Adhyaya 117: The Thirty-Two Offenses: Rules of Purity and Proper Conduct in Worship

Verse 1

अथ द्वात्रिंशदपराधाः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु भद्रे महाश्चर्यमाहारविधिनिश्चयम् ॥ आहारं चाप्यनाहारं तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

ಇದೀಗ ಮುವತ್ತೆರಡು ಅಪರಾಧಗಳು (ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತವೆ)। ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಆಹಾರವಿಧಿಯ ಈ ಮಹಾಶ್ಚರ್ಯಕರ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಕೇಳು; ಹೇ ವಸುಂಧರೇ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಅನಾಹಾರವೇನು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಕೇಳು।

Verse 2

भुञ्जानो याति चाश्नाति मम योगाय माधवि ॥ अशुभं कर्म कृत्वापि पुरुषो धर्ममाश्रितः ॥

ಹೇ ಮಾಧವಿ! ನಿಯಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು ನನ್ನ ಯೋಗಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಾ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅಶುಭ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಪುರುಷನು ಧರ್ಮಾಶ್ರಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

आहारं चैव धर्मज्ञ उपभुञ्जीत नित्यशः ॥ सर्वे चात्रैव कर्मण्याः व्रीहयः शालयस्तथा ॥

ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ನಿತ್ಯವೂ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಉಪಯೋಗಯೋಗ್ಯ—ವ್ರೀಹಿ ಧಾನ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಲಿ ಅಕ್ಕಿಯೂ ಸಹ।

Verse 4

अकर्मण्यानि वक्ष्यामि येन भोज्यंति मां प्रति ॥ तेन वै भुक्तमार्गेण अपराधो महौजसः ॥

ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿತವಾದ ಭೋಜ್ಯವನ್ನು ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಭುಂಜಿಸುವ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಆ ಭೋಜನಮಾರ್ಗದಿಂದಲೇ ಮಹಾಬಲವಾದ ಗಂಭೀರ ಅಪರಾಧ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 5

प्रथमं चापराधान्नं न रोचेत मम प्रियॆ ॥ भुक्त्वा तु परकीयान्नं तत्परस्तन्निवर्तनः ॥

ಮೊದಲನೆಯದು—ಅಪರಾಧಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಅನ್ನವನ್ನು, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ, ಮೆಚ್ಚಬಾರದು. ಆದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಪರರ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿದ್ದರೆ, ನಂತರ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು.

Verse 6

द्वितीयस्त्वपराधोऽयं धर्मविघ्नाय वै भवेत् ॥ गत्वा मैथुनसंयोगं यो नु मां स्पृशते नरः ॥

ಇದು ಎರಡನೆಯ ಅಪರಾಧ; ಇದು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಘ್ನವಾಗುತ್ತದೆ—ಮೈಥುನಸಂಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಪುರುಷನಿಗೆ.

Verse 7

तृतीयमपराधं तु कल्पयामि वसुंधरे ॥ दृष्ट्वा रजस्वलां नारीमस्माकं यः प्रपद्यते ॥

ಹೇ ವಸುಂಧರೇ, ನಾನು ಮೂರನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ರಜಸ್ವಲೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ (ಪವಿತ್ರ ಆಚರಣೆಗೆ) ಪ್ರವೇಶಿಸುವವನು.

Verse 8

चतुर्थमपराधं तु दृष्टं नैव क्षपाम्यहम् ॥ स्पृष्ट्वा तु मृतकं चैव असंस्कारकृतं तु वै ॥

ನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಪರಾಧ—ಇದು ತಿಳಿದಾಗ—ನಾನು ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ: ಶವವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಿವತ್ತಾದ ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದೆ (ಅಸಂಸ್ಕಾರವಾಗಿ) ಕರ್ಮ ಮಾಡುವುದೂ.

Verse 9

पञ्चमं चापराधं च न क्षमामि वसुंधरे ॥ दृष्ट्वा तु मृतकं यस्तु नाचम्य स्पृशते तु माम् ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಐದನೇ ಅಪರಾಧವನ್ನೂ ನಾನು ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ: ಶವವನ್ನು ನೋಡಿ ಆಚಮನ ಮಾಡದೆ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ/ಪೂಜೆಗೆ ಸಮೀಪಿಸುವವನು ದೋಷಿ.

