Adhyaya 164
Varaha PuranaAdhyaya 16445 Shlokas

Adhyaya 164: The Efficacy of Circumambulating Annakūṭa (Govardhana)

Annakūṭa-parikramā-prabhāvaḥ

Ritual-Manual / Sacred Geography (Tīrtha-māhātmya)

ವರಾಹನು ಪೃಥಿವಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಥುರೆಯ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿರುವ ಗೋವರ್ಧನ/ಅನ್ನಕೂಟ ಪ್ರದೇಶದ ಪವಿತ್ರ ಭೂಗೋಳ ಮತ್ತು ವಿಧಿ-ಫಲವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಐಂದ್ರ, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಯಾಮ, ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ವಾರುಣ, ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕೌಬೇರ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕಿನ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನಿಯಮಶೀಲವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆದು ‘ವರಾಹಲೋಕ’ವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಪೃಥಿವಿ ಪರಿಕ್ರಮಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಭಾದ್ರಪದ ಶುಕ್ಲ ಏಕಾದಶಿಗೆ ಉಪವಾಸ, ಪ್ರಾತಃ ಮಾನಸಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ಗೋವರ್ಧನ ಪೂಜೆ, ಹೆಸರಿಸಲಾದ ಕುಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ನಾನ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪಿಂಡದಾನ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವು ನೈತಿಕ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ ಭೂವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

Primary Speakers

VarāhaPṛthivī

Key Concepts

Annakūṭa/Govardhana-parikramā (ritual circumambulation)Tīrtha-māhātmya (sacred-place efficacy)Ekādaśī-vrata and upavāsa (fasting observance)Snāna, tarpaṇa, piṇḍadāna (bathing and ancestral rites)Moral purification (kāma-krodha-lobha-moha control)Landscape sacralization and terrestrial stewardship

Shlokas in Adhyaya 164

Verse 1

अथाऽन्नकूटपरिक्रमप्रभावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ अस्ति गोवर्धनं नाम क्षेत्रं परमदुर्लभम् ॥ मथुरापश्चिमे भागे अदूराद्योजनद्वयम् ॥

ಇದೀಗ ಅನ್ನಕೂಟ ಪರಿಕ್ರಮೆಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಗೋವರ್ಧನವೆಂಬ ಪರಮದುರ್ಲಭ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವಿದೆ; ಅದು ಮಥುರೆಯ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ದೂರವಲ್ಲ—ಎರಡು ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ।

Verse 2

ह्रदं तत्र महाभागे द्रुमगुल्मलतायुतम् ॥ चत्वारि तत्र तीर्थानि पुण्यानि च शुभानि च ॥

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಮರಗಳು, ಪೊದೆಗಳು ಮತ್ತು ಲತೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಹ್ರದವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ತೀರ್ಥಗಳಿವೆ—ಪುಣ್ಯಕರವೂ ಶುಭಕರವೂ.

Verse 3

ऐन्द्रं पूर्वेण पार्श्वेन यमतीर्थं तु दक्षिणे ॥ पश्चिमे वारुणं तीर्थं कौबेरं चोत्तरेण तु ॥

ಪೂರ್ವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಐಂದ್ರ ತೀರ್ಥ, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಯಮತೀರ್ಥ. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ವಾರುಣ ತೀರ್ಥ, ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕೌಬೇರ ತೀರ್ಥ ಇದೆ.

Verse 4

तेषां मध्ये स्थितो भद्रे क्रीडयिष्ये यदृच्छया ॥ तत्र वै शक्रतीर्थे तु स्नानं कुर्याद्दृढ व्रतः ॥

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ನಾನು ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುವೆನು. ಅಲ್ಲಿ ಶಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೃಢವ್ರತನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 5

मोदते शक्रलोके तु सर्वद्वन्द्वविवर्जितः॥ दक्षिणे यमतीर्थे तु स्नानं कुर्याद्यथाविधि॥

ಎಲ್ಲ ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಶಕ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ದಕ್ಷಿಣದ ಯಮತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 6

यमस्य भवनं गत्वा मोदते कृतनिश्चयः॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान् लोभमोहविवर्जितः॥॥ यमलोकं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति॥ तत्रैव वारुणं तीर्थमासाद्य स्नानमाचरेत्॥

