Adhyaya 187

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सर्वकामफलप्रदम् । प्रभासपंचकं पुण्यमाद्यं तत्र व्यवस्थितम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಪ್ರಭಾಸಪಂಚಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಸರ್ವಕಾಮಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे प्रभास इति चोच्यते । वृद्धप्रभासश्च ततो दक्षिणे नातिदूरतः

ಅದರ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರಭಾಸ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸ್ಥಳವಿದೆ; ಮತ್ತು ಅದರ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ದೂರವಲ್ಲದೆ ‘ವೃದ್ಧಪ್ರಭಾಸ’ ಇದೆ.

Verse 3

जल प्रभासश्च ततो दक्षिणेन वरानने । कृतस्मरप्रभासश्च श्मशानं यत्र भैरवम्

ಅದಕ್ಕೂ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಸುಮುಖಿಯೇ, ಜಲ-ಪ್ರಭಾಸವಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೃತಸ್ಮರ-ಪ್ರಭಾಸವೂ ಇದೆ—ಅಲ್ಲಿ ಭೈರವನ ಪಾವನ ಶ್ಮಶಾನ-ತೀರ್ಥವಿದೆ.

Verse 4

एवं पंचप्रभासान्यः पश्येद्भक्तया समन्वितः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ಈ ರೀತಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಐದು ಪ್ರಭಾಸಗಳನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವನು, ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

न निवर्तति यत्प्राप्य दुष्प्राप्यं त्रिदशैरपि । प्रभासं प्रथमं तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

ಅದನ್ನು ಪಡೆದವನು ಮತ್ತೆ (ಬಂಧನಕ್ಕೆ) ಹಿಂತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭ. ಪ್ರಭಾಸವು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಪ್ರಥಮ ತೀರ್ಥ.

Verse 6

देवानामपि दुष्प्राप्यं महापातकनाशनम् । प्रभासे त्वेकरात्रेण अमावास्यां कृतोदकः

ಇದು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದರೂ ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಸ್ನಾನೋದಕ ಮಾಡಿ ಒಂದೇ ರಾತ್ರಿ ತಂಗಿದರೂ ಆ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 7

मुच्यते पातकैः सर्वैः शिवलोकं स गच्छति । सप्तजन्मकृतं पापं गंगासागरसंगमे

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಶಿವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಗಂಗಾ-ಸಾಗರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಹೇಗೋ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪ (ಕ್ಷಯವಾಗುವಂತೆ).

Verse 8

जन्मनां च सहस्रेण यत्पापं कुरुते नरः । स्नानादेवास्य नश्येत सागरे लवणांभसि

ಮಾನವನು ಸಾವಿರ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಪಾಪವನ್ನಾದರೂ, ಲವಣಜಲಮಯ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 9

चतुर्दश्याममावास्यां पञ्चदश्यां विशेषतः । अहोरात्रोषितो भूत्वा ब्राह्मणान्भोज्य शक्तितः

ಚತುರ್ದಶಿ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಂದು—ಅಹೋರಾತ್ರ ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಿ—ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 10

दत्त्वा गां कांचनं तेभ्यः शिवः प्रीतो भवत्विति । एवं कृत्वा नरो देवि कुलानां तारयेच्छतम्

ಅವರಿಗೆ ಗೋವನ್ನೂ ಕನಕವನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಿ ‘ಶಿವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ದೇವಿ, ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಕುಲದ ನೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

देव्युवाच । प्रभासपंचकं ह्येतद्यत्त्वया परिकीर्तितम् । कथमत्र समुद्भूतमेतन्मे कौतुकं महत्

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಕೀರ್ತಿಸಿದ ಈ ‘ಪ್ರಭಾಸಪಂಚಕ’ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿತು? ಇದು ನನಗೆ ಮಹಾ ಕೌತುಕವಾಗಿದೆ.

