Adhyaya 134: Expiations for Ritual and Temporal Offences in Worship, and the Prescribed Purificatory Procedure (Upaspṛśya)

Verse 1

अथ पूजादिसामयिकापराधेषु प्रायश्चित्तानि ॥ श्रीवराह उवाच ॥ मुक्त्वा तु मम कर्माणि मम कर्मपरायणः ॥ प्रायश्चित्तविधिं देवि यस्तु वाक्यं प्रभाषते ॥

ಇದೀಗ ಪೂಜಾದಿ ಹಾಗೂ ಕಾಲಾನುಸಾರ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅಪರಾಧಗಳ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ವಿಧಿತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಧಿಯನ್ನು ವಚನವಾಗಿ ಹೇಳುವವನು…

Verse 2

मूर्खो भवति सुश्रोणि मम कर्मपरायणः ॥ प्रायश्चित्तविधिं देवि येन मुच्येत किल्बिषात् ॥

ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಅವನು ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದರೂ ಮೂರ್ಖನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಧಿಯಿಂದ ಅವನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವನೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳು.

Verse 3

आकाशशयनं कृत्वा दिनानि दश पञ्च च ॥ मुच्यते किल्बिषात्तत्र देवि चैव न संशयः ॥

ಆಕಾಶಶಯನವನ್ನು ಮಾಡಿ ಹತ್ತು ದಿನಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಐದು ದಿನಗಳು ಕಳೆದರೆ, ಹೇ ದೇವಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 4

इति मौनत्यागप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ भूषितो नीलवस्त्रेण यो हि मामुपपद्यते ॥ वर्षाणां हि शतं पञ्च कृमिर्भूत्वा स तिष्ठति ॥

ಇದು ಮೌನತ್ಯಾಗದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ. ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ನೀಲವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನು, ಹುಳುವಾಗಿ ಬದಲಿ ನೂರೈದು ವರ್ಷಗಳು (ಅಧೋಗತಿಯಲ್ಲಿ) ಇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि अपराधविशोधनम् ॥ प्रायश्चित्तं विशालाक्षि येन मुच्येत किल्बिषात् ॥

ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಅಪರಾಧವಿಶೋಧನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಿಂದ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುವುದೋ ಅದನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 6

व्रतं चान्द्रायणं कृत्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ मुच्यते किल्बिषाद्भूमे एवमेतन्न संशयः ॥

ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಕರ್ಮದಂತೆ ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಹೇ ಭೂಮೇ, ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 7

अविधानेन संस्पृश्य यो हि मामुपसर्पति ॥ स मूर्खः पापकर्मा च मम विप्रियकारकः ॥

ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅಶುದ್ಧವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನು ಮೂರ್ಖನು, ಪಾಪಕರ್ಮಿ, ನನಗೆ ಅಪ್ರಿಯಕಾರಕನು.

Verse 8

तेन दत्तं वरारोहे गन्धमाल्यसुगन्धितम् ॥ प्रापणं च न गृह्णामि मृष्टं चापि कदाचन ॥

ಹೇ ವರಾರೋಹೇ, ಅವನು ಅರ್ಪಿಸಿದುದು ಗಂಧ-ಮಾಲೆಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಪರಿಮಳಿತವಾಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾವಾಗಲೂ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನವನ್ನೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 9

ततो नारायणवचः श्रुत्वा सा संशितव्रता ॥ उवाच मधुरं वाक्यं धर्मकामा वसुन्धरा ॥

ನಂತರ ನಾರಾಯಣನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢಳಾದ ಧರ್ಮಕಾಮಿನಿ ವಸುಂಧರೆ ಮಧುರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 10

केन कर्मविधानॆन भूत्वा भागवता भुवि ॥ उपस्पृश्योपसर्पन्ति तव कर्मपरायणाः

ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವತರಾಗಿ (ಭಕ್ತರಾಗಿ) ಇದ್ದು, ನಿಮ್ಮ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದವರು ಉಪಸ್ಪೃಶ್ಯ (ಆಚಮನ/ಶುದ್ಧಿ) ಮಾಡಿ ಯಾವ ಕರ್ಮವಿಧಾನದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ?

