Adhyaya 127: Description of the Brāhmaṇa Initiation Procedure (Dīkṣā-sūtra)

Verse 1

अथ ब्राह्मणदीक्षासूत्रवर्णनम्॥ सूत उवाच॥ एवं धर्मांस्ततः श्रुत्वा बहुमोक्षार्थकारणात्॥ प्रत्युवाच ततो भूमिर्लोकनाथं जनार्दनम्

ಇದೀಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ದೀಕ್ಷಾಸೂತ್ರಗಳ ವರ್ಣನೆ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭೂಮಿಯು ಲೋಕನಾಥ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದಳು।

Verse 2

अहो प्रभावः क्षेत्रस्य कथ्यमानोऽतिपुष्कलम्॥ अहं भारभराक्रान्ता लघुर्जातास्मि धावती

ಅಹೋ! ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದಾಗ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾರವಾಗಿದೆ. ಭಾರಭರದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ್ದ ನಾನು ಈಗ ಹಗುರಾಗಿ ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ।

Verse 3

विमोहा च विशुद्धा च शृण्वानाहं त्विमां प्रभो॥ अहं लोकेषु विख्याता मुखात्तव विनिस्सृता

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ನಾನು ಮೋಹರಹಿತಳಾಗಿ ಶುದ್ಧಳಾಗುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದೆನು।

Verse 4

पुनः पृच्छामि ते देव संशयं धर्मसंहितम् ॥ येन धर्मविधानॆन दीक्षा प्राप्यते पुष्कला ॥

ಹೇ ದೇವಾ! ಧರ್ಮಸಂಹಿತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ಸಂಶಯವನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಯಾವ ಧರ್ಮವಿಧಾನದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೀಕ್ಷೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ?

Verse 5

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं च मे ॥ धर्मसंग्रहणार्थाय तद्भवान्वक्तुमर्हसि ॥

ಇದು ನನಗೆ ಪರಮ ಗುಹ್ಯವೂ ಪರಮ ಕೌತೂಹಲವೂ ಆಗಿದೆ; ಧರ್ಮಸಂಗ್ರಹ/ಸಮ್ಯಕ್ ಬೋಧಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಬೇಕು.

Verse 6

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

ನಂತರ ಮಹಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮೇಘ-ದುಂದುಭಿಯಂತೆ ಗಂಭೀರ ನಾದವಿರುವ ವರಾಹರೂಪಿ ಭಗವಾನ್ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಯುತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 7

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि मम धर्मं सनातनम् ॥ देवा एतन्न जानन्ति ये च योगव्रते स्थिताः ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವಿ, ತತ್ತ್ವಾನುಸಾರ ನನ್ನಿಂದ ನನ್ನ ಸನಾತನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಕೇಳು. ಇದನ್ನು ದೇವರೂ ತಿಳಿಯರು; ಯೋಗವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರೂ ತಿಳಿಯರು.

Verse 8

एतं धर्मं वरारोहे माङ्गल्यं मुखनिःसृतम् ॥ अहमेको विजानामि मद्भक्ता ये जना भुवि ॥

ಹೇ ವರಾರೋಹೇ, ಈ ಧರ್ಮ ಮಂಗಳಕರವಾಗಿದ್ದು ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದುದು. ಇದನ್ನು ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಭಕ್ತಜನರೂ ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ.

Verse 9

यच्च पृच्छसि मे भद्रे दीक्षां भागवतीं कथाम् ॥ तच्छृणुष्व वरारोहे कर्मसंसारमोक्षणम् ॥

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುವ ಭಾಗವತೀ ದೀಕ್ಷೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು, ಹೇ ವರಾರೋಹೇ, ಕೇಳು; ಅದು ಕರ್ಮಸಂಸಾರಚಕ್ರದಿಂದ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ.

Verse 10

हरन्ति मनुजा येन गर्भसंसारसागरात् ॥ मयि शान्तं मनः कृत्वा तदुत्कृष्टं च सुन्दरि ॥

ಈ ವಿಧಾನದಿಂದ ಮನುಷ್ಯರು ಗರ್ಭದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಓ ಸುಂದರಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 11

अभिगच्छेद्गुरुं देवि शाधि शिष्योऽस्मि मां गुरो ॥ तदाज्ञां तु पुरस्कृत्य दीक्षाद्रव्याणथाहरेत् ॥

ಓ ದೇವಿ, ಗುರುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ—‘ನನ್ನನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸು; ಓ ಗುರು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಶಿಷ್ಯ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ನಂತರ ಗುರುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ದೀಕ್ಷಾ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ತರಬೇಕು.