Verse 12

एक एव श्रुतोऽस्माभिः प्रभासस्तीर्थवासितः । प्रभासाः पंच देवेश यत्त्वया परिकीर्तिताः

ನಾವು ತೀರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಒಂದೇ ಪ್ರಭಾಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ; ಆದರೆ ದೇವೇಶ, ನೀವು ಐದು ‘ಪ್ರಭಾಸ’ಗಳನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 13

एतन्मे संशयं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

ನನ್ನ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಶಯವನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

Verse 14

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशनीम् । यां श्रुत्वा मानवो भक्त्या प्राप्नोति परमां गतिम्

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಹೇ ದೇವಿ, ಕೇಳು; ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು. ಅದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ಮಾನವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 15

पुरा महेश्वरो देवश्चचार वसुधामिमाम् । दिव्यरूपधरः कान्तो दिग्वासाः स यदृच्छया

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ದಿವ್ಯರೂಪಧಾರಿಯಾಗಿ, ಕಾಂತಿಮಂತನಾಗಿ, ದಿಗಂಬರನಾಗಿ, ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು.

Verse 16

एवं च रममाणस्तु ऋषीणामाश्रमं महत् । जगाम कौतुकाविष्टो भिक्षार्थं दारुके वने

ಹೀಗೆ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾ, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ದಾರುಕ ವನದಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಋಷಿಗಳ ಮಹದಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 17

भ्रममाणस्य तस्याथ दृष्ट्वा रूपमनुत्तमम् । ता नार्यः कामसंतप्ता बभूवुर्व्यथितेन्द्रियाः

ನಂತರ ಅವನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಅನುತ್ತಮ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕಾಮತಾಪದಿಂದ ದಹಿಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಕುಲರಾದರು.

Verse 18

सानुरागास्ततः सर्वा अनुगच्छंति तं सदा । समालिंगंति ताः काश्चित्काश्च वीक्षंति रागतः

ತದನಂತರ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಅನುರಾಗದಿಂದ ತುಂಬಿ ಸದಾ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು; ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿಕೊಂಡರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕಾಮದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು.

Verse 19

प्रार्थयंति तथा चान्याः परित्यज्य गृहान्स्वकान्

ಹಾಗೂ ಇತರರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 20

एवं तासां स्वरूपं ते दृष्ट्वा सर्वे महर्षयः । कोपेन महता युक्ताः शेपुस्तं वृषभध्वजम्

ಅವರ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಮಹರ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ತೀವ್ರ ಕೋಪಗೊಂಡು ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಶಿವನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದರು.

Verse 21

यस्मात्त्वं नग्नतामेत्य आश्रमेऽस्मिन्ममागतः । मोहयानः स्त्रियोऽस्माकं लज्जां नैवं करोषि च । तस्मात्ते पतताल्लिंगं सद्य एव वृषध्वज

ನೀನು ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದು, ನಮ್ಮ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ತೋರದಿರುವುದರಿಂದ, ಎಲೈ ವೃಷಭಧ್ವಜನೇ, ನಿನ್ನ ಲಿಂಗವು ಈ ಕೂಡಲೇ ಕಳಚಿ ಬೀಳಲಿ!

Verse 22

ततस्तत्पतितं लिंगं तत्क्षणाच्छंकरस्य च । तस्मिन्प्रपतिते भूमौ प्राकंपत वसुंधरा

ಆಗ ತಕ್ಷಣವೇ ಶಂಕರನ ಲಿಂಗವು ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಿತು; ಅದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಭೂಮಿಯು ನಡುಗಿತು.

Verse 23

क्षुभिताः सागराः सर्वे मर्यादा विजहुस्तदा । शीर्णानि गिरिशृंगाणि त्रस्ताः सर्वे दिवौकसः

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಗರಗಳೂ ಕ್ಷೋಭಗೊಂಡು ತಮ್ಮ ಮೇರೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವು. ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳು ಕುಸಿದವು; ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣವೂ ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದರು.

