Adhyaya 139

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चित्रादित्यमनुत्तमम् । तस्यैव दक्षिणे भागे व्रह्मकुण्डसमीपतः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ಅನುತ್ತಮವಾದ ಚಿತ್ರಾದಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದರ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮಕುಂಡದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ।

Verse 2

महाप्रभावो देवेशि सर्वदारिद्र्यनाशनः । मित्रो नाम पुरा देवि धर्मात्माऽभूद्धरातले । कायस्थः सर्वभूतानां नित्यं भूतहिते रतः

ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಇದು ಮಹಾಪ್ರಭಾವವುಳ್ಳದು ಮತ್ತು ಸರ್ವ ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು. ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹೇ ದೇವಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ಮಿತ್ರ’ ಎಂಬ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಕಾಯಸ್ಥನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು; ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ಸರ್ವಭೂತಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 3

तस्यापत्यद्वयं जज्ञ ऋतुकालाभिगामिनः । पुत्रः परमतेजस्वी चित्रोनाम वरानने

ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಎರಡು ಸಂತಾನಗಳು ಜನಿಸಿದವು. ಓ ಸುಮುಖಿಯೇ! ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಪರಮ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಪುತ್ರ; ಅವನ ಹೆಸರು ‘ಚಿತ್ರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 4

तथा चित्राऽभवत्कन्या रूपाढ्या शीलमंडना

ಹಾಗೆಯೇ ‘ಚಿತ್ರಾ’ ಎಂಬ ಕನ್ಯೆಯೂ ಜನಿಸಿದಳು; ಅವಳು ರೂಪಸಂಪನ್ನಳಾಗಿದ್ದು ಶೀಲಗುಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 5

आभ्यां तु जातमात्राभ्यां मित्रः पञ्चत्वमेयिवान् । अथ तस्य वरा भार्या सह तेनाग्निमाविशत्

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಜನಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಮಿತ್ರನು ಪಂಚತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ನಂತರ ಅವನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪತ್ನಿಯೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.

Verse 6

अथ तौ बालकौ दीनावृषिभिः परिपालितौ । वृद्धिं गतौ महारण्ये बालावेव स्थितौ व्रते

ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೀನ ಬಾಲಕರನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಪೋಷಿಸಿದರು. ಅವರು ಮಹಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು, ವ್ರತಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬಾಲಕರಂತೆಯೇ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 7

प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपः परममास्थितौ । प्रतिष्ठाप्य महा देवं भास्करं वारितस्करम्

ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅವರು ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು. ಜಲಜನ್ಯ ಭಯವನ್ನೂ ಕಳ್ಳರ ಭೀತಿಯನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸುವ ಮಹಾದೇವ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದರು.

Verse 8

पूजयामास धर्मात्मा धूपमाल्यानुलेपनैः । वसिष्ठकथितैश्चैव ह्यष्टषष्टिसमन्वितैः । नामभिः सूर्यदेवेशं तुष्टाव प्राञ्जलिः प्रभुम्

ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಧೂಪ, ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಚಂದನಾದಿ ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು. ವಸಿಷ್ಠರು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಅರವತ್ತೆಂಟು ನಾಮಗಳಿಂದ, ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು, ದೇವಾಧಿದೇವ ಸೂರ್ಯಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 9

चित्र उवाच । प्रणम्य शिरसा देवं भास्करं गगनाधिपम् । आदिदेवं जगन्नाथं पापघ्नं रोगनाशनम्

ಚಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಶಿರಸಾ ನಮಿಸಿ ಗಗನಾಧಿಪ ಭಾಸ್ಕರದೇವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆತನೇ ಆದಿದೇವ, ಜಗನ್ನಾಥ, ಪಾಪಘ್ನ ಮತ್ತು ರೋಗನಾಶಕನು.

