
Lavaṇadhenu-dāna-māhātmya
Ritual-Manual (Dāna-vidhi / Merit Discourse)
ವರಾಹ–ಪೃಥಿವೀ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಹೋತಾ ಲವಣಧೇನು-ದಾನ (ಉಪ್ಪಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ಗೋದಾನ)ದ ವಿಧಿ ಮತ್ತು ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹದಿನಾರು ಪ್ರಸ್ಥ ಉಪ್ಪಿನಿಂದ ಹಸುವನ್ನು ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ ಮತ್ತು ಕುಶದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಕರು ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಕೊಂಬು ಮತ್ತು ಬಾಯಿಗೆ ಚಿನ್ನ, ಗೊರಸುಗಳಿಗೆ ಬೆಳ್ಳಿ; ಮುಖಕ್ಕೆ ಬೆಲ್ಲ, ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ಹಣ್ಣು, ನಾಲಿಗೆಗೆ ಸಕ್ಕರೆ, ಮೂಗಿಗೆ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ರತ್ನ, ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಎಲೆ, ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಿಗೆ ಚಂದನ, ತೊಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಇತ್ಯಾದಿ ದ್ರವ್ಯನ್ಯಾಸ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪುಷ್ಪ-ಧೂಪಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಯೋಗ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡಬೇಕು; ಗ್ರಹಣ, ಸಂಕ್ರಾಂತಿ, ವ್ಯತೀಪಾತ, ಅಯನ ಶುಭಕಾಲಗಳು. ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ರುದ್ರರೂಪ ದಾನವೆಂದು ಹೇಳಿ ಶುದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ರುದ್ರಲೋಕಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಫಲವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದೆ.
Verse 1
अथ लवणधेनुदानमाहात्म्यम् ॥ होतोवाच ॥ लवणधेनुं प्रवक्ष्यामि तां निबोध नृपोत्तम ॥ षोडशप्रस्थसंयुक्तां धेनुं कृत्वा तु मानवः ॥
ಇದೀಗ ‘ಲವಣಧೇನು’ ದಾನದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೋತೃ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಲವಣಧೇನು ವಿಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ. ಮನುಷ್ಯನು ಹದಿನಾರು ಪ್ರಸ್ಥ ಲವಣಯುಕ್ತ ಧೇನುವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ (ಮುಂದಿನ ವಿಧಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು).
Verse 2
अनुलिप्ते महीपृष्ठे कृष्णाजिनकुशोत्तरे ॥ धेनुं लवणमयीं कृत्वा षोडशप्रस्थसंयुताम् ॥
ಅನುಲಿಪ್ತವಾಗಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ, ಮೇಲಾಗಿ ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ ಮತ್ತು ಕುಶವನ್ನು ಹಾಸಿ, ಹದಿನಾರು ಪ್ರಸ್ಥ ಲವಣಯುಕ್ತ ಲವಣಮಯ ಧೇನುವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು.
Verse 3
वत्सं चतुर्भी राजेन्द्र इक्षुपादांश्च कारयेत् ॥ सुवर्णमुखशृङ्गाणि खुरा रौप्यमयास्तथा ॥
ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನಾಲ್ಕು (ಭಾಗಗಳಿಂದ) ಯುಕ್ತವಾದ ಕರುವನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಬ್ಬಿನ ದಂಡಗಳಿಂದ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಮುಖ ಮತ್ತು ಕೊಂಬುಗಳು ಚಿನ್ನದಾಗಿರಲಿ; ಖುರಗಳು ಬೆಳ್ಳಿಯವಾಗಿರಲಿ.
Verse 4
मुखं गुडमयं तस्या दन्ताः फलमया नृप ॥ जिह्वां शर्करया राजन् घ्राणं गन्धमयं तथा ॥ नेत्रे रत्नमये कुर्यात् कर्णौ पत्रमयौ तथा ॥ श्रीखण्डमयकोष्ठौ च नवनीतमयाः स्तनाः ॥
ಹೇ ನೃಪ, ಅದರ ಮುಖವನ್ನು ಬೆಲ್ಲದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೇ ರಾಜನ್, ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಸಕ್ಕರೆಯಿಂದ, ಮೂಗನ್ನು ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ರತ್ನಮಯವಾಗಿ, ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ಪಾರ್ಶ್ವಗಳು ಶ್ರೀಖಂಡ (ಚಂದನ)ಮಯವಾಗಲಿ; ಸ್ತನಗಳು ನವনীত (ಬೆಣ್ಣೆ)ಮಯವಾಗಲಿ.
Verse 5
सूत्रपुच्छां ताम्रपृष्ठां दर्भरोमां पयस्विनीम् ॥ कांस्योपदोहां राजेन्द्र घण्टाभरणभूषिताम् ॥
ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅದರ ಬಾಲವನ್ನು ನೂಲಿನಿಂದ, ಬೆನ್ನನ್ನು ತಾಮ್ರದಿಂದ, ರೋಮಗಳನ್ನು ದರ್ಭ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ‘ಪಯಸ್ವಿನಿ’ (ಹಾಲು ಕೊಡುವವಳು) ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಹಾಲು ಕರೆಯುವ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಕಾಂಸ್ಯದಿಂದ ಮಾಡಿ, ಗಂಟೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಬೇಕು.