Verse 11

एतन्मे संशयं देव परं कौतूहलं हि मे ॥ तव भक्तसुखार्थाय निष्कलं वक्तुमर्हसि

ಹೇ ದೇವಾ! ಇದೇ ನನ್ನ ಸಂಶಯ, ಇದೇ ನನ್ನ ಪರಮ ಕುತೂಹಲ. ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತರ ಸುಖಾರ್ಥವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಏನನ್ನೂ ಬಿಡದೆ, ವಿವರಿಸಬೇಕು.

Verse 12

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि यन्मां त्वं भीरु भाषसे ॥ कथितं मम तत्त्वेन गुह्यमेतत्परं महत्

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಹೇ ಭೀರು! ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದುದನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಕೇಳು. ನಾನು ಇದನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಇದು ಪರಮ, ಮಹತ್ತಾದ, ಗುಹ್ಯ ಉಪದೇಶ.

Verse 13

विमुच्य सर्वकर्माणि यो हि मामुपसर्पति ॥ तस्य वै शृणु सुश्रोणि उपस्पृश्य च या क्रिया

ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನು ಯಾರು ಇದ್ದಾನೋ—ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ! ಅಂಥವನಿಗಾಗಿ ‘ಉಪಸ್ಪೃಶ್ಯ’ (ಶುದ್ಧಿಕ್ರಿಯೆ)ಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕ್ರಮವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 14

भूत्वा पूर्वमुखस्तत्र पादौ प्रक्षाल्य चाम्बुभिः ॥ उपस्पृश्य यथान्यायं तिस्रो वै गृह्य मृत्तिकाः

ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ, ನೀರಿನಿಂದ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಉಪಸ್ಪೃಶ್ಯ (ಶುದ್ಧಿ) ಮಾಡಿ, ನಂತರ ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಮಣ್ಣಿನ ಮೂರು ಭಾಗಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 15

ततः प्रक्षालितं हस्तं जलेन तदनन्तरम् ॥ सप्तकोशं ततो गृह्य जलेन क्षालयेत् ततः

ನಂತರ ತಕ್ಷಣವೇ ಕೈಯನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ತೊಳೆಯಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ‘ಸಪ್ತಕೋಶ’ ಕ್ರಮವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಂತರ ನೀರಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ತೊಳೆಯಬೇಕು.

Verse 16

पादमेकैकशस्तद्वत्पञ्च पञ्च वदेत् ततः ॥ कोशौ संमृज्यतां तत्र यदीच्छेत्तु मम प्रियम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಪಾದಕ್ಕೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ‘ಐದು ಐದು’ ಎಂದು ಪಠಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಕೋಶಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು ಶುದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು—ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದಂತೆ ನಡೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ.

Verse 17

त्रीणि कोशान्पिबेत्तत्र सर्वपापविशोधनम् ॥ मुखं कराभ्यां मार्जेत सर्वमिन्द्रियनिग्रहम्

ಅಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕೋಶಗಳನ್ನು ಪಾನಮಾಡಬೇಕು—ಇದು ಸರ್ವಪಾಪವಿಶೋಧಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ತೊಳೆಬೇಕು—ಇದು ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಸಹಾಯಕ.

Verse 18

प्राणायामं ततः कृत्वा मम चिन्तापरायणः ॥ कर्मणा विधिदृष्टेन कुर्यात्संसारमोक्षणम्

ನಂತರ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನ ಚಿಂತನೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ವಿಧಿಯಿಂದ ಅಂಗೀಕೃತವಾದ ಕರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಸಂಸಾರಮೋಕ್ಷಸಾಧನೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 19

स्पृशेत्तु निष्कलस्तत्र यो हि यत्र प्रतिष्ठितः ॥ विक्षिपेत्रिणि वाराणि सलिलं प्रवरं त्रयम्

ಅಲ್ಲಿ ತಾನು ನಿಂತಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನಿಷ್ಕಲ (ಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧ) ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಬೇಕು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜಲವನ್ನು ಮೂರು ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಛಿಟಕಿಸಬೇಕು.

Verse 20

एवमुक्तस्य कर्त्तव्यं ममाभिगमनेषु च ॥ उपस्पृश्य तनुं वामे यदीक्षेत प्रियं मम ॥

ಈ ರೀತಿ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು ನನ್ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವಾಗಲೂ ಇದೇ ಮಾಡಬೇಕು. ಉಪಸ್ಪರ್ಶ (ಶುದ್ಧಿಸ್ಪರ್ಶ) ಮಾಡಿ, ದೇಹದ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಲಕ್ಷಣ/ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಂಡರೆ.

