Adhyaya 339

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं त्रैलोक्यविश्रुतम् । देविकायास्तटे रम्ये हुंकारेणैव पूर्यते

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಆ ಬಾವಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ದೇವಿಕೆಯ ರಮ್ಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಅದು ಕೇವಲ ‘ಹುಂ’ ಎಂಬ ನಾದದಿಂದಲೇ ತುಂಬುತ್ತದೆ.

Verse 2

ततोऽधस्तात्पुनर्याति सलिलं तत्र भामिनि । तण्डीनाम पुरा प्रोक्तो देविकातटमास्थितः

ನಂತರ, ಓ ಭಾಮಿನಿ, ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ನೀರು ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗಡೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ. ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ತಂಡೀ’ ಎಂಬವನು ದೇವಿಕೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 3

तपस्तेपे महादेवि शिवभक्तिपरायणः । तस्यैवं तप्यमानस्य तस्मिन्देशे वरानने

ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ಅವನು ಶಿವಭಕ್ತಿಗೆ ಪರಾಯಣನಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ಓ ವರಾನನೆ, ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೀಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ—

Verse 4

आजगाम मृगो वृद्धस्तं देशमन्ध दृक्प्रिये । स पपात महागर्ते अगाधे जलवर्जिते

ಹೇ ಅಂಧದೃಷ್ಟಿ-ಪ್ರಿಯೆ! ಒಂದು ವೃದ್ಧ ಮೃಗವು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಜಲವಿಲ್ಲದ ಅತಿಗಂಭೀರ ಮಹಾಗರ್ತದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು।

Verse 5

तं दृष्ट्वा कृपयाविष्टः स मुनिर्मौनमास्थितः । हुंकारं कुरुते तत्र भूयोभूयश्च भामिनि

ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಆ ಮುನಿ ಮೌನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಹೇ ಭಾಮಿನಿ! ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಮರುಮರು ‘ಹುಂ’ ಎಂಬ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು।

Verse 6

अथ हुंकारशब्देन तस्य गर्तः प्रपूरितः । ततो मृगो विनिष्क्रांतः कृच्छ्रेण सलिलात्प्रिये

ನಂತರ ‘ಹುಂ’ ಎಂಬ ಶಬ್ದದಿಂದ ಆ ಗರ್ತವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬಿತು; ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ! ಆಗ ಆ ಮೃಗವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದಿತು।

Verse 7

मानुषं रूपमाश्रित्य तमृषिं पर्यपृच्छत । विस्मयं परमं गत्वा काम्यदं कर्मणः फलम्

ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅದು ಆ ಋಷಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿತು; ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ, ಕರ್ಮದ ಕಾಮ್ಯದ ಫಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿತು।

Verse 8

मृगत्वे पतितश्चात्र नरो भूत्वा विनिर्गतः । सोऽब्रवीत्तस्य माहात्म्यं सलिलस्य द्विजोत्तमः

ಇಲ್ಲಿ ಮೃಗತ್ವಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವನು ಮತ್ತೆ ನರನಾಗಿ ಹೊರಬಂದನು; ಆಗ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ಮುನಿಯು ಆ ಜಲದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 9

अतोऽहं नरतां प्राप्तो नान्यदस्तीह कारणम् । ततस्तत्सलिलं भूयः प्रविष्टं धरणीतले

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮಾನವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ; ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಆ ಜಲವು ಮತ್ತೆ ಧರಣೀತಳದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.

Verse 10

ततो हुंकृतवान्भूयः स ऋषिः कौतुकान्वितः । आपूरितः पुनः कूपः सलिलेन पुरा यथा

ನಂತರ ಕೌತುಕದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಋಷಿಯು ಮತ್ತೆ ಪವಿತ್ರ ‘ಹುಂ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಬಾವಿ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿತು.

Verse 11

ततः स कृतवान्स्नानं तथा च पितृतर्पणम् । मत्वा तीर्थवरं तत्र ततः प्राप्तः परां गतिम्

ನಂತರ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪಿತೃತರ್ಪಣವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥವೆಂದು ತಿಳಿದು ಬಳಿಕ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 12

अद्यापि हुंकृते तस्मिन्सलिलौघः प्रवर्तते । तत्र गत्वा नरो भक्त्या अपि पापरतोऽपि यः

ಇಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ‘ಹುಂ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ಜಲಪ್ರವಾಹ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಮನುಷ್ಯನು—ಪಾಪರತನಾಗಿದ್ದರೂ—

Verse 13

न मानुष्यं पुनर्जन्म प्राप्नोति जगतीतले । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा यः श्राद्धं कुरुते नरः

ಅವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವ ನರನು,

Verse 14

मुच्यते सर्वपापेभ्यः पितृलोके महीयते । कुलानि तारयेत्सप्त अतीताऽनागतानि च

ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪಿತೃಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಏಳು ಕುಲಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಹಿಂದಿನವುಗಳನ್ನೂ ಮುಂದಿನವುಗಳನ್ನೂ ಸಹ।