Verse 10

सहस्राक्षं सहस्रांशुं सहस्रकिरणद्युतिम्

ಸಹಸ್ರ ನೇತ್ರಗಳಿರುವ, ಸಹಸ್ರ ಅಂಶುಗಳಿರುವ, ಸಹಸ್ರ ಕಿರಣದ ದ್ಯುತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಾನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 11

तमहं संस्तविष्यामि संपृक्तं गुह्यनामभिः । मुंडीरस्वामिनं प्रातर्गंगासागरसंगमे । कालप्रियं तु मध्याह्ने यमुनातीरमाश्रितम्

ನಾನು ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಗುಹ್ಯ (ಪವಿತ್ರ) ನಾಮಗಳಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸುವೆನು—ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ-ಸಾಗರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ‘ಮುಂಡೀರಸ್ವಾಮಿ’ಯಾಗಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಯಮುನಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ‘ಕಾಲಪ್ರಿಯ’ನಾಗಿ।

Verse 12

मूलस्थानं चास्तमने चन्द्रभागातटे स्थितम् । यत्र सांबः स्वयं सिद्ध उपवासपरायणः

ಅಸ್ತಮಯದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಭಾಗಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ‘ಮೂಲಸ್ಥಾನ’ವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸಪರಾಯಣನಾದ ಸಾಂಬನು ಸ್ವಯಂ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 13

वाराणस्यां लोहिताक्षं गोभिलाक्षे बृहन्मुखम् । प्रयागेषु प्रतिष्ठानं वृद्धादित्यं महाद्युतिम्

ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಲೋಹಿತಾಕ್ಷ’, ಗೋಭಿಲಾಕ್ಷದಲ್ಲಿ ‘ಬೃಹನ್ಮುಖ’. ಪ್ರಯಾಗಗಳಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನ’ವಾಗಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ‘ವೃದ್ಧಾದಿತ್ಯ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

कोट्यक्षे द्वादशादित्यं गंगादित्यं चतुर्घटे । नैमिषे चैव गोघ्ने च भद्रं भद्रपुटे स्थितम्

ಕೋಟ್ಯಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ದ್ವಾದಶಾದಿತ್ಯ’, ಚತುರ್ಘಟದಲ್ಲಿ ‘ಗಂಗಾದಿತ್ಯ’. ನೈಮಿಷದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೂ ಗೋಘ್ನದಲ್ಲಿಯೂ ‘ಭದ್ರ’—ಭದ್ರಪುಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 15

जयायां विजयादित्यं प्रभासे स्वर्णवेतसम् । कुरुक्षेत्रे च सामंतं त्रिमंत्रं च इलावृते

ಜಯಾದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ವಿಜಯಾದಿತ್ಯ’, ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವರ್ಣವೇತಸ’. ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ಸಾಮಂತ’, ಇಲಾವೃತದಲ್ಲಿ ‘ತ್ರಿಮಂತ್ರ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 16

महेन्द्रे क्रमणादित्यमृणे सिद्धेश्वरं विदुः । कौशांब्यां पद्मबोधं च ब्रह्मबाहौ दिवाकरम्

ಮಹೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಕ್ರಮಣಾದಿತ್ಯ’, ಋಣಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ‘ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಕೌಶಾಂಬಿಯಲ್ಲಿ ‘ಪದ್ಮಬೋಧ’, ಬ್ರಹ್ಮಬಾಹುವಿನಲ್ಲಿ ‘ದಿವಾಕರ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 17

केदारे चण्डकांतिं च नित्ये च तिमिरापहम् । गंगामार्गे शिवद्वारमादित्यं भूप्रदी पने

ಕೇದಾರದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಚಂಡಕಾಂತಿ’, ನಿತ್ಯಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ‘ತಿಮಿರಾಪಹ’—ಅಂಧಕಾರನಾಶಕ. ಗಂಗಾಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ‘ಶಿವದ್ವಾರ-ಆದಿತ್ಯ’, ಭೂಪ್ರದೀಪನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವರು.