Verse 12

लाजा मधु कुशाश्चैव घृतं चामृतसन्निभम् ॥ गन्धं सुमनसो धूपं दीपं प्रापणकादिकम् ॥

ಲಾಜಾ (ಪುಕ್ಕಿದ ಅಕ್ಕಿ), ಜೇನು, ಕುಶ; ಅಮೃತಸಮಾನವಾದ ತುಪ್ಪ; ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯ, ಹೂಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪಣಕಾದಿ ನೈವೇದ್ಯಗಳು.

Verse 13

कृष्णाजिनं च पालाशं दण्डं चैव कमण्डलुम् ॥ घटं वासः पादुके च शुक्लयज्ञोपवीतकम् ॥

ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ (ಕಪ್ಪು ಜಿಂಕೆಯ ಚರ್ಮ), ಪಾಲಾಶದ ದಂಡ, ಕಮಂಡಲು; ಘಟ, ವಸ್ತ್ರ, ಪಾದುಕಾ ಮತ್ತು ಶುಭ್ರ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ.

Verse 14

यन्त्रिकामर्घपात्रं च चरुस्थालीं सदर्विकाम् ॥ तिलव्रीहियवांश्चैव विविधं च फलोदकम्

ಯಂತ್ರಿಕಾ, ಅರ್ಘ್ಯಪಾತ್ರ; ಚರು ಬೇಯಿಸುವ ಸ್ಥಾಲಿ ದರ್ವಿ (ಚಮಚ) ಸಹಿತ; ಎಳ್ಳು, ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ/ಯವ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಫಲೋದಕ (ಹಣ್ಣುಮಿಶ್ರಿತ ಜಲ).

Verse 15

भक्ष्यभोज्यान्नपानं च कर्मण्यांश्चैव सञ्चयान् ॥ दीक्षिताः यदि भुञ्जन्ति मम कर्मपरायणाः

ನನ್ನ ವಿಧಿನಿಯಮಿತ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದ ದೀಕ್ಷಿತರು ಭಕ್ಷ್ಯ-ಭೋಜ್ಯ, ಅನ್ನ, ಪಾನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಾರ್ಥ ಸಂಚಿತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ಭುಂಜಿಸಿದರೆ…

Verse 16

यानि कानि च बीजानि रत्नानि विविधानि च ॥ काञ्चकादीनि सुश्रोणि तानि शीघ्रमुपाहरेत्

ಯಾವ ಯಾವ ಬೀಜಗಳಿದ್ದರೂ, ನಾನಾವಿಧ ರತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ಚಿನ್ನಾದಿ ವಸ್ತುಗಳು—ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ—ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಂದು ಸಮರ್ಪಿಸಲಿ।

Verse 17

एतान्येवोपहार्याणि गुरुमूले ततः परम् ॥ स्नात्वा मङ्गलसंयुक्तो दीक्षाकामश्च ब्राह्मणः

ಇವೆಯೇ ಗುರುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕಾದವು; ನಂತರ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಮಂಗಳಾಚಾರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಯಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮುಂದುವರಿಯಲಿ।

Verse 18

गुरोस्तु चरणौ गृहीत्वा ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ ततस्तु गुर्वनुज्ञातो वेदिं कुर्याच्च पुष्कलाम्

ಗುರುವಿನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ‘ನಿಮಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?’ ಎಂದು ಹೇಳಲಿ; ನಂತರ ಗುರುವಿನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದವನು ವಿಶಾಲವಾದ ವೇದಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಿ।

Verse 19

प्रतिष्ठाप्य विधानॆन धान्योपरीदृढं नवम् ॥ जलेन पूरितं मन्त्रैः पुष्पपल्लवशोभितम्

ವಿಧಾನದಂತೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ—ಹೊಸದು, ಧಾನ್ಯಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತ; ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದದು, ಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರಸಹಿತ, ಪುಷ್ಪ-ಪಲ್ಲವಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತ।

Verse 20

तस्योपरि तिलैः पूर्णपात्रं स्थाप्य विधानतः ॥ पूजयेनमां गुरुं द्रव्यैः शिष्येणैवोपकल्पितैः

ಅದರ ಮೇಲೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಇಡಬೇಕು. ಶಿಷ್ಯನೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು—ಗುರುವನ್ನೇ—ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 21

तत्रार्चनविधिं कृत्वा गुरुधर्मविनिश्चयः ॥ पूर्वोक्तानि च द्रव्याणि वेदिमध्यमुपाहरेत्

ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಚನಾವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಗುರುವಿಗೆ ಸಲ್ಲುವ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು.