Verse 24

ततो देवाः सगन्धर्वाः समहोरगकिन्नराः । ऊचुः पितामहं गत्वा किमेतत्कारणं विभो

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ಗಂಧರ್ವರು, ಮಹೋರಗರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರೊಂದಿಗೆ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ—“ಹೇ ವಿಭೋ, ಇದರ ಕಾರಣವೇನು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

Verse 25

सागराः क्षुभिता येन प्लावयंति वसुंधराम् । शीर्यंते गिरिशृङ्गाणि कंपते च वसुंधरा

“ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಇದು ಸಂಭವಿಸಿತೋ, ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಸಾಗರಗಳು ಕ್ಷೋಭಗೊಂಡು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳು ಒಡೆದು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ; ಭೂಮಿಯೂ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದೆ.”

Verse 26

चिह्नानि लोकनाशाय दृश्यन्ते दारुणानि च । तेषां तद्वचन श्रुत्वा ब्रह्मलोके पितामहः

“ಲೋಕನಾಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಭಯಾನಕ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ.” ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು…

Verse 27

ध्यात्वा तु सुचिरं कालं वाक्यमेतदुवाच ह । शिवलिंगं निपतितं पृथिव्यां सुरसत्तमाः

ಬಹುಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಸೂರಸತ್ತಮರೇ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಶಿವಲಿಂಗವು ನಿಪತಿತವಾಗಿದೆ.”

Verse 28

शापेन ऋषिमुख्यानां भार्गवाणां महात्मनाम् । तस्मिन्निपतिते भूमौ त्रैलोक्यं सचराचरम्

ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಭಾರ್ಗವ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠರ ಶಾಪವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 29

एतदवस्थतां प्राप्तं तस्मात्तत्रैव गम्यताम् । विष्णुना सह गीर्वाणास्तथा नीतिर्विधीयताम्

ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೇ ತಕ್ಷಣ ಹೋಗೋಣ. ಓ ದೇವತೆಗಳೇ, ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಯುಕ್ತವಾದ ನೀತಿ-ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಲ್ಪಡಲಿ।

Verse 30

ततः क्षीरोदधिं जग्मुर्ब्रह्माद्यास्त्रिदिवौकसः । यत्र शेते चतुर्बाहुर्योगनिद्रां च संगतः

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳು ಕ್ಷೀರಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಅಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಭುಜ ಪ್ರಭು ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 31

तस्मै सर्वं समाचख्युस्तेनैव सहितास्ततः । जग्मुर्यत्र महादेवो लिंगेन रहितो विभुः

ಅವರು (ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ) ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಲಿಂಗವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ವಿಭುವಾದ ಮಹಾದೇವನಿರುವ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು।

Verse 32

ऊचुः समाहिताः सर्वे प्रणिपत्य दिवौकसः

ಆಗ ಸಮಾಹಿತರಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 33

लिंगमुत्क्षिप्यतामेतद्यत्क्षितौ पतितं विभो । एते महार्णवाः सर्वे प्लावयंति वसुंधराम्

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಎತ್ತಿರಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಮಹಾಸಮುದ್ರಗಳೆಲ್ಲ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿವೆ.”

Verse 34

भगवानुवाच । ऋषिभिः पातितं ह्येतन्मम लिंगं सुरेश्वराः । न तु शक्यो मया कर्तुं बाधस्तेषां महात्मनाम्

ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳೇ! ಋಷಿಗಳಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸಲಾಗಿದೆ; ಆ ಮಹಾತ್ಮರ ತೇಜೋಬಲವನ್ನು ನಾನು ತಡೆಯಲಾರೆ.”

Verse 35

शापो हि भार्गवेन्द्राणामतो मे श्रूयतां वचः । पूजयध्वं सुराः सर्वे ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

“ಭಾರ್ಗವೇಂದ್ರರ ಶಾಪವು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣುಗಳ ಮುನ್ನಡೆದಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿರಿ.”

Verse 36

लिंगमेतत्ततः सर्वे सर्वं लिप्सथ सत्तमाः । प्रकृतिं सागराः सर्वे यास्यंति गिरयस्तथा

“ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಸತ್ತಮರೇ! ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ನೀವು ಸರ್ವ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ. ಆಗ ಸಮುದ್ರಗಳೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಸಹಜ ಮಿತಿಗೆ ಮರಳುವವು; ಪರ್ವತಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ತಮ್ಮ ಯಥಾಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುವುದು.”

