Adhyaya 34

Verse 1

ईश्वर उवाच । सरस्वती वरं प्राप्य वरिष्ठं वडवानलात् । पुनस्तं सागरे क्षेप्तुमुद्यता सा मनस्विनी

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ವಾಡವಾನಲದಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ಮನಸ್ವಿನಿ ಸರಸ್ವತಿ ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಎಸೆಯಲು ಉದ್ಯತಳಾದಳು।

Verse 2

देवादेशात्प्रभासस्य पुरतः संस्थिता तदा । समुद्रमाहूय तदा वाडवार्पणकांक्षिणी

ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವಳು ಆಗ ಪ್ರಭಾಸದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು; ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ವಾಡವ (ಅಗ್ನಿ)ಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲು ಆಕಾಂಕ್ಷಿಸಿದಳು।

Verse 3

त्वमादिः सर्वदेवानां त्वं प्राणः प्राणिनां सदा । देवादेशाद्गृहाण त्वमागत्यार्णव वाडवम्

ನೀನೇ ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಆದಿ; ನೀನೇ ಸದಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪ್ರಾಣವಾಯು. ಆದಕಾರಣ ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಹೇ ಅರ್ಣವ (ಸಮುದ್ರ), ಬಂದು ವಾಡವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 4

एवं संचिंतितो देव्या यदासावंभसांपतिः । तथा जलात्समुत्तीर्य समायातो महाद्युतिः

ದೇವಿ ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದಾಗ, ಜಲಗಳ ಅಧಿಪತಿ (ಸಮುದ್ರ) ನೀರಿನಿಂದ ಮೇಲೇಳಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 5

तं दृष्ट्वा विस्मिता देवी दिव्यं विष्णुमिवापरम् । श्यामं कमलपत्राक्षं सागरं सुमनोरमम्

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ದೇವಿ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡಳು; ಅವನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ದಿವ್ಯ ವಿಷ್ಣುವಿನಂತೆ—ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ, ಕಮಲಪತ್ರಾಕ್ಷ, ಸ್ವಯಂ ಸಾಗರ, ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ।

Verse 6

विचित्रमाल्याभरणं चित्रवस्त्रानुलेपनम् । आपगाभिः सरूपाभिः स्त्रीरूपाभिः समावृतम्

ಅವನು ವಿಚಿತ್ರ ಮಾಲ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಚಿತ್ರವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಚಂದನಾದಿ ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತ; ಸಮರೂಪವಾದ ನದಿಗಳು ಸ್ತ್ರೀರೂಪ ಧರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದವು.

Verse 7

एवंविधं समालोक्य सा देवी ब्रह्मणः सुता । सरस्वती जलनिधिमुवाचेदं शुचिस्मिता

ಇಂತಹ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿ ಶುದ್ಧಸ್ಮಿತದಿಂದ ಜಲನಿಧಿ (ಸಮುದ್ರ)ನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 8

त्वमग्रजः सर्वभवोद्भवानां त्वं जीवितं जन्मवतां नराणाम् । तस्मात्सुराणां कुरु कार्यमिष्टं वह्निं गृहाण त्वमिहोपनीतम्

ನೀನು ಸಮಸ್ತ ಭವೋದ್ಭವರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಜನು; ಜನ್ಮಧಾರಿಗಳಾದ ನರರ ಜೀವಸ್ವರೂಪವೂ ನೀನೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರ ಇಷ್ಟಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು—ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿರುವ ಈ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 9

अत्रांतरे सोऽपि विमृश्य सर्वं कार्यं स्वबुद्ध्या किमिहोपपन्नम् । कृत्वाऽनलस्य ग्रहणं मयेदं कार्यं सुराणां विहितं भवेच्च

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನೂ ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಮರ್ಶಿಸಿದನು—ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಾರ್ಗ ಯುಕ್ತ? ‘ನಾನು ಈ ಅನಲವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ, ದೇವರು ವಿಧಿಸಿದ ಈ ಕಾರ್ಯ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನಿಂದಲೇ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.’