ಯಮನ ಭವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಅವನು ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಲೋಭಮೋಹವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಯಮಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಾರುಣ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸೇರಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 7

वारुणं भवनं गत्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषात्॥ तथात्र मुञ्चते प्राणान् कामक्रोधविवर्जितः॥

ವಾರುಣನ ಭವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಕಲ್ಮಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

वारुणं लोकमुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति॥ तत्र मध्ये च यः स्नाति क्रीडते स मया सह॥

ವಾರುಣಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಥಳದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 9

न तस्य पुनरावृत्तिर्देवि सत्यं ब्रवीमि ते॥ स्नात्वा मानसगङ्गायां दृष्ट्वा गोवर्धने हरिम्॥

ಹೇ ದೇವಿ, ಅವನಿಗೆ ಪುನರಾವೃತ್ತಿ ಇಲ್ಲ—ನಿನಗೆ ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಮಾನಸೀ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಗೋವರ್ಧನದಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ.

Verse 10

अन्नकूटं परिक्रम्य किं पुनः परिशोचति॥ सोमवारे त्वमायां वै प्राप्य गोवर्धनं गिरिम्॥

ಅನ್ನಕೂಟವನ್ನು ಪರಿಕ್ರಮಿಸಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಏಕೆ ಶೋಕಿಸಬೇಕು? ನಿಜವಾಗಿ, ಸೋಮವಾರ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಗೋವರ್ಧನ ಗಿರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ...

Verse 11

दत्त्वा पिण्डं पितृभ्यश्च राजसूयफलṃ भवेत्॥ गयायां पिण्डदानेन यत्फलं प्राप्यते नरैः॥

ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನದಿಂದ ಜನರು ಪಡೆಯುವ ಫಲ…

Verse 12

तत्फलं प्राप्यते तत्र नात्र कार्या विचारणा॥ गोवर्धनं परिक्रम्य दृष्ट्वा देवं परं हरिम्॥

ಅದೇ ಫಲ ಅಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗೋವರ್ಧನವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಪರಮದೇವ ಹರಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ…

Verse 13

राजसूयाश्वमेधानां फलं प्राप्नोत्यसंशयम्॥

ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ರಾಜಸೂಯ ಮತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

पृथिव्युवाच॥ परिक्रमोऽन्नकूटस्य विधिना क्रियते कथम्॥ प्रभावगुणमाहात्म्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति॥

ಪೃಥಿವಿ ಹೇಳಿದರು—ಅನ್ನಕೂಟದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು? ಅದರ ಪ್ರಭಾವ, ಗುಣ ಮತ್ತು ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನೀವು ಹೇಳಲು ಯೋಗ್ಯರು.

Verse 15

श्रीवराह उवाच ॥ मासि भाद्रपदे या तु शुक्ला चैकादशी शुभा ॥ गोवर्धने सोपवासः कुर्यात्तत्र प्रदक्षिणाम् ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಶುಭ ಶುಕ್ಲ ಏಕಾದಶಿಯಂದು ಗೋವರ್ಧನದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 16

स्नात्वा मानसगङ्गायां प्रभाते उदिते रवौ ॥ गोवर्धनं प्रसाद्यैवं हरिं चाचलमूर्द्धनि ॥

ಪ್ರಾತಃ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾದಾಗ ಮಾನಸಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಗೋವರ್ಧನನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ, ಬೆಟ್ಟದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 17

पुण्डरीकं ततो गच्छेत्कुण्डे स्नात्वा विधानतः ॥ देवान्पितॄन्समभ्यर्च्य पुण्डरीकमथार्च्य च ॥

ನಂತರ ಪುಂಡರೀಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದೇವರುಗಳನ್ನೂ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ಸಮ್ಯಕ್ ಅರ್ಚಿಸಿ, ಬಳಿಕ ಪುಂಡರೀಕನನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 18

तत्र स्नानं तर्पणं च कृत्वा फलमवाप्नुयात् ॥ राजसूयाश्वमेधानां धूतपाप्मा न संशयः ॥

