Adhyaya 209

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मार्कण्डेयेशमुत्तमम् । तस्मादुत्तरदिग्भागे मार्कण्डेन प्रतिष्ठितम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ನಂತರ ಪರಮ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮಾರ್ಕಂಡನಿಂದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 2

सावित्र्याः पूर्वभागे तु नातिदूरे व्यवस्थितम् । महर्षिरभवत्पूर्वं मार्कण्डेय इति श्रुतः

ಅದು ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅತಿದೂರವಲ್ಲದೆ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ. ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ಮಹರ್ಷಿ ಇದ್ದನು.

Verse 3

अजरश्चामरश्चैव प्रसादात्पद्मयोनिनः । स गत्वा तत्र विप्रेन्द्रो देवदेवस्य शूलिनः । लिंगं तु स्थापयामास ज्ञात्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम्

ಪದ್ಮಯೋನಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವನು ಅಜರನೂ ಅಮರನೂ ಆದನು. ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಉತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದು ತಿಳಿದು, ದೇವದೇವ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು.

Verse 4

स तं पूज्य विधानेन स्थित्वा दक्षिणतो मुनिः । पद्मासनधरो भूत्वा ध्यानावस्थस्तदाऽभवत्

ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ಮುನಿಯು ದಕ್ಷಿಣಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ನಂತರ ಪದ್ಮಾಸನವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆಗಲೇ ಗಾಢ ಧ್ಯಾನಾವಸ್ಥೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 5

तस्य ध्यानरतस्यैव प्रयुतान्यर्बुदानि च । युगानां समतीतानि न जानाति मुनीश्वरः

ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾದ ಆ ಮುನೀಶ್ವರನಿಗೆ ದಶಸಹಸ್ರಗಳೂ ಕೋಟಿಗಳೂ ಯುಗಗಳು ಕಳೆದರೂ, ಕಳೆದ ಕಾಲವನ್ನು ಅವನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ.

Verse 6

अथ लोपं समापन्नः प्रासादः शांकरः स्थितः । कालेन महता देवि पांसुभिर्मारुतोद्भवैः

ನಂತರ, ಹೇ ದೇವಿ, ಬಹು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಎದ್ದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಶಾಂಕರ ಪ್ರಾಸಾದರೂಪದ ಮಂದಿರವು ಜೀರ್ಣವಾಗಿ ಲೋಪಪ್ರಾಯವಾಯಿತು.

Verse 7

कस्यचित्त्वथ कालस्य प्रबुद्धो मुनिसत्तमः । अपश्यत्पांसुभिर्व्याप्तं तत्सर्वं शिवमन्दिरम्

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು, ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಿವಮಂದಿರವು ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 8

ततः कृच्छ्रात्स निष्क्रान्तः खनित्वा मुनिपुंगवः । अकरोत्सुमहाद्वारं पूजार्थं तस्य भामिनि

ನಂತರ ಆ ಮುನಿಪುಂಗವನು ಮಹಾಕಷ್ಟದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು; ಹೇ ಭಾಮಿನಿ, ಅದನ್ನು ತೋಡಿ ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಅತಿವಿಶಾಲವಾದ ದ್ವಾರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 9

प्रविश्य तत्र यो भक्त्या पूजयेद्वृषभध्वजम् । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

ಯಾರು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ವಾಸಿಸುವ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

देव्युवाच । अमरत्वं कथं प्राप्तो मार्कंण्डो मुनिसत्तमः । अभवत्कौतुकं ह्येतत्तस्मात्त्वं वक्तुमर्हसि

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—‘ಮುನಿಸತ್ತಮ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು? ಈ ವಿಷಯ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೌತುಕವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ವಿವರಿಸಬೇಕು।’

Verse 11

अमरत्वं यतो नास्ति प्राणिनां भुवि शंकर । देवानामपि कल्पांते स कथं न मृतो मुनिः

‘ಹೇ ಶಂಕರ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಅಮರತ್ವವಿಲ್ಲ; ದೇವತೆಗಳೂ ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ—ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಮುನಿ ಹೇಗೆ ಸಾಯಲಿಲ್ಲ?’