Verse 10

एवं चिंतयतस्तस्य ग्रहणं रुचितं ततः । वाडवाग्नेः समुद्रस्य सुरपीडाकृते यदा

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಅವನಿಗೆ ರುಚಿಸಿತು—ದೇವರ ಪೀಡೆ ನಿವಾರಣಾರ್ಥ ಸಮುದ್ರವು ವಾಡವಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕಾದಾಗ.

Verse 11

तदा तेन पुरःस्थेन देवी साभिहिता भृशम् । वाडवं संप्रयच्छैनं सुरशत्रुं सरस्वति

ಆಗ ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಅವನು ದೇವಿಯನ್ನು ಬಹಳ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು—‘ಹೇ ಸರಸ್ವತಿ, ದೇವಶತ್ರುವಾದ ಈ ವಾಡವವನ್ನು ನನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸು.’

Verse 12

ततस्तया प्रणम्याशु पितामहपुरःसरान् । चारणांश्चारुचित्रांग्या सरस्वत्या दिवि स्थितान्

ನಂತರ ಸುಂದರ-ವಿಚಿತ್ರಾಂಗಿಯಾದ ಸರಸ್ವತಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವಗಣಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ದಿವಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾದ ಚಾರಣರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು.

Verse 13

पुनश्च करसंस्थोऽसौ वाडवोऽभिहितस्तया । त्वमपो भक्षयस्वेति सुरैरुक्त इमा इति

ಮತ್ತೆ ಅವಳು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ್ದ ವಾಡವನಿಗೆ—“ಈ ನೀರನ್ನು ಪಾನಮಾಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು; ದೇವತೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೀಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ್ದರು।

Verse 14

एवमुक्त्वा समुद्रस्य तदा देव्या समर्प्पितः । वाडवोऽग्निः सरस्वत्या सुरादेशान्महाबलः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ದೇವೀ ಸರಸ್ವತಿ ದೇವತೆಗಳ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ವಾಡವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 15

तं समर्प्य ततस्तस्मि न्नदी भूत्वा सरस्वती । प्रविष्टा सागरं देवी नारदेश्वरमार्गतः

ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ ದೇವೀ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಾರ್ದೇಶ್ವರ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸಾಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು।

Verse 16

दैत्यसूदनसांनिध्ये दत्त्वार्घ्यं लवणांभसि । अर्घ्येश्वरं प्रतिष्ठाप्य दैत्यसूदन पश्चिमे

ದೈತ್ಯಸೂದನನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪುನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಅರ್ಘ್ಯೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ದೈತ್ಯಸೂದನನ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು।

Verse 17

ततोऽब्धिं संप्रविष्टा सा पंचस्रोता महानदी । स्वरूपेणैव सा पुण्या पुनः पुण्यतमाऽभवत्

ನಂತರ ಪಂಚಸ್ರೋತವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಆ ಮಹಾನದಿಯು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಸ್ವಭಾವತಃ ಪವಿತ್ರಳಾಗಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಮಯಳಾದಳು।

Verse 18

प्रभासक्षेत्रसंपर्कात्समुद्रस्य च संगमात् । सागरोऽपि समासाद्य सरस्वत्यास्तु वाडवम् । निर्धनो वै धनं प्राप्याचिन्तयत्क्व क्षिपाम्यहम्

ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಲೂ ಸಮುದ್ರಸಂಗಮದ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೂ ಸಾಗರವೂ ಸರಸ್ವತಿಯ ವಾಡವಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ಧನ ಪಡೆದ ದರಿದ್ರನು ‘ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಇಡಲಿ?’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುವಂತೆ ಅವನು ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 19

स तेनैव करस्थेन दीप्य मानेन सागरः । वह्निना शिखरस्थेन भाति मेरुरिवापरः

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಂತೆಯೇ ಕಾಣುವ ಆ ದೀಪ್ತವಾದ ಅಗ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಗರನು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಮೇರುಪರ್ವತದಂತೆ ಅವನು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 20

तं तथाविधमालोक्य तत्र ये जलचारिणः । यादोगणास्ते मुमुचुर्दाहभीता महास्वनम्

ಸಾಗರನು ಆ ಭಯಾನಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಜಲಚರರು—ಸಮುದ್ರಜೀವಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು—ದಹನಭಯದಿಂದ ಮಹಾನಾದವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು.

