Adhyaya 229

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गंगां त्रिपथगामिनीम् । अनरकेशतो देवि ऐशान्यां दिशि संस्थिताम्

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ತದನಂತರ, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ತ್ರಿಪಥಗಾಮಿನೀ ಗಂಗೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಹೇ ದೇವಿ, ಅವಳು ಅನರಕೇಶದಿಂದ ಈಶಾನ್ಯ (ಉತ್ತರ-ಪೂರ್ವ) ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 2

स्वयंभूतां धरामध्यादानीतां विष्णुना पुरा । यादवानां तु मुक्त्यर्थं सर्वपापोपशान्तये

ಅವಳು ಸ್ವಯಂಭೂ; ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಅವಳನ್ನು ಭೂಮಧ್ಯದಿಂದ ಕರೆತಂದು, ಯಾದವರ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ಸರ್ವಪಾಪೋಪಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 3

यस्तत्र कुरुते स्नानं कथंचित्पुण्यसंचयात् । श्राद्धं चैव विधानेन न स शोचेत्कृताकृते

ಯಾರು ಅಲ್ಲಿ ಹೇಗಾದರೂ ಪುಣ್ಯಸಂಚಯದಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಮಾಡಿದದು-ಮಾಡದದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 4

ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् । तत्पुण्यं प्राप्नुयाद्देवि कार्तिक्यां जाह्नवीजले

ಹೇ ದೇವಿ! ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯಫಲ ಯಾವದೋ, ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗಾ) ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಾದಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅದೇ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 5

कलौ युगे तु संप्राप्ते दुर्ल्लभं तत्र दर्शनम् । किं पुनः स्नानदानं तु प्रभासे जाह्नवीजले

ಕಲಿಯುಗವು ಬಂದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ದರ್ಶನವೂ ದುರ್ಲಭ; ಹಾಗಿರಲು ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಜಾಹ್ನವೀ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ದಾನ ಎಷ್ಟೋ ಹೆಚ್ಚು ದುರ್ಲಭ!

Verse 229

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगामाहात्म्यवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೇ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಗಂಗಾಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಎರಡೂ ನೂರ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।