Verse 21

एवं च कुर्वतस्तस्य मम कर्मव्यवस्थितः ॥ अपराधं न विन्देत एवं देवि न संशयः ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಿ, ನನ್ನ ವಿಧಿನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಸ್ಥಿತನಾದವನು ಅಪರಾಧವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ—ಹೇ ದೇವಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 22

ततो नारायणवचः श्रुत्वा देवी वसुन्धरा ॥ उवाच मधुरं वाक्यं सर्वभागवतप्रियम् ॥

ನಂತರ ನಾರಾಯಣನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಿ ವಸುಂಧರೆಯು ಮಧುರವಾದ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರು; ಅದು ಎಲ್ಲ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು।

Verse 23

धरण्युवाच ॥ उपस्पृश्य विधानॆन यस्तु कर्माणि चाप्नुयात् ॥ तापनं शोधनं चैव तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥

ಧರಣಿಯು ಹೇಳಿದರು—ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉಪಸ್ಪೃಶ ಮಾಡಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತಾಪನ ಮತ್ತು ಶೋಧನ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೀವು ವಿವರಿಸಬೇಕು।

Verse 24

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे भूमे इमं गुह्यमनिन्दिते ॥ यां गतिं च प्रपद्यन्ते मम कर्मबहिष्कृताः ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭೂಮೇ, ಹೇ ಅನಿಂದಿತೆ, ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ನನ್ನ ಈ ಗುಹ್ಯ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳು; ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತರಾದವರು ಯಾವ ಗತಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೋ ಅದನ್ನೂ (ಕೇಳು)।

Verse 25

व्यभिचारं च मे कृत्वा यश्च मामुपसर्पति ॥ दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ॥

ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ವ್ಯಭಿಚಾರ ಮಾಡಿ ಕೂಡ ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳು (ಫಲವಾಗಿ) ಇರುತ್ತವೆ।

Verse 26

कृमिर्भूत्वा यथान्याय्यं तिष्ठते नात्र संशयः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य मूर्खस्य माधवि ॥

ಹುಳುವಾಗಿ ಅವನು ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಓ ಮಾಧವಿ, ಆ ಮೂರ್ಖನ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.

Verse 27

यच्च कृत्वा महाभागे कृतकृत्यः पुनर्भवेत् ॥ महासान्तपनं कृत्वा तप्तकृच्छ्रं च निष्कलम् ॥

ಮತ್ತು ಯಾವುದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗುವನೋ—ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷವಾಗಿ ಮಹಾಸಾಂತಪನ ಮತ್ತು ತಪ್ತಕೃಚ್ಛ್ರವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ.

Verse 28

किल्बिषात्तु प्रमुक्तास्ते गच्छन्ति परमां गतिम् ॥ यस्तु क्रोधसमाविष्टो मम भक्तिपरायणः ॥

ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದವರು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾದವನು, ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಗೆ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದರೂ…

Verse 29

स्पृशेत मम गात्राणि चित्तं कृत्वा चलाचलम् ॥ न चाहं रागमिच्छामि क्रुद्धमेव यशस्विनि ॥

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚಂಚಲ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಸಿ ಅವನು ನನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಓ ಯಶಸ್ವಿನಿ, ನನಗೆ ರಾಗ ಬೇಡ—ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧವೇ (ಅಭಿಪ್ರೇತ).

Verse 30

इच्छामि च सदा दान्तं शुभं भागवतं शुचिम् ॥ पञ्चेन्द्रियसमायुक्तं लाभालाभविवर्जितम् ॥

ನಾನು ಸದಾ ದಾಂತನಾದ, ಶುಭನಾದ, ಭಾಗವತನಾದ, ಶುಚಿಯಾದವನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ—ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಸಮಾಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಲಾಭಾಲಾಭಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ದೂರಿರುವವನನ್ನು.

