Adhyaya 95

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे लिंगं मृत्युञ्जयेश्वरम् । तस्यैव वह्नि कोणस्थं धनुषां दशके स्थितम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವರಾರೋಹೆ! ನಂತರ ‘ಮೃತ್ಯುಂಜಯೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಲಿಂಗದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅದು ಅದೇ ಸ್ಥಳದ ಅಗ್ನಿಕೋಣದಲ್ಲಿ (ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ) ಹತ್ತು ಧನು ದೂರದಲ್ಲಿದೆ।

Verse 2

पश्चिमे सागरादित्यात्स्थितं धनुश्चतुष्टये । पापघ्नं सर्वजन्तूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि

ಸಾಗರಾದಿತ್ಯನ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಅದು ನಾಲ್ಕು ಧನು ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ದರ್ಶನದಿಂದಲೂ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಲೂ ಅದು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 3

पूर्वे युगे समाख्यातं नाम नन्दीश्वरेति च । यत्र तप्तं तपो घोरं नन्दिनाम्ना गणेन मे

ಪೂರ್ವಯುಗದಲ್ಲಿ ಇದು ‘ನಂದೀಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗಣನಾದ ನಂದಿನನು ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं नित्यं पूजापरेण च । तत्र जप्तो महामन्त्रो मृत्युञ्जय इति श्रुतः

ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಅವನು ನಿತ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಜಪಿಸುವ ಮಹಾಮಂತ್ರ ‘ಮೃತ್ಯುಂಜಯ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 5

कोटीनां नियुतं देवि ततस्तुष्टो महेश्वरः । ददौ गणेशतां तस्य मुक्तिं सामीप्यगां तथा

ದೇವಿ, ಕೋಟಿ-ನಿಯುತ ಪೂರ್ಣವಾದ ಬಳಿಕ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು. ಅವನಿಗೆ ಶಿವಗಣತ್ವವನ್ನೂ, ಪ್ರಭುವಿನ ಸಾಮೀಪ್ಯ ನೀಡುವ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 6

मृत्युञ्जयेन मन्त्रेण तस्य तुष्टो यतो हरः । तेन मृत्युञ्जयेशेति ख्यातं लिंगं धरातले

ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಹರ (ಶಿವ) ಅವನ ಮೇಲೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ಮೃತ್ಯುಂಜಯೇಶ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಯಿತು.

Verse 7

यस्तं पूजयते भक्त्या पश्येद्वा भावितात्मवान् । नाशयेत्तस्य पापानि सप्तजन्मार्जितान्यपि

ಯಾರು ಅದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅಥವಾ ಶುದ್ಧಭಾವದಿಂದ ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೋ—ಅವರ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪಗಳನ್ನೂ (ಪ್ರಭು) ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

स्नापयेत्पयसा लिंगं दध्ना घृतयुतेन च । मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत्

ಲಿಂಗವನ್ನು ಹಾಲಿನಿಂದ ಸ್ನಾಪಿಸಬೇಕು; ತುಪ್ಪ ಮಿಶ್ರಿತ ಮೊಸರಿನಿಂದಲೂ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಜೇನು ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿನ ರಸದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಲೇಪಿಸಬೇಕು.

Verse 9

कर्पूरोशीर मिश्रेण मृगनाभिरसेन च । चन्दनेन सुगन्धेन पुष्पैः संपूजयेत्ततः

ನಂತರ ಸುಗಂಧ ಚಂದನದಿಂದ, ಕರ್ಪೂರ-ಉಶೀರ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದ, ಮೃಗನಾಭಿ (ಕಸ್ತೂರಿ) ರಸದಿಂದ ಹಾಗೂ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಂಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 10

दद्याद्धूपं पुरो देवि ततो देवस्य चागुरुम् । वस्त्रैः संपूज्य विविधैरात्मवित्तानुसारतः

ಓ ದೇವಿ, ಮೊದಲು ಧೂಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ದೇವರಿಗೆ ಸುಗಂಧ ಅಗುರುವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು. ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ ವಿವಿಧ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 11

नैवेद्यं परमान्नं च दत्त्वा दीपसमन्वितम् । अष्टांगं प्रणिपातं च ततः कार्यं च भक्तितः

ದೀಪದೊಂದಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನ್ನ—ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಅಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು; ಆಮೇಲೆ ಉಳಿದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 12

हेमदानं प्रदातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे

ವೇದಪಾರಂಗತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಣದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

Verse 13

एवं यात्रा भवेत्तस्य शास्त्रोक्ता नात्र संशयः । एवं कृत्वा नरो देवि लभते जन्मनः फलम्

ಇದೆಯೇ ಅವನ ಯಾತ್ರೆ; ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವೇ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೇ ದೇವಿ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ ನರನು ಜನ್ಮದ ಸತ್ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

इति संक्षेपतः प्रोक्तं मृत्युञ्जयमहोदयम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां सर्वकामफलप्रदम्

ಇಂತೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಮೃತ್ಯುಂಜಯನ ಮಹೋದಯವು ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳ ಪಾಪನಾಶಕನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಕಾಮನೆಗಳಿಗೆ ಫಲಪ್ರದಾತನು.

Verse 95

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये मृत्युञ्जयमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿನ ಏಕಾದಶರುದ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಾಂತರ್ಗತ ‘ಮೃತ್ಯುಂಜಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನಂ’ ಎಂಬ ತೊಂಬತ್ತೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.