Verse 22

चतुरः कलशान्दद्याच्चतुष्पार्श्वेषु सुन्दरि ॥ वारिपूर्णान्द्विजाञ्छुद्धान्सहकारविभूषितान्

ಓ ಸುಂದರಿ! ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ನಾಲ್ಕು ಕಲಶಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕು—ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದವು, ದ್ವಿಜರಿಗಾಗಿ ಶುದ್ಧವಾದವು, ಮಾವಿನ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದವು.

Verse 23

सर्वतः शुक्लसूत्रेण वेष्टयेत तथानघे ॥ पूर्णपात्राणि चत्वारि चतुष्पार्श्वेषु स्थापयेत्

ಓ ಅನಘೆ! ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಬಿಳಿ ಸೂತ್ರದಿಂದ ಸುತ್ತಬೇಕು; ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಬದಿಗಳಲ್ಲೂ ನಾಲ್ಕು ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕು.

Verse 24

एवं मन्त्रं ततः कृत्वा दद्याद्दीक्षाप्रयोजकः ॥ स च मन्त्रो यथान्यायं येन वा तुष्यते गुरुः

ಈ ರೀತಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಆಚാര്യನು ಅದನ್ನು ಪ್ರದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಆ ಮಂತ್ರವು ನಿಯಮಾನುಸಾರವಾಗಿರಲಿ—ಅಥವಾ ಗುರುವಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುವಂತಹದಾಗಿರಲಿ.

Verse 25

यथान्यायं च सङ्गृह्य गुरुकर्मविनिश्चितः ॥ प्रपद्यावसथं विष्णोर्दीक्षाणां परिकाङ्क्षिणः

ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಗತ್ಯ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಗುರುಕರ್ಮಗಳ ಕುರಿತು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿ, ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಯಸುವವರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಿವಾಸಸ್ಥಾನ/ಮಂದಿರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು।

Verse 26

उपस्पृश्य यथान्यायं भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥ सर्वांस्तु श्रावयेच्छिष्यान्दीक्षाणार्थं न संशयः

ವಿಧಿಯಂತೆ ಜಲಸ್ಪರ್ಶ (ಉಪಸ್ಪೃಶ್ಯ) ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ನಂತರ ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ ನಿಂತು, ದೀಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಶ್ರವಣವಾಗುವಂತೆ ಹೇಳಬೇಕು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ।

Verse 27

यस्तु भागवतांदृष्ट्वा स्वयं भागवतः शुचिः ॥ अभ्युत्थानं न कुर्वीत तेनाहं तु विहिंसितः

ತಾನು ಶುದ್ಧ ಭಾಗವತನಾಗಿದ್ದರೂ ಭಾಗವತರನ್ನು ಕಂಡು ಗೌರವದಿಂದ ಎದ್ದು ವಂದನೆ ಮಾಡದವನು—ಅವನಿಂದ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವಮಾನಿತ/ಆಹತಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 28

भार्यां प्रियसखीं यस्तु साध्वीं हिंसति निर्घृणः ॥ न तेन तां प्राप्नुवन्ति हिंसका दुष्टयोनिजाः

ಯಾವನು ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು—ಅವಳು ಪ್ರಿಯಸಖಿ ಹಾಗೂ ಸಾಧ್ವಿ—ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಆ ಸಂಬಂಧದ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು/ಫಲ ದೊರೆಯದು; ಹಿಂಸಕರು ನೀಚ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 29

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च गोग्नश्च कृतपातकाः ॥ एताञ्छिष्यान् विवर्जेत उक्ता ये चान्यपातकाः

ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕ, ಕೃತಘ್ನ, ಗೋಹಂತಕ ಮತ್ತು ಮಹಾಪಾತಕ ಮಾಡಿದವನು—ಹಾಗೂ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಇತರ ಪಾಪಿಗಳು—ಇಂತಹ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 30

बिल्ववृक्षोदुम्बरौ च तथा चान्ये कदाचन ॥ कर्मण्याश्चैव ये वृक्षा न च्छेत्तव्याः कदाचन

ಬಿಲ್ವವೃಕ್ಷ ಮತ್ತು ಉದುಂಬರ, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರವೂ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರ್ಮಕಾಂಡಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವೃಕ್ಷಗಳು—ಯಾವಾಗಲೂ ಕತ್ತರಿಸಬಾರದು.

Verse 31

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मोक्षधर्मं सनातनम् ॥ भक्ष्याभक्ष्यं च तं शिष्यं वेदितव्यं तदन्तरे

ಯಾರು ಪರಮಸಿದ್ಧಿ—ಸನಾತನ ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮ—ಬಯಸುವರೋ, ಅವರು ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಏನು ಭಕ್ಷ್ಯ, ಏನು ಅಭಕ್ಷ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಬೋಧಿಸಬೇಕು.

Verse 32

करीरस्य वधः शस्तः फलान्यौदुम्बरस्य च ॥ सद्योभक्षा भवत्तेन अभक्ष्या पूतिवासिका

ಕರೀರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ (ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ) ಕೊಳ್ಳುವುದು ಶಸ್ತ; ಹಾಗೆಯೇ ಉದುಂಬರದ ಫಲಗಳೂ. ಆ ನಿಯಮದಿಂದ ಅವು ತಕ್ಷಣ ಭಕ್ಷ್ಯ; ಆದರೆ ಪೂತಿವಾಸಿಕಾ ಅಭಕ್ಷ್ಯ.

Verse 33

न भक्षणीयं वाराहं मांसं मत्स्याश्च सर्वशः ॥ अभक्ष्या ब्राह्मणैरेते दीक्षितैश्च न संशयः

ವರಾಹ (ಹಂದಿ) ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಮೀನುಗಳು ಭಕ್ಷಣೀಯವಲ್ಲ. ಇವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹಾಗೂ ದೀಕ್ಷಿತರಿಗಾಗಿ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅಭಕ್ಷ್ಯ.

Verse 34

परिवादं न कुर्वीत न हिंसां वा कदाचन ॥ पैशुन्यं न च कर्त्तव्यं स्तैन्यं वापि कदाचन ॥

ಯಾವಾಗಲೂ ಅಪವಾದ ಮಾಡಬಾರದು, ಯಾವಾಗಲೂ ಹಿಂಸೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಪೈಶುನ್ಯ (ದುಷ್ಟ ಚಾಡಿ) ಮಾಡಬಾರದು, ಕಳ್ಳತನವೂ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 35

अतिथिं चागतं दृष्ट्वा दूराध्वानं गतं क्वचित् ॥ संविभागस्तु कर्त्तव्यो येन केनापि पुत्रक ॥

ಎಲ್ಲಿಂದೋ ದೂರದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಕಂಡು—ಓ ಪುತ್ರಾ! ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯವೋ ಆ ರೀತಿಯಿಂದ ಅನ್ನಾದಿ/ಸಾಧನಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಪಾಲು ಹಂಚಿ ಕೊಡಬೇಕು.

Verse 36

गुरुपत्नी राजपत्नी ब्राह्मणस्त्री कदाचन ॥ मनसापि न गन्तव्या एवं विष्णुः प्रभाषते ॥

ಗುರುವಿನ ಪತ್ನಿ, ರಾಜನ ಪತ್ನಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿ—ಇವರ ಬಳಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಸಹ, ಹೋಗಬಾರದು; ಹೀಗೆ ವಿಷ್ಣು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

दृष्ट्वा परस्य भाग्यानि आत्मनो व्यसनं तथा ॥ तत्र मन्युर्न कर्त्तव्यं एवं धर्मः सनातनः ॥

ಇತರರ ಭಾಗ್ಯವನ್ನೂ, ತನ್ನ ವಿಪತ್ತನ್ನೂ ಕಂಡರೂ, ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೋಪವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಇದೇ ಸನಾತನ ಧರ್ಮ.