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪಾಪಗಳು ತೊಳೆದು ಹೋಗುತ್ತವೆ—ರಾಜಸೂಯ ಹಾಗೂ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳ ಫಲದಂತೆ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 19

तीर्थं संकर्षणं नाम्ना बलभद्रेण रक्षितम् ॥ गोहत्या पूर्वसंलग्ना उत्तीर्णा तत्र दूरतः ॥

‘ಸಂಕರ್ಷಣ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥವು ಬಲಭದ್ರನಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ; ಹಿಂದೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೋಹತ್ಯಾ ದೋಷವು ಅಲ್ಲಿ ದಾಟಿ ದೂರವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 20

स्नानाद्गच्छति सा क्षिप्रं नात्र कार्या विचारणा ॥ अन्नकूटस्य सान्निध्ये तीर्थं शक्रविनिर्मितम् ॥

ಸ್ನಾನದಿಂದಲೇ ಆ (ದೋಷ) ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ। ಅನ್ನಕೂಟದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ನಿರ್ಮಿಸಿದ ತೀರ್ಥವಿದೆ।

Verse 21

तत्र कृष्णेन पूजार्थमिन्द्रस्य विहतो मखः ॥ महदिन्द्रस्य चोत्थानं भक्ष्यभोज्यसमन्वितम् ॥

ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಇಂದ್ರನ ಮಖಯಜ್ಞವನ್ನು ತಡೆದನು. ಆಗ ಭಕ್ಷ್ಯ-ಭೋಜ್ಯ ಸಾಮಗ್ರಿಯೊಡನೆ ಇಂದ್ರನ ಮಹಾ ಉದ್ರೇಕ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 22

कृत्वा तुष्टिकरान्साक्षादिन्द्रेण सह संकथा ॥ इन्द्रस्य वर्षतोऽत्यन्तं तासां पीडाकरं जलम् ॥

ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಕರ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸಿ, ಇಂದ್ರನು ಅತಿಯಾಗಿ ಮಳೆಯನ್ನೆರೆದನು; ಆ ನೀರು ಅವರಿಗೆ ಪೀಡಾಕಾರಕವಾಯಿತು.

Verse 23

तासां गवां रक्षणाय धृतो गिरिवरस्तदा ॥ सोऽन्नकूट इति ख्यातः सर्वतः शक्रपूजितः ॥

ಆ ಹಸುಗಳ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಆಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತವನ್ನು ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ಅದು ‘ಅನ್ನಕೂಟ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಯಿತು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಂದ ಪೂಜಿತವಾಯಿತು.

Verse 24

देवा देव्यस्तथा गावो ऋषिभिश्च समन्विताः ॥ पूजितास्तर्पिताः श्रेष्ठाः श्रमतो विष्णुना पुरा ॥

ದೇವರುಗಳು, ದೇವಿಯರು, ಹಾಗೆಯೇ ಹಸುಗಳು—ಋಷಿಗಳೊಡನೆ—ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಪೂಜಿತರಾಗಿ ತೃಪ್ತರಾದರು; ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ತನ್ನ ಶ್ರಮದಿಂದ ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 25

तस्मिन्स्थाने तर्पणेन शतक्रतुफलं लभेत् ॥ ततः कदम्बखण्डाख्यं कुण्डं तु विमलोदकम् ॥

ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೆ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ಸಂಬಂಧಿತ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನಂತರ ‘ಕದಂಬಖಂಡ’ ಎಂಬ ಕುಂಡವಿದೆ; ಅದರ ನೀರು ನಿರ್ಮಲ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 26

स्नात्वा पितॄन्समभ्यर्च्य ब्रह्मलोकमवाप्नुयात् ॥ ततो गच्छेद्देवगिरिं शतबाहुसमुच्छ्रितम् ॥

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದವನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಶತಬಾಹು ಸಮ ಎತ್ತರದ ದೇವಗಿರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 27

कुण्डे स्नात्वा पितॄँस्तर्प्य कृतकृत्यो दिवं व्रजेत् ॥ गङ्गायाश्चोत्तरं यावद्देवदेवस्य चक्रिणः ॥

ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ನೀಡಿದವನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಗಂಗೆಯ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವ ಚಕ್ರಧಾರಿಯ ಪ್ರದೇಶದವರೆಗೆ (ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕು).