Verse 21

तं श्रुत्वा भैरवं शब्दमायातो दैत्यसूदनः । आह यादोगणान्सर्वान्मा भैष्ट सुमहाबलाः

ಆ ಭೈರವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೈತ್ಯಸೂದನನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಎಲ್ಲಾ ಸಮುದ್ರಜೀವಿಗಳ ಗುಂಪಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಮಹಾಬಲಿಗಳೇ, ಭಯಪಡಬೇಡಿ.”

Verse 22

यस्मादनेन प्रथमा आपो भक्ष्या न तत्रगाः । प्राणिनस्तन्न भेतव्यं भवद्भिस्तु ममाज्ञया

ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ನೀರು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಭಕ್ಷ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಯಪಡಬಾರದು—ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನೀವು ನಿರ್ಭಯರಾಗಿರಿ.

Verse 23

एवमुक्तस्तु कृष्णेन तूष्णींभूता जलेचराः

ಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಜಲಚರರೆಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾಗಿದರು.

Verse 24

तूष्णींभूतेषु सर्वेषु जलजेषु जलेश्वरम् । प्राहाच्युतः प्रक्षिप त्वमपां मध्ये तु वाडवम्

ಎಲ್ಲ ಜಲಜಗಳು ಮೌನವಾದಾಗ ಅಚ್ಯುತನು ಜಲಾಧಿಪತಿ ವರುಣನಿಗೆ—“ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಡವಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಎಸೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 25

अगाधेम्भसि तेनासौ निक्षिप्तो वाडवोऽनलः । वरुणेन पिबन्नास्ते तज्जलं सुमहाबलः

ಆ ವಾಡವಾಗ್ನಿ ಅಗಾಧ ಜಲದಲ್ಲಿ ನಿಕ್ಷಿಪ್ತವಾಯಿತು; ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಅದು ವರುಣನ ಮೂಲಕ ಆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಲೇ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.

Verse 26

तस्योच्छ्वासानिलोद्धूतं तत्तोयं सागराद्बहिः । निर्मर्यादेव युवतिरितश्चेतश्चधावति

ಅದರ ಉಚ್ಛ್ವಾಸದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ನೀರು ಸಾಗರದ ಹೊರಗೆ ಚಿಮ್ಮಿ, ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ ಯುವತಿಯಂತೆ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಓಡಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 27

अथ काले गते देवि शुष्यत्यंबु शनैःशनैः । विदित्वा क्षीयमाणास्ता अपो जलनिधिस्ततः

ನಂತರ, ದೇವಿ, ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ನೀರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಣಗತೊಡಗಿತು. ಆ ನೀರು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಜಲನಿಧಿಯಾದ ಸಾಗರನು ಆಗ ಆತಂಕಗೊಂಡನು.

Verse 28

आहैवं पुंडरीकाक्षमपः कुरु त्वमक्षयाः । अन्यथा सर्वनाशेन जलानां मामिहाग्रतः । भक्षयिष्यत्यसौ वह्निर्वाडवो हि जनार्द्दन

ಅವನು ಪದ್ಮನೇತ್ರನಾದ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು— “ಪ್ರಭೋ, ಈ ಜಲಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷಯವಾಗಿಸು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಆ ವಾಡವಾನಲ ಅಗ್ನಿ ಜಲಗಳ ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಕ್ಷಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ।”

