Adhyaya 66

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगमर्घ्येश्वरमिति श्रुतम् । उत्तरे तु विशालाक्ष्या नातिदूरे व्यवस्थितम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ‘ಅರ್ಘ್ಯೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಮಹಾಲಿಂಗದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅದು ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿಯ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಅತಿ ದೂರವಲ್ಲದೆ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि सुरगन्धर्वपूजितम् । यदा देवी समायाता वडवानलधारिणी

ಈ ಲಿಂಗವು ಮಹಾಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ; ದೇವತೆಗಳೂ ಗಂಧರ್ವರೂ ಪೂಜಿಸುವುದು. ವಡವಾನಲವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ದೇವಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದಾಗ…

Verse 3

प्रभासक्षेत्रमासाद्य दृष्ट्वा तत्र महोदधिम् । अर्घ्यं दत्तवती तत्र विधिना तन्महोदधेः

ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಹೋದಧಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಅವಳು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆ ಮಹಾಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಳು.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महल्लिंगं संपूज्य विधिना ततः । प्रविवेशाथ देवेशि स्नानार्थं च महोदधौ

ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಅವಳು ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಹೋದಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.

Verse 5

यस्मादर्घ्यं पुरा दत्त्वा पश्चा दीशः प्रतिष्ठितः । तेनार्घ्येशेति विख्यातं लिंगं पापप्रणाशनम्

ಹಿಂದೆ ಮೊದಲು ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಯಿತು; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಲಿಂಗವು ‘ಅರ್ಘ್ಯೇಶ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಯಿತು—ಪಾಪನಾಶಕ.

Verse 6

पंचामृतेन संस्नाप्य विधिना यस्तमर्चयेत् । सप्तजन्मानि देवेशि स विद्यामधिगच्छति । सम्यक्छास्त्रप्रवक्ता च सर्वसंदेहवित्तमः

ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ಯಾರು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಂಚಾಮೃತದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಸತ್ಯವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸಮ್ಯಕ್ ವ್ಯಾಖ್ಯಾತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 66

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽर्घ्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಪ್ರಥಮ ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ದಲ್ಲಿ ‘ಅರ್ಘ್ಯೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಷಟ್ಷಷ್ಟಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।