಧಿ ಪಡೆದು ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ।

Verse 28

भवांश्च देवेषु तथा मखेषु कार्येषु चान्येषु महानुभावात् । अग्रेषु पूजां लभतेऽन्यथा च विनाशयिष्यस्यथ कार्यसिद्धिम् ॥ २३.२८ ॥

ನಿನ್ನ ಮಹಾನುಭಾವದಿಂದ ದೇವರಲ್ಲಿ, ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ಅಗ್ರಪೂಜೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೀನೇ ಆ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುವೆ.

Verse 29

इत्येवमुक्त्वा परमेश्वरेण सुरैः समं काञ्चनकुम्भसंस्थैः । जलैस्तथासावभिषिक्तगात्रो रराज राजेन्द्र विनायकानाम् ॥ २३.२९ ॥

ಹೀಗೆಂದು ಪರಮೇಶ್ವರನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕಂಚನಕುಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಜಲಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದನು. ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅಭಿಷೇಕಜಲದಿಂದ ಸಿಕ್ತ ದೇಹವಿರುವ ಅವನು ವಿನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 30

दृष्ट्वाऽभिषिच्यमानं तु देवास्तं गणनायकम् । तुष्टुवुः प्रयताः सर्वे त्रिशूलास्त्रस्य सन्निधौ ॥ २३.३० ॥

ಅಭಿಷೇಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಗಣನಾಯಕನನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರಯತವಾಗಿ ತ್ರಿಶೂಲಾಸ್ತ್ರದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 31

देवा ऊचुः । नमस्ते गजवक्त्राय नमस्ते गणनायक । विनायक नमस्तेऽस्तु नमस्ते चण्डविक्रम ॥ २३.३१ ॥

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಗಜವಕ್ತ್ರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಗಣನಾಯಕ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ವಿನಾಯಕ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರವಾಗಲಿ; ಹೇ ಚಂಡವಿಕ್ರಮ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 32

नमोऽस्तु ते विघ्नकर्त्रे नमस्ते सर्पमेखल । नमस्ते रुद्रवक्त्रोत्थ प्रलम्बजठराश्रित ॥ २३.३२ ॥

ಹೇ ವಿಘ್ನಕರ್ತ (ಮತ್ತು ವಿಘ್ನನಿವಾರಕ), ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಸರ್ಪಮೇಖಲಾಧಾರಿ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ರುದ್ರಮುಖೋತ್ಪನ್ನ, ಪ್ರಲಂಬನ ಜಠರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನೆ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 33

सर्वदेवनमस्कारादविघ्नं कुरु सर्वदा । एवं स्तुतस्तदा देवैर्महात्मा गणनायकः । अभिषिक्तश्च रुद्रस्य सोमस्यापत्यतां गतः ॥ २३.३३ ॥

“ಸರ್ವ ದೇವರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಈ ನಮಸ್ಕಾರದಿಂದ ನೀನು ಸದಾ ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿರಿಸು.” ಹೀಗೆ ದೇವರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ಗಣನಾಯಕನು ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾಗಿ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಸೋಮರ ಅಪತ್ಯತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 34

एतच्चतुर्थ्यां संपन्नं गणाध्यक्षस्य पार्थिव । यतस्ततोऽयं महती तिथीनां परमा तिथिः ॥ २३.३४ ॥

ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವ (ರಾಜನೇ), ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷನ ಸಂಬಂಧವಾಗಿ ಇದು ಚತುರ್ಥಿಯಂದು ಸಂಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಮಹತ್ತಾದ ತಿಥಿ—ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ತಿಥಿ—ಎಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 35

एतस्यां यस्तिलान् भुक्त्वा भक्त्या गणपतिं नृप । आराधयति तस्याशु तुष्यते नात्र संशयः ॥ २३.३५ ॥

ಹೇ ನೃಪ, ಈ (ತಿಥಿ/ವ್ರತ)ದಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಣಪತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವನ ಮೇಲೆ ಅವನು ಶೀಘ್ರ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 36

यश्चैतत् पठते स्तोत्रं यश्चैतच्छृणुयात् सदा । न तस्य विघ्ना जायन्ते न पापं सर्वथा नृप ॥ २३.३६ ॥

ಹೇ ನೃಪ, ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವವನಿಗೂ, ಇದನ್ನು ಸದಾ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವವನಿಗೂ—ವಿಘ್ನಗಳು ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಪಾಪವೂ ಅವನಿಗೆ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.