Verse 31

अहङ्कारविनिर्मुक्तं कर्मण्यभिरतं मम ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वरानने ॥

ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರು. ಇನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು—ಓ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 32

मां यदा लभते क्रुद्धः शुद्धो भागवतः शुचिः ॥ चिल्ली जातो वर्षशतं श्येनो वर्षशतं पुनः ॥

ಕ್ರುದ್ಧನಾದವನು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುವಾಗ—ಅವನು ಶುದ್ಧ, ಭಾಗವತಭಕ್ತ, ಪವಿತ್ರನಾದರೂ—ನೂರು ವರ್ಷ ‘ಚಿಲ್ಲೀ’ಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಮತ್ತೆ ನೂರು ವರ್ಷ ಶ್ಯೇನ (ಬಾಜ)ನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

भेकस्त्रिशतवर्षाणि यातुधानः पुनर्दश ॥ अपुमान् षट् च वर्षाणि रेतोभक्षस्तु जायते ॥

ಅವನು ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷ ಭೇಕ (ಕಪ್ಪೆ)ಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಯಾತುಧಾನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ ಆರು ವರ್ಷ ನಪುಂಸಕನಾಗಿ, ರೇತೋಭಕ್ಷ (ವೀರ್ಯಭಕ್ಷಿ)ಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

अन्धो जायेत सुष्रोणि पञ्च सप्त तथा नव ॥ गृध्रो द्वात्रिंशवर्षाणि चक्रवाको दशैव तु ॥

ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿಯೇ, ಅವನು ಐದು, ಏಳು ಹಾಗೂ ಒಂಬತ್ತು (ವರ್ಷ) ಅಂಧನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಮೂವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷ ಗೃಧ್ರ (ಗಿಡುಗ)ನಾಗಿ, ಮತ್ತು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಚಕ್ರವಾಕ ಪಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

शैवालभक्षिता चैव ह्याकाशगमनं तथा ॥ ब्राह्मणो जायते भूमे क्रोधस्य च पथे स्थितः ॥

ಶೈವಾಲ (ಕೈ) ಭಕ್ಷಣವೂ ಆಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆಕಾಶಗಮನವೂ. ನಂತರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಕ್ರೋಧದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 36

आत्मकर्मापराधेन प्राप्तः संसारसागरे ॥ धरण्युवाच ॥ अहो वै परमं गुह्यं यत्त्वया पूर्वभाषितम् ॥

ಸ್ವಕರ್ಮದ ಅಪರಾಧದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಧರಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಅಹೋ! ನೀವು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪರಮ ಗುಹ್ಯ ರಹಸ್ಯ.

Verse 37

श्रुत्वा सुदुस्तरं सारं भीतास्मि परिदेविता ॥ नाहमाज्ञापयामि त्वां देवदेव जगत्पते ॥

ಅತಿದುಸ್ತರವಾದ ಈ ಸಾರವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಭಯಗೊಂಡು ಅಳಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ದೇವದೇವಾ, ಜಗತ್ಪತೇ! ನಾನು ನಿಮಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 38

मम चैव प्रियार्थाय सर्वलोकसुखावहम् ॥ येन मुच्यन्ति संशुद्धा बुधाः कर्मपरायणाः ॥

ನನ್ನ ಪ್ರಿಯಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೂ ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸುಖವನ್ನು ತರುವುದಾಗಿ—ಶುದ್ಧರಾದ, ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದ, ಕರ್ಮಪರಾಯಣರಾದವರು ಯಾವುದರಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅದನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 39

अल्पसत्त्वा गतभया लोभमोहसमन्विताः ॥ तरन्ति येन दुर्गाणि प्रायश्चित्तं च मे वद ॥

ಅಲ್ಪಸತ್ತ್ವದವರು, ಭಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವರು, ಲೋಭಮೋಹಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದವರು—ಯಾವುದರಿಂದ ದುರ್ಗಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ? ನನಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನೂ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 40

ततः कमलपत्राक्षो वराहः सम्मुखे स्थितः ॥ सनत्कुमारो मे भक्तो पुनर्नारायणोऽब्रवीत् ॥

ಆಮೇಲೆ ಕಮಲಪತ್ರಾಕ್ಷನಾದ ವರಾಹನು ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾದ ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಮತ್ತೆ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 41

ततो भूम्या वचः श्रुत्वा ब्रह्मणश्च सुतो मुनिः ॥ सनत्कुमारो योगज्ञः प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

ಆಮೇಲೆ ಭೂಮಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನಾದ ಮುನಿ, ಯೋಗಜ್ಞ ಸನತ್ಕುಮಾರನು ವಸುಂಧರಾ (ಭೂಮಿ)ಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು।