Verse 38

एवं ततः श्रावयीत दीक्षाकामं वसुन्धरे ॥ छत्रं चोपानहं चैव मनसा चोपकल्पयेत् ॥

ನಂತರ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ವಸುಂಧರೇ! ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಯಸುವವನಿಂದ (ಮಂತ್ರ/ವಚನ) ಉಚ್ಚರಿಸಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ/ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 39

द्वे द्वे औदुम्बरस्य पत्रे वेदिमध्ये तु स्थापयेत् ॥ क्षुरं चैव वरारोहे जलपूर्णं च भाजनम् ॥

ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಉದುಂಬರ ಮರದ ಎರಡು ಎರಡು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಓ ಸುಂದರಿಯೇ! ಕ್ಷುರ (ಉಸ್ತರಾ) ಹಾಗೂ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನೂ (ಇಡಬೇಕು).

Verse 40

ममावाहनपूर्वं तु मन्त्रेण विधिनार्चयेत् ॥ मन्त्रः— ॐ सप्त सागराश्च सप्तद्वीपानि सप्त पर्वताश्च दश स्वर्गसहस्राश्च समस्ताश्च नमोऽस्तु सर्वास्ते हृदये वसन्ति ॥ यश्चैतद्वर्षति पुनरुन्नमति ॥

ಮೊದಲು ನನ್ನ ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮಂತ್ರ—‘ಓಂ—ಏಳು ಸಾಗರಗಳು, ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳು, ಏಳು ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಸ್ವರ್ಗಗಳೊಡನೆ ಸಮಸ್ತಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅವೆಲ್ಲ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ.’ ಮತ್ತು—‘ಇದರಿಂದ ಮಳೆ ಸುರಿಸುವವನು ಪುನಃ ಉನ್ನತಿಗೇರುತ್ತಾನೆ.’

Verse 41

ॐ भगवन् वासुदेव ममैतत्साराय युक्तं वराहरूपसृष्टेन पृथिव्यां तु मन्त्रानुस्मरणं च आज्ञापयानुभावनास्माकमाज्ञप्तमनुचिन्तयित्वा भगवन्नागच्छ दीक्षाकामविप्रस्त्वत्प्रसादात्तु दीक्षति ॥

ಓಂ. ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನೇ! ವರಾಹರೂಪದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಈ ವಿಧಿಯ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮಂತ್ರಾನುಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸು. ನಮಗೆ ವಿಧಿಸಲಾದುದನ್ನು ಮನನಮಾಡಿ, ಪ್ರಭುವೇ, ಆಗಮಿಸು; ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಯಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದೀಕ್ಷಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 42

एतन्मन्त्रं उदाहृत्य शिरसा जानुभ्यामवनीं गतेन भवितव्यम् ॥

ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ತಲೆ ಮತ್ತು ಮೊಣಕಾಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು (ಸಾಷ್ಟಾಂಗ) ಪ್ರಣಾಮಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕು.

Verse 43

ॐ स्वागतम् स्वागत्वानिति ॥

ಓಂ—‘ಸ್ವಾಗತ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಸ್ವಾಗತ’—ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 44

तत एतेन मन्त्रेण आनयित्वा वसुन्धरे ॥ अर्घ्यं पाद्यं च दातव्यं मन्त्रेण विधिनिश्चयात् ॥

ನಂತರ, ಓ ವಸುಂಧರೇ! ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ (ನಿನ್ನನ್ನು) ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ, ಮಂತ್ರದಿಂದ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 45

मन्त्रः— अकृतघ्ने देवानसुराकृतघ्नरुद्रेण ब्राह्मणाय च लब्धं सर्वमिमां भगवतेऽस्तु दत्तं प्रतिगृह्णीष्व च लोकनाथ ॥

ಮಂತ್ರ— ಹೇ ಅಕೃತಘ್ನನೇ! ದೇವಾಸುರಸಂಹಾರಕನಾದ ರುದ್ರನ ಮೂಲಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಲಭಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗಲಿ. ಹೇ ಲೋಕನಾಥ, ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 46

मन्त्रः— एवं वरुणः पातु शिष्य ते वपतः शिरः ॥ जलेन विष्णुयुक्तेन दीक्षा संसारमोक्षणम् ॥

