Adhyaya 236

Verse 1

ततो गच्छेन्महादेवि दुर्वासादित्यमुत्तमम् । यत्र दुर्वाससा तप्तं तपो वर्षसहस्रकम् । निराहारो जिताहारः सूर्याराधनतत्परः

ನಂತರ, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ದುರ್ವಾಸಾದಿತ್ಯ ಎಂಬ ಉತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ದುರ್ವಾಸರು ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು—ನಿರಾಹಾರಿಯಾಗಿ, ಆಹಾರನಿಗ್ರಹವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಸೂರ್ಯಾರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಪರಮ ತತ್ಪರರಾಗಿ।

Verse 2

एवं कालेन महता दिव्यतेजा जनाधिपः । प्रत्यक्षं दर्शनं गत्वा प्राह सूर्यो महामुनिम्

ಹೀಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರ ದಿವ್ಯತೇಜಸ್ವಿ ಜನಾಧಿಪ (ದುರ್ವಾಸ) ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಆಗ ಸೂರ್ಯದೇವನು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ ಮಹಾಮುನಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 3

सूर्य उवाच । मा ब्रह्मन्साहसं कार्षीर्वरं वरय सुव्रत । अप्राप्यमपि दास्यामि यत्ते मनसि वर्तते

ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಡ. ಹೇ ಸುವ್ರತ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ದೊರಕಲು ಕಷ್ಟವಾದದ್ದನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ—ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನೇ।

Verse 4

दुर्वासा उवाच । प्रसन्नो यदि मे देव वरार्हो यदि चाऽप्यहम् । अत्र स्थाने त्वया स्थेयं यावत्तिष्ठति मेदिनी

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ದೇವಾ, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನಾನು ವರಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾಗಿದ್ದರೆ, ಭೂಮಿ ಇರುವವರೆಗೆ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನೀನು ನೆಲೆಸಿರಲಿ।

Verse 5

दुर्वासादित्यना माऽत्र लोके ख्यातिं च गच्छतु । मया प्रतिष्ठिता या तु प्रतिमा तव सुन्दरी

ಮತ್ತು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ‘ದುರ್ವಾಸಾ-ಆದಿತ್ಯ’ ಎಂಬ ನಾಮವು ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಲಿ; ನಾನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಪ್ರತಿಮೆಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲಿ।

Verse 6

तस्यां सांनिध्यमेवास्तु तव देव जगत्पते । सांनिध्यं कुरुत चात्र यमुना दुहिता तव । त्वत्सुतस्तु महातेजा धर्मराजो महाबलः

ಹೇ ದೇವ ಜಗತ್ಪತೇ, ಆ ಪ್ರತಿಮೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಯಮುನಾ ಸಹ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ; ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಧರ್ಮರಾಜನೂ ಇಲ್ಲಿ ಇರಲಿ।

Verse 7

सूर्य उवाच । एतत्सर्वं मुनिश्रेष्ठ त्वयोक्तं संभविष्यति । तीर्थानां कोटिरन्या च गंगादीनां महामुने

ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ನೀನು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ, ಹೇ ಮಹಾಮುನಿಯೇ! ಗಂಗಾದಿ ತೀರ್ಥಗಳೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕೋಟಿ ತೀರ್ಥಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವು.

Verse 8

आगमिष्यति ते स्थानं निश्चितं वचनान्मम । अत्र स्थाने मया ब्रह्मन्स्थातव्यं सह दैवतैः

ನನ್ನ ವಚನದ ನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನವು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದು. ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಾನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

Verse 9

आदित्यानां प्रभावैस्तु ब्रह्मांडोदरवासिनाम् । तेषां माहात्म्यसंयुक्तः स्थास्ये चात्र महामुने

ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಒಳಗೇ ವಾಸಿಸುವ ಆದಿತ್ಯರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಅವರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ನೆಲೆಸುವೆನು.

Verse 10

सवितॄणां सहस्रेण दृष्टेनैव तु यत्फलम् । तत्फलं कोटिगुणितं दुर्वासादित्यदर्शनात्

ಸಾವಿರ ಸವಿತೃಗಳ ದರ್ಶನದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೇನು, ಅದೇ ಫಲವು ದುರ್ವಾಸಾ-ಆದಿತ್ಯ ದರ್ಶನದಿಂದ ಕೋಟಿ ಗುಣವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 11

लप्स्यंते प्राणिनः सर्वे यज्ञकोटिफलं तथा । एवमुक्त्वा तदा सूर्यः सस्मार तनयां निजाम् । तथा च धर्मेराजानं सर्वप्राणिनियामकम्

ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಯಜ್ಞಗಳ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಫಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುವರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆಗ ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸರ್ವಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಿಯಾಮಕನಾದ ಧರ್ಮರಾಜನನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಿದನು.

