येषां भवालये प्राणा गता वै वरवर्णिनि । धन्यानामपि धन्यास्ते देवानामपि देवताः
yeṣāṃ bhavālaye prāṇā gatā vai varavarṇini | dhanyānāmapi dhanyāste devānāmapi devatāḥ
ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ! ಭವನ ಆಲಯದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಪ್ರಾಣ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೋ, ಅವರು ಧನ್ಯರಲ್ಲಿ ಪರಮಧನ್ಯರು—ದೇವರಲ್ಲಿ ದೇವತೂಲ್ಯರು.
Narrator (addressing a female interlocutor: varavarṇinī)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra (Bhava-gṛha/ālaya)
Type: kshetra
Listener: Varavarṇinī (a addressed ‘fair one’; likely Pārvatī/Devī in Śiva–Devī dialogue frame)
Scene: A serene Śaiva shrine in Vastrāpatha; a devotee’s last breath offered at Bhava’s abode, with subtle divine attendants and a luminous liṅga radiating grace.
Departure of prāṇa in a supremely sacred Śaiva space is exalted as an extraordinary culmination of dharma and devotion.
Bhavālaya within Vastrāpatha-kṣetra—the abode/temple of Bhava (Śiva).
No explicit ritual; the emphasis is on being in Bhava’s abode at life’s end (anta-kāla) as a supreme blessing.