ಮಂತ್ರ— ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಹೇ ಶಿಷ್ಯನೇ, ವಪನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ವರುಣನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ವಿಷ್ಣುಯುಕ್ತ (ವಿಷ್ಣುಪಾವನ) ಜಲದಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ಸಂಸಾರಬಂಧನದಿಂದ ಮೋಕ್ಷದ ಸಾಧನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 47

एकस्य कलशं दद्यात्कर्मकारस्य सुन्दरी ॥ निष्कलं तु शिरः कृत्वा शोणितेन विवर्जितम् ॥

ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ಕರ್ಮಕಾರನಿಗೆ ಒಂದು ಕಲಶವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಮತ್ತು ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಪನಗೊಳಿಸಿ, ರಕ್ತವಿಲ್ಲದಂತೆ ಇರಿಸಬೇಕು.

Verse 48

पुनः स्नानं ततः कृत्वा शीघ्रमेव न संशयः ॥ एतस्य विधिवत्कृत्वा दीक्षाकामस्य सुन्दरी ॥

ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿಯೇ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ—ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಯಸುವವನಿಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 49

दत्त्वा संसारमोक्षाय सर्वकामविनिश्चितः ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

ಸಂಸಾರಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ (ಅರ್ಪಣೆ) ನೀಡಿ, ಎಲ್ಲ ಆಶಯಗಳ ಕುರಿತು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 50

मन्त्रः— ॐ वेदाम्यहं भागवतांश्च सर्वान् सुदीक्षिताः ये गुरवश्च सर्वे ॥ विष्णुप्रसादेन च लब्धदीक्षा मम प्रसीदन्तु नमामि सर्वान् ॥

ಮಂತ್ರ— ಓಂ. ನಾನು ಭಗವಂತನ ಎಲ್ಲಾ ಭಕ್ತರನ್ನು ಹಾಗೂ ಸುಧೀಕ್ಷಿತರಾದ ಎಲ್ಲಾ ಗುರುಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ವಿಷ್ಣುಪ್ರಸಾದದಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದ ಅವರು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಲಿ; ನಾನು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 51

नत्वा तु भगवद्भक्तान् प्रज्वाल्य च हुताशनम् ॥ घृतेन मधुमिश्रेण लाजाकृष्णतिलैस्तथा ॥

ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹುತಾಶನವಾದ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ, ಜೇನು ಮಿಶ್ರಿತ ತುಪ್ಪದಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಲಾಜಾ (ಹೊತ್ತಿದ ಧಾನ್ಯ) ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 52

सप्तवारांस्ततो दत्त्वा विंशतिं च तिलोदनम् ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

ನಂತರ ಏಳು ಬಾರಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ತಿಲೋದನ (ಎಳ್ಳು-ಅನ್ನ) ಇಪ್ಪತ್ತು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 53

मन्त्रः— अश्विनौ दिशः सोमसूर्यौ साक्षिमात्रं वयं प्रसन्नाः शृण्वन्तु मे सत्यवाक्यं वदामि ॥

ಮಂತ್ರ— ಅಶ್ವಿನೀ ದೇವರುಗಳು, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಹಾಗೂ ಸೋಮ-ಸೂರ್ಯರು—ಸಾಕ್ಷಿರೂಪವಾಗಿ—ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲಿ. ನಾವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ನಾನು ಸತ್ಯವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 54

सत्येन धार्यते भूमिर्भूमिः सत्येन तिष्ठति ॥ सत्येन गच्छते सूर्यो वायुः सत्येन वाति च ॥

ಸತ್ಯದಿಂದ ಭೂಮಿ ಧಾರಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಭೂಮಿ ಸತ್ಯದಿಂದಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಸತ್ಯದಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಸಾಗುತ್ತಾನೆ, ಸತ್ಯದಿಂದಲೇ ಗಾಳಿಯೂ ಬೀಸುತ್ತದೆ.

Verse 55

तिस्रः प्रदक्षिणाः कृत्वा देवं भागवतं गुरुम् ॥ गुरुपादौ तु संगृह्य इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

ಭಗವದ್ಭಕ್ತನಾದ ಗುರುದೇವನಿಗೆ ಮೂರು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಗುರುಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 56

मन्त्रः — गुरुदेवप्रसादेन लब्धा दीक्षा यदृच्छया ॥ यच्चैवापकृतं किञ्चिद्गुरुर्मर्षयतां मम ॥

ಮಂತ್ರ: ‘ಗುರುದೇವರ (ಮತ್ತು ಪ್ರಭುವಿನ) ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸೌಭಾಗ್ಯವಶಾತ್ ದೀಕ್ಷೆ ಲಭಿಸಿದೆ. ನಾನು ಮಾಡಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ಅಲ್ಪ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಗುರುವು ನನಗಾಗಿ ಕ್ಷಮಿಸಲಿ.’