Verse 18

हंसं सरस्वतीतीरे विश्वामित्रं पृथूदके । उज्जयिन्यां नरद्वीपं सिद्धायाममलद्युतिम्

ಸರಸ್ವತೀತೀರದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಹಂಸ’, ಪೃಥೂದಕದಲ್ಲಿ ‘ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ’; ಉಜ್ಜಯಿನಿಯಲ್ಲಿ ‘ನರದ್ವೀಪ’, ಸಿದ್ಧಾಯಲ್ಲಿ ‘ಅಮಲದ್ಯುತಿ’—ನಿರ್ಮಲ ಕಿರಣ.

Verse 19

सूर्यं कुन्तीकुमारे च पञ्चनद्यां विभावसुम् । मथुरायां विमलादित्यं संज्ञादित्यं तु संज्ञिके

ಕುಂತೀಕುಮಾರದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಸೂರ್ಯ’ ಎಂದು ಪೂಜ್ಯರು, ಪಂಚನದಿಯಲ್ಲಿ ‘ವಿಭಾವಸು’; ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ‘ವಿಮಲಾದಿತ್ಯ’, ಸಂಜ್ಞಿಕೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸಂಜ್ಞಾದಿತ್ಯ’।

Verse 20

श्रीकण्ठे चैव मार्तण्डं दशार्णे दशकं स्मृतम् । गोधने गोपतिं देवं कर्णं चैव मरुस्थले

ಶ್ರೀಕಂಠದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಮಾರ್ತಂಡ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ದಶಾರ್ಣದಲ್ಲಿ ‘ದಶಕ’ ಎಂದು ಸ್ಮೃತ; ಗೋಧನದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ‘ಗೋಪತಿ’, ಮರುಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ‘ಕರ್ಣ’।

Verse 21

पुष्पं देवपुरे चैव केशवार्कं तु लोहिते । वैदिशे चैव शार्दूलं शोणे वारुणवासिनम्

ದೇವಪುರದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಪುಷ್ಪ’ ಎಂದು ಸ್ತುತ, ಲೋಹಿತದಲ್ಲಿ ‘ಕೇಶವಾರ್ಕ’; ವೈದಿಶದಲ್ಲಿ ‘ಶಾರ್ದೂಲ’, ಶೋಣದಲ್ಲಿ ‘ವಾರುಣವಾಸಿನ್’।

Verse 22

वर्धमाने च सांबाख्यं कामरूपे शुभंकरम् । मिहिरं कान्यकुब्जे च मंदारं पुण्यवर्धने

ವರ್ಧಮಾನದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಸಾಂಬಾಖ್ಯ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವರು, ಕಾಮರೂಪದಲ್ಲಿ ‘ಶುಭಂಕರ’; ಕಾನ್ಯಕುಬ್ಜದಲ್ಲಿ ‘ಮಿಹಿರ’, ಪುಣ್ಯವರ್ಧನದಲ್ಲಿ ‘ಮಂದಾರ’।

Verse 23

गन्धारे क्षोभणादित्यं लंकायाममरद्युतिम् । कर्णादित्यं च चंपायां प्रबोधे शुभदर्शिनम्

ಗಂಧಾರದಲ್ಲಿ ಅವರು “ಕ್ಷೋಭಣಾದಿತ್ಯ”; ಲಂಕೆಯಲ್ಲಿ “ಅಮರದ್ಯುತಿ”; ಚಂಪೆಯಲ್ಲಿ “ಕರ್ಣಾದಿತ್ಯ”; ಪ್ರಬೋಧದಲ್ಲಿ “ಶುಭದರ್ಶಿನ್” ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು।

Verse 24

द्वारा वत्यां तु पार्वत्यं हिमवन्ते हिमापहम् । महातेजं तु लौहित्ये अमलांगे च धूजटिम्

ದ್ವಾರಾವತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು “ಪಾರ್ವತ್ಯ”; ಹಿಮವಂತದಲ್ಲಿ “ಹಿಮಾಪಹ”; ಲೌಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಮಹಾತೇಜ”; ಅಮಲಾಂಗದಲ್ಲಿ “ಧೂಜಟಿ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 25