Verse 10

सप्तमं चापराधं तु कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु नीलेन वस्त्रेण प्रावृतो मां प्रपद्यते ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಏಳನೇ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನಾನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ: ನೀಲಿ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ನನ್ನ ಪೂಜೆಗೆ ಬರುವವನು.

Verse 11

अष्टमं चापराधं च कल्पयामि वसुंधरे ॥ ममैवार्च्छनकाले तु यस्त्वसमं प्रभाषते ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಎಂಟನೇ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನಾನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ: ನನ್ನ ಅರ್ಚನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಸಮ್ಯಕವಾಗಿ/ಅನುಚಿತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವನು ದೋಷಿ.

Verse 12

नवमं चापराधं तं न रोचामि वसुंधरे ॥ अविधानं तु यः स्पृष्ट्वा मामेव प्रतिपद्यते ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಪರಾಧ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ: ಅವಿಧಾನವಾಗಿ (ಶಾಸ್ತ್ರವಿರುದ್ಧವಾಗಿ) ಮಾಡಿ ಕೂಡ ನನ್ನ ಪೂಜೆಗೆ ಮುಂದಾಗುವವನು.

Verse 13

दशमश्चापराधोऽयं मम चाप्रियकारकः ॥ क्रुद्धस्तु यानि कर्माणि कुरुते कर्मकारकः ॥

ಇದು ಹತ್ತನೇ ಅಪರಾಧ; ಇದು ನನಗೆ ಅಪ್ರಿಯ: ಕೋಪದಲ್ಲಿರುವ ಕರ್ಮಕಾರ/ಪೂಜಾರಿ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಗಳು ದೋಷಕಾರಕವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 14

एकादशापराधं तु कल्पयामि वसुंधरे ॥ अकरण्यानि पुण्यानि यस्तु मामुपकल्पयेत् ॥

ಹೇ ವಸುಂಧರೇ! ನಾನು ಹನ್ನೊಂದನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಮಾಡಬಾರದ, ಅನುಚಿತ ಅಥವಾ ಅನಧಿಕೃತ ‘ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು’ ನನ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವವನು।

Verse 15

द्वादशं चापराधं तं कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु रक्तेन वस्त्रेण कौसुम्भेनोपगच्छति ॥

ಹೇ ವಸುಂಧರೇ! ನಾನು ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಕೌಸುಂಭ (ಕುಸುಂಭ) ಬಣ್ಣದಿಂದ ರಂಗಿಸಿದ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಪೂಜೆಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನು।

Verse 16

त्रयोदशं चापराधं कल्पयामि वसुंधरे ॥ अन्धकारे च मां देवि यः स्पृशेत कदाचन ॥

ಹೇ ವಸುಂಧರೇ! ನಾನು ಹದಿಮೂರನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಹೇ ದೇವಿ, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವವನು।

Verse 17

चतुर्द्दशापराधं तु कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु कृष्णेन वस्त्रेण मम कर्माणि कारयेत् ॥

ಹೇ ವಸುಂಧರೇ! ನಾನು ಹದಿನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಕಪ್ಪು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳು/ಅನುಷ್ಠಾನಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಸುವವನು।

Verse 18

अपराधं पञ्चदशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ अधौतेन तु वस्त्रेण यस्तु मामुपकल्पयेत् ॥

ಹೇ ವಸುಂಧರೇ! ನಾನು ಹದಿನೈದನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ—ತೊಳೆಯದ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ನನ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆ/ಉಪಚಾರ ಮಾಡುವವನು।

Verse 19

अपराधं सप्तदशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु मात्स्यानि मांसानि भक्षयित्वा प्रपद्यते ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ, ನಾನು ಹದಿನೇಳನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ಮೀನು ಮತ್ತು ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನು।

Verse 20

अष्टादशापराधं च कल्पयामि वसुंधरे ॥ जालपादं भक्षयित्वा यस्तु मामुपसर्पति ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ, ನಾನು ಹದಿನೆಂಟನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನೂ ವಿಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ಜಾಲಪಾದವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನು।