Verse 6
सुगन्धपुष्पधूपैश्च पूजयित्वा विधानतः ॥ आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥
ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಧೂಪದಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ವಸ್ತ್ರಯುಗ್ಮದಿಂದ ಆವರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।
Verse 7
नक्षत्रग्रहपीडां च सर्वकालं प्रदापयेत् ॥ ग्रहणे वाथ संक्रान्तौ व्यतीपाते तथायने ॥
ನಕ್ಷತ್ರ-ಗ್ರಹಪೀಡೆಗಳ ಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ಈ ದಾನವನ್ನು ಸದಾ ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗ್ರಹಣ, ಸಂಕ್ರಾಂತಿ, ವ್ಯತೀಪಾತ ಮತ್ತು ಅಯನಕಾಲದಲ್ಲಿ।
Verse 8
द्विजाय साधुवृत्ताय वेदवेदाङ्गवेदिने ॥ द्विजाय साधुवृत्ताय कुलीनाय च धीमते ॥
ಸದ್ವೃತ್ತನಾಗಿ ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ ದ್ವಿಜನಿಗೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸದ್ವೃತ್ತ, ಕುಲೀನ ಮತ್ತು ಧೀಮಂತ ದ್ವಿಜನಿಗೆ (ಇದು) ನೀಡಬೇಕು।
Verse 9
वेदवेदाङ्गविदुषे श्रोत्रियायाहिताग्नये ॥ ईदृशाय प्रदातव्या तथाऽमत्सरिणे नृप ॥
ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತನಾದ, ಶ್ರೋತ್ರಿಯನಾದ, ಆಹಿತಾಗ್ನಿಯನಾದವನಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು; ಅಂತಹವನಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅಸೂಯಾರಹಿತನಿಗೆ—ಹೇ ನೃಪ—ಈ ದಾನ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ।
Verse 10
आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन दक्षिणां कंबलं ददेत ॥ पूर्वोक्तेन विधानेन स्वशक्त्या कनकेन तु
ವಸ್ತ್ರಯುಗ್ಮದಿಂದ ಆವರಿಸಿ, ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಕಂಬಳವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಚಿನ್ನವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು।
Verse 11
ब्राह्मणं पूज्य विधिवत्पूर्वोक्तविधिना नृप ॥ सदक्षिणं च गोपुच्छं दत्त्वा ब्राह्मणहस्तके
ಹೇ ನೃಪಾ! ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಡನೆ ಗೋವಿನ ಬಾಲವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ದಾನಮಾಡಿ…
Verse 12
इमं मन्त्रं समुच्चार्य ततस्तां प्रतिपादयेत् ॥ इमां गृहीण भो विप्र रुद्ररूपां नमोऽस्तु ते
ನಂತರ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಅವಳನ್ನು (ದಾನವಾಗಿ) ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು— “ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ಇವಳು ರುದ್ರರೂಪಿಣಿ. ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.”
Verse 13
रसज्ञा सर्वभूतानां सर्वदेवनमस्कृता ॥ कामं पूरय मे देवि रुद्ररूपे नमोऽस्तु ते
ಹೇ ದೇವಿ! ಸರ್ವಭೂತಗಳ ರಸವನ್ನು ಅರಿತವಳೇ, ಸರ್ವದೇವರಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತಳೇ— ನನ್ನ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಮಾಡು. ಹೇ ರುದ್ರರೂಪಿಣಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
Verse 14
दत्त्वा धेनुं तु लवणेनैकाहं चैव तिष्ठति ॥ स्वयं त्रिरात्रं विप्रेण तथैव लवणाशिना
ಧೇನುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಒಂದು ದಿನ ಲವಣದೊಂದಿಗೆ ನಿಯಮ ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ತಾನೂ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು ಲವಣಾಹಾರಿಯಾಗಿ ಇರಬೇಕು.
Verse 15
सहस्रेण शतेनाथ स्वशक्त्या कनकेन तु ॥ दत्त्वेमां स्वर्गमाप्नोति यत्र देवो वृषध्वजः
ನಂತರ ಸಾವಿರ ಮತ್ತು ನೂರಿನೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕನಕವನ್ನೂ ನೀಡಿ ಈ ದಾನ ಮಾಡಿದವನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ— ಅಲ್ಲಿ ವೃಷಧ್ವಜ ದೇವ (ಶಿವ) ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದಾನೆ.
Verse 16
य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वापि मानवः ॥ मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं च गच्छति
ಯಾರು ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರವಣಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಪಠಣ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ಮಾನವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.
Verse 17
इष्ट्वा चैवं च मन्त्रं तु पुच्छदेशोपविश्य च ॥ छत्रकोपानहौ देये मुद्रिकाकर्णमात्रकैः
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ, ಪುಚ್ಛದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಮುದ್ರಿಕೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಣಾಭರಣವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು.
The text frames regulated gifting (dāna) as a disciplined social-ethical act: resources are intentionally assembled, symbolically mapped onto a ‘cow’ form, and transferred to a qualified recipient. The internal logic emphasizes right procedure (vidhi), right recipient (pātra), and right timing (kāla) as mechanisms for purification and social order.
The chapter specifies performance or intensified giving during grahaṇa (eclipse), saṅkrānti (solar ingress), vyatīpāta (an auspicious/inauspicious astronomical yoga), and ayana (solstitial turning points). It also mentions continual appeasement for nakṣatra-graha pīḍā (astral afflictions).
Although not explicitly ecological, the rite can be read as a terrestrial-balance motif: substances drawn from agrarian and mineral domains (salt, sugar, ghee, metals, fragrances) are ritually re-ordered into a non-violent substitute ‘cow’ and redistributed. This models a managed circulation of materials—an early ethical economy of resources—compatible with the Varāha–Pṛthivī frame of maintaining worldly stability through regulated conduct.
No dynastic lineages are named. The narrative addresses a ruler (nṛpa/nṛpottama/rājendra) and specifies recipient categories: brāhmaṇa characterized as sādhuvṛtta, kulīna, dhīmat, vedavedāṅgavid, śrotriya, and āhitāgni. Rudra (vṛṣadhvaja) is invoked as the theological referent in the mantra and stated destination (Rudra-loka).
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.