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य समुद्रस्य तु भीषणम् । कृतं तदक्षयं तोयमा त्मनो भयनाशनम्

ಸಮುದ್ರದ ಆ ಭೀಕರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಂತನು ಜಲವನ್ನು ಅಕ್ಷಯವಾಗಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಬೆದರಿಸಿದ್ದ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದನು।

Verse 30

ज्ञात्वा सुराः सर्वमिदं विचेष्टितं कृत्यानलस्यास्य निबंधनं तथा । प्रलोभनं तोयपुरःसरा द्विषः पुपूजिरे केशवमत्र चारिणम्

ದೇವತೆಗಳು ಈ ಸಮಸ್ತ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿದರು— ಆ ಕೃತ್ಯಾನಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಜಲವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಶತ್ರುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಲೋಭಿಸಲಾಯಿತು— ಆಗ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೇಶವನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರು।

Verse 31

एवं सरस्वती प्राप्ता प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम् । ब्रह्मलोकान्महादेवि सर्वपापप्रणाशिनी

ಹೀಗೆ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಿಂದ ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಿನಿಯಾದ ಸರಸ್ವತಿ ಪ್ರಭಾಸವೆಂಬ ಉತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿದಳು।

Verse 32

सोमेशाद्दक्षिणाग्नेये सागरस्य समी पतः । संस्थिता तु महादेवी वडवानलधारिणी

ಸೋಮೇಶನಿಂದ ಆಗ್ನೇಯ (ದಕ್ಷಿಣ-ಪೂರ್ವ) ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಸಾಗರದ ಸಮೀಪ, ವಾಡವಾನಲವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮಹಾದೇವಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದಳು।

Verse 33

स्नात्वाऽग्नितीर्थे पूर्वं तां पूजयेद्विधिना नरः । दंपत्योर्भोजनं तत्र परिधानं सकञ्चु कम्

ಮೊದಲು ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಮನುಷ್ಯನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಭೋಜನ ನೀಡಿಸಿ, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಕಂಚುಕ (ಅಂಗವಸ್ತ್ರ) ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 34

दत्त्वा ततो महादेवं पूजयेच्च कपर्द्दिनम् । इति वृत्तं पुरा देवि चाक्षुषस्यांतरेऽभवत्

ದಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಮಹಾದೇವ—ಕಪರ್ದಿನ್ (ಜಟಾಧಾರಿ ಪ್ರಭು)—ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ವೃತ್ತಾಂತವು ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತು.

Verse 35

दधीच्यन्वयजातस्य वाडवस्य महा त्मनः । अस्मिन्पुनर्महादेवि प्राप्ते वैवस्वतेंऽतरे । और्वस्तु भार्गवे वंशे समुत्पन्नो महाद्विजः

ದಧೀಚಿಯ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ವಾಡವನು ಜನಿಸಿದನು. ಮತ್ತೆ, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರ ಬಂದಾಗ ಭಾರ್ಗವ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಮಹಾದ್ವಿಜ ಔರ್ವನು ಜನಿಸಿದನು.

Verse 36

संक्षिप्तोऽसौ सरस्वत्या देवमात्रा महाप्रभः । तावत्स्थास्यत्यपां गर्भे यावन्मन्वतरावधिः

ಆ ಮಹಾಪ್ರಭುವನ್ನು ದೇವಮಾತೆ ಸರಸ್ವತಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ (ಸಮಾಹಿತವಾಗಿ) ಒಳಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಮನ್ವಂತರದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಅವನು ಜಲಗಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವನು.

Verse 37

इति ते कथितं देवि सरस्वत्याः समुद्भवम् । श्रुतं पापहरं नृणां कीर्त्तिदं पुण्यवर्द्धनम्

ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ಸರಸ್ವತಿಯ ಸಮುದ್ಭವವನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಮನುಷ್ಯರ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿ, ಕೀರ್ತಿ ದೊರೆತು, ಪುಣ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.