Verse 21

एकोनविंशापराधं कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु मे दीपकं स्पृष्ट्वा मामेव प्रतिपद्यते ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ, ನಾನು ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನ ದೀಪವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನಂತರ ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಸಮೀಪಿಸುವವನು।

Verse 22

विंशकं चापराधं तं कल्पयामि वरानने ॥ श्मशानं यस्तु वै गत्वा मामेव प्रतिपद्यते ॥

ಓ ವರಾನನೇ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ವಿಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ಶ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಂತರ ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಸಮೀಪಿಸುವವನು।

Verse 23

एकविंशापराधं तं कल्पयामि वसुंधरे ॥ पिण्याकं भक्षयित्वा तु यो मामेवाभिगच्छति ॥

ಓ ವಸುಂಧರೇ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ವಿಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ಪಿಣ್ಯಾಕ (ಎಣ್ಣೆಕೇಕ್) ಭಕ್ಷಿಸಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನು।

Verse 24

द्वाविंशं चापराधं तं कल्पयामि प्रिये सदा ॥ यस्तु वाराहमांसानि प्रापणेनोपपादयेत् ॥

ಪ್ರಿಯೆ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಸದಾ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಯಾರು ಖರೀದಿ/ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ ವರಾಹಮಾಂಸವನ್ನು ಪಡೆದು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ.

Verse 25

अपराधं त्रयोविंशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ सुरां पीत्वा तु यो मर्त्यः कदाचिदुपसर्पति ॥

ವಸುಂಧರೆ, ನಾನು ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತೇನೆ—ಸುರಾ (ಮದ್ಯ) ಕುಡಿದು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವ ಮನುಷ್ಯ.

Verse 26

अपराधं चतुर्विंशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ यः कुसुम्भं च मे शाकं भक्षयित्वोपचक्रमे ॥

ವಸುಂಧರೆ, ನಾನು ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಕುಸುಂಭ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಶಾಕವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ ನಂತರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವವನು.

Verse 27

अपराधं पञ्चविंशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ परप्रावरणेनैव यस्तु मामुपसर्पति ॥

ವಸುಂಧರೆ, ನಾನು ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತೇನೆ—ಇತರರ ಆವರಣ/ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವವನು.

Verse 28

सप्तविंशं चापराधं कल्पयामि गुणान्विते ॥ उपानहौ च प्रपदे तथा वापीं च गच्छति

ಗುಣಾನ್ವಿತೆ, ನಾನು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಪಾದರಕ್ಷೆ ಧರಿಸಿ ಪ್ರಪದ (ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳ)ಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ವಾಪಿ/ಬಾವಿಗೆ ಹೋಗುವವನು.

Verse 29

अपराधं त्वष्टविंशं कल्पयामि गुणान्विते ॥ शरीरं मर्द्दयित्वा तु यो मामाप्नोति माधवि

ಹೇ ಗುಣವತೀ ಮಾಧವಿ! ನಾನು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅನುಚಿತವಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ಮರ್ಧಿಸಿ/ಮಾಲಿಶ್ ಮಾಡಿ ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವವನು।

Verse 30

एकोनविंशापराधो न स स्वर्गेषु गच्छति ॥ अजीर्णेन समाविष्टो यस्तु मामुपगच्छति

ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದವನು ಸ್ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ—ಅಜೀರ್ಣದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವವನು.

Verse 31

त्रिंशकं चापराधं तं कल्पयामि यशस्विनि ॥ गन्धपुष्पाण्यदत्त्वा तु यस्तु धूपं प्रयच्छते

ಹೇ ಯಶಸ್ವಿನಿ! ನಾನು ಮೂವತ್ತನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತೇನೆ—ಗಂಧಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸದೆ ಧೂಪವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅರ್ಪಿಸುವವನು.

Verse 32

एकत्रिंशं चापराधं कल्पयामि मनस्विनि ॥ विना भेर्यादिशब्देन द्वारस्योद्धाटनं मम

ಹೇ ಮನಸ್ವಿನಿ! ನಾನು ಮೂವತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಪರಾಧವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತೇನೆ—ಭೇರಿ ಮೊದಲಾದ ವಾದ್ಯಶಬ್ದವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ದ್ವಾರವನ್ನು ತೆರೆಯುವುದು.