Verse 42

धन्या चैव सुभाग्या च यत्त्वया परिपृच्छितम् ॥ वराहरूपी भगवान् सर्वमायाकरण्डकः ॥

ನೀನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಧನ್ಯವೂ ಸೌಭಾಗ್ಯಕರವೂ ಆಗಿದೆ; ವರಾಹರೂಪಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ಸರ್ವ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಗಳ ನಿಥಿಯಂತಿದ್ದಾನೆ।

Verse 43

किं त्वया भाषितो देवि सर्वयोगाङ्गयोगवित् ॥ देवो नारायणस्तत्र सर्वधर्मविदां वरः ॥

ಹೇ ದೇವಿ (ಭೂಮಿ), ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಅಲ್ಲಿ ದೇವ ನಾರಾಯಣನ ಕುರಿತು—ಅವನು ಯೋಗದ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಮತ್ತು ಧರ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು।

Verse 44

कुमारवचनं श्रुत्वा तं मही प्रत्यभाषत ॥ शृणु तत्त्वेन मे ब्रह्मन् यन्मया परिपृच्छितम् ॥

ಕುಮಾರನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೂಮಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿತು: “ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನಾನು ಕೇಳಿದುದನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಕೇಳು.”

Verse 45

कार्यं क्रियां च योगं च अध्यात्म्यं पार्थिवस्थितम् ॥ एतन्मे पृच्छते ब्रह्मन् देवो नारायणः प्रभुः ॥

“ಕರ್ತವ್ಯ (ಕಾರ್ಯ), ಕ್ರಿಯೆ (ಅನುಷ್ಠಾನ), ಯೋಗ ಮತ್ತು ಪಾರ್ಥಿವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ—ಇವುಗಳ ಕುರಿತು, ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನಾನು ಪ್ರಭುವಾದ ದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 46

कृत्वा तेन व्रतं चैव मम कर्मपरायणः ॥ षष्ठे काले तु भुञ्जीत गृहभिक्षामनिन्दिताम् ॥

ಆ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನನ್ನ ವಿಧಿತ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದವನು ಆರನೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಲಿ; ಗೃಹಗಳಿಂದ ದೊರಕುವ ನಿಂದಾರಹಿತ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ।

Verse 47

अष्टौ भिक्षा यथान्यायं शुद्धभागवतां गृहे ॥ य एतेन विधानॆन ब्रह्मकर्माणि कारयेत् ॥

ಶುದ್ಧ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಎಂಟು ಬಾರಿ/ಎಂಟು ಭಾಗ ಭಿಕ್ಷೆ ಇರಲಿ. ಯಾರು ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಬ್ರಹ್ಮಕರ್ಮಗಳನ್ನು (ಪವಿತ್ರ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು) ನೆರವೇರಿಸುತಾರೋ—

Verse 48

मुच्यते किल्बिषात्तस्मादेवमाह जनार्दनः ॥ यदीच्छसि परां सिद्धिं विष्णुलोकं जनार्दनात् ॥

ಆ ಪಾಪ/ಮಲಿನತೆಯಿಂದ ಅವನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಎಂದು ಜನಾರ್ದನನು ಹೇಳಿದನು. ನೀನು ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು, ಅಂದರೆ ಜನಾರ್ದನನ ಮೂಲಕ ದೊರಕುವ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ—

Verse 49

शीघ्रमाराधयेद्विष्णुं द्विजमुख्यो न संशयः ॥ ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा ब्रह्मणश्च सुतो मुनिः ॥

ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಭೂಮಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನಾದ ಮುನಿ (ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡಿದ/ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡ)—

Verse 50

प्रत्युवाच विशालाक्षीं धर्मकामो वसुन्धराम् ॥ अहो गुह्यं रहस्यं च यत्त्वया देवि भाषितम् ॥

ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸಿದ (ಮುನಿ) ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ ದೇವಿ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಯುತ್ತರಿಸಿದನು: “ಅಹೋ ದೇವಿ, ನೀನು ಹೇಳಿದುದು ಗುಹ್ಯವೂ ರಹಸ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ।”

Verse 51

तस्य ये मुखनिष्क्रान्ता धर्मास्तान्वक्तुमर्हसि ॥ धरण्युवाच ॥ ततः स पुण्डरीकाक्षः शङ्खचक्रगदाधरः ॥

ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ. ಧರಣಿ ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಆ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನು, ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧರನು…

Verse 52

वराहरूपी भगवान् लोकनाथो जनार्दनः । उवाच मधुरं वाक्यं मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥

ವರಾಹರೂಪಿಯಾದ ಭಗವಾನ್, ಲೋಕನಾಥ ಜನಾರ್ದನನು ಮಧುರವಾದ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು; ಅವರ ಧ್ವನಿ ಮೇಘ-ದುಂದುಭಿಯಂತೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು।

Verse 53

भक्तकर्मसुखार्थाय गुणवित्तसमन्विताम् ॥ अनेनैव विधानेन आचारेण समन्वितः ॥

ಭಕ್ತಿಕರ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸುಖಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ—ಸದ್ಗುಣ ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯ ಸಾಧನಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ—ಈ ವಿಧಾನದ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಯ ಮೂಲಕ ನಿಯಮಿತನಾದವನು…

Verse 54

देवि कारयते कर्म मम लोकं स गच्छति ॥ क्रुद्धेन न च कर्त्तव्यं लोभेन त्वरया न च ॥

ದೇವಿ, ನಿಯತಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವವನು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕ್ರೋಧದಿಂದಲೂ, ಲೋಭದಿಂದಲೂ, ಆತುರದಿಂದಲೂ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 55

संसारं ते न गच्छन्ति अपराधविवर्जिताः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ अकर्मण्येन पुष्पेण यो मामर्चयते भुवि ॥

ಅಪರಾಧವಿಲ್ಲದವರು ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಯೋಗ್ಯ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಪಡೆದ ಪುಷ್ಪದಿಂದ ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾನೋ…

Verse 56

पातनं तस्य वक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ नाहं तत्प्रतिगृह्णामि न च ते वै मम प्रियाः ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಅವನ ಪತನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಕೇಳು. ನಾನು ಆ (ಅರ್ಪಣವನ್ನು) ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರಲ್ಲ.

Verse 57

मूर्खा भागवता देवि मम विप्रियकारिणः ॥ पतन्ति नरके घोरे रौरवे तदनन्तरम् ॥

ಹೇ ದೇವಿ, ಮೂರ್ಖ ‘ಭಾಗವತರು’—ನನಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾಗುವಂತೆ ನಡೆಯುವವರು—ನಂತರ ರೌರವವೆಂಬ ಘೋರ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 58

अज्ञानस्य च दोषेण दुःखान्यनुभवन्ति च ॥ वानरो दश वर्षाणि मार्जारश्च त्रयोदश ॥

ಅಜ್ಞಾನ ದೋಷದಿಂದ ಅವರು ದುಃಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. (ಅವರು) ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಕೋತಿಯಾಗಿ, ಹದಿಮೂರು ವರ್ಷ ಬೆಕ್ಕಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 59

मूकः पञ्च च वर्षाणि बलीवर्दश्च द्वादश ॥ छागश्चैवाष्टवर्षाणि मासं वै ग्रामकुक्कुटः ॥

(ಅವರು) ಐದು ವರ್ಷ ಮೂಕರಾಗಿ, ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಎತ್ತಾಗಿ, ಎಂಟು ವರ್ಷ ಮೇಕೆಯಾಗಿ, ಮತ್ತು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಗ್ರಾಮಕೋಳಿಯಾಗಿ (ಕೋಳಿ-ಗಂಡು) ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 60

त्रीणि वर्षाणि महिषो भवत्येव न संशयः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे पुष्पं यन्मे न रोचते ॥

ಮೂರು ವರ್ಷ ಅವನು ಮಹಿಷನಾಗಿ (ಎಮ್ಮೆ) ಆಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಪುಷ್ಪಾರ್ಪಣ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 61

अकर्मण्यं विशालाक्षि पुष्पं ये च ददन्ति वै ॥ धरण्युवाच ॥ भगवन्यदि तुष्टोऽसि विशुद्धेनान्तरात्मना ॥

ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ! ವಿಧಿವಿರುದ್ಧವಾದ, ಫಲರಹಿತ ಪುಷ್ಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವರು ದೋಷಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಧರಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭಗವನ್, ನೀವು ಶುದ್ಧ ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ—