Verse 12

ईश्वर उवाच । अथातस्त्वां प्रव क्ष्यामि यथासावमरोऽभवत् । आसीन्मुनिः पुराकल्पे मृकण्ड इति विश्रुतः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—‘ಇದೀಗ ಅವನು ಹೇಗೆ ಅಮರನಾದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪುರಾಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಮೃಕಂಡ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ಮುನಿ ಇದ್ದನು।’

Verse 13

भृगोः पुत्रो महाभागः सभार्यस्तपसि स्थितः । तस्य पुत्रस्तदा जातो वसतस्तु वनांतरे

ಭೃಗುಮುನಿಯ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ ಪುತ್ರನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಅರಣ್ಯಾಂತರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಆಗ ಒಂದು ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು.

Verse 14

स पाञ्चवार्षिको भूत्वा बाल एव गुणान्वितः । कस्यचित्त्वथ कालस्य ज्ञानी तत्र समागतः

ಅವನು ಐದು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಗುಣಸಂಪನ್ನನಾಗಿದ್ದನು. ಕೆಲಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ ಮಹಾತ್ಮನು ಆಗಮಿಸಿದನು.

Verse 15

तेन दृष्टस्तदा बालः प्रांगणे विचरन्प्रिये । स्मृत्वाऽहसच्चिरं कालं भाव्यर्थं प्रति नोदितः

ಪ್ರಿಯೇ! ಆ ಜ್ಞಾನಿಯು ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಂಡನು. ದೀರ್ಘಕಾಲವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಭವಿಷ್ಯ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಅವನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಿತನಾದನು.

Verse 16

तस्य पित्रा स दृष्टस्तु सामुद्रज्ञो विदुत्तमः । हास्यस्य कारणं पृष्टो विस्मयान्वितचेतसा

ಆಗ ಬಾಲಕನ ತಂದೆಯು ಸಾಮುದ್ರಿಕಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಂಡಿತನನ್ನು ಕಂಡನು. ಆಶ್ಚರ್ಯಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನ ನಗುವಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

Verse 17

कस्मान्मे सुतमालोक्य स्मितं विप्र कृतं त्वया । तत्र मे कारणं ब्रह्मन्यथावद्वक्तुमर्हसि

“ಹೇ ವಿಪ್ರ! ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ನೀನು ಏಕೆ ಸ್ಮಿತ ಮಾಡಿದೆ? ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಅದರ ನಿಜ ಕಾರಣವನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು.”

Verse 18

इति तस्य वचः श्रुत्वा ज्ञानी विप्रो वचोऽब्रवीत्

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉತ್ತರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 19

अयं पुत्रस्तव मुने सर्वलक्षणसंयुतः । अद्यप्रभृति षण्मासमध्ये मृत्युमवाप्स्यति

ಓ ಮುನೇ! ನಿನ್ನ ಈ ಪುತ್ರನು ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೆ ಇಂದಿನಿಂದ ಆರು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುವನು।

Verse 20

यदि जीवेत्पुनरयं चिरायुर्वै भविष्यति । अतो मया कृतं हास्यं विचित्रा कर्मणो गतिः

ಆದರೆ ಇವನು ಬದುಕಿದರೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯನಾಗುವನು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಗಿದೆ—ಕರ್ಮಗತಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ।

Verse 21

एतच्छ्रुत्वा वचो रौद्रं ज्ञानिना समुदाहृतम् । व्रतोपनयनं चक्रे बालकस्य पिता तदा

ಜ್ಞಾನಿಯು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಆ ಕಠೋರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬಾಲಕನ ತಂದೆಯು ಆಗ ಅವನಿಗೆ ವ್ರತ ಮತ್ತು ಉಪನಯನ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 22

आह चैनमृषिः पुत्रं दृष्ट्वा ब्राह्मणमागतम् । अभिवाद्यास्त्रयो वर्णास्ततः श्रेयो ह्यवाप्स्यसि

ಮತ್ತು ಋಷಿಯು ಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಮಸ್ಕರಿಸು. ಮೂರು ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರೆ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.’

Verse 23

एवमुक्तः स वै विप्रः करोत्येवाभिवादनम् । न वर्णावरजं वेत्ति बालभावाद्वरानने

ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಬಾಲವಿಪ್ರನು ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನಾಚರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಹೇ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ, ಬಾಲ್ಯಭಾವದಿಂದ ವರ್ಣಗಳ ಜ್ಯೇಷ್ಠ-ಕನಿಷ್ಠ ಕ್ರಮವನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 24

पंचमासा ह्यतिक्रान्ता दिवसाः पञ्चविंशतिः । एतस्मिन्नेव काले तु प्राप्ताः सप्तर्षयोऽमलाः

ಐದು ತಿಂಗಳುಗಳು ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ದಿನಗಳು ಕಳೆದಾಗ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಲರಾದ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 25

तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन मार्गेण भामिनि । कालेन तेन सर्वेऽथ यथावदभिवादनैः । आयुष्मान्भव तैरुक्तः स बालो दण्डवल्कली

ಹೇ ಭಾಮಿನಿಯೇ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಯಥಾವಿಧಿ ಅಭಿವಾದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಲಾಯಿತು; ದಂಡಧಾರಿಯಾಗಿ ವಲ್ಕಲವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾದ ಆ ಬಾಲನಿಗೆ ಅವರು ‘ಆಯುಷ್ಮಾನ್ ಭವ’ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು।

Verse 26

उक्त्वा ते तु पुनर्बालं वीक्ष्य वै क्षीणजीवितम् । दिनानि पंच ते ह्यायुर्ज्ञात्वा भीतास्ततोऽनृतात्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಕ್ಷೀಣಜೀವಿತನಾದ ಆ ಬಾಲನನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅವನಿಗೆ ಕೇವಲ ಐದು ದಿನಗಳ ಆಯುಷ್ಯ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ತಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದ ಅಸತ್ಯವಾಗಿಬಿಡಬಹುದೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಬೆದರಿದರು।

Verse 27

ब्रह्मचारिणमादाय गतास्ते ब्रह्मणोऽन्तिके । प्रतिमुच्याग्रतो बालं प्रणेमुस्ते पितामहम्

ಆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾದ ಬಾಲನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದರು. ಬಾಲನನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು, ಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಅವರು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು।

Verse 28

ततस्तेनापि बालेन ब्रह्मा चैवाभिवादितः । चिरायुर्ब्रह्मणा बालः प्रोक्तोऽसावृषिसन्निधौ

ನಂತರ ಆ ಬಾಲಕನು ಸಹ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಋಷಿಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಈ ಬಾಲಕನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮಾನ್ ಆಗುವನು.”

Verse 29

ततस्ते मुनयः प्रीताः श्रुत्वा वाक्यं पितामहात् । पितामहस्तु तान्दृष्ट्वा ऋषीन्प्रोवाच विस्मितान् । केन कार्येण वाऽयाताः केन बालो निवेदितः

ಪಿತಾಮಹನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿಗಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ನಂತರ ಪಿತಾಮಹನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದನು—“ನೀವು ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ? ಈ ಬಾಲಕನನ್ನು ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಏಕೆ ನಿವೇದಿಸಲಾಗಿದೆ?”

Verse 30

ऋषय ऊचुः । भृगोः पुत्रो मृकण्डस्तु क्षीणायुस्तस्य बालकः । अकालेन पिता ज्ञात्वा बबंधास्य च मेखलाम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಭೃಗುವಿನ ಪುತ್ರ ಮೃಕಂಡನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಬಾಲಕನಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಆಯುಷ್ಯ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಮುಂಚೆಯೇ ತಿಳಿದು ತಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಮೇಖಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು.”

Verse 31

यज्ञोपवीतं च ततस्तेन विप्रेण बोधितः । यं कञ्चिद्द्रक्ष्यसे लोके भ्रमन्तं भूतले द्विजम्

ನಂತರ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಧಾರಣೆ (ಉಪನಯನ) ಮಾಡಿಸಲಾಯಿತು. “ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಯಾವ ದ್ವಿಜನನ್ನಾದರೂ ನೀನು ನೋಡಿದರೆ…”

Verse 32

तस्याभिवादनं कार्यं नित्यमेव च पुत्रक । ततो वयमनेनैव दृष्टा बालेन सत्तम

“ಮಗನೇ, ಅವನಿಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಅಭಿವಾದನೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.” ಹೀಗೆ, ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಆ ಬಾಲಕನೇ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಕಂಡನು.

Verse 33

तीर्थयात्राप्रसंगेन दैवयोगात्पितामह । चिरायुरेष वै प्रोक्तो ह्यमीभिश्चाभिवादितैः

ಹೇ ಪಿತಾಮಹ! ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ದೈವಯೋಗದಿಂದ, ಸಮ್ಯಕ್ ಅಭಿವಾದನೆ ಪಡೆದ ಈ ಮುನಿಗಳೇ ಈ ಬಾಲನು ‘ಚಿರಾಯು’ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 34

त्वत्सकाशं समानीतस्त्वया चैवमुदाहृतः । कथं वागनृता देव ह्यस्माकं भवता सह

ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತರಲ್ಪಟ್ಟು ನೀನು ಹೀಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಮೇಲೆ—ಹೇ ದೇವಾ! ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾತು ಹೇಗೆ ಅಸತ್ಯವಾಗಬಹುದು?