Verse 57

एवं प्रसादयित्वा तु शिष्यो मन्त्रेण सुन्दरी ॥ वेदिमध्ये स्थापयित्वा भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥

ಓ ಸುಂದರಿ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಂತ್ರದಿಂದ (ಗುರುವಿಗೆ) ಪ್ರಸಾದ ಪಡೆದು, ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು।

Verse 58

शिष्यमेव यतो दृष्ट्वा गृहीत्वा च कमण्डलुम् ॥ शुक्लयज्ञोपवीतं च इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

ನಂತರ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿ, ಕಮಂಡಲುವನ್ನೂ ಶ್ವೇತ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 59

मन्त्रः — विष्णुप्रसादेन गतोऽसि सिद्धिं प्राप्ता च दीक्षा सकमण्डलुश्च ॥ गृहीत्वा तु कराभ्यां युक्तोऽसि कर्मणा क्रियायां चैव ॥

ಮಂತ್ರ: ‘ವಿಷ್ಣುಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನೀನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀ; ಕಮಂಡಲುವೊಂದಿಗೇ ದೀಕ್ಷೆಯೂ ಲಭಿಸಿದೆ. ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಈಗ ನೀನು ಕರ್ಮಕ್ಕೂ ಕ್ರಿಯಕ್ಕೂ—ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೂ—ಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದೀ.’

Verse 60

ततो मुखपदं कृत्वा दीक्षितो गुरुणा तथा ॥ सर्वप्रदक्षिणं कृत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

ನಂತರ ‘ಮುಖಪದ’ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಗುರುವರಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದವನು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 61

अधोऽधो भूत्वा यद्यहं भ्राम्यल्लब्धो गुरुर्विष्णुदीक्षा च लब्धा ॥ तव प्रसादाच्च गुरो यथा च ॥

ನಾನು ಇನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ವಿನಯಿಯಾಗುತ್ತಾ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನನಗೆ ಗುರು ದೊರಕಿದರು ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುದೀಕ್ಷೆಯೂ ದೊರಕಿತು—ಇದು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ, ಓ ಗುರು, ಯಥಾತಥವಾಗಿ।

Verse 62

एतेन मन्त्रेण मुखपदं कारयेत् ॥ शौचसेके वै कुर्याद्देवान्तन्तुवाससम् ॥

ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ‘ಮುಖಪದ’ವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಶೌಚ-ಸೇಕದ ವೇಳೆ ದೇವಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಣಿಗೊಳಿಸಿ/ಬಿಗಿಸಬೇಕು।

Verse 63

एवं वै वास आदत्ते गृह्ण वत्स कमण्डलुम् ॥ इमं लोकेषु विख्यातं शोधनं सर्वकर्मसु ॥

ಹೀಗೆ ಅವನು ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ‘ವತ್ಸ, ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸು; ಈ ಶೋಧನೆ ಸರ್ವಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.’

Verse 64

मधुपर्कं गृहीत्वा च त्विमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥ मन्त्रः—गृहाण मधुपर्कं च प्रार्थकाय विशोधनम् ॥

ಮಧುಪರ್ಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು: ‘ಮಧುಪರ್ಕವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸು; ಇದು ಪ್ರಾರ್ಥಕನಿಗೆ ವಿಶೋಧನ.’

