Adhyaya 285

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुनर्न्यंकुमतीं नदीम् । तत्र कृत्वा गयाश्राद्धं गोष्पदे तीर्थ उत्तमे

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ನ್ಯಂಕುಮತೀ ನದಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ‘ಗೋಷ್ಪದ’ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗಯಾ-ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 2

ततः पश्येद्वराहं तु तस्माद्धरिगृहं व्रजेत् । तत्र मातृस्तु संपूज्य स्नात्वा सागरसंगमे

ನಂತರ ವರಾಹದೇವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿಂದ ಹರಿಯ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಮಾತೃ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಸಾಗರ-ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು.

Verse 3

न्यंकुमत्यर्णवोपेते ततः पूर्वमनु व्रजेत् । अगस्तेराश्रमं दिव्यं क्षुधाहरमितिस्मृतम्

ನಂತರ ನ್ಯಂಕುಮತಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವ ತೀರದ ಸಮೀಪದಿಂದ ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ‘ಕ್ಷುಧಾಹರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಯ ದಿವ್ಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 4

यत्रेल्वलं च वातापिं संहृत्य भगवान्मुनिः । मुक्त्वाऽपद्भ्यो ब्राह्मणांश्च तेभ्यः स्थानं ततो ददौ

ಅಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಮುನಿಯು ಇಲ್ವಲ ಮತ್ತು ವಾತಾಪಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆಪತ್ತಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಿ, ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 5

अगस्त्याश्रममेतद्धि अगस्तिप्रियमुत्तमम् । न्यंकुमत्यास्तटे रम्ये सर्वपातकनाशने

ಇದೇ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮ—ಅಗಸ್ತ್ಯನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಳ. ಇದು ನ್ಯಂಕುಮತಿಯ ಸುಂದರ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಸರ್ವಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 6

देव्युवाच । अगस्तिनेह वातापिः किमर्थमुपशामितः । अत्र वै किंप्रभावश्च स दैत्यो ब्राह्मणांतकः । किमर्थं चोद्गतो मन्युरगस्तेस्तु महात्मनः

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಅಗಸ್ತ್ಯ! ಇಲ್ಲಿ ವಾತಾಪಿಯನ್ನು ಏಕೆ ಶಮನಗೊಳಿಸಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಿ? ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕನಾದ ಆ ದೈತ್ಯನ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಭಾವವಿದೆ? ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾತ್ಮ ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಕ್ರೋಧ ಏಕೆ ಉದ್ಭವಿಸಿತು?

Verse 7

ईश्वर उवाच । इल्वलो नाम दैत्येन्द्र आसीद्वै वरवर्णिनि । मणिमत्यां पुरा पुर्यां वातापिस्तस्य चानुजः

ಈಶ್ವರನು ನುಡಿದನು—ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ! ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಣಿಮತೀ ಎಂಬ ಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ವಲನೆಂಬ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಇದ್ದನು; ಅವನ ಅನುಜನು ವಾತಾಪಿ ಆಗಿದ್ದನು.

Verse 8

स ब्राह्मणं तपोयुक्तमुवाच दितिनंदनः । पुत्र मे भगवन्नेकमिंद्रतुल्यं प्रयच्छतु

ಆಗ ದಿತಿನಂದನನು ತಪೋಯುಕ್ತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭಗವನ್! ನನಗೆ ಒಂದೇ ಪುತ್ರನನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ; ಅವನು ಇಂದ್ರಸಮಾನನಾಗಿರಲಿ.

Verse 9

तस्मिन्स ब्राह्मणो नैच्छत्पुत्रं दातुं तथाविधम् । चुक्रोध दितिजस्तस्य ब्राह्मणस्य ततो भृशम्

ಆದರೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಂಥ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಆ ದೈತ್ಯನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡನು.

Verse 10

प्रभासक्षेत्रमासाद्य स दैत्यः पापबुद्धिमान् । मेषरूपी च वातापिः कामरूपोऽभवत्क्षणात्

ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಆ ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯ ದೈತ್ಯ ವಾತಾಪಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಮರೂಪಿಯಾಗಿ ಮೇಷರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

Verse 11

संस्कृत्य भोजयेत्तत्र विप्रान्स च जिघांसति । समा ह्वयति तं वाचा गतं चैव ततः क्षयम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು (ಭೋಜನವನ್ನು) ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ ವಿಪ್ರರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ನಂತರ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನು ತದನಂತರ ನಾಶವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 12

स पुनर्देहमास्थाय जीवन्स्म प्रत्यदृश्यत । ततो वातापिरपि तं छागं कृत्वा सुसंस्कृतम् । ब्राह्मणं भोजयित्वा तु पुनरेव समाह्वयत्

ಅವನು ಪುನಃ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ನಂತರ ವಾತಾಪಿಯು ಕೂಡ ತನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಆಡನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬ್ರಾಹ್ಮನಿಗೆ ಊಟ ಬಡಿಸಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 13

स तस्य पार्श्वं निर्भिद्य ब्राह्मणस्य महात्मनः । वातापिः प्रहसंस्तत्र निश्चक्राम द्विजोदरात्

ಆಗ ವಾತಾಪಿಯು ನಗುತ್ತಾ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪಕ್ಕೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ ಆ ದ್ವಿಜನ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದನು.