Verse 62

येन शुध्यन्ति ते भक्तास्तव कर्मपरायणाः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥

ಇದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಕರ್ಮಪರಾಯಣ ಭಕ್ತರು ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 63

प्रायश्चित्तं महाभागे येन शुध्यन्ति मानवाः ॥ एकाहारं ततः कृत्वा मासमेकं वरानने ॥

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ! ಮಾನವರು ಶುದ್ಧರಾಗುವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಇದು—ಹೇ ವರಾನನೆ, ನಂತರ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಏಕಾಹಾರವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

Verse 64

यावकान्नं त्रीण्यहानि वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥ य एतेन विधानॆन देवि कर्माणि कारयेत् ॥

ಮೂರು ದಿನ ಯಾವಕ ಅನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಮೂರು ದಿನ ವಾಯುಭಕ್ಷನಾಗಿ (ಉಪವಾಸವಾಗಿ) ಇರಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ವಿಧಾನದಿಂದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು—

Verse 65

सर्वपापप्रमुक्तश्च मम लोकं स गच्छति ॥

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 66

धरण्युवाच ॥ यन्मां त्वं भाषसे नाथ आचारस्य व्यतिक्रमम् ॥ उपस्पृश्य समाचारं रहस्यं वक्तुमर्हसि ॥

ಧರಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ನಾಥ! ನೀನು ನನಗೆ ಆಚಾರದ ವ್ಯತಿಕ್ರಮವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಸಮ್ಯಕ್ ಆಚರಣೆಯ ರಹಸ್ಯ ವಿಧಾನವಾದ ಉಪಸ್ಪೃಶ್ಯ (ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶ)ವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಬೇಕು।

Verse 67

त्रीणि वारान्स्पृशेत्तत्र शिरो ब्रह्मणि संस्थितः ॥ त्रीणि वारान्पुनस्तत्र उभे ते कर्णनासिके ॥

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ತಲೆಯನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಕಿವಿಗಳು ಮತ್ತು ನಾಸಿಕೆಯನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು।

Verse 68

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यो मम ये च मते स्थिताः ॥ अनेन विधिना कृत्वा प्रायश्चित्तं यशस्विनि ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಲಿ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಲಿ, ವೈಶ್ಯನಾಗಲಿ—ನನ್ನ ಉಪದೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು—ಈ ವಿಧಾನದಿಂದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಹೇ ಯಶಸ್ವಿನಿ—

Verse 69

जातं मे विह्वलं चित्तं न स्थिरं जायते क्वचित् ॥ यत्त्वया भाषितं हीदं भक्तानां च दुरासदम् ॥

ನನ್ನ ಚಿತ್ತವು ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿದೆ; ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಹೇಳಿದ ಈ ವಿಷಯವು ಭಕ್ತರಿಗೂ ಸಹ ದುರ್ಲಭವಾಗಿದೆ।

Verse 70

ततो मां भाषते ब्रह्मन् विष्णुर्मायाकरण्डकः ॥ क्रुद्धा भागवता ब्रह्मन् येन शुद्ध्यन्ति किल्बिषात् ॥

ನಂತರ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಅದ್ಭುತ ವಿಷ್ಣುವು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ! ಕ್ರುದ್ಧರಾದ ಭಾಗವತರು (ಭಗವದ್ಭಕ್ತರು) ಸಹ ಪಾಪದಿಂದ ಶುದ್ಧಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಸಾಧನರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 71

मत्पूजनं विधानॆन यदीच्छेत् परमाṃ गतिम् ॥ ये मां देवि यजिष्यन्ति क्रोधं त्यक्त्वा जितेन्द्रियाः ॥

ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ನನ್ನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು—ಹೇ ದೇವಿ, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ಆ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರು.

Verse 72

वीरासनविधींश्चैव कारयेत् सप्त सप्त च ॥ चतुर्थं भक्ष्यमेकेन मासेन घृतपायसम् ॥

ವೀರಾಸನದ ವಿಧಿಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಬೇಕು—ಏಳು ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಏಳು (ಸಾರಿ/ಸಮೂಹ). ನಾಲ್ಕನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಭಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ಘೃತ-ಪಾಯಸ (ತುಪ್ಪು-ಹಾಲಿನ ಪಾಯಸ) ಇರಲಿ.