Adhyaya 269

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विदुरस्याश्रमं महत् । यत्राकरोत्तपो रौद्रं विदुरो धर्म मूर्त्तिमान्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ವಿಧುರನ ಮಹಾ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಮೂರ್ತಿಯಾದ ವಿಧುರನು ಘೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 2

प्रतिष्ठाप्य महादेवं लिंगं त्रिभुवनेश्वरम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ಅಲ್ಲಿ ತ್ರಿಭುವನೇಶ್ವರ ಮಹಾದೇವನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ—ಹೇ ದೇವಿ—ಅದನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದ ಮಾನವನು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 3

विदुराट्टालकं नाम गणगंधर्वसेवितम् । द्वादशस्थानकं स्थानं नाल्पपुण्येन लभ्यते

ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ‘ವಿಧುರಾಟ್ಟಾಲಕ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು; ಶಿವಗಣರೂ ಗಂಧರ್ವರೂ ಸೇವಿಸುವರು. ಅದು ‘ದ್ವಾದಶಸ್ಥಾನಕ’ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ; ಅಲ್ಪ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ದೊರೆಯದು.

Verse 4

नावर्षणं भवेत्तत्र कदाचिदपि पार्वति । लिंगानि तत्र दिव्यानि पश्येत्पापोपशांतये

ಹೇ ಪಾರ್ವತಿ, ಅಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪಾಪಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ದಿವ್ಯ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ದರ್ಶಿಸಬೇಕು.

Verse 269

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विदुराश्रम माहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರಿ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ವಿಧುರಾಶ್ರಮಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಎರಡು ನೂರ ಅರವತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.