Verse 33

महापराधं जनीयाद्द्वात्रिंशं तं मम प्रिये ॥ अन्यच्च शृणु वक्ष्यामि दृढव्रतमनुत्तमम्

ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ! ಮೂವತ್ತೆರಡನೆಯದನ್ನು ಮಹಾ ಅಪರಾಧವೆಂದು ತಿಳಿ. ಇನ್ನೂ ಕೇಳು—ನಾನು ಅನುತ್ತಮ ದೃಢವ್ರತವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು.

Verse 34

कृत्वा चावश्यकं कर्म मम लोकं च गच्छति ॥ नित्ययुक्तश्च शास्त्रज्ञो मम कर्मपरायणः

ಅವಶ್ಯಕವಾದ ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ; ನಿತ್ಯ ಸಂಯಮಿಯೂ, ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನೂ, ನನ್ನ ವಿಧಿತ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 35

अहिंसापरमश्चैव सर्वभूतदया परः ॥ सामान्यश्च शुचिर्दक्षो मम नित्यं पथि स्थितः

ಅಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಪರಮವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಮೇಲೆ ದಯೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ—ಸಮಭಾವಿ, ಶುಚಿ, ದಕ್ಷನಾಗಿ—ಅವನು ನಿತ್ಯ ನನ್ನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

निगृह्य चेन्द्रियग्राममपराधविवर्जितः ॥ उदारो धार्मिकश्चैव स्वदारेषु सुनिष्ठितः

ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಅಪರಾಧವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ—ಉದಾರನೂ ಧಾರ್ಮಿಕನೂ ಆಗಿ, ತನ್ನ ಸ್ವದಾರ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಷ್ಠನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 37

आचार्यभक्ता देवेषु भक्ता भर्तरि वत्सला ॥ संसारेष्वपि वर्तन्ती गच्छन्ती त्वग्रतो यदि

ಅವಳು ಆಚಾರ್ಯಭಕ್ತಳಾಗಿ, ದೇವಾರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಳಾಗಿ, ಪತಿಯ ಮೇಲೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿಟ್ಟವಳಾಗಿ—ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಮર્યಾದೆಯಿಂದ ನಡೆದು—ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರೆ ಅವಳು ನಿಮ್ಮಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 38

मम लोकस्थिताऽ सा वै भर्त्तारं प्रसमीक्षते॥ पुरुषो यदि मद्भक्तः स्त्रियां त्यक्त्वा च गच्छति॥

ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೊರಟುಹೋದರೆ,

Verse 39

स ततोऽत्र प्रतीक्षेत भार्यां भर्त्तरि वत्सलाम्॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्मणां कर्म चोत्तमम्॥

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಪತಿಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿರುವ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕಾಯಬೇಕು. ಇನ್ನೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುವೆನು—ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಕರ್ಮವನ್ನು.

Verse 40

ऋषयो मां न पश्यन्ति मम कर्मपथे स्थिताः॥ द्रष्टव्या मम लोकेषु ऋषयोऽपि वरानने॥

ನನ್ನ ಕರ್ಮಪಥದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಋಷಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ, ಓ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ, ಋಷಿಗಳೂ ದರ್ಶನೀಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 41

किं पुनर्मानुषा ये च मम कर्मव्यवस्थिताः॥ अन्यदेवेषु ये भक्ताः मूढा वै पापचेतसः॥

ಹಾಗಾದರೆ ಮಾನವರ ವಿಷಯವೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ನನ್ನ ವಿಧಿಸಿದ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು. ಇತರ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರಾದವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಪಾಪಚೇತನರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 42

मम मायाविमूढास्तु न प्रपद्यन्ति माधवि॥ मां तु ये वै प्रपद्यन्ते मोक्षकामा वसुन्धरे॥

ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದವರು, ಓ ಮಾಧವೀ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗುವವರು, ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವವರು.