Verse 37

एतत्पुण्यतमे क्षेत्रे धृत्वा सर्वे समाहिताः । अथोद्धृत्य सुराः सर्वे प्रभासं क्षेत्रमागताः

ಆ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಏಕಾಗ್ರರಾದರು; ನಂತರ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರಭಾಸದ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದರು.

Verse 38

तत्रैव निदधुः सर्वे ततः पूजां प्रचक्रिरे । ब्रह्मणा पूजितं लिंगं विष्णुना प्रभविष्णुना

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ಪೂಜಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿ ಪ್ರಭು ವಿಷ್ಣುವೂ ಪೂಜಿಸಿದರು.

Verse 39

शक्रेणाथ कुबेरेण यमेन वरुणेन च । ऊचुश्चैव ततो देवा लिंगं संपूज्य भक्तितः

ನಂತರ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ), ಕುಬೇರ, ಯಮ, ವರುಣರೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ಪೂಜಿಸಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 40

अद्यप्रभृति रुद्रस्य लिंगं संपूज्य भक्तितः । भविष्यामो न संदेहस्तथा पितृगणाश्च ये

‘ಇಂದಿನಿಂದ ನಾವು ರುದ್ರನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅಭ್ಯುದಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆವು; ಹಾಗೆಯೇ ಪಿತೃಗಣಗಳೂ ಪಡೆಯುವರು.’

Verse 41

य एनं पूजयिष्यंति भक्तियुक्ताश्च मानवाः । यास्यंति ते सुरावासं सशरीरा नरोत्तमाः

‘ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತರಾದ ಮಾನವರು ಈ (ಲಿಂಗವನ್ನು) ಪೂಜಿಸುವರು; ಆ ನರೋತ್ತಮರು ದೇಹಸಹಿತವಾಗಿ ದೇವಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವರು.’

Verse 42

अत्रैव प्रथमं लिगं यतोस्माऽभिः प्रतिष्ठितम् । प्रभासं नाम चास्यापि प्रभासेति भविष्यति

‘ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದು ಮೊದಲ ಲಿಂಗ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದನ್ನು ನಾವು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇದರ ನಾಮವೂ “ಪ್ರಭಾಸ” ಆಗುವುದು; “ಪ್ರಭಾಸೇ” ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು.’

Verse 43

एवमुक्त्वा गताः सर्वे त्रिदिवं सुरसत्तमाः । तं दृष्ट्वा त्रिदिवं यान्ति भूयांसः प्राणिनो भुवि

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ (ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ) ತೆರಳಿದರು. ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದ ಭೂಮಿಯ ಅನೇಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 44

ततस्त्रिविष्टपं व्याप्तं बहुभिः प्राणिभिः प्रिये । तद्दृष्ट्वा त्रिदिवं व्याप्तं सहस्राक्षः सुदुःखितः

ನಂತರ, ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ಅನೇಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ) ತುಂಬಿ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಯಿತು. ತ್ರಿದಿವವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ತುಂಬಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ) ಬಹಳ ದುಃಖಿತನಾದನು.

Verse 45

ज्ञात्वा लिंगप्रभावं तु ततश्चागत्य भूतलम् । वज्रेणाच्छादयामास समंतात्स वरानने

ಲಿಂಗದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನು ನಂತರ ಭೂತಲಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೇ ವರಾನನೇ, ವಜ್ರದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದನು.

Verse 46

ततः प्रभृति नो देवि स्वर्गं गच्छंति मानवाः । इति संक्षेपतः प्रोक्तः प्रभासस्य महोदयः । सर्वपापोपशमनः सर्वकामफलं प्रदः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ, ಮಾನವರು (ಹಿಂದಿನಂತೆ) ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಪ್ರಭಾಸದ ಮಹೋದಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 187

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रभासपञ्चकमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರಿ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರಭಾಸಪಂಚಕಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನೂರ ಎಂಭತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.