Adhyaya 296

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मादाग्नेयदिग्भागे गव्यूतिसप्तकेन च । स्थानं देवकुलंनाम देवानां यत्र संगमः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಏಳು ಗವ್ಯೂತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ‘ದೇವಕುಲ’ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಸಂಗಮವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 2

ऋषीणां यत्र सिद्धानां पुरा लिंगे निपातिते । यस्माज्जातो महादेवि तस्माद्देवकुलं स्मृतम्

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಪ್ರಾಚೀನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು ಅಲ್ಲಿ ಲಿಂಗದ ಮೇಲೆ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದರಿಂದ ದಿವ್ಯ ಪ್ರಕಟನೆ ಉಂಟಾಯಿತು; ಆದಕಾರಣ ಅದು ‘ದೇವಕುಲ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 3

तस्य पश्चिमदिग्भाग ऋषितोया महानदी । ऋषीणां वल्लभा देवि सर्वपातकनाशिनी

ಅದರ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಋಷಿತೋಯಾ’ ಎಂಬ ಮಹಾನದಿಯು ಹರಿಯುತ್ತದೆ; ಹೇ ದೇವಿ! ಅದು ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದು ಮತ್ತು ಸರ್ವ ಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು.

Verse 4

तत्र स्नात्वा नरः सम्यक्पितॄणां निर्वपेन्नरः । सप्तवर्षायुतान्येव पितॄणां तृप्तिमावहेत्

ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯನು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿ ಪಿಂಡ-ತರ್ಪಣವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 5

सुवर्णं तत्र देयं तु अजिनं कंबलं तथा । आषाढे त्वमावास्यायां यत्किञ्चिद्दीयते ध्रुवम्

ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ, ಅಜಿನ (ಮೃಗಚರ್ಮ) ಮತ್ತು ಕಂಬಳವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಆಷಾಢ ಮಾಸದ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 6

वर्द्धते षोडशगुणं यावदायाति पूर्णिमा

ಪೂರ್ಣಿಮೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಅದರ (ದಾನಫಲ) ಹದಿನಾರು ಪಟ್ಟು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 7

सुवर्णं तत्र देयं तु अजिनं कंबलं तथा । मुच्यते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मकृतैरपि

ಅಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ, ಅಜಿನ (ಮೃಗಚರ್ಮ) ಮತ್ತು ಕಂಬಳವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದರಿಂದ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಪಾತಕಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 296

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितोयानदीमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೇ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದಲ್ಲಿ, ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಒಳಗೆ ‘ಋಷಿತೋಯಾ ನದೀಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಎರಡು ನೂರು ತೊಂಬತ್ತಾರುನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।