Verse 43

तानहं भावसंसिद्धान्बुद्ध्वा संविभजामि वै॥ येन त्वं परया शक्त्या धारितासि मया धरे॥

ಅವರನ್ನು ಭಾವದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧರಾದವರು ಎಂದು ತಿಳಿದು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ (ಫಲ/ಅನುಗ್ರಹ) ಹಂಚಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಓ ಧರೆಯೇ, ಯಾವ ಪರಮಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಧಾರಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೋ ಅದರಿಂದಲೇ.

Verse 44

तेनेदं कथितं देवि आख्यानं धर्मसंयुतम्॥ पिशुनाय न दातव्यं न च मूर्खाय माधवि॥

ಹೇ ದೇವಿ, ಧರ್ಮಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಈ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು. ಹೇ ಮಾಧವಿ, ಇದನ್ನು ನಿಂದಕನಿಗೂ ಮೂರ್ಖನಿಗೂ ಕೊಡಬಾರದು.

Verse 45

ततो न चोपदिष्टाय न शठाय प्रदापयेत॥ नादीक्षिताय दातव्यं नोपसर्प्याय यत्नतः॥

ಆದುದರಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಉಪದೇಶ ಪಡೆಯದವನಿಗೂ ಶಠನಿಗೂ ಇದನ್ನು ಕೊಡಬಾರದು. ದೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದವನಿಗೂ, ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸದವನಿಗೂ ನೀಡಬಾರದು.

Verse 46

एतत्ते कथितं देवि मम धर्मं महौजसम्॥ सर्वलोकहितार्थाय किमन्यत्परिपृच्छसि॥

ಹೇ ದೇವಿ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಹೌಜಸ್ವಿಯಾದ ನನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳುತ್ತೀಯೆ?

Verse 47

षष्ठं तं चापराधं वै न क्षमामि वसुंधरे॥ ममार्चनस्य काले तु पुरीषं यस्तु गच्छति॥

ಹೇ ವಸುಂಧರೆ, ಆ ಆರನೆಯ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನಾನು ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ: ನನ್ನ ಅರ್ಚನೆ ನಡೆಯುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಲವಿಸರ್ಜನೆಗೆ ಹೋಗುವವನು.

Verse 48

षोडशं त्वपराधानां कल्पयामि वरानने ॥ स्वयमन्नं तु यो ह्ययादज्ञानादपि माधवि ॥

ಹೇ ವರಾನನೆ, ಅಪರಾಧಗಳಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರನೆಯದನ್ನು ನಾನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಮಾಧವಿ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಲಾದರೂ ಯಾರು ಒಬ್ಬನೇ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾನೋ (ಯಥಾವಿಧಿ ಹಂಚಿಕೆ/ಕ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ), ಅದು ಅಪರಾಧವೆಂದು ಎಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

अपराधेषु षड्विंशं कल्पयामि वसुन्धरे ॥ नवान्नं यस्तु भक्षेत न देवान्न पितॄन् यजेत् ॥

ಹೇ ವಸುಂಧರೇ, ಅಪರಾಧಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತಾರನೆಯದು ಇದು—ಹೊಸಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವವನು ದೇವಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಪಿತೃತರ್ಪಣಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 50

शास्त्रज्ञः कुशलश्चैव मम कर्मपरायणः ॥ चातुर्वर्ण्यस्य मे भद्रे सन्मार्गेषु व्यवस्थितः ॥

ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನಾಗಿ ಕುಶಲನಾಗಿ, ನನ್ನ ವಿಧಿತ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ—ಹೇ ಭದ್ರೇ—ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸನ್ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 51

शठाय च न दातव्यं नास्तिकाय न माधवि ॥ वर्जयित्वा भागवतं मम कर्मपरायणम् ॥

ಹೇ ಮಾಧವೀ, ಶಠನಿಗೂ ನಾಸ್ತಿಕನಿಗೂ ದಾನ ಕೊಡಬಾರದು; ಆದರೆ ನನ್ನ ವಿಧಿತ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಮಾತ್ರ (ವಿಶೇಷವಾಗಿ) ದಾನ ಕೊಡಬೇಕು।