Verse 14

एवं स ब्राह्मणान्देवि भोजयित्वा पुनःपुनः । विनिर्भिद्योदरं तेषामेवं हंति द्विजान्बहून्

ಎಲೈ ದೇವಿಯೇ! ಹೀಗೆ ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಊಟ ಬಡಿಸಿ, ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ ಅನೇಕ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 15

ततो वै ब्राह्मणाः सर्वे भयभीताः प्रदुद्रुवुः । अगस्तेराश्रमं जग्मुः कथयामासुरग्रतः

ನಂತರ ಭಯಭೀತರಾದ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಓಡಿಹೋದರು. ಅವರು ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಗಳ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅವರ ಮುಂದೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸಿದರು.

Verse 16

भगवञ्छृणु नो वाक्यमस्माकं तु भयावहम् । निमंत्रिताः स्म सर्वे वा इल्वलेन वयं प्रभो

ಹೇ ಭಗವಂತನೇ! ನಮ್ಮ ಭಯಾನಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳು. ಓ ಪ್ರಭುವೇ! ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಇಲ್ವಲನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 17

अस्माकं मृत्युरूपं तद्भोजनं नास्ति संशयः । तदस्मान्रक्ष भगवन्विषण्णागतचेतसः

ಆ ಭೋಜನವು ನಮಗೆ ಸాక్షಾತ್ ಮೃತ್ಯುಸ್ವರೂಪವೇ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಭಗವನ್, ವಿಷಣ್ಣಚಿತ್ತದಿಂದ ಶರಣಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 18

ततः प्रभासमासाद्य यत्र तौ दैत्यपुंगवौ । ब्रह्मघ्रौ पापनिरतौ ददर्श स महामुनिः

ನಂತರ ಅವನು ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯಪುಂಗವರನ್ನು ಕಂಡನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕರು, ಪಾಪನಿರತರು ಆದ ಅವರನ್ನು ಮಹಾಮುನಿ ದರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 19

वातापिं संस्कृतं दृष्ट्वा मेषरूपं महासुरम् । उवाच देहि मे भोज्यं बुभुक्षा मम वर्तते

ಮೇಷರೂಪದ ಮಹಾಸುರ ವಾತಾಪಿಯನ್ನು ಭೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ನನಗೆ ಆಹಾರ ಕೊಡು; ನನಗೆ ಹಸಿವು ಉಂಟಾಗಿದೆ।”

Verse 20

इत्युक्तौ स्वागतं तत्र चक्राते मुनये तदा । भगवन्भोजनं तुभ्यं दास्येऽहं बहुविस्तरम् । कियन्मानस्तवाहारस्तावन्मानं पचाम्यहम्

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ ಮಾಡಿದರು. “ಹೇ ಭಗವನ್, ನಿಮಗೆ ಬಹು ವೈಭವದ ಭೋಜನ ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಹಸಿವಿನಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣವನ್ನೇ ನಾನು ಬೇಯಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದರು।

Verse 21

अगस्त्य उवाच । अन्नं पचस्व दैत्येन्द्र किंचित्तृप्तिर्भविष्यति । एवमस्त्विति दैत्येन्द्रः पक्वमाह महामुने

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ, ಅನ್ನವನ್ನು ಬೇಯಿಸು; ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.” ದೈತ್ಯನಾಯಕನು “ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮಹಾಮುನಿಗೆ “ಬೇಯಿತು” ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 22

आस्यतामासनमिदं भुज्यतां स्वेच्छया मुने । इत्युक्तोऽघोरमंत्रं स जपन्कल्पांतकारकम् । धुर्यासनमथासाद्य निषसाद महामुनिः

“ಮುನಿವರ್ಯ, ಈ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ; ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಭೋಜನಮಾಡಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಮಹಾಮುನಿ ಕಲ್ಪಾಂತ-ನಾಶಕ ಅಘೋರಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನವನ್ನು ಸೇರಿ ಕುಳಿತರು।

Verse 23

तं पर्यवेषद्दैत्येंद्र इल्वलः प्रहसन्निव । शतहस्तप्रमाणेन राशिमन्नस्य सोऽकरोत्

ಆಮೇಲೆ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ ಇಲ್ವಲನು ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಪರಿವೇಷಣೆ ಮಾಡಿ, ನೂರು ಕೈಗಳ ಪ್ರಮಾಣದ ಅನ್ನರಾಶಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 24