रोहिके तु कुमाराख्यं पद्मायां पद्मसंभवम् । धर्मादित्यं तु लाटायां मर्द्दके स्थविरं विदुः

ರೋಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು “ಕುಮಾರಾಖ್ಯ”; ಪದ್ಮೆಯಲ್ಲಿ “ಪದ್ಮಸಂಭವ”; ಲಾಟೆಯಲ್ಲಿ “ಧರ್ಮಾದಿತ್ಯ”; ಮರ್ಧಕದಲ್ಲಿ “ಸ್ಥವಿರ” ಎಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 26

सुखप्रदं तु कौबेर्यां कोसले गोपतिं तथा । कौंकणे तु पद्मदेवं तापनं विन्ध्यपर्वते

ಕೌಬೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು “ಸುಖಪ್ರದ”; ಕೋಸಲದಲ್ಲಿ “ಗೋಪತಿ”; ಕೊಂಕಣದಲ್ಲಿ “ಪದ್ಮದೇವ”; ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತದಲ್ಲಿ “ತಾಪನ” ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು।

Verse 27

त्वष्टारं चैव काश्मीरे चरित्रे रत्नसंभवम् । पुष्करे हेमगर्भस्थं विद्यात्सूर्यं गभस्तिके

ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಅವರು “ತ್ವಷ್ಟೃ”; ಚರಿತ್ರದಲ್ಲಿ “ರತ್ನಸಂಭವ”; ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ “ಹೇಮಗರ್ಭಸ್ಥ”; ಗಭಸ್ತಿಕೆಯಲ್ಲಿ “ಸೂರ್ಯ” ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 28

प्रकाशायां तु मुज्झालं तीर्थग्रामे प्रभाकरम् । कांपिल्ये रिल्लकादित्यं धनके धनवासिनम्

ಪ್ರಕಾಶೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಮುಜ್ಝಾಲ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು; ತೀರ್ಥಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರಭಾಕರ’; ಕಾಂಪಿಲ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ರಿಲ್ಲಕಾದಿತ್ಯ’; ಧನಕದಲ್ಲಿ ‘ಧನವಾಸಿನ್’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತರು।

Verse 29

अनलं नर्मदातीरे सर्वत्र गमनाधिकम् । अष्टषष्टिं तु देवस्य भास्करस्यामितद्युतेः

ನರ್ಮದಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ‘ಅನಲ’ ಎಂಬ ವ್ರತ/ಅನುಷ್ಠಾನವಿದೆ; ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಮನ-ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುವುದಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಕಿರಣಮಯ ಭಾಸ್ಕರದೇವನಿಗೆ ಅಷ್ಟಷಷ್ಟಿ ವಿಧದ ಸ್ತವ-ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 30

प्रातरुत्थाय वै नित्यं शक्तिमाञ्छुचिमान्नरः । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು—ಶಕ್ತಿವಂತನಾಗಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ—ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ಕೇಳಿದರೂ, ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 31

राज्यार्थी लभते राज्यं धनार्थी लभते धनम् । पुत्रार्थी लभते पुत्रान्सौख्यार्थी लभते सुखम्

ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಧನವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಧನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪುತ್ರರನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 32

रोगार्तो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात् । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांस्तान्प्राप्नोति मानवः

ರೋಗದಿಂದ ಬಳಲುವವನು ರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಬಂಧಿತನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವ ಯಾವ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

ईश्वर उवाच । एवं च स्तुवतस्तस्य चित्रस्य विमलात्मनः । ततस्तुष्टः सहस्रांशुः कालेन महता विभुः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಿರ್ಮಲಾತ್ಮನಾದ ಚಿತ್ರನು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರಲು, ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ವಿಭುವಾದ ಸಹಸ್ರಾಂಶು ಸೂರ್ಯನು ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು।