Verse 35

उवाच बालमुद्दिश्य प्रहसन्पद्मसंभवः । मत्समानायुषो बालो मार्कण्डेयो भविष्यति

ಬಾಲನನ್ನು ಸೂಚಿಸಿ ನಗುತ್ತಾ ಪದ್ಮಸಂಭವ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೇಳಿದರು—ಈ ಬಾಲನು ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ನನ್ನ ಸಮಾನ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುವನು.

Verse 36

कल्पस्यादौ तथा चान्ते सहायो मे भविष्यति । ततस्तु मुनयः प्रीता गृहीत्वा मुनिदारकम् । तस्मिन्नेव प्रदेशे तु मुमुचुश्चेष्टितं यतः

ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ನನ್ನ ಸಹಾಯಕನಾಗಿರುವನು. ನಂತರ ಸಂತುಷ್ಟರಾದ ಮುನಿಗಳು ಆ ಮುನಿಬಾಲನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅದೇ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದರು.

Verse 37

तीर्थयात्रां गता विप्रा मार्कण्डेयो गृहं ययौ । गत्वा गृहमथोवाच मृकण्डं मुनिसत्तमम्

ವಿಪ್ರ ಮುನಿಗಳು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ತೆರಳಿದಾಗ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಮನೆಗೆ ಹೋದನು; ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೃಕಂಡುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 38

ब्रह्मलोकमहं नीतो मुनिभिस्तात सप्तभिः । उक्तोऽयं ब्रह्मणा कल्पस्यादौ चान्ते च मे सखा

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ತಾತ, ಏಳು ಮುನಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—‘ಈ ಬಾಲಕ ಕಲ್ಪದ ಆದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ಸಖನಾಗುವನು.’

Verse 39

भविष्यति न संदेहो मत्समायुश्च बालकः । ततस्तैः पुनरानीतो मुक्तश्चैवाश्रमं प्रति

ಇದು ನಿಶ್ಚಯ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ: ಈ ಬಾಲಕನು ನನ್ನ ಸಮಾನ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ನಂತರ ಅವರು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆತಂದು, ಆಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡಿದರು.

Verse 40

मत्कृते हि द्विजश्रेष्ठ यातु ते मनसो ज्वरः । मार्कण्डेयवचः श्रुत्वा मृकण्डो मुनिसत्तमः । जगाम परमं हर्षं क्षणमेकं सुदुःसहम्

ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಜ್ವರವು ದೂರವಾಗಲಿ. ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೃಕಂಡು ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದನು—ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಸಹಿಸಲಾರದಷ್ಟು.

Verse 41

ततौ धैर्यं समास्थाय वाक्यमेतदुवाच ह

ನಂತರ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಸಮಾಶ್ರಯಿಸಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 42

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । यत्त्वया मे सुपुत्रेण दृष्टो लोकपितामहः

ಮೃಕಂಡು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದು ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಫಲವಾಯಿತು, ನನ್ನ ಜೀವನವೂ ಸುಜೀವಿತವಾಯಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು, ನನ್ನ ಸುಪುತ್ರ, ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದಿರುವೆ.

Verse 43

वाजपेयसहस्रेण राजसूयशतेन च । यं न पश्यन्ति विद्वांसः स त्वया लीलया सुत

ಸಾವಿರ ವಾಜಪೇಯಗಳೂ ನೂರು ರಾಜಸೂಯಗಳೂ ಮಾಡಿದರೂ ಪಂಡಿತರು ದರ್ಶನಮಾಡಲಾರದ ಆತನನ್ನು, ಓ ಪುತ್ರ, ನೀನು ಲೀಲೆಯಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ದರ್ಶನಮಾಡಿದೆ।

Verse 44

दृष्टश्चिरायुरप्येवं कृतस्तेनाब्जयोनिना । दिवारात्रमहं तात तव दुःखेन दुखितः । न निद्रामनुगच्छामि तन्मेदुःखं गतं महत्

ಹೀಗೆ ಪದ್ಮಯೋನಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವೂ ದೊರಕಿತು. ಆದರೆ ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ದುಃಖದಿಂದ ನಾನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ—ಈ ಮಹಾದುಃಖ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ।

Verse 209

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मार्कण्डेयेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರಿ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಮಾರ್ಕಂಡೇಯೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ 209ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।