Verse 28

अरिष्टेन समं यत्र महद्युद्धं प्रवर्तितम् ॥ घातयित्वा ततश्चेममरिष्टं वृषरूपिणम् ॥

ಅರಿಷ್ಟನೊಂದಿಗೆ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ನಂತರ ವೃಷರೂಪ ಧರಿಸಿದ ಈ ಅರಿಷ್ಟನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ—

Verse 29

कोपेन पार्ष्णिघातेन मह्यां तीर्थं प्रवर्तितम् ॥ वृषभस्य वधाज्ज्ञेयं तीर्थं सुमहदद्भुतम् ॥

ಕೋಪದಿಂದಲೂ ಮತ್ತು ಮಡಕೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದಲೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೀರ್ಥವು ಪ್ರकटವಾಯಿತು. ಈ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ಅದ್ಭುತ ತೀರ್ಥವು ವೃಷಭನ ವಧದಿಂದ ಉಂಟಾಯಿತು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 30

वृषो हतो मया चायमरिष्टः पापपूरुषः ॥ तत्र राधा समाश्लिष्य कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ॥

‘ವೃಷಭನನ್ನು ನಾನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಈ ಅರಿಷ್ಟನು ಪಾಪಪುರುಷನು.’ ಅಲ್ಲಿ ರಾಧೆ, ಅಕ್ಲಿಷ್ಟಕಾರಿಣಿಯಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು.

Verse 31

स्वनाम्ना विदितं कुण्डं कृतं तीर्थमदूरतः ॥ राधाकुण्डमिति ख्यातं सर्वपापहरं शुभम् ॥

ಅವಳ ಸ್ವನಾಮದಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಒಂದು ಕುಂಡ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ತೀರ್ಥರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಅದು ‘ರಾಧಾಕುಂಡ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದ್ದು, ಶುಭಕರವೂ ಸರ್ವಪಾಪಹರವೂ ಆಗಿದೆ.

Verse 32

अरिष्टराधाकुण्डाभ्यां स्नानात्फलमवाप्नुयात् ॥ राजसूयाश्वमेधानां नात्र कार्या विचारणा ॥

ಅರಿಷ್ಟಕುಂಡ ಮತ್ತು ರಾಧಾಕುಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಹೇಳಿದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಸೂಯ ಹಾಗೂ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುವ ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 33

गोनरब्रह्महत्यायाः पापं क्षिप्रं विनश्यति ॥ तीर्थं हि मोक्षराजाख्यं नृणां मुक्तिप्रदायकम् ॥

‘ಗೋನರ-ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ’ದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಮೋಕ್ಷರಾಜ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತವಾದ ಈ ತೀರ್ಥವು ಮಾನವರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 34

यस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ इन्द्रध्वजोच्छ्रयं यत्र पूर्वस्यां दिशि वै कृतम् ॥

ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಧ್ವಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

Verse 35

ततो हरो निवेद्याशु यात्राफलमनुत्तमम् ॥ चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा पञ्चतीर्थाख्यकुण्डके ॥

ನಂತರ ಹರ (ಶಿವ) ಯಾತ್ರೆಯ ಅನುತ್ತಮ ಫಲವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ: ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲೂ ‘ಪಂಚತೀರ್ಥ’ ಎಂಬ ಕುಂಡದಲ್ಲೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನರನು ಆ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 36

समाप्य तीर्थयात्रां च रात्रौ जागरणं तथा ॥ गोवर्धने च कर्तव्यं महापातकनाशनम् ॥

ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣವೂ ಮಾಡಬೇಕು; ಗೋವರ್ಧನದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು, ಇದು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 37

एकादश्यां तदा रात्रौ कृत्वा जागरणं शुभम् ॥ द्वादश्यामुषसि स्नात्वा पिण्डं निर्वाप्य शक्तितः ॥

ಆಮೇಲೆ ಏಕಾದಶಿಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶುಭ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಿ, ದ್ವಾದಶಿಯ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 38

पितॄणां मुक्तिदं तेषां य एवṃ कुरुते नरः ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तः परं ब्रह्माधिगच्छति ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಸ್ವತಃ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 39