Verse 12

स्मृतमात्रा तत्र भित्त्वा पातालतलमुद्ययौ । सा नदीरूपिणी देवी तीर्थकोटिसमन्विता

ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ದೇವಿ ಅಲ್ಲಿ ಪಾತಾಳತಳವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಮೇಲೇಳಿದಳು. ನದಿರೂಪಿಣಿಯಾದ ಆ ದೇವಿ ಕೋಟಿ ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತಳಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದಳು.

Verse 13

यमश्च तत्र भगवान्कालदंडधरस्तदा । ऊचतुः प्रणयोपेतौ सूर्यं भुवनसाक्षिणम्

ಆಗ ಕಾಲದಂಡಧಾರಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ಯಮನೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಭರಿತ ಗೌರವದಿಂದ, ಸಮಸ್ತ ಭುವನಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 14

यम उवाच । आज्ञापयतु मां देवो यमुनां च जगत्प्रभुः । कार्यं यद्भाविनोऽर्थस्य तत्करिष्ये न संशयः

ಯಮನು ಹೇಳಿದನು— ಜಗತ್ಪ್ರಭುವಾದ ದೇವರು ನನಗೂ ಯಮುನೆಯಿಗೂ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಲಿ. ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ, ಅದನ್ನು ನಾನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನೆರವೇರಿಸುವೆನು.

Verse 15

सूत उवाच । अत्र क्षेत्रे स्वरूपेण स्थातव्यं वचनान्मम । पापिनां प्राणिनां चात्र रक्षा कार्या प्रयत्नतः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು— ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇರಬೇಕು; ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಪಾಪಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

Verse 16

सूर्यभक्ताः सदा रक्ष्या ब्राह्मणा गृहमेधिनः । त्वं चापि यमुने चात्र कोटितीर्थेन संयुता

ಸೂರ್ಯಭಕ್ತರನ್ನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು. ಮತ್ತು ಹೇ ಯಮುನೇ, ನೀನೂ ಇಲ್ಲಿ ಕೋಟಿತೀರ್ಥದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಳಾಗಿರು.

Verse 17

वस त्वं भव सुप्रीता स्थाने दुर्वाससोद्भवे । इत्येवमुक्त्वा देवेशस्तत्र दुर्वाससोंऽतिके

“ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿ, ದುರ್ವಾಸಸರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇವೇಶ್ವರನು ದುರ್ವಾಸಸನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತನು।

Verse 18

पश्यतां सर्वदेवानामंतर्द्धानमगात्प्रभुः । दुर्वासास्तु तदा हृष्टो यावत्पश्यति स्वाश्रमम्

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಪ್ರಭು ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು। ಆಗ ಹರ್ಷಗೊಂಡ ದುರ್ವಾಸನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮ ಕಾಣುವವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿದನು।

Verse 19

तावत्पातालमार्गेण यमुना प्रादुराभवत् । यमश्च भगवांस्तत्र दृष्टः क्षेत्रपरूपधृक्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಾತಾಳಮಾರ್ಗದಿಂದ ಯಮುನಾ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಭಗವಾನ್ ಯಮನು ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು।

Verse 20

ईश्वर उवाच । इत्थं समभवत्तत्र यमुनोद्भेदमुत्तमम् । कुण्डमादित्यतो याम्ये दुंदुभिस्तत्र पूर्वतः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—“ಇಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಮುನೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಉದ್ಭವ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಆದಿತ್ಯನ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಂಡವಿದೆ; ಅದರ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ‘ದುಂದುಭಿ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥವಿದೆ.”

Verse 21

क्षेत्रपालो महादेवि यतो दुंदुभिनिःस्वनः । तत्र स्नात्वा महाकुण्डे यः संतर्पयते पितॄन्

“ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ದುಂದುಭಿಯ ನಿಸ್ವನ ಕೇಳಿಬರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲನಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಯಾರು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೋ…”

Verse 22

दश वर्षाणि पञ्चैव तृप्तिं यांति पितामहः । पिंडदानेन दत्तेन पितॄणां तुष्टिमावहेत् । नरके तु स्थितानां च मुक्तिर्भूयान्न संशयः

ಹತ್ತು ಮತ್ತು ಐದು—ಒಟ್ಟು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳು ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅರ್ಪಿಸಿದ ಪಿಂಡದಾನದಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ನರಕದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೂ ಮಹಾ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ।

Verse 23

माघे मासि सिते पक्षे सप्तम्यां संयतात्मवान् । दुर्वासार्कं च संपूज्य मुच्यते ब्रह्महत्यया

ಮಾಘಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಸಪ್ತಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಯತಾತ್ಮನಾದ ಭಕ್ತನು ದುರ್ವಾಸಾರ್ಕನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

स्नात्वा तु यमुना कुण्डे माधवे मासि मानवः । पूजयेद्भक्तिभावेन रविं गगनभूषणम्

ಮಾಧವ (ವೈಶಾಖ) ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಯಮುನಾ-ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಗಗನಭೂಷಣನಾದ ರವಿಯನ್ನು (ಸೂರ್ಯನನ್ನು) ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 25

पठेत्सहस्रं नाम्ना तु दुर्वासादित्यसंनिधौ । षण्मासान्मुच्यते जंतुर्यद्यपि ब्रह्महा नरः

ದುರ್ವಾಸಾದಿತ್ಯನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರನಾಮ ಪಠಿಸಬೇಕು; ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷಿಯಾದ ಮನುಷ್ಯನಾದರೂ ಸಹ।

Verse 26

सर्वमंगलमांगल्यं सर्वपापप्रणाशनम् । दुर्वासादित्यनामानं सूर्यं को नु न पूजयेत्

ಅವನು ಸರ್ವಮಂಗಳಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮಮಂಗಳ, ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು—ದುರ್ವಾಸಾದಿತ್ಯ ಎಂಬ ನಾಮಧಾರಿಯಾದ ಆ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಯಾರು ಪೂಜಿಸದೆ ಇರುವರು?

Verse 27

न तदस्ति भयं किंचिद्यदनेन न शाम्यति । दर्शनेनापि सूर्यस्य तत्र दुर्वाससः प्रिये

ಓ ದುರ್ವಾಸರ ಪ್ರಿಯೆ, ಅಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಯಾವ ಭಯವಿದ್ದರೂ ಶಮನವಾಗುತ್ತದೆ; ಇದರಿಂದ ಶಮನವಾಗದ ಭಯವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 28

संपद्यंते तथा कामाः सर्व एव यथेप्सिताः । बंध्यानां पुत्रफलदं भीतानां भयनाशनम्

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳು ಇಚ್ಛಿಸಿದಂತೆ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತವೆ; ವಂಧ್ಯರಿಗೆ ಪುತ್ರಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಭೀತರ ಭಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 29

भूतिप्रदं दरिद्राणां कुष्ठिनां परमौषधम् । बालानां चैव सर्वेषां ग्रहरक्षोनिवारणम् । महापापोपशमनं दुर्वासादित्यदर्शनम्

ದುರ್ವಾಸಾದಿತ್ಯನ ದರ್ಶನವು ದರಿದ್ರರಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪರಮ ಔಷಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗ್ರಹಬಾಧೆ ಹಾಗೂ ರಾಕ್ಷಸೋಪದ್ರವವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ಮಹಾಪಾಪಗಳನ್ನೂ ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 30

हेमाश्वस्तत्र दातव्यः सूर्यमुद्दिश्य भामिनि । ब्राह्मणे वेदसंयुक्ते तेन दत्ता मही भवेत्

ಓ ಭಾಮಿನಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಸ್ವರ್ಣಾಶ್ವವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ವೇದಸಂಪನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ ಅದು ಭೂದಾನದ ಸಮಾನ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 31

यस्तत्र पूजयेद्देवं क्षेत्रपालं च दुन्दुभिम् । स पुत्रपशुमान्धीमाञ्छ्रीमान्भवति मानवः

ಅಲ್ಲಿ ದೇವನ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲನನ್ನೂ ದುಂದುಭಿಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸುವವನು, ಪುತ್ರ-ಪಶುಸಂಪತ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಧೀಮಂತನಾಗಿ, ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿ ಆಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 32

न भयं जायते तस्य त्रिविधं वरवर्णिनि । अर्धगव्यूतिमात्रं तु तत्र क्षेत्रं रवेः स्मृतम्

ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ! ಅವನಿಗೆ ತ್ರಿವಿಧ ಭಯವು ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿನ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ)ನ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಅರ್ಧ ಗವ್ಯೂತಿ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 33

न तत्र प्रविशेज्जन्तुः सूर्यभक्तिविवर्जितः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सूर्यदैवतम्

ಸೂರ್ಯಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಯಾವ ಜೀವಿಯೂ ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಾರದು. ಹೇ ದೇವಿ! ಸೂರ್ಯನೇ ಅಧಿದೇವತೆ ಎಂದು ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 236

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्वासादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರಿ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಏಳನೇ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ದಲ್ಲಿ ‘ದುರ್ವಾಸಾ-ಆದಿತ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ 236ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.