Verse 34

अब्रवीद्वत्स भद्रं ते वरं वरय सुव्रत

ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ವತ್ಸ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಹೇ ಸುವ್ರತ, ಒಂದು ವರವನ್ನು ಬೇಡು।

Verse 35

सोऽब्रवीद्यदि मे तुष्टो भगवंस्तीक्ष्णदीधितेः । प्रौढत्वं सर्वकार्येषु नय मां ज्ञानितां तथा

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಿರಣಗಳ ಭಗವನ್, ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ನನಗೆ ಪ್ರೌಢತ್ವವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ; ಹಾಗೆಯೇ ನನನ್ನು ಸತ್ಯಜ್ಞಾನಸ್ಥಿತಿಗೆ ನಡೆಸಿರಿ।

Verse 36

तत्तथेति प्रति ज्ञातं सूर्येण वरवर्णिनि । ततः सर्वज्ञतां प्राप्तश्चित्रो मित्रकुलोद्भवः

ವರವರ್ಣಿನಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು; ನಂತರ ಮಿತ್ರಕುಲೋದ್ಭವ ಚಿತ್ರನು ಸರ್ವಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 37

तं ज्ञात्वा धर्मराजस्तु बुद्ध्या परमया युतम् । चिंतयामास मेधावी लेख कोऽयं भवेद्यदि

ಅವನನ್ನು ಪರಮ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಮೇಧಾವಿಯಾದ ಧರ್ಮರಾಜನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಇವನು ನನ್ನ ಲೇಖಕನಾದರೆ ಏನೇನು ಸಾಧಿಸಬಹುದು?”

Verse 38

ततो मे सर्वसिद्धिः स्यान्निर्वृतिश्च परा भवेत् । एवं चिंतयतस्तस्य धर्मराजस्य भामिनि

“ಆಗ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳು ನನಗೇ ದೊರೆಯುವವು; ಪರಮ ನಿರ್ವೃತಿಯೂ ಉಂಟಾಗುವುದು.” ಓ ಭಾಮಿನಿ, ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ—(ಕಥೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ).

Verse 39

अग्नितीर्थे गते चित्रे स्ना नार्थं लवणाम्भसि । स तत्र प्रविशन्नेव नीतस्तु यमकिंकरैः

ಚಿತ್ರನು ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಮುದ್ರದ ಲವಣಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ; ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಯಮನ ಕಿಂಕರರು ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕರೆದೊಯ್ದರು.

Verse 40

सशरीरो महादेवि यमादेशपरायणैः । स चित्रगुप्तनामाऽभूद्विश्वचारित्रलेखकः

ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ಯಮನ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣರಾದ ದೂತರು ಅವನನ್ನು ದೇಹಸಹಿತ ಕರೆದೊಯ್ದರು; ಆಗ ಅವನು ‘ಚಿತ್ರಗುಪ್ತ’ನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ, ವಿಶ್ವದ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವ ಲೇಖಕನಾದನು.

Verse 41

चित्रादित्येतिनामाऽभूत्ततो लोके वरानने

ಆಮೇಲೆ, ಓ ವರಾನನೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ಚಿತ್ರಾದಿತ್ಯ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 42

सप्तम्यां नियताहारो यस्तं पूजयते नरः । सप्त जन्मानि दारिद्र्यं न दुःखं तस्य जायते

ಸಪ್ತಮಿಯಂದು ನಿಯತಾಹಾರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ನರನಿಗೆ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ದಾರಿದ್ರ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ದುಃಖವೂ ಉಂಟಾಗದು.

Verse 43

तत्रैव चाश्वो दातव्यः सकोषं खड्गमेव च । हिरण्यं चैव विप्राय एवं यात्राफलं लभेत्

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಶ್ವದಾನ ಮಾಡಬೇಕು, ಕೋಶಸಹಿತ ಖಡ್ಗವನ್ನೂ ದಾನಿಸಬೇಕು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹಿರಣ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ—ಇಂತೆ ಯಾತ್ರಾಫಲವು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 139

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चित्रादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಚಿತ್ರಾದಿತ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಾಮದ 139ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.