य एतच्छृणुयाद्भक्त्या तीर्थानुक्रमणं हरेः ॥ गोवर्धनस्य माहात्म्यं गङ्गास्नानफलं भवेत् ॥

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯ ತೀರ್ಥಗಳ ಈ ಕ್ರಮಾನುಕ್ರಮ ವರ್ಣನೆ—ಗೋವರ್ಧನದ ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ—ಯಾರು ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಗಂಗಾಸ್ನಾನದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 40

एतत्ते कथितं भद्रे अन्नकूटपरिक्रमम् ॥ यथानुक्रमयोगेन तथाषाढेपि चोच्यते ॥

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನಿನಗೆ ಈ ಅನ್ನಕೂಟ ಪರಿಕ್ರಮೆಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದೇ ಕ್ರಮವಿಧಾನದಂತೆ ಆಷಾಢ ಮಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಇದನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 41

स्नातस्तत्र तदा कृष्णो वृषं हत्वा महासुरम् ॥ वृषहत्यासमायुक्तः कृष्णश्चिन्तान्वितोऽभवत् ।

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮಹಾಸುರ ವೃಷನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ವೃಷಹತ್ಯಾದೋಷದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಚಿಂತಾಕುಲನಾದನು।

Verse 42

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोके स गच्छति ॥ अन्नकूटं ततः प्राप्य तस्य कुर्यात्प्रदक्षिणम् ॥

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅನ್ನಕೂಟವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅದರ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 43

सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति भवनं हरेः ॥ कुण्डं चाप्सरसं नाम प्रसन्नसलिलाशयम् ॥

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಹರಿಯ ಭವನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ‘ಆಪ್ಸರಸ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಕುಂಡವಿದ್ದು, ಅದರ ನೀರು ನಿರ್ಮಲವೂ ಶಾಂತವೂ ಆಗಿದೆ।

Verse 44

यत्र स्नानाद्दर्शनाच्च वाजपेयफलं लभेत् ॥ महादेवं ततो दृष्ट्वा गत्वा ध्यात्वा फलं लभेत् ॥

ಎಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನದಿಂದಲೂ ದರ್ಶನದಿಂದಲೂ ವಾಜಪೇಯ ಯಾಗದ ಫಲ ದೊರೆಯುವುದೋ, ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ಹೋಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೆ ತಕ್ಕ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

इन्द्रध्वजमिति ख्यातं तीर्थं चैवातिमुक्तिदम् ॥ तत्र स्नाता दिवं यान्ति ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः ॥

ಇದು ‘ಇಂದ್ರಧ್ವಜ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ತೀರ್ಥ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವರು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದವರು ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ।

Frequently Asked Questions

The chapter links ritual movement through a sacralized landscape with ethical self-regulation: bathers are repeatedly described as abandoning kāma (desire), krodha (anger), lobha (greed), and moha (delusion). The internal logic presents tīrtha practice as a pedagogy of conduct, where disciplined actions (fasting, orderly pilgrimage, ancestral offerings, night vigil) produce moral purification and social responsibility within a protected terrestrial space (Pṛthivī’s domain).

Varāha specifies Bhādrapada māsa, śukla ekādaśī as the auspicious time for the main observance, including upavāsa (fasting), prātaḥ-snānā at sunrise (udite ravau), and jāgaraṇa during the ekādaśī night, followed by dvādaśī morning bathing and piṇḍa offerings.

Through Pṛthivī’s inquiry and Varāha’s response, the narrative frames Earth as a morally responsive environment: specific water bodies (kuṇḍas/tīrthas), groves, and hills are treated as regulated ecological nodes where human behavior is disciplined (vrata, cleanliness, controlled emotions). The implied stewardship model is that preserving and ritually maintaining terrestrial features sustains social-ethical order and reduces harmful conduct.

The chapter references Varāha and Hari/Viṣṇu/Kṛṣṇa in relation to Govardhana; Indra (Śakra) and the Indra-yajña disruption motif; Yama and Varuṇa as directional tīrtha-lords; Kubera by the Kaubera tīrtha; Saṃkarṣaṇa/Balabhadra as guardian of a tīrtha; Rādhā in the Rādhākuṇḍa etiological passage; and the Ariṣṭa (vṛṣa-form) episode used to explain a tīrtha’s origin.