ततो हष्टमनाऽगस्त्यः प्राग्रसत्कवलद्वयम् । रूपं कृत्वा महत्तद्वद्यद्वत्सागरशोषणे

ನಂತರ ಹರ್ಷಚಿತ್ತನಾದ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಮೊದಲು ಎರಡು ಕವಳಗಳನ್ನು ನುಂಗಿದನು; ಸಾಗರವನ್ನು ಶೋಷಿಸಿದಾಗ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆಯೇ ಮಹತ್ತರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 25

समस्तमेव तद्भोज्यं वातापिं बुभुजे ततः । भुक्तवत्यसुरो ह्वानमकरोत्तस्य इल्वलः

ನಂತರ ಅವನು ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೋಜ್ಯವನ್ನು—ವಾತಾಪಿಯೊಡನೆ—ಭಕ್ಷಿಸಿದನು. ಅಸುರನು ಭಕ್ಷಿತನಾದ ಬಳಿಕ ಇಲ್ವಲನು ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಿತು (ಹೊರಬರಲು).

Verse 26

ततोऽसौ दत्तवानन्नमगस्त्यस्य महात्मनः । भस्मीचकार सर्वं स तदन्नं च सदानवम्

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾತ್ಮ ಅಗಸ್ತ್ಯನಿಗೆ ನೀಡಲಾದ ಆ ಅನ್ನವನ್ನೂ, ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ದಾನವನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನು ಭಸ್ಮಮಾಡಿದನು।

Verse 27

इल्वलं क्रोधमुष्ट्या तु भस्मीचक्रे महामुनिः । ततो हाहारवं कृत्वा सर्वे दैत्या ननंशिरे

ಆಗ ಮಹಾಮುನಿಯು ಕ್ರೋಧಮಯ ಮುಷ್ಟಿಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಇಲ್ವಲನನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡಿದನು. ತಕ್ಷಣ ‘ಹಾ ಹಾ’ ಎಂದು ಅಳಲುತ್ತಾ ಎಲ್ಲ ದೈತ್ಯರೂ ಓಡಿ ಹೋದರು.

Verse 28

ततोऽगस्त्यो महातेजा आहूय द्विजपुंगवान् । तत्स्थानं च ददौ तेभ्यो दैत्य्रानां द्रव्यपूरितम्

ನಂತರ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಕರೆದು, ದೈತ್ಯರ ಧನದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 29

क्षुधा हृता ततो देवि तत्रागस्त्यस्य दानवैः । तेन क्षुधा हरंनाम स्थानमासीद्विजन्मनाम्

ನಂತರ, ಹೇ ದೇವಿ, ಅಲ್ಲಿ ದಾನವರು ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಹಸಿವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳವು ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ‘ಕ್ಷುಧಾಹರ’—ಹಸಿವು ಹರಿಸುವುದು—ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 30

तस्य पश्चिमभागे तु नातिदूरे व्यवस्थितम् । गंगेश्वरमिति ख्यातं गंगया यत्प्रतिष्ठितम्

ಅದರ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚು ದೂರವಲ್ಲದೆ, ಗಂಗಾದೇವಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾದ ‘ಗಂಗೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತವಾದ ದೇವಾಲಯವಿದೆ.

Verse 31

वातापिभक्षणेपूर्वमगस्त्येन महात्मना । दैत्यसंभक्षणोत्पन्नसर्वपातकशुद्धये । समाहूता महादेवि गंगापातकनाशिनी

ಮಹಾತ್ಮ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ವಾತಾಪಿಯನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವ ಮೊದಲು, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ದೈತ್ಯಭಕ್ಷಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಪಾತಕಗಳ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪಾತಕನಾಶಿನಿ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಆವಾಹಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 32

ततो देवि समा याता गंगा पातकनाशिनी । शुद्धिं चकार तस्यर्षेस्तत्र स्थाने स्थिताऽभवत्

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ದೇವಿ, ಪಾತಕನಾಶಿನಿಯಾದ ಗಂಗಾ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು; ಆ ಋಷಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಳಾಗಿ ನಿಂತಳು।

Verse 33

अगस्त्यस्याऽश्रमे रम्ये नृणां पापभयापहे । तत्र गंगेश्वरं दृष्ट्वा अभक्ष्योद्भवपातकात् । मुच्यते नात्र संदेहः स्नानदानजपादिना

ಅಗಸ್ತ್ಯರ ಮನೋಹರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಅದು ಜನರ ಪಾಪಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಗಂಗೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಿಷಿದ್ಧ ಆಹಾರದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾತಕದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪಾದಿಗಳಿಂದ।

Verse 285

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये न्यंकुमतीमाहात्म्येऽगस्त्याश्रमगंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೇ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ನ್ಯಂಕುಮತೀಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಅಗಸ್ತ್ಯಾಶ್ರಮ-ಗಂಗೇಶ್ವರ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ-ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ೨೮೫ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।