Verse 65

ततो गृहीत्वा चरणौ गुरोर्यत्नात्सुतोषयेत् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा मनश्चैव सुसंयतम् ॥ गुरूपदिष्टं सन्धार्य इमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

ನಂತರ ಶಿಷ್ಯನು ಗುರುವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬೇಕು. ಶಿರಸ್ಸು ಬಾಗಿಸಿ ಅಂಜಲಿ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸುಸಂಯಮವಾಗಿ ಇಟ್ಟು; ಗುರುೋಪದೇಶವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 66

मन्त्रः—शृण्वन्तु मे भागवतास्तु सर्वे गुरुश्च मे सर्वकामक्षयं चकार ॥ अहं शिष्यो दासभूतस्तथैव देवसमो गुरुश्च मे तथोपपन्नम् ॥

ಮಂತ್ರ—“ಎಲ್ಲ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲಿ; ನನ್ನ ಗುರುವು ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳ ಕ್ಷಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಶಿಷ್ಯನು, ದಾಸಭಾವದಲ್ಲೇ ಇರುವವನು; ನನ್ನ ಗುರು ದೇವಸಮಾನನು—ಇದು ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ.”

Verse 67

एषागमे ब्राह्मणस्य दीक्षा भूमे ह्युदाहृता ॥ त्रयाणामथ वर्णानां मम दीक्षाविधीञ्छृणु ॥

ಓ ಭೂಮೇ! ಈ ಆಗಮದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಉಳಿದ ಮೂರು ವರ್ಣಗಳ ದೀಕ್ಷಾವಿಧಿಯನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 68

एतेनैव विधानेन दीक्षयेत वसुन्धरे ॥ उभौ च प्राप्नुताṃ सिद्धिमाचार्यः शिष्य एव च ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ! ಇದೇ ವಿಧಾನದಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡಬೇಕು; ಆಚಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯ—ಇಬ್ಬರೂ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 69

मयोक्तां लभते कश्चिद्दीक्षां चैव सुखावहाम् ॥ चातुर्वर्ण्यविधानेन तां दीक्षां शृणु सुन्दरि ॥

ನಾನು ಹೇಳಿದ ಸುಖಕರ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಯಾರೋ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಓ ಸುಂದರಿಯೇ! ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯ ವಿಧಾನದಂತೆ ಆ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 70

ब्राह्मणो दीक्षमाणस्तु चतुरस्रां तु षोडशहस्तां कृत्वा तत्र च कलशोपरी युञ्जेत् ॥

ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹದಿನಾರು ಹಸ್ತ ಪ್ರಮಾಣದ ಚತುರಸ್ರ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕಲಶದ ಮೇಲೆಯೇ ವಿಧಿಯನ್ನು ಯೋಜಿಸಬೇಕು।

Verse 71

कन्यां दत्त्वा पुनस्तांस्तु कर्मणा नोपपादयेत् ॥ अष्टौ पितृगणास्तेन हिंसिता नात्र संशयः ॥

ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ಕರ್ಮಕಾಂಡದಿಂದ ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಬಾರದು; ಅದರಿಂದ ಎಂಟು ಪಿತೃಗಣಗಳು ಹಿಂಸಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 72

कनकादीनि रत्नानि यौवनस्था च कामिनी ॥ तत्र चित्तं न कर्तव्यमेवं विष्णुः प्रभाषते ॥

ಚಿನ್ನಾದಿ ಧನ, ರತ್ನಗಳು, ಯೌವನಸ್ಥ ಕಾಮಿನಿ—ಇವುಗಳ ಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬಾರದು; ಹೀಗೆ ವಿಷ್ಣು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 73

एवं भूमे ततो दत्त्वा अर्घ्यं पाद्यं च कर्मणा ॥ क्षुरं गृहीत्वा यथान्यायमिमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

ಹೇ ಭೂಮೇ! ಹೀಗೆ ನಂತರ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾದ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಕ್ಷುರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 74

एवं सत्यं ततः कृत्वा ब्राह्मणा वीक्षणं पुनः॥ गुरुम् प्रसादयत्तत्र मन्त्रेण विधिनार्च्चयन्॥

ಈ ರೀತಿ ಸತ್ಯವ್ರತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತೆ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ ಗುರುವನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದರು।

Verse 75

मन्त्रः—गृह्णीष्व गन्धपात्राणि सर्वगन्धं सुखोचितम्॥ सर्ववैष्णवकं शुद्धं सर्वसंसारमोक्षणम्॥

ಮಂತ್ರ—ಹೇ (ದೇವಿ), ಸುಗಂಧದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸು—ಸುಖಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸಮಸ್ತ ಸುಗಂಧ. ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಷ್ಣವ, ಶುದ್ಧ, ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಸಂಸಾರಬಂಧನದಿಂದ ಮೋಕ್ಷ ನೀಡುವುದು.